Muszę przyznać, że lubię dyskusje z wierzącymi znajomymi. Po warunkiem rzecz jasna, że są to rzeczowe dyskusje, a nie próba narzucania własnego poglądu komu tylko się da.
Nie wiedzieć czemu za każdym razem okazuje się, że w ich umysłach egzystuje dość smutne wyobrażenie na temat ateisty/agnostyka.
Zanim przejdę do rzeczy mała uwaga. Trudno zamknąć całokształt poglądów w jednym słowie. I tak na przykład często stosując wielki skrót myślowy nazywam siebie ateistą, choć oznacza to tylko tyle, że odrzucam wyobrażenie nadrzędnej istoty promowane przez wielkie religie. Nie przemawia do mnie istota omnipotentna (co samo w sobie jest nielogicznością), niepojęta i niezrozumiała, ale opisana setką różnych definicji de facto upodabniających ją do człowieka. Nie widzę też sensu w odprawianiu ceremonii ku czci owej istoty, o ile ona istnieje. Tak więc moja postawa bliższa jest agnostycyzmowi, niemniej i tak za każdym razem, chcąc wchodzić w szczegóły musiałbym wszystko od nowa tłumaczyć. Tak więc krótkie słowo "ateista" uważam za wystarczające wyjaśnienie.

Wracając do tematu. Nieraz któryś ze znajomych katolików próbuje mi udowodnić, że czegoś w życiu mi brakuje chociaż o tym nie wiem. Gdy zaczynamy o tym rozmawiać okazuje się, że to coś już istnienie w moim życiu? O co chodzi? O tęsknotę za czymś "większym", rodzaj zachwytu nad jakąś "tajemnicą". Im dłużej słucham tych wywodów uświadamiam sobie, że mowa tak naprawdę o czymś, co jest cechą bycia człowiekiem, a nie wyznawania jakiejś religii. Sam jako ateista odczuwam podobny zachwyt spoglądając w nocne niebo i myśląc o złożoności wszechświata. Rolę "tajemnicy" może odgrywać choćby zagadka, czy jesteśmy sami we wszechświecie.
Różnica jest jedynie taka, że racjonalista powstrzymuje się od osądów. Weźmy tutaj A. C. Clarke'a - w jego książkach można było zauważyć wyraźny ładunek emocjonalny, był człowiekiem, dla którego pusty wszechświat z małą, błękitną, żyjącą planetą był smutną wizją. Sam chciałby widzieć go jako tętniący życiem. Krytykował jednak ludzi, którzy posuwali się za daleko i sami uzupełniali braki tworząc fantastyczne historie sprzedawane z etykietką prawdy (UFO itp.).
Czy przypadkiem z owym "Bogiem" nie jest podobnie? Powstał aby wypełnić czyjąś samotność, czy to z punktu widzenia jednostki czy to całej grupy. Pełni podobną funkcję jak wyimaginowany przyjaciel u małych dzieci. Czasem odnoszę wrażenie, że to właśnie samotności, w tej wielkiej, "kosmicznej" skali obawiają się wierzący z którymi rozmawiam. Mniejsze znaczenie ma czy mają rację czy też nie...

Druga sprawa to tzw. miłość. W sensie miłości międzyludzkiej. Nie wgłębiam się w to, czy osoby z którymi rozmawiam miały do czynienia z tzw. "love bombingiem". Chodzi mi raczej o to, że ateiści w oczach wierzący wydają się wieść dosyć jałowe życie społeczne. Nie wiem skąd pomysł, że to chrześcijaństwo wprowadziło ideę społeczeństwa opartego na wzajemnej miłości i szacunku, a wszystkim innym jest ona kompletnie obca...