Jedynym niezawodnym sposobem na radzenie sobie ze stresem podczas egzaminu , jest uprzednie porządne przygotowanie się do niego.(przygotowanie się na pierwszy termin , co też studenci często zapominają) Banał. Czy to w ogóle jest wątek do działu nauka ? Trzeba założyć nowy dział - Pytania do racjonalistów.

I co do diaska ma do tego religia i magia ? Eh...

>Poszukuję od jakiegoś czasu materiałów dotyczących metod radzenia sobie ze stresem. Chodzi o ten
>rodzaj stresu, który pojawia się w czasie ważnych dla nas wyzwań (np. egzamin, rozmowa
>kwalifikacyjna itp.) i bardzo utrudnia osiągnięcie sukcesu.
Ja kiedyś dostałam dobrą radę i z powodzeniem stosowałam ją w życiu.
Stając przed szacownym gremium, czy egzaminatorem - uśmiechnąć się , przybrać pogodny wyraz twarz ( oczywiście nie może to być uśmiech od ucha do ucha z ząbkami na wierzchu).
Naturalną odpowiedzią egzaminatora też był uśmiech i od razu atmosfera stawała się przyjemniejsza.
Drugim takim sposobem jest zdanie: Przepraszam, ale bardzo mi zależy na zdaniu tego egzaminu i strasznie się denerwuję.
Naturalną odpowiedzią egzaminatora jest: "ależ proszę się tak nie denerwować..." .
A efekt jw.

---

Zmień politykę, głosuj na kobiety.

Proponuje usunąć ten wątek. Koleś nas zaminusował i zrobił na szaro. Co za typ.

>Proponuje usunąć ten wątek. Koleś nas zaminusował i zrobił na szaro. Co za typ.
Bo on chciał zaklęcia i magię a my mu prozę życia...

---

Zmień politykę, głosuj na kobiety.

>>Proponuje usunąć ten wątek. Koleś nas zaminusował i zrobił na szaro. Co za typ.
>Bo on chciał zaklęcia i magię a my mu prozę życia...

To co on robi w dziale "nauka".

Wydaję mi się , że on ma jutro egzamin i nic nie umie dlatego szuka magicznych sposobów. Kurde , zrób ściągę chłopie jak masz problem. A stresował się będziesz i to jest normalne. Ja kiedyś w liceum tak się stresowałem , że mi się ściąga w ręku rozpuściła. Życie !

Ja powiem w ten sposób. Z czego wynika ten stres? Idziesz na egzamin i się boisz - czego? Że źle wypadniesz. Najwyraźniej masz powody tak sądzić (pytanie czy prawdziwe, czy nieprawdziwe). I tutaj odpowiedz "boję się egzaminu" nie jest wcale kluczowym czynnikiem, bo zawsze jest coś pod nią.

Boisz się jakichś ewentualności niezdania tego egzaminu, tudzież otrzymania oceny niższej, niż być chciał.

Można się dla przykładu nauczyć

W większości przypadków niezdanie egzaminu ma wpływ na samoocenę studenta, na to jak niezdanie wpłynie na jego sytuację społeczną. Ewentualnie przyczyni się do przedłużenia czasu studiów i tym samym opóźnienie osiągnięcia samodzielności. Ja osobiście przestałem się stresować szkołą w ogóle, kiedy osiągnąłem samodzielność finansową. Dosłownie z dnia na dzień miałem wyrąbane na to co się stanie, bo wiedziałem, że niezależnie od wyniku nie mam się czego bać. Obecnie można obserwować wśród studentów taki schemat, że ci, którzy dostają "fajną" i dobrze płatną pracę olewają studia. Egzaminy tracą całą wagę, bo są jedynie krokiem w kierunku osiągnięcia czegoś.

Są jednak inni ludzie, z chronicznym zaburzeniem swojej samooceny. Ludzie tacy kują do egzaminów (a wiem, bo żyję z jedną taką osobą), potrafią płakać, złorzeczyć, uczą się absolutnie nieefektywnie, w końcu jest taki stres, że (to akurat przy obronie pracy magisterskiej) było po prostu najprawdziwsze w świecie załamanie nerwowe. Deklaracje typu "nic nie umiem" i "nie idę".

Osoba, o której mówię, dostała szóstkę. Zestawiwszy to z obrazem totalnej desperacji wychodzi coś ciekawego... otóż normalnie człowiek zdaje sobie sprawę z własnych możliwości. Potrafi ocenić stan swojej wiedzy, czasami chcąc zachować kontrolę (a nie każdy tego potrzebuje) sam sprawdza wpierw co może się wydarzyć. Ale niektórym to nie wystarczy, właśnie ze względu na ekstremalnie obniżoną samoocenę. Oni nie wierzą, że cokolwiek im się uda - tak samo jest w każdej sytuacji stawiającej wyzwanie ich zdolnościom.

Najważniejsze to zadać sobie pytanie - czego ja się do cholery boję, czym się stresuję? Może chodzić o potrzebę kontroli, o faktyczną ocenę własnych umiejętności vs. świadomość strat jakie pojawią się w wyniku niezaliczenia egzaminu (przy jednoczesnej nadziei na to, że jakoś się uda). Albo - ekstremalnym zaburzeniu samooceny, przy czym takiego czegoś człowiek sam raczej nie rozwiąże.

>Dziękuję za szybkie odpowiedzi, jednocześnie martwi mnie, że wszystkie są nie na temat. Ponieważ wszystkie pochodzą od zasłużonych forumowiczów, być może jest to częściowo moja wina. Doprecyzuję więc: Poszukuję prac naukowych oceniających skuteczność metod radzenia sobie ze stresem lub materiałów popularnych odwołujących się do rzetelnych źródeł naukowych.
>
Nie doceniasz rad forumowiczów. Oto kilka rad jak sobie radzić ze stresem. Jedno z nich brzmi:
Porozmawiaj z innymi o swych problemach. Słuchaj ich rad i opini.(A ty nie słuchasz
1. Zadania do wykonania ułóż sobie według ich ważności
2. Pamiętaj, że nie musisz wszystkich zadowolić. Każdy popełnia błędy i omyłki. Ty też masz do tego prawo
3. Zdaj sobie sprawę z własnych mozliwości i ograniczen.
4.(we wstępie)
5. Żyj w czasie teraźniejszym(tu i teraz)
6. Staraj się nie rozpamiętywać przeszłości.
7. Nie zabieraj swoich trudności do łóżka.
8. Miej jakieś zainteresowania(hobby)
9. Zastosuj jedną ze znanych ci technik uwalniania się od napięć(relax)
Np. Oddychaj dwukrotnie wolniej niz normalnie przez 5 minut