Według TW jest to chyba teoretycznie możliwe.
Ale, pomijając trudności ze skonstruowaniem takiego pojazdu i ewentualnymi problemami organizmu ludzkiego przy takiej prędkości, jaki sens miałoby dla ludzkości wysyłanie statku kosmicznego który wróci po kilkudziesięciu tysiącach lat? To tak, jakby obecnie wrócił pojazd wysłany w kosmos przez ludzi z epoki środkowego paleolitu.

PS
Biorąc pod uwagę ogromną różnicę między szybkością zmian cywilizacyjnych współcześnie a ich powolnością w odległych epokach, różnice cywilizacyjne w momencie powrotu takiego pojazdu kosmicznego w przyszłości byłyby jednak znacznie większe.

Teoretycznie, wedle OTW, w miarę zbliżania się do prędkości c, można przebyć dowolnie długi dystans, w dowolnie krótkim czasie WŁASNYM.

Przypomniał mi się utwór '39 zespołu Queen:

Cytat:

No, ale ich gitarzysta Brian May jest doktorem astrofizyki, więc co u się dziwić Nawet napisał książkę "Bang! The Complete History of the Universe".

Z tego co Pan napisał, wnioskuje, że droga z Ziemi na Marsa, to według planów NASA nadal sześć miesięcy :/ Ja liczę na coś takiego jak napęd fuzyjny z serii książek science-fiction "Droga przez układ słoneczny" Bena Bova. Do centrum galaktyki nikt na tym nie doleciał, ale można przynajmniej wybrać się do pasa planetoid w dwa tygodnie :>

>Gdyby udało się osiągnąć statkiem powiedzmy 0,95c lub więcej to czas na statku zwalnia na tyle w stosunku do zegara na Ziemi że droga do pobliskich gwiazd zajęłaby podróżnikom np kilka miesięcy podczas gdy na Ziemi minęłoby kilkadziesiąt lat.
>Do centrum galaktyki moglibyśmy dostać się w kilka lub kilkadziesiąt lat, a na Ziemi minęłoby kilkadziesiąt tysięcy. czy robię gdzieś błąd czy też popularne opinie o niemożliwości podróżowania po galaktyce w obrębie jednego pokolenia astronautów są błędne.

Jeżeli dobrze liczę, to gamma z transformacji Lorentza dla 0,95c to 3,2. Czyli z grubsza rok na statku to 3 lata na Ziemi. Dla 0,999c gamma to 22,4. Oblicz sobie, jak bardzo trzeba by zbliżyć się do c, by otrzymać gammę rzędu tysiąca.

---

>Gdyby udało się osiągnąć statkiem powiedzmy 0,95c lub więcej to czas na statku zwalnia na tyle w
>stosunku do zegara na Ziemi że droga do pobliskich gwiazd zajęłaby podróżnikom np kilka miesięcy
>podczas gdy na Ziemi minęłoby kilkadziesiąt lat.

Teoretycznie tak. Lecz są inne fizyczne ograniczenia uniemożliwiające taką podróż.
1. Problem napędu. Czy można sobie wyobrazić napęd takiego statku działający z pełną mocą, bez przerwy rozpędzając statek.
2. Rozpędzanie musiałoby być ograniczone do przyspieszenia, przypuśćmy 1g, aby ludzie czuli się komfortowo, co powoduje, że przez wiele lat efekt spowolnienia czasu byłby niewielki. Odczuwalne przyspieszenie w powiązaniu z efektem spowalniania czasu dawało by coraz mniejsze przyspieszenie statku widziane z punktu startowego (z Ziemi).
Można to również tłumaczyć wzrostem masy statku (energii kinetycznej). Czas podróży mogli by obliczyć specjaliści od równań rózniczkowych.
3. Przestrzeń kosmiczna nie jest pusta, lecz zawiera niewielkie ilości gazu (wodoru i helu) oraz pyłu rozdmuchanego wybuchami supernowych, co przy szybkościach bliskich c zniszczyłoby statek.
4. Promieniowanie mikrofalowe wypełniające przestrzeń (o temperaturze około 3 stopnie K) zwielokrotnione efektem Doplera, urastało by do temperatury znacznie przewyższającej wytrzymałość osłon termicznych statku.

To są rozważania teoretyczne a praktycznie "podróż człowieka do gwiazd" nigdy nie będzie zrealizowana (mogę się załozyć o każdą sumę).

Dzieki panowie za świetne odpowiedzi
chodziło mi tylko o to, że dysponując ogromnymi (ale skończonymi) ilościami energii da się teoretycznie (niesprzecznie z TW) w kilka lat (na statku) pokonać np kilkaset lat świetlnych .

Masz rację, w klasyczny sposób jaki tutaj podałeś na pewno nie. Jedynie jakieś metody teleportacji, czy tunelów czasoprzestrzennych..., ale to tylko science-fiction, nie wiadomo czy kiedykolwiek możliwe do zrealizowania. Mam wrażenie że ludzkość dochodzi powoli do pewnej ściany jeżeli chodzi o rozwój nauk o budowie otaczającego świata. Doszliśmy do tego że odkrycie czegoś nowego wymaga niewyobrażalnych nakładów finansowych i roboczych. A będzie już tylko gorzej.

>2. Rozpędzanie musiałoby być ograniczone do przyspieszenia, przypuśćmy 1g, aby ludzie czuli się komfortowo, co powoduje, że przez wiele lat efekt spowolnienia czasu byłby niewielki.

To naprawdę proste obliczenie, powinieneś był je wykonać, zamiast wprowadzać w błąd.

10m/s/s = 600m/s/min = 36km/s/h = 900km/s/d ... i po niespełna roku mamy prędkość światła

---

doku (Tomasz Kamiński)

>To naprawdę proste obliczenie, powinieneś był je wykonać, zamiast wprowadzać w błąd.
>10m/s/s = 600m/s/min = 36km/s/h = 900km/s/d ... i po niespełna roku mamy prędkość światła
>

---

doku (Tomasz Kamiński)

A po dwóch latach mamy dwukrotną szybkość światła ...
Jeden z wniosków TW to inne odczuwanie przyspieszenia wewnątrz rozpędzanej rakiety (ze względu na spowolnienie czasu), a inne przyspieszenie i wzrost prędkości względem punktu startu. Rakieta mimo pracujących silników i odczuwania przyspieszenia wewnątrz, nigdy nie osiągnie prędkości światła !!!

TO NIE JEST TAKIE PROSTE OBLICZENIE

> TO NIE JEST TAKIE PROSTE OBLICZENIE

racja, niemniej pisanie o kilku latach rozpędzania z przyspieszeniem g, wprowadza w błąd, a moje uproszczone rachunki nie wprowadzają w błąd - policz to relatywistycznie, a też wyjdzie mniej niż rok czekania na efekty

---

doku (Tomasz Kamiński)

>TO NIE JEST TAKIE PROSTE OBLICZENIE

Nie jestem specjalistą od równań różniczkowych, więc mogę tylko bezkrytycznie przytoczyć obliczenia dokonane przez astrofizyków. Patrz: "Gravitation" by Misner, Thorne and Wheeler, Section 6.2.
Aby dolecieć do najbliższej gwiazdy (Alfa Centauri - może Proxima), do Vega, do centrum Galaktyki i w końcu do galaktyki Andromedy - patrz przekopiowana tabelka (ly - light year, years - lata upływające w rakiecie):
4.3 ly nearest star 3.6 years
27 ly Vega 6.6 years
30,000 ly Center of our galaxy 20 years
2,000,000 ly Andromeda galaxy 28 years

Dalej, do innych galaktyk i do granicy obserwowanego Wszechświata już czas płynie bardzo powoli.
n ly anywhere, 1.94 arccosh (n/1.94 + 1) years (pojawia się w rozwiązaniu arc cosinus hiperboliczny)
For distances bigger than about a thousand million light years, the formulas given here are inadequate because the universe is expanding. General Relativity would have to be used to work out those cases.

>30,000 ly Center of our galaxy 20 years

20 lat do Centrum Galaktyki brzmi o wiele lepiej niż "przez wiele lat efekt spowolnienia czasu byłby niewielki".

---

doku (Tomasz Kamiński)

Starczy uzyskać 1/4 prędkości światła, aby podróż do najbliższych gwiazd była możliwa i sensowna, zarówno z perspektywy załogi, jak i tych, którzy ją wysłali. Dodatkowo, czas 30 lat, jaki musiałby być na to poświęcony, mógłby stać się mniej zaporowy dzięki postępom medycyny i przedłużeniu ludzkiego życia na przykład do 200 - 300 lat, co nie jest raczej niemożliwe. Z perspektywy osoby żyjącej średnio 80 lat poświęcenie 30 lat na podróż do najbliższych gwiazd to ogromne poświęcenie. Gdy ktoś będzie żył 300 lat - to już coś innego.

>Starczy uzyskać 1/4 prędkości światła, aby podróż do najbliższych gwiazd była możliwa i sensowna, zarówno z perspektywy załogi, jak i tych, którzy ją wysłali. Dodatkowo, czas 30 lat, jaki musiałby być na to poświęcony, mógłby stać się mniej zaporowy dzięki postępom medycyny i przedłużeniu ludzkiego życia na przykład do 200 - 300 lat, co nie jest raczej niemożliwe. Z perspektywy osoby żyjącej średnio 80 lat poświęcenie 30 lat na podróż do najbliższych gwiazd to ogromne poświęcenie. Gdy ktoś będzie żył 300 lat - to już coś innego.

Znalazłem również obiczenie ile energii potrzeba aby odwiedzić gwiazdy. Zakłada się, że rakieta rozpędza się z przyspieszeniem 1g a w połowie drogi zaczyna hamować również z przyspieszeniem -1g.
Energię obliczono w kilogramach masy anihilującej (całkowicie przekształcającej się na energię) w przeliczeniu na 1kg masy użytecznej (silniki, podróżnicy, żywność itp)
Obecnie znane reakcje jądrowe przekształcają tylko ułamek procenta masy. Całkowite przekształcenie masy znane obecnie lecz nierealne w większej skali, to zderzenie elektronu i pozytronu dające dwa kwanty gamma o energii ponad 500MeV każdy, lecz rozbiegające się w przeciwnych kierunkach. Należałoby mieć więc lustro dla gamma, co również jest nierealne. Poniżej tabelka dla konstruktora statku międzygwiezdnego.
Dystans Obiekt Paliwo (elektrony i pozytrony)
4.3 ly Nearest star 38 kg
27 ly Vega 886 kg
30,000 ly Center of our galaxy 955,000 tonnes
2,000,000 ly Andromeda galaxy 4.2 thousand million tonnes