Witam. Wczoraj sobie tak słuchałem Radia z twarzą pewnego pożytecznego zwierzęcia, a wypowiadał się pewien czarnoksiężnik, który nosił tytuł profesora (zapewne bajkologii katoholickiej). Wypowiedź była na temat "szklanego życia". Oczywiście, wylał był gość morze bzdur, ale... zastanowiła mnie pewna konstatacja, w myśl tej podstawowej prawdy, że czasami nawet głupi powie coś mądrego (być może chodzi tutaj o prawo wielkich liczb - w natłoku wypowiadanych głupot znajdzie się i odrobina mądrości). Do rzeczy.

Jedną z obiekcji, którą ów "profesor" podnosił, była ta oto, że jeśli będziemy produkować ludzi poczynanych na szkle, to będzie to prowadzić do takich niebezpiecznych sytuacji jak kazirodztwo nieświadome. No bo można sobie wyobrazić, że pani bierze sobie kawałek plemnika z banku i sobie nim zapładnia swoją komórkę... no i druga pani bierze ten sam materiał genetyczny i robi podobnie. Oczywiście dziecko nie ma pojęcia, kto jest biologicznym tatusiem. Można sobie wyobrazić, że pewnego dnia jedno dziecko spotyka drugie i okazuje się, że chcieliby sobie pofolgować, a może nawet poślubić jeden drugiego. Jak się Wam wydaje, czy to jest jakaś realna groźba degeneracji biologicznej? (Mi się to wydaje trochę zbyt mało prawdopodobne, aby miało naprawdę poważne konsekwencje, ale...)

Sprawa druga. Nieświadomie ów księżulo powiedział tyle, że nie ma czegoś takiego jak przeznaczenie. W tym sensie, że Bóg przeznaczył każdego z nas dla kogoś innego (lub postanowił o celibacie). No bo jak wytłumaczyć to, że zdarza się, iż kuzyn i kuzynka się w sobie zakochują i potem biedny biskup (może nawet Rzymu) musi dawać specjalne pozwolenie na ślub? Czyż Bóg w swej nieskończonej mądrości nie wie, że łączenie się ludzi o bliskich związkach rodzinnych NIE JEST ZDROWE? Skoro tak, to znaczy - ni mniej, ni więcej - że Bóg nie ma nic do małżeństwa, które jest rzeczą prawie całkowicie losową (po odjęciu pewnych czynników, takich jak np. miejsce urodzenia - co też można uznać za losowe zresztą).

Ciekaw jestem Waszego zdania.