Zgadzam się w pełni. Dzięki wiedzy stajemy się bardziej etyczni.I taka etyka przekłada się na relacje między nami. Nic nie jest sztucznie wspomagane czy niby wspomagane a tak naprawdę dewastowane,lecz bierze się z naszych serc.

taki człowiek nie bałby się niczego
>i nikogo, ale byłby też mało produktywny - potrafiłby się zadowolić tym, co ma, rozumiałby
>bezsensowność porównywania się z innymi, dążenia do osiągnięcia lepszego statusu majątkowego niż
>znajomi i sąsiedzi, nie byłby chciwy.

Zacząłby się realizować twórczo, poza nauką jest jeszcze ta dziedzina rozwoju cywilizacyjnego, w niej znajomość wszelkich odpowiedzi nie przeszkadza działać dalej i rozwijać się. Cywilizacja to nie tylko nauka i dlatego nie zgodzę się z wnioskiem, że człowiek stałby się mało produktywny.

---

"Wierzą, że system operacyjny noma startuje, gdy ten jest gęsią: jeśli jest dobrą gęsią, to zostaje nomem. Gdy umiera, dobry stary NASA zabiera go do nieba, gdzie zostaje gwiazdą."

Proponuję się pozastanawiać nad czymś realnym - ta utopia ma już kilkaset lat i jak dotąd ani razu nie udało się jej zrealizować.

---

A sueno de la razon produce automatica secretaria

jaka znowu utopia? to nie jest żadna propozycja ustrojowa czy w ogóle polityczna.. chociaż też zastanawiałem się dlaczego w szkołach ignoruje się właściwie istnienie nauk społecznych przeładowując programy wiedzą encyklopedyczną... sam do niedawna byłem ofiarą tego systemu. Poza tym nauki te ciągle się przecież rozwijają i dziś możliwy jest już większy stopień "samoświadomości" jednostki niż kilkaset lat temu.

Według Daseina nadczłowiek jest "mniej produktywny" i przyczynia się do zastopowania "cywilizacyjnego rozwoju". Przyznałem nawet Daseinowi za wypowiedź, w której te treści zawarł, plusa. Jednak nie zgadzam się z tym. Myślę, że mamy tu do czynienia z dość wiarygodną fikcją - fikcją sztucznie dopingowanej konkurencyjności, jakoby stanowiła ona bodziec rozwojowy. Przy zmianie definicji etyki (tak, aby rzeczywiście stanowiła o wartościach i była bliższa nowej definicji prawa) ogół nietuzinkowych ludzi stworzyłby raczej świat w pełni piękny. Człowiek niebanalny chce być użyteczny ("cnota obdarzająca") z dobrotliwości. Człowiek niebanalny cierpi z powodu maluczkich. Maluczcy cierpią z powodu innych maluczkich. A maluczcy są maluczcy, bo mamy nikczemników. Myślę nawet, że fundament lepszego świata to właśnie powszechność niebanalności. Przecież masy są wyzyskiwane. Gdyby "pielęgnować i siebie, i innych" - atmosfera jedynie polepszyłaby się. Posiadanie wielu dóbr stałoby się wówczas normą. O żadnym dochodzeniu "po trupach" do celu nie byłoby mowy. Mało tego: ogół niebanalnych ludzi, użytecznych z dobrotliwości, stworzyłoby świat pozbawiony... pieniądza.

Czy gdzieś kiedyś nie było już takiego tematu, albo bardzo podobnego? Bo pamięam, że się w nim wypowiadałem.

To jest akurat temat, który opiera się na rozmyślaniu, co by było gdyby...
Myślę, że gdyby ludzie stali się doskonali, zniknęłyby potrzeby rozwoju, potrzeby jakiekolwiek. Człowiek doszedłby do pewnego stopnia rozwoju, po którym nic już nie ma, koniec, ściana nie do przebicia.

Zycie ludzie straciłoby sens, jeżeli w ogóle jakikolwiek ma.

Życie ludzi właśnie wtedy miałoby największy sens. A raczej: życie ludzie właśnie wtedy będzie miało największy sens.