Niestety tak już bywa w życiu. Sam tak miałem ale u mnie rodzinna sama się domyśliła że jestem ateistą.Nie kryłem się z moimi poglądami. W rodzinnej wsi mojego taty, rodzinnie to nie przeszkadza, gorzej sąsiadom. Gadają jak to moja już nie żyjąca babcia pomagała w wychowywaniu wnuka że ateista. Ja tym się akurat nie przejmuje. Niektórzy potrzebują czasu by to zrozumieć. Po prostu się nie przejmuj. Wiem że tak łatwo to powiedzieć ale rodzinna nie ma innego wyjścia jak się przyzwyczaić. Grunt to nie ulegać presji. Mi chyba pomaga to że jestem trochę aspołeczny. A jeśli nie przestaną cię dalej uważać za osobę zepsutą etc to po prostu ogranicz kontakty, wiem że to nie łatwe bo to ludzie których mimo wszystko się kocha aczkolwiek to może dać im do myślenia. Może pomyślą czy warto robić taką awanturę ,kosztem kontaktu z własną córką.

>Prawdę tę ukrywałam od bardzo długiego czasu i wyznanie jej było dla mnie jedną z najtrudniejszych
>rzeczy, na jakie się zdobyłam.
Bo to jest bardzo trudna rzecz, w większości przypadków bardzo komplikująca stosunki z rodziną.
>To problem, nad którym nie można przejść do porządku dziennego
rzeczywiście trudno machnąć na to ręką
>i na który nie pomoże żadna terapia.
Terapia jak najbardziej może Ci pomóc. Mając na myśli terapia nie myślę tylko o klasycznej psychoterapii, ale także rozmowie z ludźmi mającymi podobny problem. W wielu wątkach na tym forum przewija się problem stosunków w rodzinie, myślę że w naszym kraju większość osób ma podobne przeżycia do Twoich, może mniej a może bardziej ekstremalne. Z racji mojego wykształcenia (psychologia) to temat, który mnie bardzo interesuje. Stwierdzam, że bardzo potrzebne są grupy wsparcia dla osób porzucających wiarę, lub ateistów "w ukryciu". Ponadto uważam, że bardzo potrzebna jest lista psychologów/psychiatrów i psychoterapeutów ateistycznych. Swego czasu chciałam zafundować sobie własną psychoterapię (jest to jeden z kroków polecanych, a czasem wymaganych od osób chcących zajmować się psychoterapią) ale miałam chyba pecha, a może źle szukałam i nie znalazłam żadnego odpowowiedniego terapeuty-ateisty. Oczywiście z zasady światopogląd psychoterapeuty w żadnym razie nie może mieć wpływu na terapię, ale umówmy się- to niemożliwe, zwłaszcza przy takich problemach, jak Twój. Za to stowarzyszenia psychologów chrześcijańskich są i kwitną
Wracając do Ciebie- rodziny nie zmienisz. Więc jedyne na co masz wpływ, to na siebie samą. Musisz przepracować cały problem i stawać się coraz silniejsza. Jak to zrobić? Możesz iść na psychoterapię, możesz szukać osób w podobnej sytuacji i spotykać się z nimi czy mailować. Możesz kupić sobie jakieś podręczniki samopomocy (uwaga jednak na zalew badziewnych i bzdurnych książek), one nie będą dotyczyły akurat problemu odejścia od religii, ale na pewno znajdziesz coś na temat nieakceptacji przez rodzinę ze względu na wybory życiowe. Jest to ciężka sytuacja, raz, że wiążąca się z wielkim poczuciem samotności, dwa z wyrzutami sumienia (rozczarowywuję najbliższych), trzy- z utratą oparcia i akceptacji (jeśli rodzina mnie odrzuca, to kto mi pozostaje?). Więc jak najbardziej psychoterapia, jeśli czujesz, że nie dajesz rady i potrzebujesz wsparcia. Jeśli znajdę coś interesującego, co mogłoby Ci pomóc, jakiś artykuł, wskazówkę, czy coś, to podeślę tutaj.

Moim zdaniem to bardziej rodzina potrzebuje terapii, niż Ewa.

>Moim zdaniem to bardziej rodzina potrzebuje terapii, niż Ewa.
Oczywiście, przy założeniu, iż psychoterapia jest dla osób mających patologiczny problem. Jednak nie wyślesz tej rodziny na psychoterapię. W tym przypadku psychoterapia/wsparcie służy przede wszystkim umocnieniu Ewy, żeby właśnie, jak napisali inni w tym wątku, mogła odciąć pępowinę, albo miała odwagę zadzwonić na policję, jak ktoś się na nią rzuci z krucyfiksem czy innym przemiotem.

Sytuacja, w której znalazła się Ewa budzi trudne uczucia, o których warto porozmawiać z terapeutą. Psychoterapia nie jest wyłącznie leczeniem, jest przede wszystkim rozumieniem (głową się pracuje, to nie czary-mary); poza usuwaniem objawów konkretnych zaburzeń jest też formą wsparcia, pomaga w poznaniu siebie i innych, pomaga poczuć się silniejszym, wytrwać w trudnej sytuacji bez skutków ubocznych (które mogą pojawić się później i są już do leczenia - depresji, zaburzeń psychosomatycznych). Proponuję szukać terapeutów po lub w trakcie dobrych szkoleń (lista ośrodków szkoleniowych na stronie Polskiego Towarzystwa Psychologicznego) i zwyczajnie pytać ich, czy są wierzący. Z doświadczenia wiem (też jestem psychologiem), że duża część to ateiści lub agnostycy. W etykę tego zawodu jest wpisane nieprzywiązywanie się do żadnego konkretnego światopoglądu lub religii. Myślę też, że z terapeutą można porozmawiać o tworzeniu grupy wsparcia.

>Moim zdaniem to bardziej rodzina potrzebuje terapii, niż Ewa.
>

Kiedyś zaproponowałem mojej żonie, żebyśmy skorzystali z usług "mediatora rodzinnego" (czyli osoby profesjonalnie specjalizującej się w pomocy dla np. małżeństw, które z jakichś powodów nie mogą dojść do porozumienia w ważnych kwestiach). Uznałem bowiem, że kilka lat czegoś w rodzaju "cichych dni" to przesada.

Oczywiście zostałem wyśmiany... z sugestią, że jak mam jakiś problem, to mogę się z nim udać do księdza, bo ona na pewno nie będzie uczestniczyć w żadnych rozmowach. Co ciekawe, jakiś czas wcześniej sama gorąco mnie namawiała, żebym skorzystał z usług mediatora i pogodził się ze swoim bratem.

Inaczej mówiąc: katolicy uważają siebie za zdrowych, a nas za "zwiedzionych przez szatana". Nie dopuszczają myśli, ze ateiście może chodzić przede wszystkim o porozumienie w rodzinie; dla nich jest to po prostu walka dobra ze złem, a z szatanem przecież nie wolno rozmawiać. Dlatego o żadnej terapii dla rodziny nie może być mowy, bo ona jest absolutnie pewna, że terapii nie potrzebuje.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

> a z szatanem przecież nie wolno rozmawiać. >

To jednak jest zastanawiające, że ludzie wierzący tak bardzo boją się rozmawiać z ateistami, a ateiści przeciwnie, nie mają żadnych obaw.
Czyżby wierzący podskórnie wyczuwali, że coś jest na rzeczy? Że żyją we śnie, z kŧorego nie chcą się obudzić, bo ten sen jest tak przyjemny.

>To jednak jest zastanawiające, że ludzie wierzący tak bardzo boją się rozmawiać z ateistami, a ateiści przeciwnie, nie mają żadnych obaw.
>Czyżby wierzący podskórnie wyczuwali, że coś jest na rzeczy? Że żyją we śnie, z kŧorego nie chcą się obudzić, bo ten sen jest tak przyjemny.

Katolikom od dziecka wmawia się, że wiara jest najcenniejszą rzeczą jaką posiadają w życiu. Jednocześnie wiara przedstawiana jest jako rzecz niestała, którą łatwo stracić (bo wiara jest łaską otrzymaną od Boga - jeśli obrazimy Boga wątpiąc w jego Objawienie, może wycofać swą łaskę!). Wiara jest tym, co wiedzie do zbawienia wiecznego, należy więc przedkładać ja ponad wszystko co jest doczesne (np. rodzinę, znajomych).

Wyobraź więc sobie katolicką wiarę jako np. chińską wazę wartą milion euro - nie będziesz jej używać do obiadu, nie nalejesz do niej zupy, nie dasz znajomym w łapy żeby sobie pooglądali ani nie wstawisz beztrosko do zmywarki

W każdym razie wiara dla katolika jest jako ta chińska, bezcenna i delikatna, waza. Ja widzę, że jest to raczej brudne, poobijane wiaderko ze szlaczkiem zrobionym olejną farbą dla ozdoby...

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>Doświadczam nawet niewytłumaczalnej agresji ze strony najbliższej rodziny. Byłam już przeklinana, egzorcyzmowana, kilka razy potłuczona krucyfiksem
Jeżeli jesteś przeklinana (wyzywana?) i bita przez najbliższych, to rodzina nosi miano "patologicznej". Nie mam takich doświadczeń, u mnie na krótkim mamrotaniu pod nosem się skończyło, ale za to znam sposób na tę sytuację. Jesteś dorosła. Wyprowadź się z domu, zacznij pracować, żyj własnym życiem. Może i trudne, ale dla własnego zdrowia psychicznego odetnij pępowinę.

Wyprowadziłam się z domu dokładnie 7 lat temu. Dwa lata temu skończyłam studia, mam stałą pracę. Mieszkam daleko od swojej rodzinnej miejscowości, przeniosłam się z jednego końca Polski na drugi. Zrozum, ja nie jestem człowiekiem bez serca - tęsknie za swoimi bliskimi i nie mogę tak zwyczajnie przestać do nich przyjeżdżać, ani dzwonić. Nie jest łatwo zanegować 18 lat życia z kimś pod jednym dachem, zwłaszcza, jeśli ten ktoś zapewniał ci utrzymanie i edukację.
Ale rzeczywiście - święty krzyżyk z drzewka oliwnego z ogrodu Getsemani, który leżał na grobie Jezusa w bazylice jakiejśtam, zostawił na mnie siniaki. Nie lubię być kozłem ofiarnym, obwinianym o wszystkie nieszczęścia, jakie spotykają moją rodzinę, ale nie mam też chrześcijańskiej mentalności, aby odsuwać się od moich bliskich tylko dlatego, że nie mogę zmienić tego, kim są.

Rozumiem. Jesteś z daleka od rodziny, kochasz ich i tęsknisz, więc przyjeżdżasz, jesteś dla nich miła i uprzejma, a oni w nagrodę traktują Cię źle. Masz rację, musisz poszukać pomocy psychologicznej. Ciężko znieść odrzucenie i brak miłości ze strony tych, których się kocha.
Ja nie mogę Ci pomóc, bo jak pisałam, nie zetknęłam się z czymś podobnym i nie mieści mi się to w głowie. Za to zastanowiłam się kiedyś, co bym zrobiła, gdyby moja córka, niewiele od Ciebie starsza, oznajmiła mi nagle, że jest wierząca i chciała poprzyjmować zaniedbane sakramenty? Pewnie odebrałoby mi mowę, może byłoby mi przykro, ale ja ją kocham i zaakceptowałabym jej najdziksze dziwactwo. Z pewnością nie tłukłabym jej "Bogiem urojonym" po głowie...
Życzę Ci powodzenia i dużo, dużo siły w walce o własne ja.

>Wyprowadziłam się z domu dokładnie 7 lat temu.
>Mieszkam daleko od swojej rodzinnej miejscowości, przeniosłam się z jednego końca Polski na drugi.
>Zrozum, ja nie jestem człowiekiem bez serca - tęsknie za swoimi bliskimi i nie mogę tak zwyczajnie przestać do nich przyjeżdżać, ani dzwonić.
>Nie jest łatwo zanegować 18 lat życia z kimś pod jednym dachem, zwłaszcza, jeśli ten ktoś zapewniał ci utrzymanie i edukację.
Ewa nie widzę powodu do tworzenia jakiejś grupy wsparcia. Twój życiorys jest bardzo podobny do wielu z nas. Nie wiem w sumie jakiej pomocy się spodziewasz. Jesteś normalnym człowiekiem, być może trochę zbyt uczuciowym, jak dla mnie. Chyba, że przebywanie z rodziną Cię głęboko rani, a coś (miłość rodzinna) każe Ci do nich wracać i masz z Tym problem.

W potocznym żartobliwym, znaczeniu używa się pewnego terminu, który oznacza odczuwanie jakiejkolwiek przyjemności spowodowanej przez zwykle przykro odczuwane czynniki, które wywołują nieprzyjemne doznania, jak ból psychiczny czy fizyczny (poniżenie). Czy to jest Twój problem?

>W potocznym żartobliwym, znaczeniu używa się pewnego terminu, który oznacza odczuwanie jakiejkolwiek przyjemności spowodowanej przez zwykle przykro odczuwane czynniki, które wywołują nieprzyjemne doznania, jak ból psychiczny czy fizyczny (poniżenie). Czy to jest Twój problem?
>
Tak, strzał w dziesiątkę. Mam też fantazje o zakonnicach w lateksowych habitach, noszących ćwiekowane krzyże
W ramach "grupy wsparcia", czy anonimowych ateistów, jak zostało to już całkiem humorystycznie ujęte na forum, myślałam o organizowaniu cyklu małych, kameralnych spotkań, przy herbatce, ewentualnie czymś mocniejszym.
Małych i kameralnych - aby nie przerodziły się w zbiorowe narzekania i biadolenie, jacy to wierzący są źli, a my - ateiści prześladowani i uciskani.
Jeśli znalazłabym odzew, to jestem w gotowa zostać koordynatorką takich spotkań w Krakowie.

>Zrozum, ja nie jestem człowiekiem bez serca - tęsknie za swoimi bliskimi i nie mogę tak zwyczajnie przestać do nich przyjeżdżać, ani dzwonić. Nie jest łatwo zanegować 18 lat życia z kimś pod jednym dachem, zwłaszcza, jeśli ten ktoś zapewniał ci utrzymanie i edukację.
-Skorzystaj z hasła, które sobie wpisałaś pod profilem, że przed nikim nie klękasz. Podstawa zdrowych stosunków to równość. Jeżeli akceptujesz rodzinę taką jaka jest, ona powinna akceptować i szanować Ciebie tak samo, tego wymagaj. Trochę to dziwne, że ateistka wykazuje cechy, które zazwyczaj przypisują sobie chrześcijanie, miłość nawet wobec tych, którzy nas "prześladują" (ideologicznie choćby), może im to przypomnij, bo taka miłość w jedną stronę musi być męcząca. Z tą wdzięcznością za utrzymanie po prostu przesadzasz, zwierzętom też dają jeść, a edukacja jest obowiązkowa. Wspaniałomyślnie wybacz im lata indoktrynacji i żądaj w zamian równości. Choć aż się prosi powiedzieć religijnej zgrai, żeby się wypchała, ale pewnie jesteś na to zbyt..."wrażliwa."

---

Religia jest kompletnym nonsensem i ogromną szkodą dla ludzkiej cywilizacji. - Steven Weinberg

> Mieszkam daleko od swojej rodzinnej miejscowości, przeniosłam się z jednego końca Polski na drugi. Zrozum, ja nie jestem człowiekiem bez serca - tęsknie za swoimi bliskimi i nie mogę tak zwyczajnie przestać do nich przyjeżdżać, ani dzwonić.

Może spróbuj przejąć kontrolę emocjonalną nad rodziną? Na razie oni widzą, że Tobie zależy na kontaktach i że cokolwiek by nie zrobili, to Ty i tak się odezwiesz. Pastwią się nad Tobą niemal według instrukcji z "Młotu na czarownice".
Strona, której bardziej zależy na relacjach - zawsze przegrywa. To będzie bolało, ale nie widze innego sposobu, tylko "zniknąć" im z oczu na długo, nie odbierać telefonów, nie odpisywać. Jesli Cię kochają - zmiękną i będziesz mogła wypracować kompromis, bo będziesz miała kartę przetargową - siebie.

Jako wsparcie proponuję taki trick myślowy: uświadomienie sobie że psychika tych osób nie jest jednorodna. Część ich umysłów rozumie i wspiera ciebie, a część walczy w imię zabobonu (który póki co dominuje). Zachodzi w ich umysłach rodzaj ewolucji. Z taką świadomością być może będziesz miała odwagę wezwać policję gdy następnym razem zostaniesz "zaatakowana" krucyfiksem. Wtedy być może ktoś sobie uświadomi że sam jest opętany (przez szkodliwą idee).

Próbowałaś coś wyguglować? mnie wyszło sporo na temat, spójrz www.google(*)mod=2&sourceid=chrome&ie=UTF-8
wszystko co prawda po angielsku. Nie wiem, jaką to ma wartość merytoryczną, ale można sobie poczytać o doświadczeniach innych. A przy okazji natknąć się na wspaniały link: How to Spot Atheists and Report Them to the FBI? www.landoverbaptist.org/news0503/atheists.html

Uderzyła mnie pewna analogia:
>Połowa rodziny w ogóle się do mnie nie przyznaje, druga połowa zachowuje się, jakby moje "wyjście z szafy" nigdy nie miało miejsca...
O takich reakcjach słyszałam w przypadku ujawnienia preferencji homoseksualnych. Niezależnie od przyczyn wykluczenia społecznego mechanizm działa tak samo i równie boleśnie. Wydaje mi się, że takie osoby (o ile znasz kogoś) też by się mogły podzielić z tobą doświadczeniem, jak sobie poradziły z traumą.
Grupa wsparcia jest bardzo dobrym pomysłem, aczkolwiek kontakt wirtualny nie zastąpi nigdy bezpośredniego. Może równolegle jakaś forma aktywności społecznej?
Pozwoliłam sobie zajrzeć w profil - koniec świata, ale duże miasto. Być może są tam anarchiści. To zazwyczaj młodzi ludzie, bez uprzedzeń, w większości z laickim światopoglądem. Nie chodzi o udział w zadymach, ale organizują czasem akcje na rzecz lokalnej społeczności.

Na dłuższą metę jednak - migracja (wraz z odległością wzrasta poziom tolerancji).

>O takich reakcjach słyszałam w przypadku ujawnienia preferencji homoseksualnych. Niezależnie od przyczyn wykluczenia społecznego mechanizm działa tak samo i równie boleśnie.
Tak, jak najbardziej.

Może wpadłabyś na spotkanie Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów i pogadała z nami? To bardziej pomaga niż rozmowy w necie. Informacje o bierzących spotkaniach znajdziesz na www.psr.org.pl , oraz tutaj, w dziale zaproszenia. Radzę Ci spróbować - nawet jeśli mieszkasz daleko do któregoś z naszych oddziałów.

Chwilowo los rzucił mnie do Krakowa, więc nie wykluczam udziału w spotkaniu 24 sierpnia.

Zachęcam, co prawda moja rodzina nie przysporzyła mi takich "przyjemności", ale wiem, że dla wielu osób towarzystwo innych, podobnych nam przynosi sporą dawkę "ukojenia".

Za to wiem jedno, z innego może nieco źródła, ale pasuje.
Twoja rodzina biła Cię i wyzywała. Nie ważny jest powód, ważna jest ich reakcja. Nie spełniłaś ich oczekiwań i tak zareagowali. To nie jest normalne, zdrowe, to zwyczajna patologia.

Patologia kojarzy się z alkoholem i prochami, ale jest też patologia "emocjonalna", znęcanie się pomimo braku alkoholika w rodzinie.

Jeśli pomimo upływu czasu nie wykazują śladów refleksji nad tym, co się stało, nie ma innego rozwiązania niż izolacja od nich - przemoc nie przynosi nic dobrego, będzie Cię niszczyć. I - chociaż to może nie być przyjemne - unikaj ich. Poszukaj bliskich spoza rodziny, którzy Cię wesprą.

Wiem, że rodzice powinni być dobrzy dla nas, a my dla nich. Ale jeśli system nie działa, to nie zmuszaj się do trwania w nim. Nie zmusisz nikogo do tolerancji.

>Grupa wsparcia dla ateistów?
Może grupa wsparcia AA*. Nie myślałem, że można mieć takie problemy, ale na plus można zaliczyć, że wiesz kto jaki ma naprawdę charakter. Ja na twoim miejscu bym nie żałował pogorszenia kontaktów z tego typu osobami, a bym się starał je (te kontakty) ograniczać do minimum.

________
*Anonimowi Ateiści

Moja historia jest inna, ale być może coś z niej wyciągniesz dla siebie.

Po okresie płomiennej religijności w gimnazjum, w liceum zacząłem powoli siąknąć inne nurty... filozoficzno-etyczne. W 3ciej klasie liceum, byłem już pewien, że religia to kupa i unikałem kościoła.

Po maturze zamieszkałem w Krakowie. Pewnego dnia gdy przyjechałem, powiedziałem że nie idę do kościoła. Na pytanie dlaczego odpowiedziałem, że wg mnie Bóg nie istnieje. Po wielu teologicznych rozmowach (w których stwierdzili, że bez religii nie ma kodeksu etycznego itp., itd.) i ukryciu pod moją nieobecność "Boga Urojonego" (^^) w końcu rodzice przestali zwracać na to uwagę.

Wcześniej lubiłem prowokować rozmowy na ten temat, byśmy sobie wszystko powiedzieli. Nie lubię niedomówień.

U mnie nie doszło do bicia czymkolwiek. Może były krzyki na siebie nawzajem, ale to u nas norma, więc się nie liczy. Gorsze było znęcanie się psychiczne nad mną. Minowicie mama mówiła, że nie może przeze mnie spać, że płaczę cały czas. W połączeniu ze słabym zdrowiem była to dla mnie wyjątkowo smutna kombinacja. Mówiła, że rozmawia z tatą na ten temat i że jest mu bardzo przykro. Działo się to przez długi okres, ale minęło. Były spojrzenia pełne żalu i groźby żebym nikomu nie mówił. Powietrze było "ciężkie".

W chwili obecnej nie zostaje nigdy na niedzielę, by nie prowokować. Omijam też okazjonalne święta.

Również bardzo cenię sobie relacje z rodziną - głownie z rodzicami i braćmi. Jednak nie za każdą cenę. To, że moja mama o faktach na temat katolicyzmu nie chce rozmawiać i reaguje agresywnie jest skutkiem strachu, że jej świat się zawali. A mógłby. Strach przed piekłem pewnie też tu odgrywa rolę. Albo nasz ksiądz, który w kazaniach pewnie co niedzielę mówi o tym, jak to młodzież teraz odsuwa się od Kościoła na rzecz [zło do wyboru]. Jest wiele czynników "zaprawiających" naszych bliskich.

Tak czy owak, moim zdaniem powinnaś się nie poddawać. Jednak jeśli po jakimś długim okresie czasu nadal będą Cię zlewać, to należy całą sprawę przemyśleć jeszcze raz. Ja mam przed sobą jeszcze przyznanie się do homoseksualizmu

>Minowicie mama mówiła, że nie może przeze mnie spać, że płaczę cały czas. W połączeniu ze słabym zdrowiem była to dla mnie wyjątkowo smutna kombinacja. Mówiła, że rozmawia z tatą na ten temat i że jest mu bardzo przykro. Działo się to przez długi okres, ale minęło. Były spojrzenia pełne żalu i groźby żebym nikomu nie mówił. Powietrze było "ciężkie".>

O kurczę, to już bym wolała dostać krucyfiksem.

>W chwili obecnej nie zostaje nigdy na niedzielę, by nie prowokować. Omijam też okazjonalne święta.>

Rodzice ciężko sobie zapracowali na samotne święta.

>Ja mam przed sobą jeszcze przyznanie się do homoseksualizmu >

Coraz bardziej lubię homoseksualistów. To dzielni ludzie.

> Gorsze było znęcanie się psychiczne nad mną. Minowicie mama mówiła, że nie może przeze mnie spać, że płaczę cały czas. W połączeniu ze słabym zdrowiem była to dla mnie wyjątkowo smutna kombinacja. Mówiła, że rozmawia z tatą na ten temat i że jest mu bardzo przykro.
typowy terror emocjonalny
>W chwili obecnej nie zostaje nigdy na niedzielę, by nie prowokować. Omijam też okazjonalne święta.
Jestem jak najbardziej za "ujawnianiem się". Ateistycznym, czy innym. Ale masz racje, czasem lepiej pewne rzeczy omijać.
>To, że moja mama o faktach na temat katolicyzmu nie chce rozmawiać i reaguje agresywnie jest skutkiem strachu, że jej świat się zawali. A mógłby. Strach przed piekłem pewnie też tu odgrywa rolę. Albo nasz ksiądz, który w kazaniach pewnie co niedzielę mówi o tym, jak to młodzież teraz odsuwa się od Kościoła na rzecz [zło do wyboru]. Jest wiele czynników "zaprawiających" naszych bliskich.
To co piszesz jest bardzo ważne. I wymaga dojrzałości. Chodzi o spojrzenie na rodziców nie jak na kochanych mamę i papę, mających być ideałem, oparciem i autorytetem, ale po prostu jak na ludzi, takich jak wszyscy, popełniających błedy, mających takie, a nie inne doświadczenia życiowe, podatnych na manipulacje, w tym przypadku religijne, często naiwnych. Gdy to zrozumiemy, łatwiej nam będzie wybaczyć. I się tak nie przejmować.

>Połowa rodziny w ogóle się do mnie nie przyznaje, druga połowa zachowuje się, jakby moje "wyjście z szafy" nigdy nie miało miejsca.
>Choć wcale się nie zmieniłam, to nagle zostałam uznana za człowieka złego i zepsutego.

To chyba typowa reakcja dla mocno wierzących rodzin. Wynika z głębokiego przekonania, że ateista to człowiek "zwiedziony przez szatana", "walczący z Bogiem, Honorem, Ojczyzną" - czyli wróg wszelkiego dobra i zdrajca rodziny i Polski.
Właśnie dzięki sprytnemu wtłoczeniu wiernym takiej postawy Kościół Katolicki zdołał przetrwać minione setki lat.

Ja znalazłem się w bardzo podobnej sytuacji. Rodzina najbliższa (żona, dzieci) udają że nic nie słyszą i nic nie wiedzą. Przy próbach rozmowy czy dyskusji zwykle wychodzą z pokoju lub mówią, że są prześladowani za wiarę.
Nikt się mnie nie wyrzekł ani nie próbował nawracać siłą (jestem zbyt dużym facetem...). Po prostu ignorują wszystko co mówię poza "bezpiecznymi" tematami.

Poza tym utrzymuję rodzinę i kocham dzieci i w sumie zawsze miałem bardzo dobrą opinię - więc dla żony czy teściów jestem "dobry człowiek, ale niestety chyba chory na umyśle, podobno mężczyznom się to zdarza w pewnym wieku".

Nieraz mam wrażenie, że gdybym się rozwiódł z żoną, to odetchnęłaby z ulgą: byłoby wreszcie wiadomo o co chodzi, ateista okazałby się zły a ona mogłaby z radością nieść swój krzyż dla Chrystusa.

Nie jestem w stanie przetłumaczyć żonie, że np. przysięga małżeńska jest dla mnie nadal ważna (przecież ateiści nie mają moralności i nie honorują żadnych przysiąg, myślą tylko o sobie i swojej wygodzie), że chcę porozumienia i bliskości (każda próba rozmowy to na pewno chytry podstęp, by pozbawić ją wiary i oparcia w Chrystusie).
Że ateizm to konsekwencja samodzielnych przemyśleń (byłem wcześniej katolikiem) - to niemożliwe, ateizm to zdrada ideałów, zostałem do tego namówiony podstępnie przez komunistów (bo przecież z automatu ateista to komunista) i przez sam-wiesz-kogo (chodzi chyba o szatana, ale otwarcie tego nie chce powiedzieć, więc czuję się jak Harry Potter).

Można godzinami o tym opowiadać...
To co mnie bardzo boli, to fakt, że żona nie próbuje mnie "ratować". Obchodzi ją tylko Jej Dusza i Jej Zbawienie. Za mnie podobno się modli, ale nie zamierza więcej nawet palcem kiwnąć, nie mówiąc w ogóle o dyskusji... Twierdzi, że jeśli chcę, to mogę pójść na mszę świętą, na rekolekcje lub do księdza i zobaczyć jakie to cudowne (chodziłem przez 30 lat, ale o tym raczyła zapomnieć i udaje, że nie słyszy jak o tym przypominam).
Przez kilkanaście lat małżeństwa byłem PEWIEN, że każde z nas skoczyło by w ogień, by ratować drugie. Okazało się to nieprawdą, żona nie zamierza niczego zaryzykować dla mnie, nawet rozmowy, nawet nie zamierza przeczytać kawałka Biblii (bo wszystko, co potrzebne, już wie). Gdy ja namawiam ją do rozmów, do prób rozwiązania naszych małżeńskich problemów które rozwalają nasz związek (bo przecież kwestie światopoglądowe rzutują też na inne sfery życia małżeńskiego), to słyszę "jakie problemy? My nie mamy żadnych problemów. To ty masz jakieś problemy". Gdy powiedziałem "jesteśmy przyjaciółmi i partnerami, powinniśmy rozmawiać, dogadywać się" ripostowała "nie jesteśmy partnerami, tylko małżonkami". Gotowa jest za to "nieść krzyż" życia z ateistą, bo przecież zachowanie wiary i cierpienie dla Jezusa da jej życie wieczne....

Czasem sam się pytam, po co ja w ogóle o nią walczę? Przecież lepiej mieć żonę katoliczkę, której można zrobić dowolne świństwo, a ona będzie to wszystko wybaczać, bo tym większą nagrodę dostanie od Chrystusa w niebie...

Tak w życiu wyglądają słowa Ewangelii o skłóceniu członków rodziny w imię Chrystusa...

Teściowie traktują mnie bardzo dobrze (teść jest wyznawcą Ojca Rydzyka... czasem po wódce palnie co naprawdę o mnie myśli, ale na trzeźwo udaje że wszystko jest po staremu).

Wszyscy zgodnie uważają, że "co ja mogę wiedzieć, przecież nie studiowałem teologii; nie to co ksiądz, ten to się zna

> "Nie przejmuj się moherami, oni na niczym się nie znają".

To jednak nasi bliscy. Jedni z niskim wykształceniem (jak teściowie; oni rzeczywiście nie są w stanie zrozumieć o co mi chodzi) czy wyższym wykształceniem (jak żona, czy reszta rodziny; oni z kolei nie chcą zrozumieć). A ja nie potrafię porzucić bliskiej osoby na szlaku i pójść spokojnie dalej...

Piszesz, że wyprowadziłaś się daleko od rodziny. To dobry krok! Trochę podobna sytuacja była u znajomych, ich córka wyprowadziła się z domu wskutek nacisków od rodziców na chodzenie do kościoła. Po dłuższym czasie znajomi byli już w stanie przyznać w rozmowie, że niepotrzebnie ją naciskali, że trochę żałują - zmienili się w katolików umiarkowanych, gotowych rozmawiać o religii i dopuszczać prywatną wolę u dzieci.

Myślę, że ateizm w naszym społeczeństwie jest dla ludzi niezależnych i silnych psychicznie, fizycznie, umysłowo i materialnie. Niestety.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>Rodzina najbliższa (żona, dzieci) udają że nic nie słyszą i nic nie wiedzą. Przy próbach rozmowy czy dyskusji zwykle wychodzą z pokoju lub mówią, że są prześladowani za wiarę.

>Że ateizm to konsekwencja samodzielnych przemyśleń (byłem wcześniej katolikiem) - to niemożliwe, ateizm to zdrada ideałów, zostałem do tego namówiony podstępnie przez komunistów (bo przecież z automatu ateista to komunista) i przez sam-wiesz-kogo (chodzi chyba o szatana, ale otwarcie tego nie chce powiedzieć, więc czuję się jak Harry Potter).

Przyznam szczerze, że po to też wchodzę na to forum, żeby nasiąknąć czarnym humorem, jaki przebija w wielu postach. Bardzo tego potrzebuję w momentach ateistycznej samotności
Też jestem w związku z osobą wierzącą i unikającą dyskusji i myślę, że nie tyle z powodu samego tematu- bóg, religia- ile ze względu na brak wiedzy, a przy tym duże ambicje. Po prostu nie chce wypaść na osła.
Ty z początku byłeś katolikiem, więc jasne, nie rozwiedziesz się z żoną z dnia na dzień, bo odrzuciłeś wiarę. Ale ja nie mam dzieci, nie jestem z nim po ślubie. Choć podejmujemy razem poważne plany życiowe. Tak jak mówisz, światopogląd wpływa na każdy aspekt życia. Rozum mówi mi, że powinnam szukać kogoś innego, ale serce nie sługa Bardzo to skomplikowane.
Rozumiem, że dzieci nie udało Ci się "zateizować"?

>Rozumiem, że dzieci nie udało Ci się "zateizować"?

Najstarsza córka "ujawniła się" jakiś rok po mnie - zadziałał tu trochę mój przykład, wiedziała też, że będę jej bronił przed resztą - ale dojrzała do ateizmu sama, bez mojego namawiania.

Średnia córka jest w wieku buntu, raczej nie chce o niczym rozmawiać, ale ponieważ (podobnie jak najstarsza i najmłodsza) jest bardzo myśląca i oczytana, to wszystko możliwe. Póki co, służy do mszy w błękitnej szacie

Najmłodsza robi to, co mama każe. Kwestie religii traktuje póki co jak pytanie "kogo kochasz bardziej: mamusię czy tatusia (ze wskazaniem, że Jezus jest najważniejszy)".

Nadzieja w tym, że wszystkie są zbyt mądre jak na katoliczki (ale jednocześnie, jako kobiety, podatne bardzo na szantaż emocjonalny - w którym to moja żona jest absolutną mistrzynią świata...).

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>Średnia córka jest w wieku buntu, raczej nie chce o niczym rozmawiać, ale ponieważ (podobnie jak najstarsza i najmłodsza) jest bardzo myśląca i oczytana, to wszystko możliwe. Póki co, służy do mszy w błękitnej szacie
>Najmłodsza robi to, co mama każe. Kwestie religii traktuje póki co jak pytanie "kogo kochasz bardziej: mamusię czy tatusia (ze wskazaniem, że Jezus jest najważniejszy)".
>
Ja również mam za sobą okres gorliwej religijności, głównie za sprawą starszych wujków i ciotek. Gdy byłam małym dzieckiem zabierali mnie na msze do klasztoru urszulanek w Augustowie. Msze były bardzo kameralne, odbywały się w niewielkim saloniku z miekkim, czerwonym dywanem. Pamiętam, bo niemal zawsze siedziałam na podłodze. Zakonnic było tylko kilka, reszta to kwiat augustowskiej młodzieży i wczasowicze, którzy zatrzymali się w pokojach gościnnych domu zakonnego. Przyjeżdżający z Warszawy ksiądz, który podobno był profesorem, zachęcał nas do aktywnego brania udziału w modlitwach i odpowiadania na pytania, które zadawał w homilii. Grzeczne i mądre dzieci dostawały cukierki. Pamiętam, jak pokazywano mi te zakonnice i pytano, czy też chciałabym mieć taki ładny krzyżyk na szyi i taki piękny welon na włosach i zawsze chodzić w sukience. Dziś już wiem, że kiedy w rodzinie nie było synów, którzy mogliby wstąpić do seminarium, to moi krewni, za przyzwoleniem rodziców, umyślili sobie, że przynajmniej mnie poślą do zakonu. Przez dłuższy czas był to rzeczywiście mój autentyczny plan na przyszłość.
Żeby uczynić rzecz zabawniejszą, regularnie uczestniczyłam też w pielgrzymkach, które miały być dla mnie czasem skruchy i refleksji nad własnym życiem. Maszerowanie do sanktuariów Maryjnych rzeczywiście bardzo pomogło odnaleźć mi swoją tożsamość lepiej, niż wnikliwa lektura Biblii. Po wyprawie z Suwałk do Wilna byłam już w stu procentach pewna, że nie jest to droga, którą chcę podążać.
Jeśli kiedykolwiek będę miała dzieci, to nigdy nie pozwolę, by ktoś ogłupiał je w podobny sposób.

>Żeby uczynić rzecz zabawniejszą, regularnie uczestniczyłam też w pielgrzymkach, które miały być dla mnie czasem skruchy i refleksji nad własnym życiem. Maszerowanie do sanktuariów Maryjnych rzeczywiście bardzo pomogło odnaleźć mi swoją tożsamość lepiej, niż wnikliwa lektura Biblii. Po wyprawie z Suwałk do Wilna byłam już w stu procentach pewna, że nie jest to droga, którą chcę podążać.

Nigdy nie pielgrzymowałem (skoro Bóg jest wszędzie, to po iść do jakiegoś konkretnego miejsca?), ani nie chciałem odmawiać różańca ani litanii (skoro Bóg jest dobry i mądry, to nie trzeba mu powtarzać sto razy tej samej modlitwy, żeby zrozumiał). Ani nie czciłem relikwii czy świętych (po co się modlić do pośredników, skoro Bóg jest wszędzie, wszystko wie wysłuchuje każdej modlitwy itd.). Cóż, od dawna byłem materiałem na racjonalistę i ateistę - podobnie jak moje córki, mam nadzieję jeśli tylko nie staną się konformistkami...

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>Ponad dwa lata temu odważyłam się powiedzieć mojej rodzinie...

Klucz leży w słowie rodzina.

To nie jest Twoja rodzina, to rodzina Twoich rodziców, dziadków, szwagrów czy tp. Jeżeli te rodziny Ciebie odrzucają i dokuczają, a potrzebujesz, jak każdy, akceptacji najbliższych, to załóż własną. Przyjaciół dobierzecie sobie według upodobania i nie będziesz potrzebowała grupy wsparcia.

Twoja sytuacja nie jest najgorsza, bo nie jesteś za te rodziny odpowiedzialna. Gorzej mają ci, u których konflikt religijny rozbija najbliższą rodzinę, która bywa u wielu porządnych ludzi treścią ich życia.
-

Napiszę coś niezbyt mądrego i niezbyt popartego praktyką poza moim życiem.
Nie przejmuj się. Pamiętaj to Ty musisz być szczęśliwa, akceptować, tolerować siebie i swój światopogląd.
Twoi bliscy podążą za Tobą i zaakceptują Ciebie, tylko musisz pokazać, że nie jesteś podatna na emocjonalne szantaże. Nie krzywdzisz nikogo, to niestety inni próbują krzywdzić Ciebie. Twoje emocje związane z apostazją wynikały jak u mnie z przekonania, że robisz coś złego czego nie robiłaś i nie robisz. Ludzie są empatami i wyczuwają słabe punkty w psychice oponenta i próbują je wykorzystać. Twoja rodzina widzi, że ich reakcja na Twój wybór powoduje u Ciebie emocjonalne rozterki i próbują świadomie/podświadomie to wykorzystać.

Ja nigdy nie czułem bogów dookoła mnie lub świecie. Dużo czytałem i chyba byłem wystawiony na wiele produktów ludzkiej kreatywności i wyobraźni. Nie potrafiłem wyczuć różnicy między mitologiami i mitologią "Dobrej Książki". Przechodziłem ścieżkę typową dla polskich dzieci religia, religijni rodzice, religijni dziadkowie, religijna rodzina i znajomi. Moim "błędem" było przeczytanie Biblii w wieku 12 lat i próba logicznego podchodzenia do religii. "Problem" pogłębiał się z coraz większą ilością czytania.
Przez pewien czas miałem problem ze sobą pod tytułem
"Przecież wszyscy dookoła czują/rozumieją słowo Boże i wykonują te gesty i u nich to działa. Ja muszę mieć jakiś defekt, czegoś mi brakuje"
czyli szukałem problemu w sobie. Mały spoiler w pełni przestałem to odczuwać w wieku 33 lat (rok temu).
Byłem hipokrytą, bo dla spokoju chodziłem na religię i poddawałem się. Komentowałem religię prywatnie ze znajomymi, nie w rodzinie. Komentarz zaczął być "Po co Ci to?". Nawet nie było wiele kontrargumentów, szczególnie po pierwszych dyskusjach, gdy wierzący dowiadywali się, że ateiści są naprawdę mocni w wiarach (z rozmów wiem, że to dosyć popularne, my ateiści czytamy i wnioskujemy). Dopiero w wieku 18 lat zacząłem nazywać siebie ateistą, a nie "nie wierzącym w Boga".
W rodzinie nie dopuszczano mojego ateizmu, po prostu o tym nie mówiono i dziwiono się jeśli temat się pojawiał. Moje prośby o świadectwo chrztu, były zbijane "Nie rozmawiaj o tym. Widzisz jak się źle czuję przez Ciebie? Po co Ci to?" (co jest typowym szantażem emocjonalnym). Poddawałem się i nie rozmawiałem o tym, chyba że ktoś był na tyle głupi i próbował się bawić w ewangelizację. Ewangelizacja kończyła się poszerzeniem wiedzy ewangelizującego i jego/jej prośbą o zakończenie tematu, bądź ucieczką od tematu. Oczywiście wizyty u "dziadków" kończyły się otrzymywaniem lektur czyli pisemek i później następowała konsternacja, bo się okazywało, że kupowali to i nie za bardzo czytali, w przeciwieństwie do mnie.
Zawsze towarzyszyło mi uczucie, mówimy o mnie jako osobie dorosłej - "Co moi bliscy będą przeżywać? Co ja im zrobię jeśli wypiszę się z kościoła?".

5 lat temu zostałem ojcem chrzestnym dziecka "Bo dziecku się nie odmawia". Wtedy dotarło do mnie, że jestem hipokrytą do potęgi n-tej i że daję się szantażować/manipulować jak 3-latek.

Wstyd się przyznać, ale ja zawsze myślałem, że świadectwo chrztu, jest jedno i nie można mieć go ponownie wystawionego ))))))))) na szczęście mój młodszy brat się żenił (2 lata temu) i jego świadectwo chrztu zostało mu wysłane, więc ja zrobiłem to samo. Mój ojciec był wierzącym milicjantem i miał kolegę księdza, więc chrzty mój i brata odbyły się w czasach PRL w nocy, jakieś 200 km od miejsca zamieszkania. Moja komunia odbyła się 250 km od miejsca zamieszkania
Postanowiłem, że jeśli KK w Polsce chce się bawić to zabawimy się. Nie chciałem wychodzić z KK za pomocą zaprzeczenia istnienia ducha św. (jedyny grzech, którego ponoć nawet Bóg nie jest w stanie wybaczyć), bo chciałem mieć dowód odejścia, który będzie za jakiś czas potrzebny do rozliczania podatków. Nie mogłem przekonać nikogo, żeby szedł ze mną podpisać papiery, a nie chciałem brać 2 pijaczków. Wtedy pewien nierozgarnięty biskup zagroził, że ekskomunikuje każdego posła za prace nad in vitro. Miałem to szczęście, że dodatkowo słuchałem Radia Maryja w tej sprawie, wszyscy się zapowietrzali, że poseł pracujący nad in vitro z automatu jest ekskomunikowany. Napisałem, więc do posła, którego wybrałem, że chcę, żeby nie tylko pracował nad in vitro, ale również zagłosował za. Poszedłem do księdza proboszcza z wydrukiem maila i uzasadnieniem, że jak ekskomunikujemy to ekskomunikujemy, ja jestem jak poseł i popieram in vitro i chcę apostazji bez podpisów. Oczywiście nic nie uzyskałem, bo to było tylko straszenie. "Biskup nie to miał na myśli".
Jednak mój ojciec na szczęście po prostu kocha swoje dzieci i zgodził się podpisać apostazję. Spotkałem też kolegę, który zaczął mówić o szamaniźmie i o tym jak go uprawia (znałem go 6 lat i byłem więcej niż pewien, że jest Katolikiem). Miałem dwie osoby.
Jak przyniosłem papier do domu skończyły się wszystkie szantaże emocjonalne.
Co zabawne mój ojciec, będący osobą wierzącą, wystąpił z KK z zupełnie innych niż ja względów mój podpis już miał. Po prostu dotąd problemy jakie miał, odpuszczał, bo "Co ludzie powiedzą?" i nie chciał zasmucać swojej matki, i mojej matki swojej żony. Próbowano mu nie wydać jego świadectwa chrztu . Powtarzam wierzący Katolik wystąpił z KK.

Powtarzam raz jeszcze. NIE PRZEJMUJ SIĘ. Rodzina się stawia, bo wyczuwają, że w ten sposób mogą na Ciebie wpłynąć. Miałem to samo u mnie działało do 32 roku życia. Do tego momentu przedkładałem emocje moich bliskich nad swoje.
Ty zasługujesz na szczęście i spokój.
Nie pozwól, żeby Ci je odbierano albo co gorsza próbowano blokować Twoje wysiłki w tym kierunku.

Poza tym życzę Ci zadowolenia z życia, bo na nie zasługujesz. Jesteś dobrym człowiekiem, bo masz rozterki i kochasz swych bliskich mimo że Ciebie krzywdzą.

Dziękuję za słowa otuchy.
Ja ostatecznie zrezygnowałam z apostazji, bo nie chciałam narazić nikogo z mojej rodziny na społeczny ostracyzm. Pochodzę z małej miejscowości pod Suwałkami, gdzie nic nie dzieje się bez wiedzy księdza i nazwijmy to "koła gospodyń wiejskich".
Gdybym zdecydowała się na taki krok, proboszcz miałby temat na kazania na następne dziesięć lat, a jest to duchowny z gatunku tych, którzy z imienia i nazwiska potępiają wiernych (i niewiernych) z ambony. To oczywiste, że wskazałby również moich krewnych, jako godnych najwyższej pogardy. A potem z jakichś "niewyjaśnionych" powodów, dobrze prosperujący rodzinny interes zacząłby podupadać. W małych społecznościach, ludzie potrafią być bezlitośni.

>Ja ostatecznie zrezygnowałam z apostazji, bo nie chciałam narazić nikogo z mojej rodziny na społeczny ostracyzm.

Jeśli to faktycznie realne i rodzina Twa się tego boi to może przy następnej imprezie z krucyfiksem zagrozisz, że to zrobisz? Czytając post inicjujący mam wręcz wrażenie, że to jakaś rodzina patologiczna więc jeśli masz na nich tak potężnego haka to może warto go wykorzystać by Ci dali wreszcie spokój?

Ja mieszkam w Suwałkach i pochodzę z Suwałk, więc wiem o czym mówisz
Zdarzenie/próbie nie wydania świadectwa chrztu nastąpiło w Raczkach pod Suwałkami.

>Ja mieszkam w Suwałkach i pochodzę z Suwałk, więc wiem o czym mówisz
>Zdarzenie/próbie nie wydania świadectwa chrztu nastąpiło w Raczkach pod Suwałkami.
>
Niech zgadnę, kościół p.w. świętego Rocha?

>Połowa rodziny w ogóle się do mnie nie przyznaje, druga połowa zachowuje się, jakby moje "wyjście z szafy" nigdy nie miało miejsca.

Ja całkowicie straciłem kontakt z rodziną ze strony ojca.

>Choć wcale się nie zmieniłam, to nagle zostałam uznana za człowieka złego i zepsutego. Doświadczam nawet niewytłumaczalnej agresji ze strony najbliższej rodziny.

Ja dostałem w twarz i zostałem opluty przez własną babcię! Najgorzej jednak bolało mnie, że widzieli to rodzice i nawet się nie odezwali... Swoje przeżyłem.

>Byłam już przeklinana, egzorcyzmowana, kilka razy potłuczona krucyfiksem (tak, wiem, jak głupio to brzmi).

Moja matka, podstępem, posypała mnie raz "poświęconym" popiołem.

>Presja otoczenia jest ogromna,

Dla takich ludzi jesteś jak zepsute jabłko, które należy odrzucić, aby nie popsuło reszty.

>Pewnie, że jest mi przykro. Musiałabym chyba być socjopatą, żeby mnie to nie ruszało.

Ja jestem bardzo wrażliwy i źle to wszystko zniosłem. Nie ma lekarstwa na to, co Cię spotkało. Jedynie czas może spowodować, że rodzina będzie Cię "tolerowała". Nikt nie spróbuje Cię zrozumieć - na zawsze będziesz dla nich zepsuta. Ostatnio chciałem odwiedzić babcię - nie widziałem jej 2 lata! Okazało się jednak, że mój ateizm to przeszkoda nie do przejścia... Smutne to.

---

Nie chcę wierzyć. Chcę WIEDZIEĆ.

"Egzorcyzmy" przy pomocy obiektów kultu zawsze były dla mnie najmniejszym problemem. Mogłabym bez końca wyliczać, czego to na mnie nie próbowano. Ostatecznie jednak, po którejś z kolei pobudce przy użyciu wody święconej, delikatnie straciłam cierpliwość...
To są rzeczy, z których można się śmiać i, które z boku wyglądają zabawnie, ale tylko do pewnego momentu. Nie uważam tego za przemoc, ale raczej za skrajny przejaw bezradności (no bo skoro nastawienie Radia Maryja na cały regulator nie przywróciło we mnie wiary, to trzeba posłużyć się bardziej drastycznymi środkami).
Przykro mi, że również straciłeś kontakt z rodziną i najbliższe otoczenie stosuje wobec ciebie taki psychologiczny szantaż.
Dopiero niedawno zrozumiałam, że, jeśli będę miała szczęście, to będzie tak jak piszesz - mogę liczyć co najwyżej na tolerancję swoich "ateistycznych wybryków".

>Ponad dwa lata temu odważyłam się powiedzieć mojej rodzinie prawdę o tym, że jestem ateistką.
>Prawdę tę ukrywałam od bardzo długiego czasu i wyznanie jej było dla mnie jedną z najtrudniejszych rzeczy, na jakie się zdobyłam. Od tej pory jestem pariasem.
>Połowa rodziny w ogóle się do mnie nie przyznaje, druga połowa zachowuje się, jakby moje "wyjście z szafy" nigdy nie miało miejsca.
>Choć wcale się nie zmieniłam, to nagle zostałam uznana za człowieka złego i zepsutego.

Ja, mając 23 lata (wieki temu ), powiedziałem swoim rodzicom, że jestem ateistą.
Nie wymusili tego na mnie, po prostu po pewnej liczbie zdawkowych pytań nie chciałem ich nadal oszukiwać. Przyjęli to nienajgorzej.
Moja matka jest na pewno wierząca, choć nie dewotycznie; ojciec raczej też, choć tu pewności nie mam. Nigdy nie stręczyli mnie religizmem (za co jestem im wdzięczny), ale też zdarzało się im "wyganiać" mnie do kościoła w niedziele (już nawet jako wyrośniętego nastolatka i studenta). Niedziela dla mnie zaczynała się od "...idźcie, ofiara spełniona", a potem rosół, udko i "Dynastia" .
Piszę to, nie żeby wywyższać swoją rodzinę, bo przypuszczam, że nasze rodziny są bardzo podobne.
Wręcz przeciwnie: to nie rodzina jest winna, ale zastały fideistyczny przekaz, jaki ją kształtuje.
Niestety ten przekaz ma betonową podbudowę. Trochę zajmie jej kruszenie.

Współczuję ludziom, którzy z jednej strony czują się ateistami i czują potrzebę poinformowania o tym swojej nawiedzonej (z całym szacunkiem, no - może 3/4) rodziny, a z drugiej czują się z nią na tyle związani, że krytyka ze strony mamy, taty i cioci tak bardzo ich rusza, i - co więcej - nie potrafią, czy po prostu nie chcą ograniczyć z nią relacji.

Chyba, że autorka wciąż żyje na garnuszku, to co innego.

>Ponad dwa lata temu odważyłam się powiedzieć mojej rodzinie prawdę o tym, że jestem ateistką.
A po co Ty to zrobiłaś? I w jaki sposób?
Mieszkasz daleko od rodziny, jesteś dorosła, utrzymujesz się sama, a kontakty z rodziną są dla Ciebie bardzo ważne. I w takiej sytuacji postanowiłaś im powiedzieć, że jesteś ateistką? Ale po co? Dla zasad? Nie rozumiem tego!

Dla wierzących rodziców, taka informacja, to jak zdrada. To tak jak by partner powiedział Ci, już Cię nie kocham! To tak jak powiedzieć żonie, masz obwisłe piersi, zmarszczki, cellulit. Czy Ty to rozumiesz? Wiem, że to absurdalnie brzmi dla ateisty, ale taką właśnie ma to siłę dla teistów. Jak się kogoś kocha, to łatwo przewidzieć reakcję. A przynajmniej przygotowałaś rodziców na to?

No, ale stało się.

Nie bierz do głowy głupot, które Ci tutaj wypisują mądrale o jakiejś patologicznej rodzinie. Nie słuchaj rad, które prowadzą do zaostrzenia relacji z rodziną, bo skończy się tym, że nawet na pogrzeb rodziców nie przyjedziesz.

Skup się na swoich potrzebach, co dla Ciebie jest ważne?

Moja rada jest taka:

1. Jak będziesz następnym razem u rodziny, powiedz im, że tak faktycznie, to Ty nie wiesz, jak z tym bogiem jest. Wytłumacz dlaczego tak im powiedziałaś, że tyle zła na świecie, że tego boga to chyba nie ma,... i inne takie tam bzdety. Tylko zrób to inteligentnie, wiesz tak jak dziecku 4-letniemu trzeba wytłumaczyć skąd biorą się dzieci i nie powiedzieć wszystkiego.

2. Spróbuj odbudować relacje z osobami, na których najbardziej Ci zależy. Znasz ich, wiesz co trzeba zrobić, co powiedzieć. Zrób to nawet wtedy, gdy poczujesz się jakoś za bardzo zaangażowana, że odczujesz, że tylko Tobie na tym zależy. Zrób to. W relacji z matką, ojcem, to chyba nic wielkiego.

3. Jednocześnie bądź stanowcza jeśli chodzi o pomysły "nawracania" Ciebie: wspólne msze, różańce czy inne takie tam, nie ukrywaj swoich poglądów, ale też nie demonstruj. Ale nie unikaj uroczystości, jak Cię zaproszą na komunię bratanka, ślub siostry, nie odmawiaj, przyjdź dla rodziny.

4. A swoje wiesz...

Wiem, wiem, zaraz oberwie mi się od wszystkich: hipokryta... bez zasad... tfu ... tfu...

A ja boję się ludzi z zasadami, a drobne hipokryzje uważam za przejaw racjonalnego zachowania.

Ja znam wielu ateistów, którzy w rodzinach są znani z tego, że nie chodzą do kościoła, są antyklerykałami, ale na każdą gadkę o Panu Bogu odpowiadają: "może i istnieje, cholera go tam wie, ale nie przypuszczam, bo nie widziałem". I jest spokój. Dla większości teistów, to pozostawienie możliwości istnienia Boga, to ratunek dla ich duszy i ich "świata". A Tobie pozwala normalnie z nimi żyć, a swoje wiesz.

Ja np. w swoim domu mam taką sytuację, że moja żona układa wg mnie zawsze nielogicznie naczynia w zmywarce, próby rozmów na ten temat, kończyły się krótkimi spięciami. Postanowiłem później na pytanie żony, czy tym razem jest OK, odpowiadać: "tak kochanie, może być". Ale swoje wiem.

No taka mała hipokryzja. Ale biorąc pod uwagę, że zmywarkę nastawiamy każdego dnia ... całkiem to racjonalne.

Powiedz, czy warto, z powodu Boga, którego nie ma, stracić relacje z bliskimi? A jak dopadnie Cię myśl, że jednak trochę ich oszukujesz, to wtedy pomyśl o mnie, jakim ja jestem hipokrytą! Przecież moja zmywarka faktycznie istnieje, a bóg nie! Może będzie Ci lżej...

>Nie bierz do głowy głupot, które Ci tutaj wypisują mądrale o jakiejś patologicznej rodzinie

Rozumiem, że dla "mądrali" Brzostowskiego zastosowanie przemocy fizycznej wobec członka rodziny, który przejawia inne poglądy, w pojęciu "patologia" się nie mieści? No tak. Zapewne dobre to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne

>>Nie bierz do głowy głupot, które Ci tutaj wypisują mądrale o jakiejś patologicznej rodzinie
>Rozumiem, że dla "mądrali" Brzostowskiego zastosowanie przemocy fizycznej wobec członka rodziny, który przejawia inne poglądy, w pojęciu "patologia" się nie mieści? No tak. Zapewne dobre to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne
Dostać od matki krucyfiksem po łbie gdy jej się powie po 30 latach, że jest się ateistką, to patologia?
A dostać od żony po ryju, gdy jej się powie po 30 latach małżeństwa, że się zdradziło, to patologia? To też przemoc w rodzinie! Przecież trzeba rozmawiać, tak nie można! Policja!!!

>Zapewne dobre to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne.

Nic takiego nie pisałem. Ale uważam, że odpowiadanie dziewczynie, która ewidentnie kocha swoją rodzinę i ma problem, z którym zwraca się o pomoc, że ma po prostu patologiczną rodzinę, jest idiotyzmem.

A skoro taka jesteś szlachetna to zgłoś to na policję, dowiedziałaś się przecież o przemocy w rodzinie, znasz imię i nazwisko ofiary oraz mniej więcej skąd pochodzi. Ewa się ucieszy.

Nie chciałbym jednak dalej rozwijać tego pobocznego wątku, pełnego złośliwości, z uwagi na Ewę, która przyszła tutaj po radę, a nie po rozważania nad poziomem patologii w jej rodzinie.

>Dostać od matki krucyfiksem po łbie gdy jej się powie po 30 latach, że jest się ateistką, to patologia?

Racjonalista Brzostowski się odezwał. Jakbyś nim był faktycznie to byś w lustrze zobaczył kretyna. Ale tak, Ty nie masz lustra.

>Dostać od matki krucyfiksem po łbie gdy jej się powie po 30 latach, że jest się ateistką, to patologia?

A jak odwinie się i odda po łbie "Bogiem urojonym", za zmarnowanie 30 lat, to patologia?

>>Dostać od matki krucyfiksem po łbie gdy jej się powie po 30 latach, że jest się ateistką, to patologia?
>A jak odwinie się i odda po łbie "Bogiem urojonym", za zmarnowanie 30 lat, to patologia?

Patologia, nie patologia... Każdy ma prawo kształtować sobie stosunki z rodziną na bazie własnego światopoglądu, dopóki nie dochodzi do ograniczenia wolności wyboru. Patologią byłoby, gdyby Ewa miała 13 lat, a tego posta pisała z piwnicy wypełnionej wizerunkami Matki Boskiej, w której zamknęliby ją rodzice celem indoktrynacji.

Potępiacie jej rodziców za niedopuszczanie alternatywnych poglądów, a sami krytykujecie ich za posiadanie jakichkolwiek. Porąbane, czy nie porąbane - mają do nich prawo. Oczywiście należy współczuć córce, że na takich oszołomów trafiła, ale ja bym nie nazywał tego "patologią". Zresztą, definicja patologii to mniej więcej "odstępstwo od normy, normalnego stanu". A jak wiadomo, normą dla każdego jest co innego. Posiłkowanie się takimi przymiotnikami w rzeczowej dyskusji jest więc pozbawione sensu.

Uważam, że Ewa powinna odpuścić na dłuższy czas kontakt z rodziną, i tyle, skoro nie potrafi z nimi nawiązać zdrowych relacji, nie wyrzekając się tym samym własnych poglądów. Jeśli nie jest do tego zdolna, to być może nęka ją zwykła samotność. Może jakiś partner życiowy by się przydał, zmiana otoczenia? (chyba, że już ma - nie czytałem całego wątku, sorry)

Zaciekłe katole wymrą, a ich religijne omamy odejdą w zapomnienie. Należy mieć nadzieję, że w ich miejsce wejdzie coś choć trochę lepszego. Dopóki tak się nie stanie, nie można jednak nienawidzieć ich za to, że tak zostali wychowani.

MarcinK - niepotrzebnie zaniżasz poziom dyskusji.

Chyba nie bardzo masz prawo narzekać na zaniżanie poziomu dyskusji, skoro sam rzucasz w niej określeniami typu "katole".

Poglądy rodziny, poglądami rodziny. Krytyka i termin "patologia" dotyczą - jak mi się zdaje - szczególnie przemocy fizycznej, którą w ramach swych bogobojnych przekonań rodzina autorki wątku stosuje. Oczywiście, masz prawo - podobnie jak Brzostowski - nie uważać stosowania przemocy fizycznej wobec członków rodziny za patologię, ale nie sądzę, byś znalazł dla swoich przekonań poparcie czy to w prawie polskim (pobicie z użyciem niebezpiecznego narzędzia?), czy to na tym forum.

>Chyba nie bardzo masz prawo narzekać na zaniżanie poziomu dyskusji, skoro sam rzucasz w niej określeniami typu "katole".
>Poglądy rodziny, poglądami rodziny. Krytyka i termin "patologia" dotyczą - jak mi się zdaje - szczególnie przemocy fizycznej, którą w ramach swych bogobojnych przekonań rodzina autorki wątku stosuje.
>

"Zaciekłe katole" - fraza oznaczająca osoby, które otwarcie i z dumą manifestują swoje poglądy religijne, narzucając je przy tym innym osobom, często w sposób sprzeczny z jakimikolwiek zasadami tolerancyjności.

"Kretyn" - ?

Ja mówię do rzeczy. Osoby ubliżające innym używając prymitywnych inwektyw - nie.

Stosowanie przemocy fizycznej odbywa się w wielu aspektach życia rodzinnego. Nie dostałeś nigdy od matki za niesubordynację? To nawet gorsza forma przemocy, bo ty byłeś wtedy od rodziny uzależniony. Ewa nie jest. Natomiast kwestia uzasadnienia stosowania przemocy to inna sprawa. Rodzice biją dzieci zwykle, by wyuczyć je pożytecznych nawyków. Rodzice Ewy lali ją, by wpoić jej wiarę... Dla nas, ateistów, jest to oczywiście idiotyzm. Z ich punktu widzenia, natomiast, jest to rzecz naturalna i uzasadniona w świetle ich "wyższych poglądów". Zasada obiektywizmu, jaka przyświecać powinna każdemu racjonaliście, wymaga uszanowania ich poglądów, choć można się z nimi nie zgadzać. Ta subtelna ekspresja poglądów w tym przypadku nie jest żadną patologią. Jeśli natomiast doszłoby do bardziej hardcore'owych przypadków, np. trwałych obrażeń fizycznych, to należy się już zastanawiać, czy aby rodzice nie kwalifikują się na leczenie psychiatryczne...

Podkreślam, że uważam jej rodziców za oszołomów (bo nie chce mi się dalej na ich temat wywodzić), ale trzeba być wyrozumiałym wobec przyczyn i skutków zacofania mentalnego.

>Natomiast kwestia uzasadnienia stosowania przemocy to inna sprawa. Rodzice biją dzieci zwykle, by wyuczyć je pożytecznych nawyków.

Obawiam się, że właśnie próbujesz uzasadnić i usprawiedliwić czynności nie tylko paskudne, ale i sprzeczne z prawem. Moja dobra rada - nie brnij w to.

>Dla nas, ateistów, jest to oczywiście idiotyzm. Z ich punktu widzenia, natomiast, jest to rzecz naturalna i uzasadniona w świetle ich "wyższych poglądów". Zasada obiektywizmu, jaka przyświecać powinna każdemu racjonaliście, wymaga uszanowania ich poglądów

Czy uszanujesz moje prawo do subtelnej ekspresji moich poglądów, jeśli postanowię zastosować przemoc wobec ciebie?
Dla mnie twoja "zasada obiektywizmu" każaca ci szanować cudze prawo do stosowania przemocy to głupia i niebezpieczna fanaberia. Nie oczekuj dla niej zrozumienia.

>Ta subtelna ekspresja poglądów w tym przypadku nie jest żadną patologią.

Wydaje mi się, że się ośmieszasz, ale oczywiście masz prawo do odmiennego zdania na ten temat.

Edit:

>Nie dostałeś

Na tym portalu mamy taki dobry zwyczaj - nim komuś odpiszemy, sprawdzamy jego płeć, by móc używać poprawnych form gramatycznych.