Większość horrorów bazuje na tym. Czasami ludzki szkielet pojawia się na końcu filmu i ma wywołać prawdziwy wręcz "orgazm" strachu. Jest to jedna z nielicznych rzeczy na którą ludzie mają wrodzoną fobię, to się wszędzie przewija we wszystkich graficznych środkach artystycznego wyrazu mających wywoływać strach. Zadziwiające jest to że nigdzie nie ma opracowania na ten temat, tzn. ewolucyjna perspektywa takiej fobii. Jak się taka fobie w ogóle nazywa. Bo o lęku przed myszami, pająkami itp. to się jeszcze coś znajdzie, ale jak wpisze się w Google "scary", albo podobne to wychodzą grafiki gdzie głównym motywem jest sama czaszka albo ludzkie twarze tak zniekształcone aby pewne elementy podobne do czaszki ujawniać, np. wielkie oczy mające podobieństwo do oczodołów, odsłonięte zęby. Być może są jakieś złudzenia optyczne z tym związane? Np. ja miałem kiedyś taki żyrandol który leżał u mnie w pokoju i zauważyłem że czasami jak się na niego nie patrzę to odczuwam taki niepokój zwłaszcza jak jestem sam i jest ciemno, ale myślę sobie co do jasnej cholery, jak się na niego patrzyłem to było ok. Później mnie uderzyło że pewne elementy ozdobne w nim załamują się pod takim kątem jak jak szczęki w czaszce oglądanej raczej z profilu, a takie wyszlifowania na szkle trochę były podobne do zębów, ale to nijak nie wyglądało jak czaszka. Tylko pewne elementy, pewne kąty były podobne i naprawdę wiele czasu zajęło zanim zrozumiałem o co może biegać. I fakt że efekt był tylko wtedy kiedy obiekt znajdował się poza centralnym polem widzenia świadczył by o tym że wzór z siatkówki dopasował się do wzoru, jakiegoś pierwotnego i istniejącego już w głowie i bez przerwy dawał o sobie znać. Być może są inne podobne złudzenia, np. abstrakcyjna sztuka która z 'niewiadomego' powodu jest wywołuje strach ?

Oczywiście nie mówię że każdy się boi, można tą fobię atenuować będąc w grupie w jasnym oświetleniu, w otwartej przestrzeni, czy np. samo zajmowanie się zwłokami zawodowo (archeologia itp.) Ale chyba każdy idąc gdzieś samemu jeśli natknął by się nawet na taki żart w postaci leżącego na ziemi gipsowego modelu ludzkiej czaszki najpierw by się przestraszył, nawet jeśli tylko przez sekundę a potem i tak mimo wszystko nutka strachu pozostaje. Coś mówi w głowie uciekaj spadaj stąd pomimo że już wiadomo że to jest żart. Kiedyś dawno 'koledzy' mi (i nie tylko) takie coś zrobili. Zabrali ze szkoły z pracowni z modelu szkieletu czaszkę i kładli gdzieś pod krzakiem i jak np. ktoś szedł to reakcja była taka że prawie zawsze był szok, przestrach (czasami trwający ułamek sekundy ale jednak), pomimo że było wiadomo że to sztuczne, wszyscy znaliśmy ten model z lekcji bo stał w koncie sali i każdy z nudów godzinami na niego patrzył. Ale nawet na tych co się nie bali był sposób, ktoś siedział w krzakach i jak widać było że ten co miał się przestraszyć uśmiecha się i wcale nie reaguje to robił takie "buuuu!" i to zadziwiająco wystarczało.

No w każdym bądź razie zadziwiający jest ten dysonans pomiędzy powszechnością tego lęku zarówno u ludzi jak i w środkach artystycznego wyrazu z kompletnym brakiem naukowych opracowań.
Aha jeszcze... przecież tak naprawdę nie boimy się tygrysów węży, no nie wiem skorpionów, kiedy widzimy że one nam nie zagrażają, np. jak są zamknięte w klatce, w terrarium itp. już nie mówiąc o telewizji... owszem są ludzie którzy i w tv boją się lwa czy lamparta, ale to są rzadkie przypadki bo przecież filmy przyrodnicze o drapieżnikach oglądamy w dzień razem z dziećmi... A powinniśmy mieć właśnie głupią i bezwarunkową fobię na to, w naszej ewolucji wielkie koty, niedźwiedzie, hieny, węże, aligatory na nas polowały i było sensownie się ich bać i mieć to bardzo pierwotnie zakodowane zwłaszcza że są to obiekty zagrażające, które i dziś rzeczywiście mogą nam zrobić krzywdę jak nie będziemy ostrożni.
Natomiast lęk przed czaszką, może być i słaby i mieć formę zwykłej obawy która gdzieś tam w zakamarkach świadomości istnieje, ale istnieje pomimo tego że nawet jesteśmy świadomi że rzeczywistego przedmiotu nie ma. Horrorów nie zobaczymy o 12 w południe i pomimo że nie ma tam tematów seksualnych dzieciom nie są zalecane. Właśnie na dzieci to bardzo działa i często ludzie wspominają że w dzieciństwie bali się np. jakiejś osoby w TV czy czołówki programu czy filmu gdzie nikt dorosły by nie pomyślał że tam może być coś strasznego, ale jak się temu przyjrzeć pewne elementy wspólne z ludzką czaszką istnieją. Ja np. bałem się tak pomników, tzn. tych dziwnych kamiennych ludzkich oczu których po prostu nie da się naturalnie wyrzeźbić... no nie szalałem ale się bałem, inni jako dzieci mieli inne podobne dziwaczne historie. A... np. ten płód latający w kosmosie na zakończenie Odysei Kosmicznej i ten starzec w łóżku wcześniej... to się w komentarzach do tego kawałka przewija... No ale twarz tego starca jest bardzo podobna do czaszki a ten płód ma wielkie oczy... no co z tego że to są oczy.. po prostu wielkie koła w głowie i to wystarczy aby jakiś tam ośrodek w mózgu o inteligencji larwy muchy się zapalił.
Tak więc sam ten dysonans jest niesamowity. tzn. że przedmiot nie zagraża, bo człowiek nie żyje, a jednak siła tego jest tak wielka że nawet nie konsultuje się z przednią częścią mózgu czy mamy tu do czynienia z prawdziwym obiektem czy tylko pikselami na ekranie. Wręcz mamy tu do czynienia z czymś na równi z pornografią gdzie też nie ma rzeczywistej kobiety a i tak 90% mężczyzn czuje podniecenie. I tak jak na jednej podstawie robi się porno, tak na drugiej robi się horrory. Tylko te są subtelniejsze, po prostu w horrorze musi być gra wstępna zanim gdzieś w finałowej scenie będzie czaszka. Analogia jest niesamowita... tzn. horrory a pornografia zwłaszcza dla kobiet gdzie też trzeba subtelnie rzeczy rozgrywać i mieć intelekt aby coś interesującego dla docelowych widzów stworzyć.