Jest rzeczą miłą zachęcanie do owocnej dyskusji, do wymiany poglądów- nazwijmy to do dialogu na pewnym poziomie. Sama jednak dyskusja powinna rozgrywać się na osi propozycja- opozycja, a do tego potrzebne jest postawienie problemu- wyrażniego i konkretnego rzecz jasna, inaczej wszelkie dywagacje pozostaną tylko dywagacjami i pseudointelektualnymi wypocinami w postaci zlepku słow,które każdy zlepi jak zechce. Osobiście nie widze zadnego konkretnego problemu, który można by podjąć{po przeczytaniu pani tekstu}- opisała pani niektóre z teści towarzyszących intelektualnej dziełalności Husserla i to wszystko. Chciałbym więc zapytać czy chodzi pani o dyskusje czy o recenzje pani pracy? Nie sądze aby ta druga opcja była istotna ponieważ nie wniesie nic ciekawego do zagadnień przez panią poruszonych, bedzie co najwyżej dyskusją o pani umiejętnościac intelektualnych. Proszę więc o postawienie wyrażnego problemu. Mam jeszcze drugie pytanie: od kiedy fenomenologia zwraca się ku rzeczom samym w sobie jak to pani napisała w tekście? Kantowska terminologia jak i system na niej bazujący nie przystają do przedmiotów intencjonalnych, z którymi mamy do czynienia w fenomenologi. krótko mowiąc fenomenologia nie zajmuje się rzeczami samymi w sobie. pozdrawiam.

Kantowska terminologia to oczywiście błąd - nie "rzeczy same w sobie" ("Dinge an sich"), ale programowe hasło fenomenologii - "zu den Sachen selbst" ("ku samym rzeczom").

Co do dyskusji,już wracam do trudności.

Najcenniejszym tutaj komentarzem jest wypowiedź Dimitris Dymitriadis. Wskazuje on na kontrast: fenomenologia a współczesna koncepcja funkcjonalnej organizacji umysłu. Rodzi się więc bardziej ogólne pytanie: czy jest możliwe uprawianie fenomenologii w horyzoncie nauk na ich dzisiejszym poziomie? Czy uprawnione jest dowartościowanie stanowiska metodologicznego Husserla, gdy upłynęło 70 lat od jego śmierci, 70 lat dynamicznego rozwoju nauk?

Drugie zagadnienie i pytanie otwarte: czy "popperyzacja" Husserla jest tylko ryzykowna, czy może po prostu stanowi pseudofilozoficzne nadużycie? Stoję na stanowisku, że możliwe jest wykazanie pewnych antycypacji Popperowskiej myśli przez Edmunda Husserla. Oczywiście, wskazana jest dbałość o metodologiczną poprawność takich rozważań.

>Rodzi się więc bardziej ogólne pytanie: czy jest możliwe uprawianie fenomenologii w horyzoncie nauk na ich dzisiejszym poziomie?

Fenomenologia zawsze miała ambicje niezależnej od nauki (zwłaszcza w jej (neo)pozytywistycznej wersji) filozofii. Metody fenomenologii można oczywiście stosować w nauce, ale na odpowiedzialność naukowca. Tak więc należałoby wrócić do bardziej fundamentalnego pytania: Czy jest możliwe uprawianie filozofii niezależnie od nauki? Lub też: czy istnieje niezależna od prawdy naukowej prawda filozoficzna. Wracając zaś do pytania w poście: wszystko zależy od tego, jak ujmiemy uprawianie fenomenologii w "horyzoncie" nauk. Jeśli chodziłoby tu o zależność metodologiczną - to przestajemy po prostu mówić o fenomenologii. Ta ostatnia miała ambicje bardziej fundamentalne, które mozna by wyrazić pytaniem: czy jest mozliwe uprawianie nauki w horyzoncie fenomenologii na jej dzisiejszym poziomie?