Wkurzaja mnie ludzie, ktorzy twierdza, ze Inkwizycja wcale nie byla w koncu taka zla. Postanowilem, ze bede prezentowal tutaj urywki z ksiazki Haaslera "Zbrodnie w imieniu Chrystusa" dotyczace tej "wspanialej" instytucji. Po co? A po to, zeby niektorym przypomniec, niektorych moze zawstydzic, a na pewno dac do myslenia tym, ktorzy mysla, ze juz wszystko wymyslili (uklony w strone xiacow).

Narzedzia zbrodni
Każdy okres historyczny miał swoje metody kar i tortur. Nawet wówczas, gdy
chrześcijaństwo rozpowszechniło się w świecie, nie ustał rozlew krwi. Oprawcy czynili
swoją powinność w imieniu księcia, papieża lub rządu. Życie ludzkie było tanie, a ludzkie
cierpienie nie miało żadnej wartości.

Kiedy Kościół rzymskokatolicki został ogarnięty szałem nienawiści do heretyków,
wypowiedziano im krwawą wojnę, w której zginęły ich tysiące. W obronie cnoty i wiary
zapłonęły stosy. Kościół wykorzystał wszystkie znane sobie od lat metody, by na
heretykach wymusić przyznanie się do winy. Przez lata walki z heretykami metody te
usprawnił i wzbogacił.

Już w X i XI wieku za sprawą Rzymu podejmowano akcje przeciwko heretykom. Papież
Innocenty III uznał, że Kościołowi zagraża herezja realnie, dlatego też nadszedł czas, by
podjąć działania, które doprowadzą do jej zniszczenia. W latach 1204-13 papież wydał
cztery dekretalia, upoważniające biskupów do podejmowania kroków przeciwko herezji,
zanim jeszcze sama się rozprzestrzeni. Powołano specjalnych urzędników, zwanych
inkwizytorami, którzy mieli prawo wszczynania i prowadzenia śledztw. Następca
Innocentego, Grzegorz IX, usprawnił działalność inkwizycji. W 1224 roku zatwierdził
wyroki śmierci na heretyków w Lombardii, demonstrując w ten sposób nie tylko swoje
nieprzejednane stanowisko, ale i wskazując na formę walki z herezjąw całej Europie.
Papież Grzegorz IX był przekonany, że każdy, kto odwróci się od Kościoła katolickiego,
powinien umrzeć.

Jako że biskupi początkowo nie wykazywali nadmiernej gorliwości w walce z
heretykami, zadanie to powierzono pełnym zapału w tym względzie dominikanom i
franciszkanom. Wykonywanie tortur początkowo zlecano ludziom świeckim, ale w roku
1256 papież wydał bullę zezwalającą na stosowanie ich przez duchownych, co miało być
bardziej skuteczne. Dzięki inkwizycji Kościół realizował tylko własne cele. Zadaniem
inkwizytorów było uzyskanie od heretyków przyznania się do winy. Dobór metody zależał
tylko od oprawców. Kościół posiadał pełne uprawnienia śledcze i podejrzanych nie
przekazywał już władzom świeckim. Od momentu posądzenia o herezję nie mieli oni
żadnych praw obywatelskich. Majątki ich były natychmiast konfiskowane, pomnażając
tym samym bogactwo Kościoła. Zyskiwali na tym także inkwizytorzy. Nic więc dziwnego,
że i biskupi, początkowo odnoszący się z rezerwą do walki z heretykami, dołączyli z
czasem do inkwizytorów w zamian za konkretne materialne zyski.

Władze kościelne przekazywały heretyka w ręce urzędników państwowych dopiero
wówczas, gdy ten przyznał się do winy. Urzędnikom państwowym pozostawiali
wymierzenie kary. Duchowni nie chcieli być posądzeni o to, że ich ręce są splamione
krwią. Dbali o swój ą reputację w oczach ludu.

Inkwizytorzy wędrowali po Europie od miasta do miasta. Złoty krzyż był ich
nieodłącznym atrybutem. Po przybyciu do miasta spotykali się z biskupem, duchownymi i
ludem. Ich zadaniem było oczyścić z heretyków miasto i przyległe tereny. Inkwizytorzy
sami wyznaczali przysięgłych do swych niezależnych sądów. Dobierano ich, w zestawie
od dwudziestu do pięćdziesięciu osób, spośród tak zwanych porządnych ludzi. Byli wśród
nich księża, były także osoby świeckie. Najważniejszym warunkiem i zarazem kryterium
doboru była odraza do heretyków. Do stwierdzenia winy potrzebne były zeznania dwóch
świadków. Zawsze znaleźli się usłużni donosiciele. Zadenuncjować heretyka mógł każdy,
nawet kryminalista. Zeznania takiego świadka stanowiły pełnowartościowy dowód w
procesie. Drugiego świadka nietrudno było znaleźć. Zawsze można go było przekupić -
albo też zmusić torturami - by potwierdził zeznania pierwszego.

Oskarżony teoretycznie nie pozostawał bez szans. Zamykano go najpierw w jego
własnym domu i poddawano intensywnemu przesłuchaniu. Jeżeli nadal odmawiał
odstąpienia od herezji, doprowadzano go przed inkwizycję. Obrońcę zapewniała mu tylko
władza papieska. Każdy inny prawnik, który podjąłby się obrony, oskarżany był o taką
samą zbrodnię.

Inkwizytorzy byli zaślepieni nienawiścią i żądzą zysku. Upajali się swojąwładzą. W ich
fanatyzmie nie było miejsca na sprawiedliwość. Jedynym ich celem było zmuszenie ofiar
do przyznania się do winy. Cel uświęcał środki. Nieprzyznanie się do herezji oznaczało, że
oskarżony nie chce się wyrzec swojej wiary.

A oto niektóre rodzaje i narzędzia tortur - odtworzone na podstawie starych sztychów,
bądź opisów w literaturze.

Stelaż tortur - przywiązywano doń ofiarę za przeguby rąk i kostki nóg. Specjalne walce
powodowały rozciąganie ciała w przeciwnych kierunkach, aż do zerwania ścięgien i
popękania kości.

"Żelazna dziewica" z Norymbergi - to pudło podobne do trumny z rozkładanymi
drzwiami. Po ich wewnętrznej stronie znajdowały się ostre kolce. Człowiek zamknięty
wewnątrz kłuty był nimi po całym ciele, co powodowało zranienie wnętrzności, wykłucie
oczu oraz ogólne wykrwawienie. Torturom w "żelaznej dziewicy" poddawano kobiety
posądzane o czary, ale z urządzenia tego z upodobaniem korzystano również w
torturowaniu heretyków.

Przyrząd do miażdżenia kciuka - narzędzie, którym kciuk miażdżono tak sprawnie jak
orzech.

Strappado - urządzenie pozwalało ofiarę powiesić za przeguby rąk, a przywiązane do
kostek nóg ciężary powodowały wyrywanie kończyn ze stawów.

Do parzenia wapnem skóry i przypalania genitaliów nie trzeba było specjalnych
urządzeń.
********************************************************************************

CDN