Straciłem swoją religię...Wcześniej wszystko było takie poukładane i jasne. Życie to tylko mały etap do nieba, do miejsca gdzie wszystko zostanie sprawiedliwie osądzone. Ci źli pójdą do piekła, dobrzy zostaną nagrodzeni. Co w zamian? W zamian otrzymujesz szok. Zastanawiasz się...co teraz? Świat nie zmienił się, słońce świeci jak zwykle, las szumi tak jak zawsze, zgiełk ulicy ten sam jak co dzień. To nie świat się zmienił tylko moja percepcja rzeczywistości. Religia była moim pancerzem, skorupą która chroniła mnie przed pytaniami o sens istnienia, po co jestem, kim jestem, dlaczego? Skorupka pękła i wyszło z niej nieporadne pisklę... Ćwir, ćwir, ćwir... Rozgląda się, a w odpowiedzi słychać te same ćwir, ćwir, ćwir... Jedna i ta sama odpowiedź, jeden wniosek: NIKT NIC NIE WIE. Szok... Niektóre pisklaki umieją podskakiwać, mają już ładne piórka, ale jakby dzióbków nie wysilały słychać tylko to samo: ćwir, ćwir, ćwir. Wiem, widzę teraz różnicę: ksiądz nie jest już dla mnie ideałem, jest dla mnie teraz człowiekiem, widzę jego wady, widzę teraz jak na dłoni niektórych ludzi, którzy patrzą na swego księdza jak na jakiś święty obrazek, cóż tak to działa jakoś, może to intonacja głosu, jakaś spływająca boża świętość, pewnie taka jest tego psychologia... Niektórzy księża dają się na ten trik złapać i wydaje im się, że są prawie nieomylni - ich błąd... Zresztą zależy to po prostu od człowieka. To tylko szczegóły, zajmijmy się pytaniem co dalej? Jeśli "kler" to dla ciebie jakieś straszliwe zło to powiedz mi co dajesz mi w zamian? Nic? Jeśli nic to się tak za bardzo nie wymądrzaj... Mam sporo obaw o to, że bardzo łatwo jestem w stanie zniszczyć kogoś religię, jego światopogląd w zamian nie dając nic. Bo co można dać w zamian? Przypuszczenia, domysły, spekulacje... jakieś racjonalne myślenie? Patrzę na świat na nowo, od zera. To kim jestem, jak interpretuje świat, swoje istnienie, jest tylko wyuczoną iluzją, którą wchłonąłem otwierając pierwszy raz oczy, potem dalej przez swoje dzieciństwo, rodziców, szkołę, itd. aż do dziś. Kasujemy wszystko... Pierwszy wniosek: Jestem. Widzę. Słyszę. Czuję. Ale gdzie ja jestem? Szok... Jak podskoczę to spadam...szok. Jak to się dzieje? Podskoczę, a jakaś niewidzialna siła ściąga mnie z powrotem na podłogę. Nazwa tego zjawiska nie jest ważna i tak nikt nie wie jak to działa. Jak to się dzieje, że odczuwam? Nikt nie wie... Widzę, słyszę, czuję zapach, dotyk, smak itd. Jak to się dzieje, że doświadczam rzeczywistości? Oczywiście są niby komórki nerwowe, jakieś receptory, neuroprzekaźniki itp. W ogólności są to po prostu atomy. Impulsy elektryczne to po prostu poruszające się jakieś elektrony, nazwa nie ważna. Moje myśli to impulsy elektryczne? Doświadczana przeze mnie muzyka to impulsy elektryczne poruszające się w moim mózgu? Leci jeden elektron, potem drugi i następne, ale w którym momencie doświadczam muzyki? Jak ruch elektronów, zmiany układu jakichś związków chemicznych, jak to wszystko przekształcić na doświadczenie muzyki, doświadczenie światła, doświadczenie kolorów? Mógłby mi jakiś cwaniak wytłumaczyć jak to działa? Chyba jednak nikt nie wie. Więc na czym to na razie stoimy? Nikt nic nie wie. A może się mylę? Hm... spytajmy się najmądrzejszych: kiedy powstał wszechświat? A może w ogóle nie powstał? Może zawsze był jakiś wszechświat? No dobra może powstał, ale kiedy? Jeśli powstał to co było wcześniej? Nic? Zupełne nic? To jak on sobie powstał? Z nic? Jak z zupełnego nic może powstać wszechświat? Czary mary? A gdzie czarodziej? Aha...to nic nie było, ale pewnie był jakiś czarodziej? Kto mi teraz odpowie: gdzie my jesteśmy? Co to materia? Co to przestrzeń? Nikt nic nie odpowie...bo nikt nic nie wie. Rodzisz się, nic nie wiesz, potem uczysz rzeczywistości, przejmujesz wiedzę od przodków, którzy tak samo rodząc się nic nie wiedzieli. Dobra będę już skracał bo niepotrzebnie się rozpisałem. Racjonalnie patrząc mamy przed sobą dwie możliwości: albo będziemy istnieć po śmierci, albo nie. Bardzo ważna jest też perspektywa czasowa z jakiej się patrzy na świat. Spróbuj wyobrazić sobie dłuższy niż zwykle horyzont czasowy, np. trylion trylionów lat powtarzane przez trylion trylionów lat - to już kawał czasu, czyż nie? 13 miliardów lat to przy tym chwilunia. Albo 1 z trylionem zer - nie wiem co to za liczba nawet, nie ważne. Cofnij się myślami o 1 z trylionem zer lat wstecz i wyobraź co wtedy mogło być. Jakie są możliwości? Tutaj dojdziesz do najbardziej szokującego wniosku w swoim życiu: możliwości są nieograniczone, ponieważ nasza ludzka wiedza jest niczym, dosłownie nic nie wiadomo, a jeśli nic nie wiadomo to wszystko jest możliwe. (Mały przykład: nasz wszechświat to małe akwarium stworzone przez jakiegoś ufoludka przedszkolaka, który stworzył sobie mały samoreprodukujący się programik o nazwie "życie" i zakodował w postaci DNA.) Oczywiście z jednym wyjątkiem jak już napisałem wcześniej: albo będziemy istnieć, albo nie. Co z tego wynika? No chyba to wynika, że jesteśmy jakimiś durniami. Dlaczego? Bo jeśli po śmierci będziemy nadal istnieć to po co tutaj tkwimy? Dla zabawy? Nie sądzę...tu nie jest wcale tak zabawnie, wystarczy spojrzeć całościowo na wszystkie żyjące tu istoty - każdy sam potrafi wyciągać wnioski. Na co mi 70 lat jakiejś walki o byt, jakieś szkoły, syzyfowe prace, jeśli to wszystko i tak pozostanie tutaj w świecie nazwijmy go materialnym, w świecie DNA. To jest jakiś obłęd albo idiotyzm. Rodzimy kolejne pokolenia, a oni znowu muszą uczyć się tego jak żyć w świecie materialnym. Na co nam to wszystko jeśli i tak musimy przejść "na drugą stronę". Chodzi o rozmnażanie? Przecież nie wiemy co to rozmnażanie. Widzimy tylko jakieś reakcje DNA, wiemy, że ono się rozmnaża, ale nie wiemy co to jest umysł, w jaki sposób powstaje nowa świadomość. Jeśli po śmierci naszego ciała, będziemy dalej istnieć to wtedy okaże się, że DNA to tylko jakaś "maska", jakiś mechanizm kamuflujący albo nawet jakiś pasożyt(obcy) wykorzystujący prawdziwych nas, czyli świadomość. Jeśli po śmierci nic nie ma to nie powinniśmy zostawiać tutaj następnych pokoleń. Darujmy im trud, podróż do nikąd.