>Cześć jego pamięci.
>
Cokolwiek by Mu niw zarzucić, to kolejna, nie do zastąpienia, strata. Żyje jeszcze kilka osób, po odejściu których, nie będzie już kogo żałować.
Adam Barycki

>Żyje jeszcze kilka osób, po odejściu których, nie będzie już kogo żałować.

W podobnym stylu padła wypowiedź prezydenta na temat tej śmierci: to bardzo smutna wiadomość. Frazesy powtarzane do mdłości na stypach i mowach pogrzebowych. Czysta rutyna. NIC. Przypomniał mi się wiersz Krolowa, w którym porównuje śmierć świetlanych osobistości do martwych much w żyrandolu.

Witam.

>W podobnym stylu padła wypowiedź prezydenta na temat tej śmierci: to bardzo smutna wiadomość. Frazesy powtarzane do mdłości na stypach i mowach pogrzebowych. Czysta rutyna. NIC.
Wymyśl coś lepszego - chętnie przeczytam.

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie...

>Czysta rutyna. NIC.
>
Utnij se Pan nogę z żalu, nie będzie rutyny i będzie COŚ.
Adam Barycki

>Utnij se Pan nogę z żalu, nie będzie rutyny i będzie COŚ.

No to mamy interesujący podział ludzkich zachowań: albo rutyna, albo chlastanie się. Tertium non datur?

Tertium non datur?

Można jeszcze postawić tablicę "czarny punkt" w miejscu, gdzie zdarzył się ten śmiertelny wypadek...
Słuchałem komentarzy na temat śmierci Prof. Geremka w TVN24 i zauważyłem, że trochę pomijali informacje dotyczące pasażerów busa, z którym zderzył się samochód profesora oraz to, co się stało z pasażerką jego auta. Hmm...

>No to mamy interesujący podział ludzkich zachowań
>
To, że Pan lubi letnią kąpiel, daje się zauważyć, ale interesującego w tym nic nie ma.
Adam Barycki

>Cześć jego pamięci.
Każde pokolenie ma swoich bohaterów i idoli. Poprzednicy odchodzą do historii, pozostaje tylko wdzięczna pamięć tych, którzy nie chcą o nich zapomnieć.
Tak było, jest i będzie.

>Poprzednicy odchodzą do historii, pozostaje tylko wdzięczna pamięć tych, którzy nie chcą o nich zapomnieć.

To gdzie w końcu odchodzą, do historii czy do wdzięcznej pamięci, bo nie łapię. A pamięć, również ta społeczna, historyczna, ma niewiele wspólnego z wdzięcznością. Działa, i tyle. W tym sensie pamiętamy tak samo o Sokratesie jak i o Hitlerze.

>Tak było, jest i będzie.

Skrzypienie kamiennego sfinksa.

>To gdzie w końcu odchodzą, do historii czy do wdzięcznej pamięci, bo nie łapię. A pamięć, również ta społeczna, historyczna, ma niewiele wspólnego z wdzięcznością. Działa, i tyle. W tym sensie pamiętamy tak samo o Sokratesie jak i o Hitlerze.
Nie każdy jest poetą, a jakoś swój smutek wypadałoby wyrazić.
Pozwól ludziom na to...

>Skrzypienie kamiennego sfinksa.
A to jest piękne.

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie...

>Nie każdy jest poetą, a jakoś swój smutek wypadałoby wyrazić.

Uczucia (np. smutku) przefiltrowane przez stereotypy kulturowe, przez to, co wypada, lub nie wypada, to już nie uczucia, to gra pozorów. Wypada się uśmiechnąć (choć wcale nam nie jest do smiechu), wypada zrobić dobrą minę (do złej gry), wypada powiedziec dzień dobry, chociaż chciałoby się zacisnąć zęby. Wypada byc smutnym. chociaż tak na prawdę ogarnia nas nuda i obojętność. Itd, itp...

Tylko jak chce się siusiu,
to nic nie wypada,
tylko się siusia.

Nie lubię kultury pozorów.
Coś chciałbym jeszcze dodać,
ale akurat nie wiem, co.

Witam.

>Nie lubię kultury pozorów
Zgadzam sie z Tobą - mogę tylko dodać przykład z kolejką żałobników na cmentarzu, którzy zamierzają złożyć kondolencje rodzinie zmarłego...

"Wypadałoby" - faktycznie, użyłem niewłaściwego słowa.

Jaka alternatywa - pominąć milczeniem?

Pozdrawiam - Zbyszek

---

Niebo gwiaździste nade mną, a prawo moralne we mnie...

Poprzednią wypowiedź napisałam z dystansu obserwatora wystąpień innych osób, także w mediach. Swoją myśl wyraziłam wobec stanowiska, jakoby istnieli ludzie wyjątkowi, nie do zastąpienia. Taki pogląd może wyrazić jedynie ktoś, komu dane jest widzieć dzieje ludzkości z jakiejś zewnętrznej perspektywy, kiedy już wypełniły się i znalazły u swojego właściwego i wytyczonego uprzednio celu.

Ale bezsens tego stanowiska polega także na oczekiwaniu istnienia uniwersalnego kontekstu dla pewnych wartości, które autorytety jakiegoś pokolenia przedstawiają. Mówiąc pokolenie mam na myśli grupę osób o tak zbliżonych poglądach, że istnieje możliwość porozumienia poprzez kompromis i utworzenie pewnej wspólnoty światopoglądowej.

Rezultatem istnienia takiej wspólnoty są podobne reakcje psychologiczne wobec śmierci bliskich osób, takie jak 'wdzięczna pamięć', czyli kultywowanie pamięci o zmarłych, jak również przestrzeganie pewnych kanonów, ściśle określających zachowanie wobec zmarłego, dla przykładu 'o zmarłym mówi się dobrze, albo w ogóle'. Tak jest i tak pozostanie, chyba, że zmienią się uwarunkowania kulturowe.

'Odejście do historii' to eufemizm. Mogłam napisać 'zostaną zapomniani', albo 'dla innych (czyli spoza wspólnoty) ich los jest obojętny'. I to także jest prawda. Pozostaną tylko nazwiska zapisane na kartach historii.

Jest to tym większa strata dla Polski, że prof.Geremek był człowiekiem z dużą klasą a takich ludzi jest w naszym życiu politycznym bardzo mało. Profesor potrafił swoją postawą i zachowaniem wzbudzić szacunek, nawet u tych co nie zgadzali się z jego poglądami. Ludzi z taką kulturą osobistą i polityczną jest coraz mniej.

>Cześć jego pamięci.

To już trzeci z wielkich tamtych lat. Wykrusza się pokolenie mistrzów, przywódców i autorytetów naszej walki o wolność i niepodległość. Wojtyła, Kuroń, a teraz Geremek. Już nam tylko trzech pozostało takich nestorów: Wałęsa, Michnik i Mazowiecki - oby żyli jak najdłużej - żaden jednak nie jest w stanie wypełnić luki po Geremku.

Duch narodu polskiego bez Geremka jest teraz jak dłoń bez jednego palca. Nie wydaje mi się możliwe, żeby taką stratę dało się zregenerować.

---

doku

>>Cześć jego pamięci.
>To już trzeci z wielkich tamtych lat. Wykrusza się pokolenie mistrzów, przywódców i autorytetów naszej walki o wolność i niepodległość. Wojtyła, Kuroń, a teraz Geremek. Już nam tylko trzech pozostało takich nestorów: Wałęsa, Michnik i Mazowiecki - oby żyli jak najdłużej - żaden jednak nie jest w stanie wypełnić luki po Geremku.
>Duch narodu polskiego bez Geremka jest teraz jak dłoń bez jednego palca. Nie wydaje mi się możliwe, żeby taką stratę dało się zregenerować.
Z całym szacunkiem dla pańskiej wypowiedzi i pamięci pana Geremka: ludzie się rodzą i umierają i nie widze powodu, żeby się nad tym przesadnie rozwodzić. Notabene czy każda ze znaczących postaci, która dzisiaj umiera od razu musi zyskiwać niemalze boskie cechy? Pytam bo na moich oczach po raz kolejny ważne dla polskiej historii postacie stają się złotymi cielcami tylko dlatego , że zyskały status umarłych. Nię sądze aby którakolwiek z nich spojrzała na to zjawisko bezkrytycznie. Pisze pan o duchu, dłoni bez palca, o stracie niezastąpionej- codziennie proszę pana mamy do czynienia z niepowetowanymi stratami, zamiast więc siać mentalne spustoszenie niech pan swoje wysiłki i szacunek ukierunkuje w strone tego co pan podziwia w tych postaciach i zacznie działać."Martwi do grobu, Zywi do stołu"- jak napisał mądry{ nieżyjący już} człowiek.

>czy każda ze znaczących postaci, która dzisiaj umiera od razu musi zyskiwać niemalze boskie cechy?

Tak zazwyczaj bywa, chociaż słowo "boski" jest użyte niezręcznie, zalatuje jakąś świętością, Niebem, zbawieniem... A moim zdaniem chodzi tu raczej o złudzenie wielkości i niezbędności, wynikające z odczucia pustki, która tworzy się po każdym zmarłym. Dopóki żył, miał swoje miejsce w naszej świadomości i w społeczeństwie - jakoś pasował do otoczenia swoich bliskich, znajomych, współpracowników... - nie wyróżniał się bardziej od innych niż każdy inny od niego. Jednak po śmierci postrzeganie to się zmienia, gdyż przez czas jakiś patrzymy na niego z perspektywy pustki, którą po sobie zostawił.

---

doku

> Z całym szacunkiem dla pańskiej wypowiedzi i pamięci pana Geremka: ludzie się rodzą i umierają i nie widze powodu, żeby się nad tym przesadnie rozwodzić. Notabene czy każda ze znaczących postaci, która dzisiaj umiera od razu musi zyskiwać niemalze boskie cechy? Pytam bo na moich oczach po raz kolejny ważne dla polskiej historii postacie stają się złotymi cielcami tylko dlatego , że zyskały status umarłych. Nię sądze aby którakolwiek z nich spojrzała na to zjawisko bezkrytycznie. Pisze pan o duchu, dłoni bez palca, o stracie niezastąpionej- codziennie proszę pana mamy do czynienia z niepowetowanymi stratami, zamiast więc siać mentalne spustoszenie niech pan swoje wysiłki i szacunek ukierunkuje w strone tego co pan podziwia w tych postaciach i zacznie działać."Martwi do grobu, Zywi do stołu"- jak napisał mądry{ nieżyjący już} człowiek.

Całkowicie się zgadzam. Nie widzę powodu, aby rozkręcać atmosferę narodowej tragedii, wobec jednej śmierci ( nawet wybitnego człowieka), a przechodzić obojętnie, gdy w tym samym czasie giną setki innych ludzi. Śmierć jest równoważna i bezczelnie demokratyczna. Poza tym, profesor Gieremek dla większości Polaków był w ostatnich latach postacią żyjącą gdzieś w tle i raczej historyczną. Nagle ci ludzie rozpisuja się o niepowetowanej stracie. Zapytałbym ich o chociaż kilka tytułów Jego prac, czy publikacji. Byłaby to dość ciekawa sonda

Myślenie ma przyszłość - niewprawionym szkodzi

>Nie widzę powodu, aby rozkręcać atmosferę narodowej tragedii, wobec jednej śmierci ( nawet wybitnego człowieka)

No i po co było panikować? Rozkręciło się, zakręciło i nic złego się nie stało. Takie "rozkręcenie" jest zawsze chwilowe, nie grozi żadną eskalacją, jest po prostu wyrazem dobrego wychowania lub wrodzobnej kultury osobistej. Teraz z dystansu powinieneś już widzieć, jak bardzo niestosowne jest krytykowanie tego - to tak jakbyś żałobników w rozpaczy upominał, że zbyt wyraźnie okazują swoją rozpacz po śmierci ukochanej osoby.

---

doku