Od ponad czterech lat mieszkam w domu złożonym z dwóch domów. W jednym mieszkam ja, moi rodzice i siostra, w drugim - babcia. Z jednego domu do drugiego można przejść na poziomie, który znajduje się pod ziemią. Teoretycznie jest to piwnica, ale praktycznie jest urządzona tak jak reszta domu (grafiki na ścianach w garażu, pokój przeznaczony na imprezy itp).
Kiedy wracam ze szkoły, zawsze idę najpierw do babci na obiad. Później biegam do niej po produkty spożywcze (których brak w naszej lodówce wychodzi na jaw akurat wtedy, kiedy są potrzebne) albo w celach towarzyskich. Oprócz tego co parę dni rozwieszam pranie w kotłowni.

Od ponad czterech lat mieszkam w tym domu i chodzę tymi cholernymi garażami kilka razy dziennie, więc jak to możliwe, że nadal... boję się nimi chodzić?! Z powodu arachnofobii we własnym domu, na własnej klatce schodowej za każdym razem biegnę, żeby jak najszybciej znaleźć się poza "najniebezpieczniejszą" strefą. Latem zawsze chodzę do babci dworem. Kiedy rozwieszam w kotłowni pranie, zamykam drzwi pomimo gorąca. To po prostu jakaś paranoja i szczyt irracjonalizmu, który... boję się eliminować.

Kilka lat temu po koszmarze, jakiego treści możecie się domyśleć, byłam tak "zeschizowana", że zrzuciłam z łóżka wszystko oprócz materaca, wysunęłam je na środek pokoju i przez parę godzin, do szóstej nad ranem, drzemałam, siedząc skulona na środku łóżka. Na szczęście raczej nie mam już takich koszmarów, a w każdym razie ich nie pamiętam, ale do dziś nie mam w zwyczaju używania słowa... "pająk" Jak również przebywania z własnej, nieprzymuszonej woli na 1/4 powierzchni własnego domu. Swoją drogą, właśnie się zorientowałam, że podkuliłam nogi i siedzę na krzesełku zwinięta w kłębuszek.

Szczerze mówiąc, jest to mniejszy problem, niż mogło by się wydawać, nawet dzięki temu, że wielu ludzi nie lubi tego samego. Ale to dziwne. Intrygujące. Przecież to tylko małe żyjątka, które w "niebezpieczej strefie" widywałam raczej rzadko. A teraz, kiedy mam kota, który uwielbia polować na ćmy i... inne żyjątka (a ja go potem przytulam...!!!), praktycznie w ogóle na nie nie trafiam (Wiktoria!). Ani trochę tego nie rozumiem i oczywiście nie mam zamiaru "rozkminiać". To zdecydowanie zbyt wiele jak na moją delikatną psychikę...

Ale statutowym celem portalu jest między innymi tępienie fobii...
Kiedyś i tak poruszyłabym ten temat.
Najwyżej będę omijać szerokim łukiem własny wątek. Skoro mogę omijać własny garaż...