Nie chcę tutaj nikogo obrażać, ale jestem ciekawa waszej reakcji na to, o czym tutaj napiszę. Jest to fragment książki "Powstającego Prometeusza" autorstwa Roberta Antona Wilsona. Być może warto, żebyście zobaczyli drugi punkt widzenia

Racjonaliści, tak jak i pozostałe rodzaje ludzkich robotów, mogą posiadać całkowicie mechaniczną naturę. Mogą też wykazywać się pewną elastycznością, "wolnością" wbudowaną w układ nerwowy. Osobnicy należący do pierwszych z tych kategorii zasilają fundamentalistyczne skrzydło kościoła materialistycznego. Są "prawdziwymi wyznawcami" paradygmatów naukowych, wierzącymi w prawdy wpojone im w kulminacyjnym punkcie ich epoki.
Ludzie ci zwykle przeraźliwie boją się zachowań terytorialno-emocjonalnych, zachowań patriotycznych, którymi kierują się reguły drugoobwodowej, ssaczej polityki. Są przekonani, że nie powinny w ogóle mieć miejsca, ponieważ kłócą się ze zdrowym rozsądkiem. I choć potrafią zaakceptować dorobek naukowy Darwina w dziedzinie biologii, niepokoją ich wszelkie przejawy "darwinizmu" w etiologii, genetyce i socjobiologii, ponieważ docenia on rolę ssaczej polityki w strategii ewolucyjnej człowieka. Nie bardzo podoba im się też reszta ludzkości, ponieważ nie kieruje się regułami zdrowego rozsądku. Jednocześnie bardzo niechętnie przyjmują do wiadomości, że reszta ludzkości również nie darzy ich nadmierną sympatią.
Te racjonalistyczne roboty nie lubią też nowych obwodów. Potrafią wręcz pisać artykuły i opasłe dzieła, w których "dowodzą" braku istnienia obwodów neurologicznych. Oskarżają w nich przekonanych co do ich istnienia naukowców o łgarstwa, głupotę i szarlatanerię, dostrzegając w nich przeklętych heretyków.
Oczywiście, do takiego racjonalistycznego robota, podobnie jak do emocjonalnego, moralistycznego i narcystycznego robota, nie docierają argumenty nie mieszczące się w jego tunelu rzeczywistości. Albowiem każdy tunel rzeczywistości, stworzony przez mózg cywilizowanego ssaka naczelnego, stanowi wypadkową jego historii i jako taki ma charakter równie "osobisty" co muzyka Bacha i Beethovena, obrazy Rembrandta i Picassa(...)
Każde z tych dzieł szutki jest postrzegane jako "rzeczywistość" przez ludzi, którzy je stworzyli i nimi żyli. Racjonalizm to tylko jeszcze jedna kategoria artystyczna, nieco mniej tolerancyjna od pozostałych ,nieco bardziej pożyteczna dla technologów i nieco głupia, ponieważ nie potrafi przekroczyć ostatniego stworzonego przez siebie paradygmatu.
Dlatego w pełni zautomatyzowanego racjonalistę, którego układ nerwowy przestał się rozwijać , można rozpoznać po dwóch oznakach:
Po pierwsze, człowiek ten przez cały czas stara się udowodnić, że przeważająca część codziennego doświadczenia reszty ludzkości jest "złudzeniem", "halucynacją", "zbiorową halucynacją", "masową halucynacją", "zwykłym zbiegiem okoliczności", "czystym zbiegiem okoliczności" lub "wynikiem źle przeprowadzonych badań".
Po drugie, człowiek ten ani przez chwilę nie jest w stanie dopuścić do siebie myśli, że to samo można powiedzieć o jego doświadczeniach.