Witam również

Rodzina jak i bliscy znajomi z pewnością otaczają wujka troską, miłością i życzą mu wszystkiego najlepszego w tych trudnych chwilach. Jednak, jak widać, to nie wystarcza. Od tego są specjaliści, którzy wyciągają ludzi z dołka.

Słyszymy niejednokrotnie o osobach, które publicznie w mediach mówiły, że chcą śmierci, później coś się zmienia i już chcą żyć i pomagać innym.

Dlatego nie warto czekać i wspólnie z rodziną i znajomymi znaleźć trzeba wujkowi profesjonalną osobę, która miała z takimi przypadkami do czynienia. Nic na chwilę obecną nie da się zrobić nie posiadając wiedzy z zakresu psychologii, ponieważ nierozważnie choć z dobrymi intencjami, można nawet takiej osobie zaszkodzić.

www.pzn.org.pl/

Nie jestem w stanie postawić diagnozy nie widząc pacjenta, ale wygląda mi to na początki depresji, której przyczyną jest ciężka choroba i niepełnosprawność. Jeśli pojawiły się myśli samobójcze i całkowita rezygnacja to znak, że niestety czas udać się po pomoc do lekarza psychiatry. Nie ma co czekać, bo depresja to naprawdę poważna choroba, która może się skończyć zgonem z powodu samobójstwa!

Nie wiem, czy lepszym rozwiązaniem nie byłby szpital.

Chyba zdecydowanie jedynym słusznym. To co napisał Olek Mularski to niestety najprawdziwsza prawda. Ja bym jedynie zmienił w jego wypowiedzi parę słów, a mianowicie : "może się skończyć " na "z reguły kończy się".
Nie pytaj więc dalej tylko działaj !!

Bardzo współczuję twojemu wujkowi, staram się wyobrazić sobie co czuje człowiek, który z dnia na dzień stracił tak wiele.
Trudno doradzić coś konkretnego nie wiedząc jaką osobą Twój wujek jest, ale mam kilka pomysłów, może któryś się przyda. Przedmówcy doradzają leczenie u specjalisty, a nawet szpital. Gdyby mi przydarzyło się coś takiego, to umieszczenie mnie w szpitalu odniosłoby dokładnie odwrotny skutek do zamierzonego. Wzmogłoby tylko we mnie poczucie bycia bezwartościową, uciążliwą dla otoczenia i ogólnie niechcianą. A temu człowiekowi trzeba przede wszystkim uświadomić, że jest kochany i że nie wyobrażacie sobie, że mogłoby go z wami nie być.
Dobrze byłoby też pokazać mu, że życie ma tak wiele przyjemności pomimo pewnych utrudnień. Mózg będzie kompensował sobie brak pewnych bodźców i można spodziewać się, że pozostałe zmysły się wyostrzą. Jeśli wujek lubi muzykę, puszczajcie mu ją. Jeśli nie lubi to może sprawdzą się audiobooki. Albo jakieś fajne jedzonko, nowe smaki i zapachy mogą sprawić, że wujek odkryje przyjemności, na które wcześniej nie zwracał uwagi.
To oczywiście tylko takie "gdybanie", ale czegoś trzeba spróbować.