>Tak, ale pomyliłeś się o 2 zera wystarczą kable za 10 zł

Kable za 10 zł nie mają odpowiedniego przekroju i w związku z tym mają większy opór dla dużego natężenia prądu, co pogarsza słyszenie basów i jest mierzalne. Mój kabel kosztował trzycyfrową sumę dlatego, że to był najtańszy kabel możliwy do ułożenia pod dywanem, który miał minimalny zalecany przez producenta głośników przekrój. Do sprawdzenia czy producent pisał na podstawie wiary, czy nauki wystarczy zastosować prawo Ohma i podstawić wartości szczytowe.

Podobnie jest ze skrętką komputerową. Kiepska nie trzyma parametrów nawet na kilkunastu metrach, a dobrą (duży przekrój, firmowa) robiłem linki 100 Mbps na 170m.

>>Tak, ale pomyliłeś się o 2 zera wystarczą kable za 10 zł
>Kable za 10 zł nie mają odpowiedniego przekroju i w związku z tym mają większy opór dla dużego natężenia prądu, co pogarsza słyszenie basów i jest mierzalne. Mój kabel kosztował trzycyfrową sumę dlatego, że to był najtańszy kabel możliwy do ułożenia pod dywanem, który miał minimalny zalecany przez producenta głośników przekrój. Do sprawdzenia czy producent pisał na podstawie wiary, czy nauki wystarczy zastosować prawo Ohma i podstawić wartości szczytowe.

Są jeszcze inne parametry oprócz rezystancji, ale na dźwięk rzeczywiście wpływ mają znikomy, dlatego nie warto przepłacać, bo powyżej pewnej granicy to już są czary.

>Podobnie jest ze skrętką komputerową. Kiepska nie trzyma parametrów nawet na kilkunastu metrach, a dobrą (duży przekrój, firmowa) robiłem linki 100 Mbps na 170m.

I tu też nie tylko przekrój gra rolę, jest też lepsza miedź, a sama skrętka jest dokładniej skręcona - nie na darmo ma taką konstrukcję - eliminuje to zakłócenia. Lepsze maja też często dodatkowy ekran.

Na ale przecież kabel to tylko kabel i nie ma wpływu na sygnał

Jest jeszcze kwestia jednorodności struktury kabla, jak jest wiele zabrudzeń i pęcherzyków powietrza, pojawiają się zakłócenia. Jest to oczywiście mniej istotne (aczkolwiek również) w przypadku kabla do przesyłu sygnału cyfrowego. Przy sygnale analogowym byle jaki kabel niweluje efekt jakości innych komponentów zestawu. Oczywiście istotne jest też to, jakie kable zostały użyte w CD i we wzmacniaczu, oraz jak zostały od nich odseparowane komponenty indukujące pola magnetyczne (działanie takiego pola na sygnał w kablu może poważnie zniekształcać dźwięk, zwłaszcza, gdy jest to sygnał analogowy jeszcze przed wzmocnieniem).

>Jest jeszcze kwestia jednorodności struktury kabla, jak jest wiele zabrudzeń i pęcherzyków powietrza, pojawiają się zakłócenia. Jest to oczywiście mniej istotne (aczkolwiek również) w przypadku kabla do przesyłu sygnału cyfrowego.

Zapaliła się żółta lampka ostrzegawcza mojego wykrywacza fideizmu.

Pęcherzyki powietrza i zabrudzenia być może mogą mieć jakiś wpływ przy sygnałach o częstotliwości dziesiątek gigaherców. Do 20 kHz i zastosowań audiofilskich nie mają najmniejszego znaczenia. Ale czekam na dowód jeśli mają. Liczy się przekrój, ekran i pewność styku konektorów. Tak lekceważona rzecz jak wtyki i gniazda może znacznie pogorszyć jakość. Podobnie jak niepełny ekran, zimny lut, lub mała średnica przewodów sygnałowych.

Przy setkach MHz ma znaczenie np promień zgięcia przewodu.

Przy 2-5 GHz liczy się też jednorodność grubości kabla i dlatego czołowe lutowanie koncentryka jest lepsze niż skręcane.

W każdym z powyższych może wystąpić też zjawisko wąsów cynowych. Szacuje się, że kilkanaście procent sprzętu w technologii RoHS ma ten problem.

>>Tak, ale pomyliłeś się o 2 zera wystarczą kable za 10 zł
>Kable za 10 zł nie mają odpowiedniego przekroju i w związku z tym mają większy >opór dla dużego natężenia prądu, co pogarsza słyszenie basów i jest mierzalne. Mój kabel kosztował trzycyfrową sumę dlatego, że to był najtańszy

Dałeś się skroić po pierwsze jeśli już, to zmniejszenie średnicy ma wpływ na zjawisko naskórkowości i może pogorszyć odtwarzanie sopranów , i subiektywnie polepszyć basy... w praktyce w sprzęcie domowym nie ma sensu zawracać sobie tym dupy, bo kabel 2,5 mm2 załatwia sprawę za 3 zł za metr... Wszystko na ten temat

---

o wierze w audio: xyzpawel.blogspot.com

>pogorszyć odtwarzanie sopranów , i subiektywnie polepszyć basy... w praktyce w sprzęcie domowym nie ma sensu zawracać sobie tym dupy, bo kabel 2,5 mm2 załatwia sprawę za 3 zł za metr... Wszystko na ten temat

Tyle mniej więcej zalecał producent 2,5 mm2 przy małej długości i 4 mm2 przy większej. U mnie była większa, a kable miały iść pod wykładziną. Kupiłem najtańsze o określonym przekroju i będące jednocześnie płaskimi taśmami. Takie kable kosztowały troszeczkę więcej, niż 3 zł.

Kable do monitora komputerowego też mogą być lepsze i gorsze. Mam kilka kabli VGA i na tych grubszych, które miały porządny ekran obraz był lepszy, niż na tych cienkich.

Twój artykuł mi się podoba. Potwierdza moje wcześniejsze domysły i przemyślenia.

> o określonym przekroju i będące jednocześnie płaskimi taśmami. Takie kable >kosztowały troszeczkę więcej, niż 3 zł.

czyli względy estetyczne, to ok

>Kable do monitora komputerowego też mogą być lepsze i gorsze. Mam kilka kabli VGA >i na tych grubszych, które miały porządny ekran obraz był lepszy, niż na tych >cienkich.

sygnał VGA ma znacznie większe wymagania, ale i tak chodzi o jakość ekranu. Drogie kable niekoniecznie są lepsze pod tym względem. Niektórzy audiofile cmokają przy kablach BEZ ekranu

---

o wierze w audio: xyzpawel.blogspot.com

>Kable do monitora komputerowego też mogą być lepsze i gorsze. Mam kilka kabli VGA i na tych grubszych, które miały porządny ekran obraz był lepszy, niż na tych cienkich.

Polecam przejście na standard cyfrowy transmisji między kartą a monitorem. Analog jest jak losowanie - nigdy nie wiadomo na co się trafi. Karty graficzne od tego samego producenta potrafią mieć znacząco różną jakość obrazu na wyjściu analogowym - począwszy od ostrości tekstu, przez odwzorowanie kolorów do innych właściwości. Z przejściówkami HDMI->VGA jest jeszcze gorzej. Z kablami też bywa różnie, zazwyczaj oryginalny kabel do monitora jest OK.

Jeżeli chodzi o nowoczesne standardy cyfrowe, to one różnią się chyba tylko dla dłuższych odległośći - Displayport jako jedyny ma mechanizm ECC do wykrywania i naprawiania błędów transmisji.

Audiofil to osoba, która kupuje tak głośny sprzęt, że niszczy sobie słuch.

>Zastanawia mnie jedno, jak to się dzieje, że niektórzy zmieniają poglądy o 180 stopni
Huśtawka światopoglądowa może też wynikać z posiadania realnej władzy, która wcześniej wywołała utratę elementarnego poczucia przyzwoitości. (Jest to pospolite zjawisko dotyczące ludzi małego formatu wyniesionych na szczyt ich możliwości, czyli jak głosi zasada Petera, o stopień ponad ich rzeczywiste kompetencje.)

>Huśtawka światopoglądowa może też wynikać z posiadania realnej władzy, która wcześniej wywołała utratę elementarnego poczucia przyzwoitości. (Jest to pospolite zjawisko dotyczące ludzi małego formatu wyniesionych na szczyt ich możliwości, czyli jak głosi zasada Petera, o stopień ponad ich rzeczywiste kompetencje.)

Czyli więcej stresu jak faktycznych umiejętności?

Pozdrawiam

>Czyli więcej stresu jak faktycznych umiejętności?
Czyli więcej deklaracji niż faktycznych poglądów.

Zwierzęta dają radę żyć bez logiki, więc czemu człowiek miałby mieć z tym problem? Z poczucia przyzwoitości niby, ale i tej najczęściej nie mamy.

>Pozdrawiam
Wzajemnie.

>>Czyli więcej stresu jak faktycznych umiejętności?
>Czyli więcej deklaracji niż faktycznych poglądów.

W sumie to grzebane w ludzkich umysłach jest niesamowicie skomplikowanym zajęciem i wiedza nie jest nawet w stu procentach pewna i oparta na większości statystycznej - mniej lub bardziej znacznej. Wydaje mi się, że w mojej sugestii i twojej jakaś racja tkwi, tu zależy od tego, kto, z jak "dobrego" domu się wywodzi, jakie ma poglądy, jak układa sobie kontakty z ludźmi, takie będą efekty.

>Zwierzęta dają radę żyć bez logiki, więc czemu człowiek miałby mieć z tym problem? Z poczucia przyzwoitości niby, ale i tej najczęściej nie mamy.

Oczywiście, że dają radę, ale tu chyba mówisz o logice serwowanej przez procesy ewolucyjne (samoukształotwana logika), czy o logice jako dziecku ludzkiego wnioskowania? Fakt, są ludzie mający niesamowite problemy z elementarną logiką, no i uznanymi zasadami, które organizują społeczeństwo. Widocznie społeczeństwa może i nie da się zbudować na rozumie, bo pojawia się pytanie na czyim rozumie i czy to tego delikwenta (grupy) rozumowanie jest dobre.

Pozdrawiam

>są ludzie mający niesamowite problemy z elementarną logiką, no i uznanymi zasadami, które organizują społeczeństwo.
Ano tak jest. Relacje społeczne przesądzają o naszym poczuciu szczęścia, ale te relacje wcale nie rządzą się prawami logiki. Więc jest logikoodporne ego od strategii życiowej i jest umysł jako narzędzie poznawcze. Krótko mówiąc 2+2=4 szczęścia nie daje.

>Pozdrawiam
Wzajemnie.

W weekend się zajmę książką Daniela Kahnemana "Pułapki myślenia. O myśleniu szybkim i wolnym". Trochę podręczę się ze swymi neuronami. Liczę na sporą dawkę nowej wiedzy

>Ano tak jest. Relacje społeczne przesądzają o naszym poczuciu szczęścia, ale te relacje wcale nie rządzą się prawami logiki. Więc jest logikoodporne ego od strategii życiowej i jest umysł jako narzędzie poznawcze. Krótko mówiąc 2+2=4 szczęścia nie daje.

Pytanie: Jakiej logiki? Wypracowanej przez ludzi, czy przez ewolucję? Czy można się tu pokusić o unikanie antropocentryzmu?

Wiem, wiem ... czepiam się ... ale lubię rozgryzać tematy z wielu stron.

Pozdrawiam

>Daniela Kahnemana "Pułapki myślenia. O myśleniu szybkim i wolnym".
Ta książka może być pułapką: czytający nie nadąży z myśleniem...

>Pytanie: Jakiej logiki? Wypracowanej przez ludzi, czy przez ewolucję?
A podświadoma (chyba) logika savantów jest wypracowana przez ewolucję?

Gdyby jakieś dzikie dziecko okazało się savantem, może wiedzielibyśmy.

>Pozdrawiam
Pozdrawiam.

>Ta książka może być pułapką: czytający nie nadąży z myśleniem...

Może tak źle nie będzie.

>A podświadoma (chyba) logika savantów jest wypracowana przez ewolucję?

Ja ogólnie staram się wyprowadzać wnioski na temat ludzkich zachowań od strony ewolucyjnej i mechanizmów logicznych na bazie niej wypracowanych. Memetykę traktuję jako dzidzię ewolucji. Choć czasem mnie korci aby ugryźć coś ze strony funkcjonowania umysłu jako nadrzędnego programu.

To trochę tak jak z bogiem.
Nieistnienie boga dla mnie jest faktem, ale faktem także jest istnienie wyobrażenia (obrazu, modelu) boga w otoczeniu (w umysłach). I czasami się zastanawiam, czy gdzieś nie wyrzucę smacznej wisienki razem z paskudnym tortem.

Właśnie w artykule Pana Jacka Tabisza: www.racjonalista.pl/kk.php/s,8792 Jest mowa o racjonaliście roku profesorze Vetulanim i ciekawi mnie jego myślenie, a dokładniej skąd ono wynika. Mam nadzieję, że na jesień życia zbytnio nie poleciał między obłoki. Czy on może, jako klasowy neurobiolog zajmuje się wyobrażeniem boga, bo przecież jest to jakaś część naszej społecznej umysłowości (jakby nie patrzeć mem o konkretnej dominacji)? Co oczywiście nie musi zmieniać faktu jaka może wychodzić szalona teologia, gdy zamiast boga wstawimy Wielki Różowy Wóz Do Przewożenia Świętego Nawozu. I np organizacja ludzi wokół tego Wielkiego ... była by czymś dalej zajmującym dla neurobiologów, bo Wielki ... swoje istnienie w neuronach ma i np. poprzez ten mem ludzie toczą Wielkie Święte Kule.

Czyli chyba wypada absurdalność i irracjonalność ludzi badać na poważnie? Bo kto tak na prawdę jest w pełni racjonalny? Absolutna racjonalność danej jednostki może okazać się atrapą, a jednak ludzie patrzą na ręce innym i ktoś ujrzy moment załamania tej racjonalności u tegoż wybranego osobnika. To jakże będzie wyglądała absolutna racjonalność? Nie taka absolutna? Mamy tu do czynienia z dylematem autorytetu, nieomylności papieży ...

>Gdyby jakieś dzikie dziecko okazało się savantem, może wiedzielibyśmy.

O właśnie.

Pozdrawiam

>Czyli chyba wypada absurdalność i irracjonalność ludzi badać na poważnie? Bo kto tak >na prawdę jest w pełni racjonalny? Absolutna racjonalność danej jednostki może okazać >się atrapą, a jednak ludzie patrzą na ręce innym i ktoś ujrzy moment załamania tej

Ciężko być w 100% racjonalnym, co widać świetnie na przykładzie Pana Jacka Tabisza, którego przyłapałem w tym wątku na wierze w audiofilskie bajki Szczególnie wtedy jest ciężko, kiedy się nie znamy na danej dziedzinie i musimy wierzyć (!) ekspertom, którzy się często okazują "ekspertami", wtedy jest ciekawie

---

o wierze w audio: xyzpawel.blogspot.com

>zamiast boga wstawimy Wielki Różowy Wóz Do Przewożenia Świętego Nawozu
Jak wykombinuję skąd w Twoich neuronach mógł się wziąć akurat TAKI ekwiwalent boga - a może mam w tym udział? - odezwę się.

>Pozdrawiam
Wzajemnie.

Oj, bawię się tylko. Trzeba mieć w sobie odrobinę dzieciaka. Dziecięcą fantazję.

Adaś MiaŁczyński -> Ada M., cóż za metamorfoza. A myślałem, że z mężczyzną rozmawiam, a tu kobieta ... no popatrz jaki to człowiek stereotypowy, może gdybym na dane kliknął ... umysł widzi to, co chce, jak z szukaniem wszędzie twarzy.

Pozdrawiam

>...umysł widzi to, co chce
U(z)mysłowa samowolka.

Uważam, że zawsze lepiej jest z ludźmi rozmawiać, niż ich nawracać na świętą prawdę, bez znaczenia jaka by ona nie była. Gdybym się zabarykadował w poglądach jedynie słusznych dla mnie i unikał konfrontacji ich z innymi, to tak jakbym był tylko i wyłącznie sam ze sobą i sam dla siebie. Ten artykuł był w lutowym (poprzednim numerze) Świecie Nauki.

Wniosek jest taki, że im ktoś jest mniej pewny swoich poglądów, tym bardziej walczy w ich obronie. To także dotyczy ateistów. Więc może wejść w to miejsce niepewności dyskusja, na bazie której te luki wywołujące niepewność można zastąpić nową wiedzą. Ważna jest kultura rozmowy, aby zachęcić kogoś do swoich argumentów.

Pozdrawiam

>Uważam, że zawsze lepiej jest z ludźmi rozmawiać, niż ich nawracać na świętą prawdę,

Święta prawda

Zgadzam się tym, że lepiej jest rozmawiać z ludźmi, niż nawracać ich na 'świętą prawdę".

Każdy powinien mieć myśli na temat religii. To, że ktoś się wychował w rodzinie katolickiej, nie oznacza, że do końca życia będzie katolikiem.

---

Uczestnicy konklawe, którzy zebrali się po śmierci Mikołaja IV (1288-1292), poczynili niestosowny dla siebie wybór. Papiestwo powierzono bowiem naprawdę POCZCIWEMU człowiekowi.

>Każdy powinien mieć myśli na temat religii. To, że ktoś się wychował w rodzinie katolickiej, nie oznacza, że do końca życia będzie katolikiem.

Świat bezreligijny to taki w którym nikt nie ma myśli na temat religii, ale czy taki jest możliwy, wątpię, nie byłby światem stad. Tak samo jak nie oznacza, że jeśli będą otaczać tego osobnika jednostki bezreligijne i będzie miał z nimi bardzo dobre relacje, to stanie się równie jak oni bezreligijny.

Pozdrawiam

>Uważam, że zawsze lepiej jest z ludźmi rozmawiać, niż ich nawracać na świętą prawdę, bez znaczenia jaka by ona nie była. Gdybym się zabarykadował w poglądach jedynie słusznych dla mnie i unikał konfrontacji ich z innymi, to tak jakbym był tylko i wyłącznie sam ze sobą i sam dla siebie.
Ciężko odmówić trafności powyższemu twierdzeniu, nie da się jednak nie zauważyć, że jest całkiem sporo ludzi zabarykadowanych w swoich poglądach, co widzę na przykładzie otaczającej mnie braci studenckiej. Takim osobom żadna rozmowa nie pomoże, może nawet spowodować, iż tym mocniej będą trzymały się swoich dogmatów.

>Ciężko odmówić trafności powyższemu twierdzeniu, nie da się jednak nie zauważyć, że jest całkiem sporo ludzi zabarykadowanych w swoich poglądach, co widzę na przykładzie otaczającej mnie braci studenckiej. Takim osobom żadna rozmowa nie pomoże, może nawet spowodować, iż tym mocniej będą trzymały się swoich dogmatów.

Tylko dlaczego patrzeć na ten temat ze strony dogmatyzmu na bazie religijnej, przecież może powstać także niereligijny dogmatyzm? Problem dogmatyzmu wcale nie jest prosty. Jak rozmawiać z ludźmi, którzy są nim opleceni, aby im pomóc wyjść z swojej pułapki? Które punkty dotykać, aby nie odbierały tego, jako atak na ich osobę ich prywatność? Nazywanie jednych lepszymi, drugich gorszymi rozwiązań nie daje, a nawet utrzymuje niepożądany stan rzeczy, chyba że on jest pożądanym. Nazywanie siebie, własnej grupy lepszymi od innych też jest cementem utrzymującym barykady. W tym widzę problemy.
Jak rozmawiać o lepszych wartościach, nowocześniejszych etykach, aby ludzie chcieli je chłonąć, bez względu na to kim i jacy są? Jak ewolucyjnie zmieniać rzeczywistość, bo rewolucja raczej kłopotów narobić może.

Jeśli ktoś mnie nazwie wariatem, kretynem, upośledzonym intelektualnie baranem i jeszcze chce mi przekazać swoją wiedzę, to z pewnością z usłużności tej osoby nie skorzystam.

I co z tego, że strona "racjonalna" ma rację, jeśli będzie mieć problem z przekazaniem swojej racji?

Pozdrawiam

>Tylko dlaczego patrzeć na ten temat ze strony dogmatyzmu na bazie religijnej, przecież może powstać także niereligijny dogmatyzm? Problem dogmatyzmu wcale nie jest prosty. Jak rozmawiać z ludźmi, którzy są nim opleceni, aby im pomóc wyjść z swojej pułapki? Które punkty dotykać, aby nie odbierały tego, jako atak na ich osobę ich prywatność? Nazywanie jednych lepszymi, drugich gorszymi rozwiązań nie daje, a nawet utrzymuje niepożądany stan rzeczy, chyba że on jest pożądanym. Nazywanie siebie, własnej grupy lepszymi od innych też jest cementem utrzymującym barykady. W tym widzę problemy.
Owszem, problem dogmatyzmu jest daleki od bycia prostym. Muszę przyznać, że ciężko rozmawiać mi z ludźmi nim oplecionymi, wobec tego nie wiem jak z nimi porozumieć, aby owego dogmatyzmu nie wzmocnić. Co do nazywania własnej grupy lepszą, powiedziałbym iż jest to dość często spotykane, choć akurat to zjawisko potrafię zrozumieć. Istotnie jednak może to być - i jest - problemem w kontaktach z innymi.
>Jak rozmawiać o lepszych wartościach, nowocześniejszych etykach, aby ludzie chcieli je chłonąć, bez względu na to kim i jacy są? Jak ewolucyjnie zmieniać rzeczywistość, bo rewolucja raczej kłopotów narobić może.
Moim zdaniem nie z każdym da się sensownie rozmawiać o wartościach czy etyce. Sądzę że niektórzy muszą doznać szoku aby być gotowym na zmianę swojego światopoglądu. Widać to na przykładzie wierzących, którzy niemal wszystko tłumaczą wolą boską.
>Jeśli ktoś mnie nazwie wariatem, kretynem, upośledzonym intelektualnie baranem i jeszcze chce mi przekazać swoją wiedzę, to z pewnością z usłużności tej osoby nie skorzystam.
Nic dziwnego, sam bym nie skorzystał. Inna sprawa, że jeśli ktoś obrzuca inną osobę wyzwiskami to raczej nie planuje dzielić się z nią swoją wiedzą.
>I co z tego, że strona "racjonalna" ma rację, jeśli będzie mieć problem z przekazaniem swojej racji?
Faktycznie pożytek z tego niewielki, lecz z drugiej strony przynajmniej strona racjonalna korzysta na swojej "racji" mogąc odpowiednio kształtować swoje zachowania.
>Pozdrawiam
Również pozdrawiam

>Owszem, problem dogmatyzmu jest daleki od bycia prostym. Muszę przyznać, że ciężko rozmawiać mi z ludźmi nim oplecionymi, wobec tego nie wiem jak z nimi porozumieć, aby owego dogmatyzmu nie wzmocnić. Co do nazywania własnej grupy lepszą, powiedziałbym iż jest to dość często spotykane, choć akurat to zjawisko potrafię zrozumieć. Istotnie jednak może to być - i jest - problemem w kontaktach z innymi.

Definicja lepszego wymaga określeń, uargumentowań i jak tu nie wykluczyć? Ja rozmawiając wychodzę do ludzi z pozycji równego, ale różnego. Równi względem loterii biologii, różni względem doświadczeń życiowych. Dyskusja wymaga stania na tym samym poziomie, albo uczynienia jakiegoś minimalnego poziomu na którym można stać w tej samej płaszczyźnie. Gówniany efekt przynosi rozmowa dorosłego z dzieckiem jako z tym niższej kategorii, w naszym społeczeństwie niestety jeszcze to dość modne. Kogoś, kogo nazywa się niewolnikiem i uważa za takiego, nagle chce się uczyć wolności. To są czyste mechanizmy poniżenia, aby się dowartościował ten lepszy. I nie ma to nic wspólnego z dyskusją, bo faktycznie to ją wyklucza, chyba że aż tak mocno chce dyskutować ten uniżony.

>Moim zdaniem nie z każdym da się sensownie rozmawiać o wartościach czy etyce.

Zawsze opłaca się rozmawiać. Zawsze można coś zakotwiczyć, czegoś się nauczyć. Fakt, pięknie wyglądają pociągi pełne ludzi skupionych na obserwacji tego, co za oknem.

>Sądzę że niektórzy muszą doznać szoku aby być gotowym na zmianę swojego światopoglądu. Widać to na przykładzie wierzących, którzy niemal wszystko tłumaczą wolą boską.

Zmiana odbywa się stopniowo, zrozumienie, że do niej doszło, to jest w pierwszym momencie szok, a potem ekscytacja, głoszenie o tym wszystkim, szukanie swoich i przejście z tym do porządku dziennego jako czegoś własnego, to już jest etap rozmawiania z każdym, gdyż ma się siebie mocno ułożonego wewnętrznie i nie ma zagrożenia utraty własnego poglądu. Świerzy ateiści, są głośni w swym ateizmie, bo jeszcze nie są w nim obyci, sami się z nim oswajają i boją się rozerwania. Ja do ateizmu nie przywiązuję jakiejś wielkiej wagi, jest to moje i tyle, jest konsekwencją mej umysłowości. Nie wierzę w bóstwa, wiec nie potrzebuje gadać o tym, jak to w nie nie wierzę. Traktuję to jako spokój światopoglądowy. Można już się skupiać na obserwowaniu, rozwijaniu własnej wiedzy bez kompleksów, lęków o utratę czegoś ...

>Nic dziwnego, sam bym nie skorzystał. Inna sprawa, że jeśli ktoś obrzuca inną osobę wyzwiskami to raczej nie planuje dzielić się z nią swoją wiedzą.

Ależ próbuje. Toć to polityka. Zrobić z drugiej osoby na siłę kogoś takiego jak ja i wtedy można rozmawiać jak równy z równym, boć różnym już być nie można. Szczytne, acz głupie i nierealne. Chęć zrobienia idealnego świata wedle własnego widzi mi się.
Nie czepiam się Dawkinsa, gdyż on atakuje religię (czyli taki rodzaj polityki kontrolującej ludzi), ale nie religijność, jako cechę biologiczną, wynikającą z potrzeby bycia w stadzie. Czyli jeśli już zająć się systemem religijnym, a odczepić się od ludzi, chyba że są politykami w damskich fatałaszkach.

>Faktycznie pożytek z tego niewielki, lecz z drugiej strony przynajmniej strona racjonalna korzysta na swojej "racji" mogąc odpowiednio kształtować swoje zachowania.

Racjonalizm dla racjonalistów, nie dla wszystkich ludzi, tu już blisko do kampanii politycznej, a one bywają bardzo niebezpieczne.

Pozdrawiam

>Definicja lepszego wymaga określeń, uargumentowań i jak tu nie wykluczyć? Ja rozmawiając wychodzę do ludzi z pozycji równego, ale różnego. Równi względem loterii biologii, różni względem doświadczeń życiowych. Dyskusja wymaga stania na tym samym poziomie, albo uczynienia jakiegoś minimalnego poziomu na którym można stać w tej samej płaszczyźnie. Gówniany efekt przynosi rozmowa dorosłego z dzieckiem jako z tym niższej kategorii, w naszym społeczeństwie niestety jeszcze to dość modne. Kogoś, kogo nazywa się niewolnikiem i uważa za takiego, nagle chce się uczyć wolności. To są czyste mechanizmy poniżenia, aby się dowartościował ten lepszy. I nie ma to nic wspólnego z dyskusją, bo faktycznie to ją wyklucza, chyba że aż tak mocno chce dyskutować ten uniżony.
Faktycznie, lepszy jest pojęciem nieostrym, tym niemniej niektórzy się za takich uważają a ja potrafię to zrozumieć. Co do tego, że dyskusja wymaga mniej więcej równych poziomów to zgadzam się, choć ludzie mimo teoretycznej równości nie prezentują tego samego poziomu. Innymi słowy rozmowa profesora z bezdomnym nie będzie zbytnio produktywna, chyba że ów profesor zechce się pochylić nad troskami dnia codziennego swojego rozmówcy.
>Zawsze opłaca się rozmawiać. Zawsze można coś zakotwiczyć, czegoś się nauczyć. Fakt, pięknie wyglądają pociągi pełne ludzi skupionych na obserwacji tego, co za oknem.
Z tym akurat nie mogę się zgodzić. Nie każda rozmowa ma sens, choć nieraz rzeczywiście można się czegoś nauczyć. Wygląd pociągów z milczącymi pasażerami to raczej kwestia estetyki . Mówiąc bardziej serio osobiście nie widzę potrzeby nawiązywania rozmowy z przypadkowymi towarzyszami podróży.
>Zmiana odbywa się stopniowo, zrozumienie, że do niej doszło, to jest w pierwszym momencie szok, a potem ekscytacja, głoszenie o tym wszystkim, szukanie swoich i przejście z tym do porządku dziennego jako czegoś własnego, to już jest etap rozmawiania z każdym, gdyż ma się siebie mocno ułożonego wewnętrznie i nie ma zagrożenia utraty własnego poglądu. Świerzy ateiści, są głośni w swym ateizmie, bo jeszcze nie są w nim obyci, sami się z nim oswajają i boją się rozerwania. Ja do ateizmu nie przywiązuję jakiejś wielkiej wagi, jest to moje i tyle, jest konsekwencją mej umysłowości. Nie wierzę w bóstwa, wiec nie potrzebuje gadać o tym, jak to w nie nie wierzę. Traktuję to jako spokój światopoglądowy. Można już się skupiać na obserwowaniu, rozwijaniu własnej wiedzy bez kompleksów, lęków o utratę czegoś ...
To dobre podejście, ale w trakcie pewnych rozmów trudno uniknąć wspominania o swojej niewierze. Zgadzam się jednak z tym, iż nie ma czym się nadmiernie ekscytować, światopogląd to w końcu sprawa prywatna.
>Ależ próbuje. Toć to polityka. Zrobić z drugiej osoby na siłę kogoś takiego jak ja i wtedy można rozmawiać jak równy z równym, boć różnym już być nie można. Szczytne, acz głupie i nierealne. Chęć zrobienia idealnego świata wedle własnego widzi mi się.
Tylko czy taka rozmowa ma na celu dzielenie się wiedzą? Czy może raczej chodzi o podbudowanie ego jednego z dyskutujących.
>Nie czepiam się Dawkinsa, gdyż on atakuje religię (czyli taki rodzaj polityki kontrolującej ludzi), ale nie religijność, jako cechę biologiczną, wynikającą z potrzeby bycia w stadzie. Czyli jeśli już zająć się systemem religijnym, a odczepić się od ludzi, chyba że są politykami w damskich fatałaszkach.
W sumie nie mam nic przeciwko religii, nie moja sprawa w co kto wierzy - lub nie - ważne jest to aby swoją religią nie epatować, w końcu nie wszyscy uważają jej słowa za prawdę objawioną.
>Racjonalizm dla racjonalistów, nie dla wszystkich ludzi, tu już blisko do kampanii politycznej, a one bywają bardzo niebezpieczne.
Owszem, dlatego racjonalizm powinien być dla wszystkich. W gruncie rzeczy może być, to tylko kwestia zmiany nawyków myślowych.
>Pozdrawiam
Wzajemnie

>Faktycznie, lepszy jest pojęciem nieostrym, tym niemniej niektórzy się za takich uważają a ja potrafię to zrozumieć. Co do tego, że dyskusja wymaga mniej więcej równych poziomów to zgadzam się, choć ludzie mimo teoretycznej równości nie prezentują tego samego poziomu. Innymi słowy rozmowa profesora z bezdomnym nie będzie zbytnio produktywna, chyba że ów profesor zechce się pochylić nad troskami dnia codziennego swojego rozmówcy.

Może i mniej ważnym jest faktyczna równość w dyskusji, ale to odczucie równości. Jest przecież wyobrażenie umysłu drugiej osoby i potencjał faktyczny jej umysłu. I te dwa elementy w różnych kierunkach mogą się rozmijać, raczej nieczęstym jest idealny poziom.

Człowiek, każdy człowiek, pragnie czuć swoją wartość.

>Z tym akurat nie mogę się zgodzić. Nie każda rozmowa ma sens, choć nieraz rzeczywiście można się czegoś nauczyć.

Każda rozmowa ma sens, nawet bezsensowna, gdyż można wyciągnąć wnioski na temat co najmniej jakiegoś promila intelektualnego otoczenia. Nierozmawianie w tym przypadku, zwiększa praktyczną niewiedzę.

>Wygląd pociągów z milczącymi pasażerami to raczej kwestia estetyki . Mówiąc bardziej serio osobiście nie widzę potrzeby nawiązywania rozmowy z przypadkowymi towarzyszami podróży.

Ja lubię rozmawiać, zawsze z kimś mi się trafi rozmawiać w podróży. Nawet dochodzi do lekkich kontrowersji, a one także uczą.
Jak się uczyć rozmawiać z ludźmi, po prostu z nimi rozmawiać.

>To dobre podejście, ale w trakcie pewnych rozmów trudno uniknąć wspominania o swojej niewierze. Zgadzam się jednak z tym, iż nie ma czym się nadmiernie ekscytować, światopogląd to w końcu sprawa prywatna.

Ja nie unikam odpowiedzi na pytanie o światopogląd, czegoż tu się bać.
>>Ależ próbuje. Toć to polityka. Zrobić z drugiej osoby na siłę kogoś takiego jak ja i wtedy można rozmawiać jak równy z równym, boć różnym już być nie można. Szczytne, acz głupie i nierealne. Chęć zrobienia idealnego świata wedle własnego widzi mi się.

>Tylko czy taka rozmowa ma na celu dzielenie się wiedzą? Czy może raczej chodzi o podbudowanie ego jednego z dyskutujących.

Jest to "dzielenie się wiedzą", jak to papierze dzielą się widzą i prawdą z ludźmi.
Taki król wioski afrykańskiej wioski, nie w sensie rasistowskim, lecz urojonego możnowładcy, rozmawia z wyobrażeniem drugiej osoby jako tego małego pieska, a on go poucza w świętych prawdach, jeszcze zdziwiony, że przyjąć ich nie chce za oczywiste.
Gadanie o świętym obrazku, który "handlarz" chce ci na siłę wcisnąć.

>W sumie nie mam nic przeciwko religii, nie moja sprawa w co kto wierzy - lub nie - ważne jest to aby swoją religią nie epatować, w końcu nie wszyscy uważają jej słowa za prawdę objawioną.

Epatowanie ateizmem? Czy gryzie? I kogo? Uczciwie jest zajrzeć na drugą stronę. Mówić zwyczajnie prawdę, podawać argumenty, odpierać kontrargumenty. Ja nie mam nic przeciw religijności, przeciw religii mam dużo, bo to polityka jest, wchodząca w życia ludzi z brudnymi buciorami. Tak samo jakbym stał przeciw polityce prania mózgów ateizmem. Gdyby w Polsce było 70% ateistów, którzy by zmuszali pozostałych do ateizmu, to byłbym za mniejszością. Może dlatego wolę słowo bezreligijność, jest bardziej prywatne.

>Owszem, dlatego racjonalizm powinien być dla wszystkich. W gruncie rzeczy może być, to tylko kwestia zmiany nawyków myślowych.

Tu powinna wejść różnica między chceniem, a muszeniem. Być racjonalistą, bo trzeba, czy być bo się chce i ma na to podstawy.

Pozdrawiam

>Może i mniej ważnym jest faktyczna równość w dyskusji, ale to odczucie równości. Jest przecież wyobrażenie umysłu drugiej osoby i potencjał faktyczny jej umysłu. I te dwa elementy w różnych kierunkach mogą się rozmijać, raczej nieczęstym jest idealny poziom.
>Człowiek, każdy człowiek, pragnie czuć swoją wartość.
W sumie racja. Raczej rzadko spotyka się kogoś kto ocenia swój potencjał na niższy, zaś oceniających się wyżej nie brakuje. Co do odczuwania wartości pełna zgoda.
>Każda rozmowa ma sens, nawet bezsensowna, gdyż można wyciągnąć wnioski na temat co najmniej jakiegoś promila intelektualnego otoczenia. Nierozmawianie w tym przypadku, zwiększa praktyczną niewiedzę.
Bez rozmowy również można wyciągnąć takie wnioski, wystarczy posłuchać.
>Ja lubię rozmawiać, zawsze z kimś mi się trafi rozmawiać w podróży. Nawet dochodzi do lekkich kontrowersji, a one także uczą.
>Jak się uczyć rozmawiać z ludźmi, po prostu z nimi rozmawiać.
Rozmawiać również lubię, choć raczej ze znajomymi. Co do konwersacji w czasie podróży pociągiem to winszuje szczęścia w spotykaniu odpowiednich osób. Akurat pociągami jeżdżę stosunkowo często i to co najczęściej słyszę to wypowiedzi o Tusku sprzedającym Polskę Ruskim, czy o wszechobecnej Sodomie i Gomorze
>Ja nie unikam odpowiedzi na pytanie o światopogląd, czegoż tu się bać.
Unikać również nie unikam, choć nie widzę potrzeby chwalenia się nim.
>Jest to "dzielenie się wiedzą", jak to papierze dzielą się widzą i prawdą z ludźmi.
>Taki król wioski afrykańskiej wioski, nie w sensie rasistowskim, lecz urojonego możnowładcy, rozmawia z wyobrażeniem drugiej osoby jako tego małego pieska, a on go poucza w świętych prawdach, jeszcze zdziwiony, że przyjąć ich nie chce za oczywiste.
>Gadanie o świętym obrazku, który "handlarz" chce ci na siłę wcisnąć.
Tu również się zgadzamy, choć nie nazwałbym tego dzieleniem się wiedzą, prędzej próbą przekazania swojej wersji "prawdy".
>Epatowanie ateizmem? Czy gryzie? I kogo? Uczciwie jest zajrzeć na drugą stronę. Mówić zwyczajnie prawdę, podawać argumenty, odpierać kontrargumenty. Ja nie mam nic przeciw religijności, przeciw religii mam dużo, bo to polityka jest, wchodząca w życia ludzi z brudnymi buciorami. Tak samo jakbym stał przeciw polityce prania mózgów ateizmem. Gdyby w Polsce było 70% ateistów, którzy by zmuszali pozostałych do ateizmu, to byłbym za mniejszością. Może dlatego wolę słowo bezreligijność, jest bardziej prywatne.
Muszę przyznać, że nie spotkałem jeszcze nikogo kto epatowałby ateizmem. Podejrzewam, że wynika to z rachunku prawdopodobieństwa, w końcu niewierzących w Polsce nie ma zbyt dużo. Krótko mówiąc uważam, że światopogląd jest rzeczą prywatną i nie ma sensu nadmiernie go eksponować.
>Tu powinna wejść różnica między chceniem, a muszeniem. Być racjonalistą, bo trzeba, czy być bo się chce i ma na to podstawy.
Powiedziałbym, że nie da się być racjonalistą bo trzeba, czyli jak to rozumiem wbrew sobie.
>Pozdrawiam
Wzajemnie

>Bez rozmowy również można wyciągnąć takie wnioski, wystarczy posłuchać.

Czy można zrozumieć lub dojść do pochodzenia danych poglądów?

>Rozmawiać również lubię, choć raczej ze znajomymi. Co do konwersacji w czasie podróży pociągiem to winszuje szczęścia w spotykaniu odpowiednich osób. Akurat pociągami jeżdżę stosunkowo często i to co najczęściej słyszę to wypowiedzi o Tusku sprzedającym Polskę Ruskim, czy o wszechobecnej Sodomie i Gomorze

Ba pociągi, nawet o tym można już gadać na pogrzebach. Są ludzie, których nie razi szukanie spisków jeb...ch syjonistów pięć metrów od trumny. Dla nich milczenie znaczy twierdzenie. Starsi ludzie zawsze nakładają stary styl polityki na nowsze czasy, jak byli młodzi też się dziwili bzdetom starych. Ciekawe co ja będę wygadywał i jak na to będzie otoczenie reagować.

>Unikać również nie unikam, choć nie widzę potrzeby chwalenia się nim.

Ja również.

>Tu również się zgadzamy, choć nie nazwałbym tego dzieleniem się wiedzą, prędzej próbą przekazania swojej wersji "prawdy".

Rozmowa jest ważna oraz to jak się patrzy na współrozmówcę. Ludzie tak gadają, przekazują swoje "prawdy", mają swoje oczekiwania, coś tam z tego zawsze wychodzi, niekoniecznie zgodne z oczekiwaniami.

>Muszę przyznać, że nie spotkałem jeszcze nikogo kto epatowałby ateizmem.

Spotkałem. Komicznie to wyglądało. Tak jakbyś stanął na kamieniu na środku miasta, przemawiał swoją prawdę, a otoczenie wyśmiało, część posłuchała, ale machnęła ręką i potem zapomniała o wielkim zdarzeniu, kilka osób atakowało. Ja obserwowałem. "Ludzie, jesteście uciskani przez bogów." Taaaaaaaaaa .... mesjasz.

>Podejrzewam, że wynika to z rachunku prawdopodobieństwa, w końcu niewierzących w Polsce nie ma zbyt dużo. Krótko mówiąc uważam, że światopogląd jest rzeczą prywatną i nie ma sensu nadmiernie go eksponować.

Tak. Mnie dziwi pojęcie neutralności światopoglądowej państwa, przecież państwo opiera swoje istnienie na jakimś światopoglądzie, co najmniej jednej jednostki. Wolę państwo bezstronne, tak jak to jest możliwe, zapewniając swobody obywatelom, bez odejmowania ich mniejszości. To wpływa na ocenę, bo zawsze między dwiema stronami jest jakiś arbiter, który mógłby być neutralny ze względu na te strony, ale ocenia ich na bazie swego światopoglądu, a ta ocena może być nieuczciwa, niekoniecznie prawdziwa i sprawiedliwa. Taka definicja państwa wytworzy organizację współżycia społecznego. Tak samo jak uważam, że należy poprawić Kartę Podstawowych Praw Człowieka, gdyż są w niej niespójności, skoro ma być tak pięknie, to dlaczego nie działa. To spojrzenie jest ciekawe: metapedia.(*)m.pl/wiki/Prawa_człowieka

>Powiedziałbym, że nie da się być racjonalistą bo trzeba, czyli jak to rozumiem wbrew sobie.

Są ludzie idący za tłumem, za pięknymi hasłami. Mówi się o dobrych stronach czegoś, ale też trzeba zawracać na niebezpieczeństwa z tego czegoś wynikające. Niczemu nie można przyklaskiwać.
Wyobraźmy sobie kulturę opartą na rozumie i indywidualizmie. Nietrudno to o stanie po stronie tego, gdzie są większe zyski np. finansowe. Z czasem pojawia się chaos i przy skrajnym indywidualizmie nie ma jednej strategii, czyli trzeba się zwrócić do najinteligentniejszej, czytaj najcwańszej jednostki, wodza ratowniczka, mamy dyktaturę. Czyli lepiej coś budować na zasadach, które podlegają ewolucji?
Rzeczywistość prostą nie jest.

Pozdrawiam

>Czy można zrozumieć lub dojść do pochodzenia danych poglądów?
Raczej nie można, choć samo przysłuchiwanie się może dać pewne poszlaki co do pochodzenia owych poglądów.
>Ba pociągi, nawet o tym można już gadać na pogrzebach. Są ludzie, których nie razi szukanie spisków jeb...ch syjonistów pięć metrów od trumny. Dla nich milczenie znaczy twierdzenie. Starsi ludzie zawsze nakładają stary styl polityki na nowsze czasy, jak byli młodzi też się dziwili bzdetom starych. Ciekawe co ja będę wygadywał i jak na to będzie otoczenie reagować.
Owszem, nie tylko w pociągach można usłyszeć takie rzeczy. Z tym starym stylem zgoda. Pewnie się też dziwili ale bzdet bzdetowi nierówny. Mam też nadzieję, że na starość słuchanie mnie nie będzie powodować bólu uszu tudzież nawet gorszych rzeczy
>Rozmowa jest ważna oraz to jak się patrzy na współrozmówcę. Ludzie tak gadają, przekazują swoje "prawdy", mają swoje oczekiwania, coś tam z tego zawsze wychodzi, niekoniecznie zgodne z oczekiwaniami.
Istotnie coś tam wychodzi, w końcu nie jest powiedziane, że z każdej rozmowy trzeba wynieść coś wartościowego.
>Spotkałem. Komicznie to wyglądało. Tak jakbyś stanął na kamieniu na środku miasta, przemawiał swoją prawdę, a otoczenie wyśmiało, część posłuchała, ale machnęła ręką i potem zapomniała o wielkim zdarzeniu, kilka osób atakowało. Ja obserwowałem. "Ludzie, jesteście uciskani przez bogów." Taaaaaaaaaa .... mesjasz.
Podejrzewam, że było całkiem zabawnie. Choć takie działanie raczej szkodzi niewierzącym, ośmieszając ich.
>Tak. Mnie dziwi pojęcie neutralności światopoglądowej państwa, przecież państwo opiera swoje istnienie na jakimś światopoglądzie, co najmniej jednej jednostki. Wolę państwo bezstronne, tak jak to jest możliwe, zapewniając swobody obywatelom, bez odejmowania ich mniejszości. To wpływa na ocenę, bo zawsze między dwiema stronami jest jakiś arbiter, który mógłby być neutralny ze względu na te strony, ale ocenia ich na bazie swego światopoglądu, a ta ocena może być nieuczciwa, niekoniecznie prawdziwa i sprawiedliwa. Taka definicja państwa wytworzy organizację współżycia społecznego. Tak samo jak uważam, że należy poprawić Kartę Podstawowych Praw Człowieka, gdyż są w niej niespójności, skoro ma być tak pięknie, to dlaczego nie działa. To spojrzenie jest ciekawe: metapedia.(*)m.pl/wiki/Prawa_człowieka
Bezstronne państwo to całkiem dobry pomysł, choć sądzę że są ideologie wobec których państwo powinno stosować obostrzenia - faszyzm czy komunizm - zasadniczo jednak nie powinno wtrącać się w tok myślowy swoich obywateli.
>Są ludzie idący za tłumem, za pięknymi hasłami. Mówi się o dobrych stronach czegoś, ale też trzeba zawracać na niebezpieczeństwa z tego czegoś wynikające. Niczemu nie można przyklaskiwać.
Takich ludzi nie brakuje. To, że trzeba patrzeć na obie strony medalu to truizm. Co do przyklaskiwania to są idee, którym mógłbym przyklasnąć, jak choćby dobrowolna pomoc innym.
>Wyobraźmy sobie kulturę opartą na rozumie i indywidualizmie. Nietrudno to o stanie po stronie tego, gdzie są większe zyski np. finansowe. Z czasem pojawia się chaos i przy skrajnym indywidualizmie nie ma jednej strategii, czyli trzeba się zwrócić do najinteligentniejszej, czytaj najcwańszej jednostki, wodza ratowniczka, mamy dyktaturę. Czyli lepiej coś budować na zasadach, które podlegają ewolucji?
>Rzeczywistość prostą nie jest.
Rozum i indywidualizm, wartości które ciężko przecenić. Mam wrażenie, iż w Polsce nieraz ich brakuje. Natomiast skrajny indywidualizm może być szkodliwy, podobnie jak całkowity brak zasad. Co do ewolucji reguł to pomysł jest jak najbardziej słuszny, żadne prawo nie będzie aktualne cały czas, musi się ono zmieniać aby nadążyć za potrzebami.
>Pozdrawiam
Również pozdrawiam.

>Raczej nie można, choć samo przysłuchiwanie się może dać pewne poszlaki co do pochodzenia owych poglądów.

Może to ta moja nieszczęsna dziecięca ciekawość.

>Bezstronne państwo to całkiem dobry pomysł, choć sądzę że są ideologie wobec których państwo powinno stosować obostrzenia - faszyzm czy komunizm - zasadniczo jednak nie powinno wtrącać się w tok myślowy swoich obywateli.

Bezstronne, do granic możliwej bezstronności. Nie może być np. bezstronne ze względu na konflikt między sąsiadami, gdzie jeden chce zabić drugiego z kałasznikowa.
Faszyzm i komunizm, to idee skrajnie jednostronne, państwo bezstronne miało by na te dwa uczulenie. Ten typ bezstronności jest bliższy demokracji jak neutralność. Choć cieszyłbym się gdyby ktoś znalazł jakieś błędy logiczne w tym wnioskowaniu, bo może być wtedy mowa o kolejnym możliwym postępie.

>Takich ludzi nie brakuje. To, że trzeba patrzeć na obie strony medalu to truizm. Co do przyklaskiwania to są idee, którym mógłbym przyklasnąć, jak choćby dobrowolna pomoc innym.

Taka pomoc jasne, ale aby też innych nie demoralizowała. Syndrom socjalizmu. Pomoc nie może zmierzać ku uzależnieniu od czegoś.

Pozdrawiam

>Może to ta moja nieszczęsna dziecięca ciekawość.
Choć idąc śladem angielskich przysłów ciekawość zabija koty, to ja nie mam nic przeciwko niej.
>Bezstronne, do granic możliwej bezstronności. Nie może być np. bezstronne ze względu na konflikt między sąsiadami, gdzie jeden chce zabić drugiego z kałasznikowa.
>Faszyzm i komunizm, to idee skrajnie jednostronne, państwo bezstronne miało by na te dwa uczulenie. Ten typ bezstronności jest bliższy demokracji jak neutralność. Choć cieszyłbym się gdyby ktoś znalazł jakieś błędy logiczne w tym wnioskowaniu, bo może być wtedy mowa o kolejnym możliwym postępie.
Tak rozumiana bezstronność by mi odpowiadała.
>Taka pomoc jasne, ale aby też innych nie demoralizowała. Syndrom socjalizmu. Pomoc nie może zmierzać ku uzależnieniu od czegoś.
Dlatego uważam, że powinno pomagać się wędką nie rybą, zaś sama pomoc nie powinna być wymuszona. Zaś to, że pomoc nie może zmierzać ku uzależnieniu jej beneficjenta to oczywista oczywistość że zacytuje klasyka.
>Pozdrawiam
Wzajemnie.

Wierzę w ewolucję, w Boga i w kosmitów. W określonych momentach każda z tych jakości jest mi potrzebna, pojawia się wręcz jako odruch. Za efekt wykształcenia uważam u siebie niechęć do instytucjonalnej religijności.

Swego czasu P Kwaśniewski powiedział, że tylko krowa nie zmienia poglądów.

>Swego czasu P Kwaśniewski powiedział, że tylko krowa nie zmienia poglądów.

    ... poglądów to nie. Ale pastwiska jak najbardziej...

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...

>>Swego czasu P Kwaśniewski powiedział, że tylko krowa nie zmienia poglądów.
>    ... poglądów to nie. Ale pastwiska jak najbardziej...
>

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...

Janina Paradowska mówiła 21. marca w TOK-FM, że chcielibyśmy wiedzieć, jak pan patrzy na problem bywania prezydentów na mszy. Powiedziała też, że dostała od niego SMS-a, którego treści nie będzie zdradzała.
A przecież sprawa jest prosta - ja na jego miejscu odpisałbym, że "Paryż jest wart mszy". Nie trzeba zmieniać aż poglądów żeby zmienić pastwisko. Wystarczy chłodna kalkulacja. Ciemny lud wszystko kupi.

>>A przecież sprawa jest prosta - ja na jego miejscu odpisałbym, że "Paryż jest wart mszy". Nie trzeba zmieniać aż poglądów żeby zmienić pastwisko. Wystarczy chłodna kalkulacja. Ciemny lud wszystko kupi.

    ... hmmm, ja bym powiedział, że "kupi prawie wszystko". Nie wiem czy (zwłaszcza dziś) wyszłoby na dobre takie publiczne wyznanie. Zresztą do dziś są wątpliwości czy owe słowa wypowiedział Henryk IV Burbon, czy też jego zwolennik i przyjaciel, Maximilien de Béthune de Sully...

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...

Na Frondzie znalazł się artykuł, w którym autor pisze: "Od najmłodszych
lat czułem pustkę i lęk, nie wiedząc, że są to objawy tzw. syndromu
ocaleńca od aborcji."
Skomentowałem to nieco złośliwie, że teraz już wiem, co mnie trapiło
całe życie. A ja myślałem że to zgaga albo kac.
Autor - niejaki Paweł - pisze w piśmie "Egzorcysta" m.in. "Na mojej
rodzinie ciąży grzech międzypokoleniowy. Babcia dokonała aborcji, a moją
mamę wychowała w przekonaniu, że to nic złego."
Moim zdaniem, na całej ludzkości ciąży dużo większy grzech pierworodny,
prapraprababcia Ewa zjadła w raju jabłko z drzewa i poczęstowała nim
Adama w przekonaniu, że to nic złego, bo została zniewolona przez węża.
To jest dopiero trauma, z której są wolni tylko ateiści!
Na koniec przypomniałem sobie, że mam kolegę, który cierpi na syndrom
ocaleńca od pękniętego kondoma. Gdyby się nie urodził, nie musiałby
płacić podatków, alimentów i mandatów. Może istnieją również ocaleńcy od
coitus interruptus i inne ofiary chwili namiętności ojca i zapomnienia
matki? Poniżej link do ww. artykułu.www.fronda.pl/a/swiadectwo-czlowieka-zniewolonego-przez-joge,27078.html

Aż się prosi, żeby dopisać "I żył długo i szczęśliwie"
Tylko nie chce mi się tam zakładać konta.

Przecież wszystkie opisane praktyki pomagały mu na jakiś czas. Skąd oni wiedzą, że nawrócenie na katolicyzm na zawsze uwolni go od problemów z psychiką? Może być tak, jak do tej pory - najpierw rewelacja, a potem pogorszenie.
Oczywiście, nie dowiemy się, co było dalej. Już na pewno nie na tym portalu.

>Moim zdaniem, na całej ludzkości ciąży dużo większy grzech pierworodny,
>prapraprababcia Ewa zjadła w raju jabłko z drzewa i poczęstowała nim
>Adama w przekonaniu, że to nic złego, bo została zniewolona przez węża.
>To jest dopiero trauma, z której są wolni tylko ateiści!

    ... niektóre źródła (np. kabała judaistyczna) podają, że dosłownie "zniewolona", czego "owocem" miał być Kain...

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...