Ostatnio przeglądałem trochę strony katolickie w celu sprawdzenia co na nich piszą, i znalazłem parę wypowiedzi, które skłoniły mnie do krytycznego namysłu. Np. taka strona: zapytajksiedza.republika.pl/ . Jest tam sporo pytań zadanych przez wierzących, czasami naiwnych, ale najważniejsze dla mnie były odpowiedzi. Nie doczytałem, czy wypowiedzi 'księdza' reprezentują stanowisko całego Kościoła, ale wygląda na to, że czasami wypowiada on wprost zdania z katechizmu, więc zakładam, że miesza stanowisko oficjalne ze swoimi przekonaniami i interpretacjami. Oto parę cytatów:

Cytat:

i odpowiedź:

Cytat:

No więc w moim odczuciu jest to prawdziwe kuriozum, którego do końca chyba nie ogarniam. O co chodzi z tym alkoholikiem? Czy przyjmowanie opłatka w komunii to to samo, co przyjmowanie opłatka i wina? Jakoś dziwnie mi to wygląda - jedząc chleb, przecież nie piję, a tu wmawia mi się, że jednak piję (pomijam cykle metaboliczne podczas trawienia, w których powstaje również woda). Drugie spostrzeżenie nasuwa mi się takie, że w Stanach może i nie ma chętnych do picia wina, ale w Polsce nawet ci co samochodami wracają do domów, chętnie wypili by resztki 'na dokładkę'. Kościół nakazuje w prawie kanonicznym używać kielichów odpowiednich do miru i znaczenia, jakie ma eucharystia. Ale gdyby podawać komunię w szklankach, to nie powinno to być obraźliwe. Albo w plastikowych jednorazówkach (sterylnych!). Jaka jest definicja naczynia "godnego"? Dlaczego akurat złoto, dość drogi metal szlachetny ma być funkcjonalnie lepszy od zwykłego sodowego szkła? A gdyby szkło było pozłacane? Czy to zależy od ceny materiału, ta 'godność' naczynia? A gdyby to była musztardówka nabyta za sto tysięcy złotych, więc drogo, to już by się nadawała? Brak mi tu bardziej ilościowych określeń, wszystko jest takie miałkie, płynne, rozrzedzone, że trudno być czegokolwiek pewnym. Czy mógłby mi ktoś z racjonalnie myślących wyjaśnić mi to, o co tu chodzi?

Jest takich odpowiedzi więcej, i każdy kto ma do stracenia trochę czasu naprawdę go może stracić tak jak ja. Świetna odpowiedź jest na pytanie dot. znaków kultu, które były zabronione, tutaj. Ksiądz długo tłumaczy, używając m.in. argumentu, cytuję: Cytat:
NIE! Nieprawda! Krzyczę na to... ja nawet portfela nie noszę! Jest tam jeszcze więcej takiego głupawego tłumaczenia, nie dotykającego już tak szczególnie akurat tego portfela. Wszystko to jednak w duchu lekkiego zmrużenia oka i porozumiewawczego tonu w stylu 'no jak to, PRZECIEŻ wiesz jak jest'. Takie coś, to demagogia, która tym być może szczerze, ale naiwnie pytającym ludziom miesza w głowach. Odpowiedzi ateisty byłyby prostsze! I nie podpierałyby się jakąś starodawną literaturą lub fikcyjnymi postaciami, których nikt nie widział, nie ma ich ani jednego zdjęcia ani nagrania. Coś jak dupa Henryka, którą trzeba całować.