Ludzie wierzący właśnie ich wiarę uważają za najwspanialszą łaskę i dar boży. Powoduje to u nich wyraźnie widoczne przekonanie o ich wyższości nad ateuszami i niedowiarkami. Bo tych bóg owym darem nie obdarzył.

Czy wiara sama w sobie jest pozytywna, czy negatywna?
Jej największą „zaletą” jest pewność, przekonanie wierzącego, że zna prawdę. Wie, czego od niego pragnie bóg, wie - co jest dobre a co złe.
Ta pewność siebie ludzi wierzących na pewno godna jest pozazdroszczenia. Nie mają dylematów – czy powinienem postąpić tak, czy inaczej. Wystarczy zajrzeć do katechizmu, lub spytać księdza. I ma się gotową odpowiedź, zwalniającą z poczucia osobistej odpowiedzialności za podjętą decyzję. Wierzący bowiem nie ponosi osobistej odpowiedzialności za podjęte decyzje. On przecież wyłącznie postępuje z nakazami samego boga.
Ten konformizm psychiczny zamyka jednak drogę wierzącym do samodzielnego stawiania „bluźnierczych” pytań. A także do szukania na własną rękę odpowiedzi.
Myślenie typu – jak przekonać ateusza, że bóg naprawdę istnieje - oraz przytaczane „dowody” osiągają postać finezyjnej erystyki. Nie są jednak samodzielnym myśleniem. Myślący tak nie stawia sobie bowiem pytania – czy bóg istnieje? A jeśli tak, to jaki on jest? Czy życie ma jakiś sens? Jakiś cel?
Takie pytania go nie dręczą. Bo on po prostu „wierzy”, że zna prawdę ostateczną. A to zamyka jemu drogę do możliwości szukania zrozumienia (sensu czy też bezsensu) ludzkiej egzystencji.

Wiara zwalnia z obowiązku ponoszenia odpowiedzialności za własne czyny.
Wierzący nie ma wyrzutów sumienia za nic, jeśli tylko postępuje zgodnie z nakazami wiary.
Zmusi kobietę w ciąży do urodzenia „potworka” (genetycznie uszkodzonego) twierdząc, że każde życie pochodzi od boga. Nie poczuwa się przy tym do odpowiedzialności niesienia pomocy w opiece nad urodzonym kaleką.

Najbardziej niebezpieczną cechą wierzących, wynikającą z ich przekonania, że posiadają prawdę jedyną i ostateczną jest chęć „uszczęśliwienia” tą wiarą wszystkich pozostałych ludzi.
Przykładów z historii, a także aktualnych, mamy aż nadto.
Nie tylko dogmatyzm religijny jest niebezpieczny. Dogmatyzm ateistyczny Marksa, który religie nazwał „opium dla ludu” sam okazał się heroiną dla jego wyznawców. Skutki były koszmarnie szkodliwe dla milionów nawracanych na siłę „owieczek”.

Nie zazdroszczę wierzącym ich wewnętrznego spokoju wypływającego z przekonania, że posiedli „prawdę ostateczną”. Wolę błądzić, szukać, przeżywać zwątpienia i niepewność. Dopóki tylko wiem, że nie marnuję innego daru bożego – rozumu. Ten dar właśnie sprawia, że wiele rzeczy można zrozumieć. Nie jest się więc skazanym na przyjmowanie wszystkiego na wiarę.

Także kierując się rozumem można pobłądzić. Ale ostatecznie to właśnie rozum sprawia, że nigdy nie uznam ślepej uliczki wiary za prawdę ostateczną.