Ale numer!!! Aż muszę się z Wami podzielić tą wiadomością.
   Nie dalej jak przedwczoraj zadzonił dzwonek u drzwi. Otworzyłem, a tam dwie panie w średnim wieku i takiejż urody pytają mnie co sądzę o Świadkach Jehowy i ich metodzie chodzenia po domach i głoszenia "dobrej nowiny" pomimo spotykania się z powszechną niechęcią mieszkańców? Zgodnie z prawdą odpowiedziałem, że uważam to za przejaw głupoty lub religijnego fanatyzmu, co zresztą na jedno wychodzi. Panie za drzwiami bardzo się ożywiły i koniecznie chciały wejść do mieszkania w celu kontynuacji tej pasjonującej je rozmowy. I wcale im nie przeszkadzało, że jestem w samej bieliźnie (dokładnie szt. 1). Kiedy zwróciłem im uwagę na niestosowność sytuacji, zaproponowały mi jakąś broszurkę do przeczytania i umówienie się na jakiś dogodny dla mnie termin. Ale to małe piwo.

   Dziś zadzwonił telefon. Odebrałem. A tam pani przedstawiła mi się z imienia i nazwiska, spytała czy ja to ja i przeprosiła, że nie może zjawić się u mnie osobiście, ale czy zechciałbym poświęcić jej chwilę na rozmowę na bardzo ważny temat. Nieświadom niczego złego zgodziłem się. No i pani zaczęła o tym jak to ludzie czynią zło na tym świecie i czy nie sądzę, że oni to robią bezmyślnie, bo przecież za czynienie zła grozi odpowiedzialność. Nie zgodziłem się z moją rozmówczynią mówiąc, że nie każdemu i nie za wszystko grozi odpowiedzialność. Wtedy pani przeszła do Biblii. Spytała czy wierzę w to co tam jest napisane. A napisane jest, że każdy człowiek odpowie... itd., itp.. Znowu się z panią nie zgodziłem informując ją, że dla mnie Biblia jest tylko jednym z wielu utworów literackich z gatunku bajek. Pani była wyraźnie rozczarowana i straciła rezon. Podjęła jeszcze jakąś próbę w nadziei, że obudzi we mnie miłość do mego stwórcy, ale bez powodzenia. Zapytała tylko: czyli nie chce pan ze mną rozmawiać? Odpowiedziałem (też zgodnie z prawdą), że niczego takiego nie powiedziałem i, że jeśli tylko zmieni temat, to możemy rozmawiać dalej (zwłaszcza, że to ona do mnie dzwoniła, więc nie musiałem obawiać się o koszty). Niestety, inne tematy tej pani nie interesowały. Pożegnała się smętnie i odłożyła słuchawkę.

   Za 10 min. telefon. Odbieram i słyszę: Dzień dobry, nazywam się (tak i tak; ta sama pani bo zapamiętałem jej nazwisko), chciałabym przeprosić, że nie osobiście, ale czy możemy chwilę porozmawiać? Nie wytrzymałem.

   Okazało się bowiem, że pani korzysta z książki telefonicznej TP. A tam jestem ja i jest moja żona - dwa osobne wpisy, choć numer ten sam. Już dawno nie jesteśmy w TP, ale zachowaliśmy numer, żeby oszczędzić kłopotów rodzinie, przyjaciołom, znajomym i... sobie.

   Świadkowie Jehowy opanowują trudną sztukę telemarketingu. Co by tu o nich nie mówić, to trzeba przyznać, że złamali kilka swoich dogmatów (wrogość wobec nauki, postępu, nowinkom technicznym) i wyszli ze swojej skorupy naprzeciw nowoczesności. Zastanawiam się tylko: śmiać się czy płakać?