I znów mam chęć zniknąć z tego świata na trzy dni, zasnąć, zapaść się pod ziemię, umrzeć, wyjechać itp. Przyczyna?
Oczywiście kolejne święta.Nie jestem już małym dzieckiem. Wtedy, pamiętam święta były czymś tajemniczym, radosnym, magicznym, wesołym i oczekiwanym z utęsknieniem.
Niestety wyrosłem z tego, a później wyrosłem z wiary.
W tej chwili po prostu irytuje mnie ta sytuacja. Nie chodzi o to, że odmawiam ludziom wierzącym obchodzenia świąt. Dlaczego jednak wszędzie pełno tego tematu, jakby nic innego nie działo się na świecie. Telewizja atakuje kolejnymi filmami z Jezusem w roli głównej. Księża brylują w większości programów, ludzie oszołomieni i zdezorientowani biegają bez sensu po sklepach - bo święta. Ręce obciążane zakupami wydłużają się aż do kolan. Skąd ten owczy pęd, dlaczego brak jakiejś refleksji, chwili wytchnienia.
I dlaczego ostatnio przeczytałem w wypowiedzi mojego kolegi z naszej - klasy, że:
Dzień Wielkiej Nocy to jedyny taki dzień w roku,
Tak różny od każdego innego.
Serca nasze okazują tyle życzliwości.
Słyszymy wyznanie miłości, wzajemności, wybaczenia.
Rodzi się dobroć.
To taki piękny dzień, tak inny od innych.
Wszyscy się radują ze Zmartwychwstania Pana Jezusa.
Ludzie się uśmiechają, z drugimi się jednają i śpiewają.

Tak, rzeczywiście różny od każdego innego - dla mnie po prostu gorszy. Wielokrotnie prosiłem żonę, by nie poświęcała tyle pracy i trudu na przygotowania, by odpoczywała. Niestety, tradycja. Jest to dzień, który najchętniej wymazałbym z pamięci, właśnie ze względu na tę wszechobecną presję.

Właśnie - serca nasze okazują tyle życzliwości. Pytanie, dlaczego nie każdego dnia , a od święta.
Rodzi się dobroć - właśnie, dlaczego dopiero rodzi się? Może powinna istnieć codziennie?
Ludzie się uśmiechają, z drugimi się jednają i śpiewają.
A następnego dnia, znów skaczą sobie do gardeł - bo to już przecież po świętach i wreszcie nie trzeba udawać.

Napiszcie o Waszych przemyśleniach i sposobie spędzania tego trudnego dla nas okresu.