Okazuje się, że być może jeszcze za życia mojego pokolenia, uzyskamy pośrednie dowody na istnienie światów równoległych lub zaprzeczenie takiej możliwości.

Fajnie się napisało, szkoda, że powyższe zdanie, na dzień dzisiejszy, jest bardziej życzeniowe niż prawdopodobne, jednak coś jest na rzeczy ponieważ opracowano metodę jego uprawdopodobnienia.

Jak zapewne niektórym wiadomo, od siedmiu lat prowadzone są systematyczne obserwacje mikrofalowego promieniowania tła (CMB). Jest to relikt po WW w postaci promieniowania cieplnego. Szczegóły obserwacji i opis metody analitycznej można pobrać tutaj jako plik PDF. Teoria, na podstawie której prowadzone są poszukiwania śladów innych wszechświatów mówi, że każdy z wszechświatów jest swoistym bąblem. Bąble wszechświatów czasem się zderzają i właśnie echa tych zderzeń powinny być widoczne jako swoiste zaburzenie CMB.

Problemów z poszukiwaniem jest wiele, ale jak donosi physorg.com londyńscy naukowcy (zespół złożony z kosmologów z University College London (UCL), Imperial College London i the Perimeter Institute for Theoretical Physics ) opublikowali szczegóły sposobu poszukiwania tych śladów (sygnatur):

Two research papers published in Physical Review Letters and Physical Review D are the first to detail how to search for signatures of other universes. (Niestety nie doszukałem się tych dokumentów na prd.aps.org jeśli ktoś znalazł proszę wskazać).

Jednym z problemów było określenie gdzie te ślady mogą powstawać i jak wyglądać. Dzięki danym z satelity NASA WMAP i powyżej podanym obserwacjom udało się zasymulować obraz nieba dla jednego wszechświata i w przypadku występowania zderzających się bąbli. Na podstawie tej symulacji określono górny limit liczby kolizji jaką może zawierać CMB. Zdaniem twórcy algorytmy, jest to okazja to sprawdzenia hipotezy o wielu wszechświatach.

Stephen Feeney: "The work represents an opportunity to test a theory that is truly mind-blowing: that we exist within a vast multiverse, where other universes are constantly popping into existence."

Innym problemem , który ma rozwiązać opisana metoda, jest to, że ludzie mają skłonność do odnajdywania znaków i regularności tam gdzie ich nie ma (twarz boga na paragonie). Co prawda problem nadinterpretacji pozostaje ale dzięki algorytmowi wpisanemu w metodę zostaje znacznie redukowany.

Na razie autorzy donoszą, że pierwsze rezultaty nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy CMB zawiera ślady kolizji bąbli. Jednakże już niedługo naukowcom przybędzie również liczba danych do analizy, ponieważ będą mogli skorzystać z danych zbieranych przez Planck (satelitę Europejskiej Agencji Kosmicznej ESA).