Nie jesteśmy racjonalistami. Gdybyśmy byli nie mieli byśmy uczuć, litości. Bo one nie mają racjonalnych podstaw.
My, racjonaliści pragniemy prawdy. Tak jak każdy. Tylko my marzymy o obiektywnej prawdzie.
Ale czy naprawdę zdajemy sobie sprawę do czego my dążymy? Hitler był człowiekiem który wyparł się nieracjonalnej moralności, uczuć. To czy był ateistą czy wierzącym jest nieistotne. Ważne że konsekwentny racjonalizm prowadzi do takiego odbioru świata jaki miał Hitler: brak szacunku do człowieka, brak uczuć.
Czy chcemy być tacy jak on?

Jesteśmy hipokrytami jak wierzący. Oni twierdzą że wierzą w boga. Ale prawda jest taka że ta nieświadoma część ich mózgu pozwala im wierzyć tylko tyle aby im się opłacało.
Twierdzą że są wierzącymi ale większość z nich nie oddała by życia za wiarę. Wielu z nich jest katolikami niepraktykującymi. Możemy od nich usłyszeć różne argumenty: kościół jest zły, księża żyją bogato, wolą modlić się sami. Ale to wszystko to tylko wykręty. Hipokryzja. Nie oszukujmy się, wiadomo że najlepiej jest pobierać korzyści(modlitwa w trudnych chwilach, myśl o życiu wiecznym) za darmo, nie płacąc nic.
Tak samo jest i z nami, racjonalistami. Kiedy chodzi o wiarę w boga, o eutanazję i wiele spraw to jesteśmy dumnymi racjonalistami. Ale kiedy chodzi mordowanie ludzi albo wykorzystywanie seksualne dzieci to już nie jesteśmy racjonalistami. Odwołujemy się wtedy do emocji.
Zapewne niektórzy z was pamiętają tematy Stadniny Egzystencji. Niektóre z nich miały udowadniać do czego prowadzi racjonalizm. Ale taki prawdziwy racjonalizm, pozbawiony hipokryzji.
Nasz ateizm ma te same pobudki co wiara wierzących. Nie jesteśmy od nich w niczym lepsi.
I oni wierzą i my nie wierzymy w boga bo się opłaca. Im się opłaca bo w trudnych chwilach mogą się pomodlić i poczuć lepiej. Nam opłaca się ponieważ czujemy się genialnie kiedy dzięki racjonalizmowi odkrywamy obiektywne(tak nam się przynajmniej wydaje) prawdy. Poza tym nie mamy strachu przed śmiercią(przynajmniej część z nas).
Czasami nawet o byciu ateistą czy wierzącym może zdecydować przypadek. Nie jakieś przemyślenia tylko przypadek, jakieś wydarzenie.
Dlatego też nie ma żadnych racjonalnych podstaw aby wywyższać się ponad wierzących.
Wszystko, wiara czy ateizm, wszystko to służy jedynie abyśmy przetrwali, rozmnożyli się i umarli. Tak ciężko mi się z tym pogodzić.
Racjonalizm zniszczył resztki mojego szacunku do człowieka,szacunku do czegokolwiek. Wcale teraz nie krytykuje racjonalizmu. Bo racjonalizm albo wiara to nie jest płyn do mycia naczyń, który sprzeda się po dobrej reklamie. Racjonalistą zostaje się niezależnie od siebie. To nie powołanie, ale predyspozycje genetyczne. Może po prostu mamy gen podwyższonego sceptycyzmu?
Dlatego jakakolwiek krytyka racjonalizmu, ale też wiary jest bez sensu.


Czy hipokryzja naprawdę jest zła?
To tylko dzięki niej jesteśmy ludźmi, dzięki niej nie jesteśmy potworami.
Nieświadoma część naszego mózgu w której większość procesów myślowych się odbywa jest cyniczna i zepsuta do szpiku kości, jeśli miałbym ją ocenić miarą ludzką. I musi taka być. Gdyby było inaczej nie mielibyśmy szans przetrwania.
Hipokryzja pozwala nam zapomnieć że życie to walka o przetrwanie, na śmierć i życie. Pozwala zapomnieć że żyjemy tylko po to aby się rozmnożyć i umrzeć. Pozwala zapomnieć że to całe rozmnażanie i ewolucja nie ma żadnego celu, idei i sensu, że jest przypadkiem.
Dzięki hipokryzji możemy żyć w tym naszym urojonym, pięknym świecie w którym są uczucia, miłość, piękno.
Podziwiając piękno natury, podziwiając piękno muzyki, najłatwiej jest mi zapomnieć o tej racjonalnej obiektywnej prawdzie że jesteśmy niczym dla wszechświata niczym dla fizyki.
Ale z drugiej strony, ja nie jestem wszechświatem, nie jestem fizyką więc dlaczego mam mieć obiektywną prawdę. Jestem człowiekiem i mogę patrzeć przez oczy człowieka, rozumieć przez umysł człowieka.

Obiektywna prawda jest przereklamowana. Ta cała nasza pogoń za prawdą, za racjonalnymi poglądami, to wszystko jest nic nie warte.
Ta cała moja sytuacja przypomina zjedzenie przez Adama i Ewę jabłka z zakazanego drzewa. Drzewa poznania dobra i zła.
Ja zjadłem owoc z drzewa poznania racjonalnej prawdy o wszechświecie i ludziach, ludzkiej naturze i ludzkiej motywacji do jakiegokolwiek działania.
Całe życie tego pragnąłem, a kiedy już mi się to udało osiągnąć, za pomocą tej racjonalnej prawdy zrozumiałem że jest ona gówno warta.
Co za ironia losu.
I tak samo jak Adam i Ewa, ja również nie mam już możliwości powrotu do ogrodu Eden którym był dla mnie świat kiedy byłem jeszcze człowiekiem.
Mogę tylko obserwować jak staje się coraz gorszy jak wyzbywam się resztek człowieczeństwa, resztek uczuć.

To wszystko czego nie rozumiałem np.agresja lub nieracjonalne argumenty wierzących kiedy próbujemy ich przekonać do ateizmu nagle stało się takie jasne i zrozumiałe.
To nieświadoma część naszego mózgu podpowiada im takie działanie.
Nam racjonalistom wiara wierzących wydaje się głupia i naiwna ale w rzeczywistości wiara się po prostu opłaca. Owszem, bóg nie istnieje. Ale czy ma to jakiekolwiek znaczenie? Czy w życiu chodzi o jakąś chorą pogoń za prawdą? Czy może raczej o to aby być szczęśliwym?
Jak wcześniej wspominałem racjonalizm też może być opłacalny. Ale ja nie piszę o tym żeby was przekonać do wiary.
Piszę tylko żebyście zrozumieli wierzących, że oni jadą na tym samym wózku i że ich wiara jest tak samo mądrym posunięciem jak wasz racjonalizm. Tylko każdy człowiek jest w innej sytuacji, posiada inne zdolności inne cechy i w przypadku jednego człowieka lepiej jest wierzyć w przypadku innego nie wierzyć.
Chcę raz na zawsze skończyć z tą pychą racjonalistów do której się pewnie nie przyznacie. W racjonalizmie nie ma nic lepszego od wiary - są one warte tyle samo. To tak jak z ulubionym kolorem, ludzie mają różne ale nie można powiedzieć że ten który lubi niebieski jest mądrzejszy od tego co lubi zielony. Tak samo jak ulubiony kolor tak samo ateizm/wiara to kwestia potrzeb, gustu a nie kwestia jakiejś prawdy czy mądrości.

Wszystko tak prymitywne, marne. Tak przykre.
Wiecie jaka jest moja motywacja pisania tego tematu?
Bo wszystko co człowiek robi to z jakiejś motywacji.
Moją motywacją do napisania tego tematu jest kac moralny. Wczoraj spiłem się jak świnia, i zachowałem się jak świnia.
Piszę to żeby sobie odreagować, zachowywałem się tak prymitywnie więc teraz muszę trochę pointelektualizować.
Co za prymitywnym stworzeniem jestem. Jakie prymitywne pobudki do pisania takich szczerych wywodów.
To tylko potwierdza marność o której pisałem.
Pamiętajcie jednak aby nie oceniać tego tematu po tej motywacji do napisania go. W żaden sposób ta motywacja nie degraduje argumentów których używałem.

Ten temat to kulturalniejsza i znacznie bardziej obiektywna wersja tematu "Ateiści - ofiary losu z problemami psychicznymi" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,328320), pisana od podstaw z nowymi przemyśleniami.
Udało mi się wykorzystać moment kiedy nie mam ochoty nikogo obrażać aby napisać wam co naprawdę myślę bez prób wywyższania się nad wami i obrażania was.
Bo niektóre wcześniejsze tematy były kierowane taką motywacją. Dziś akurat pragnę się trochę wybielić po wczorajszych wybrykach alkoholowych. Wystarczy mi do tego napisać coś mądrego od siebie, szczerego. Takiego jak ten temat.