Obserwuję niektóre dyskusje na Forum i z ubolewaniem zauważam jakąś egzystencjalną trudność w dialogu między kreacjonistami a ewolucjonistami. Chciałbym zaproponować koncepcję, która, moim zdaniem, stanowić będzie przełom w wszelkich tego typu dyskusjach, z jednej strony uwalniając kreacjonistów od ciągłej troski o wyniki datowania skał i zawartych w nich skamieniałości, z drugiej zaś - otwierając ewolucjonistów na możliwość istnienia Cudu Natychmiastowej Kreacji.
Chciałbym na wstępie tego wywodu zaznaczyć, że kluczem do zrozumienia tej koncepcji jest zredefiniowanie czasu. Otóż nie ma żadnych powodów, by uważać, że czas może płynąć tylko w jednym kierunku (czyli do przodu). Skoro płynie w przód, oznacza to, że kierunek wsteczny też istnieje. Jakkolwiek nie mamy możliwości dowieść, że cokolwiek dzieje się wstecz, to przyjęcie takiej hipotezy staje się tym świętym Graalem poszukiwanym przez tych fascynatów nauki a zarazem wierzących w Objawione Słowo Boże, dla których sprzeczności między wiarą a nauką są pozorne i wynikają jedynie z niewłaściwej interpretacji Znaków, które nam daje Bóg do odczytania.
Można więc przyjąć, że Bóg stworzył cały świat parę tysięcy lat temu; jednak czas, posiadający naturę linii prostej, a nie półprostej ( pl.wikipedia.org/wiki/Półprosta) nie został w żaden sposób ograniczony kierunkowo i rozbiegł się w dwie przeciwne strony - z jednej tworząc ciąg chronologiczny zgodny z naszym odczuciem czasu i tradycyjnym rozumieniem ewolucji, z drugiej strony - odwrotny ciąg chronologiczny z ewolucją wsteczną. Istnienie zatem np. wcześniejszych form człekokształtnych interpretowanych przy obecnie przyjmowanym paradygmacie czasu jednokierunkowego jest niczym innym, jak tylko ewolucją wsteczną degenerującą do zera doskonałe formy stworzone przez Najwyższego. Myślę, że intuicja związana z tym modelem jest oczywista dla racjonalisty i porażająca wręcz swoją genialną prostotą.
Apeluję więc w tym miejscu, zwłaszcza do osób wykształconych i uczulonych na punkcie kreacjonizmu, o przyjęcie tej możliwości za nowy paradygmat i zakończenie tego nużącego sporu.
Zaznaczam na zakończenie, że nie wyobrażam sobie, by to, co napisałem, mogło być poddane jakiejkolwiek krytyce. Ale jeśli będzie - to trudno. Wiadomą sprawą bowiem jest, że takie przełomowe teorie zawsze napotykały na niezrozumienie i szyderstwa (np. perpetuum mobile, energia orgonu, czakram wawelski, spisek ufonautów rządzących światem, itd., itp.).