Zastanawiałam się, skąd bierze się w ludziach taka wiara w cuda.
W tym wypadku, wydaje mi się, że taki delikwent chciałby cudownego leku, który zniweluje jego "osobiste starania o chorobę" trwające najczęściej przez większość życia.
Zwróciłeś uwagę, jak wielu pacjentów "walczy" z lekarzami o przepisanie na przykład antybiotyku? Szast, prast i w kilka dni mijają objawy. A co!
Nikt jednak nie pomyśli, że choroba, to taki skryty szuja, co to potrafi zakamuflować się, a później uderzyć ze zdwojoną siłą mutować i uodpornić się na grupę leków, które swego czasu pomagały.
Z tymi "uzdrowicielami" jest tak, że trafia się do nich po jakimś czasie, gdy łyka się specyfiki "z recepty". Gość bazuje na powoli działającym lekarstwie i tyle...
A to "jasnowidztwo"? Cóż. Nic łatwiejszego do przewidzenia.
Wielu pacjentów i "pacjentów" stosuje starą zasadę - "Panu Bogu świeczkę a diabłu ogarek".

Pozdrawiam.

Taki uzdrowiciel w przeciwieństwie do zapracowanego lekarza potrafi sprawić , że jego "pacjent" czuje się kimś wyjątkowym a to podbudowuje. Wiara w uzdrowiciela działa jak placebo.
Pozdrawiam.

Dokładnie tak!
Wymiar psychiczny takiej "wizyty", to chyba dokładnie to, o co chodzi wielu (choć nie wszystkim) pacjentom.
To przykre, ale niewielu lekarzy stać na choćby próbę zmiany podejścia paternalistycznego, typowego dla relacji lekarz - pacjent. A tyle mówi się o socjoekologicznym paradygmacie zdrowia. Poszerzając płaszczyznę definiowania zdrowia o wymiar egzystencjonalny, wskazuje się na wielowymiarowość znaczenia zdrowia i choroby.
Jeśli więc choroba jest zagrożeniem zdrowia i jego potencjalności, to stanowi również nierozerwalny element całości pojmowania i rozumienia człowieka.
Idąc dalej, według tejże koncepcji, człowiek jest ( w każdym razie powinien być) podmiotem, który nie tylko jest leczony, ale bierze udział oraz poniekąd kieruje leczeniem.
Myślę, że gdyby w taki właśnie sposób traktowano pacjentów w placówkach leczniczych, "domorośli uzdrowiciele" przestaną mieć prawo bytu.

Uczciwie muszę dodać, że uparcie bronię ziołolecznictwa, które nader chętnie jest uznawane za swoistą "szarlatanerię".

Pozdrawiam.

>Dokładnie tak!
>Wymiar psychiczny takiej "wizyty", to chyba dokładnie to, o co chodzi wielu (choć nie wszystkim) pacjentom.
>To przykre, ale niewielu lekarzy stać na choćby próbę zmiany podejścia paternalistycznego, typowego dla relacji lekarz - pacjent. A tyle mówi się o socjoekologicznym paradygmacie zdrowia. Poszerzając płaszczyznę definiowania zdrowia o wymiar egzystencjonalny, wskazuje się na wielowymiarowość znaczenia zdrowia i choroby.
>Jeśli więc choroba jest zagrożeniem zdrowia i jego potencjalności, to stanowi również nierozerwalny element całości pojmowania i rozumienia człowieka.
>Idąc dalej, według tejże koncepcji, człowiek jest ( w każdym razie powinien być) podmiotem, który nie tylko jest leczony, ale bierze udział oraz poniekąd kieruje leczeniem.
>Myślę, że gdyby w taki właśnie sposób traktowano pacjentów w placówkach leczniczych, "domorośli uzdrowiciele" przestaną mieć prawo bytu.
>Uczciwie muszę dodać, że uparcie bronię ziołolecznictwa, które nader chętnie jest uznawane za swoistą "szarlatanerię".
>Pozdrawiam.
Ziołolecznictwo to zupełnie coś innego, niż wizyta u wszelkiego rodzaju "uzdrowicieli "i "jasnowidzów".Rośliny pewne określone składniki chemiczne jednak mają i odpowiednio/lub nieodpowiednio/dobrane wywołują określony skutek(niedowiarkom proponuję zjedzenie np słodkich owoców bzu czarnego-reakcja pewna,a roślina nie jest trująca) a uzdrowiciel' to czysty efekt placebo.

>Uczciwie muszę dodać, że uparcie bronię ziołolecznictwa, które nader chętnie jest uznawane za swoistą "szarlatanerię".
>Pozdrawiam.
Wielokrotnie spotykałam się z ludźmi pijącymi różne ziółka (czasem równocześnie na różne choroby) "to mi nie zaszkodzi bo to są ziółka". Zawsze mi się wydawało, że organizmowi jest obojętne, czy żeby dojść do normy dostanie jakiś związek chemiczny pozyskany z roślin czy z przysłowiowego węgla w laboratorium.
Otruć się tez można roślinami. Z tego co wiem w naszym otoczeniu jest więcej roślin trujących niż obojętnych lub korzystnych dla zdrowia.
Ile razy trzeba było się podtruć w przeszłości by znaleźć te właściwe?

Zaczynając od końca - ktoś pewnie powiedziałby, że nauka wymaga poświęceń. Nie to jednak chcę powiedzieć. Owszem, zapewne nie jedna osobą "podtruła się"... żeby nie powiedzieć inaczej.
Nie wnikam w historię ziołolecznictwa, bo nie znam się na tym. Mnie interesuje (w tym układzie) tu i teraz.
Nikt nie musi eksperymentować... zioła są bardzo dobrze opisane.
Wystarczy tylko używać ich "z głową".. jak chyba wszystkiego.
Elementarna wiedza z zakresu działania, sposób przygotowywania... to nie żadna "czarna magia", a jedynie wykorzystywanie tego potencjału, który drzemie tuż obok... wystarczy się schylić.

Co do początku Twojej wypowiedzi... jeśli ktoś myśli, że im większy misz - masz, to i skuteczność większa... hm... Może to jeszcze popić wodą święconą... która tak naprawdę rozlewana jest do "świętych figurek" z kranu. Dobrze, jeśli skończy się na biegunce.
Biegając do WC wyćwiczy mięśni... zwieraczy również.

Umiar i rozsadek...

Pozdrawiam.