W sumie sama nie wiem, dlaczego piszę ten wątek. Czytam to forum od jakiegoś czasu, ale nie dając znaków życia. Jednak ostatnio poziom mojej desperacji i bezradności wywołany zachowaniem mojej szanownej mamusi, przekroczył pewien poziom.
Mojej mamie ostatnio odbija. Dosłownie robi się z niej fundamentalista religijny. Może jednak zacznę od początku. Moja mama jest katoliczką. Pochodzi z bardzo religijnej rodziny i zawsze była osobą, że to tak ujmę "uduchowioną". Po prostu interesowała się bardzo takimi aspektami, ale przy tym nie była jakoś ograniczona, właściwie horyzonty miała całkiem szerokie. Ciekawiła ją tylko nie własna religia, ale i wiele innych, bardzo lubiła czytać o buddystach, reinkarnacji, lubiła też Danikena i dyskutować ze mną o tym, jakie są "dowody" na to, że może ludzi stworzyli kosmici albo pomagali im na jakimś etapie - wszystko z dystansem i bardziej teoretycznie, ale i tak niesamowicie mnie bawiło, że umie to godzić z koncepcją katolickiego Boga . Mnie religijność przeszła, gdy miałam jakieś trzynaście lat, szybko zaczęłam też patrzeć na świat bardziej sceptycznie, więc nie byłam dla niej odpowiednią osobą do tego rodzaju dyskusji, bo strasznie szybko się frustrowała rozmowami ze mną. Tak czy inaczej, chodzi mi po prostu o to, że nie była jakoś strasznie "cięta" w kwestiach religii, dało się z nią normalnie pogadać. Jedyne, do czego mnie zmuszała do chodzenie do kościoła i chyba wszystko zaczęło się jakoś, gdy miałam siedemnaście lat i w końcu się zbuntowałam. Była straszna awantura (wcześniej parę razy groziła, że wyrzuci mnie z domu, jak przestanę chodzić do kościoła, ale to takie bredzenie), wyżywała się na mnie co chwila, efekt był taki, że przeprowadziłam się na dwa dni do babci (od strony ojca, oczywiście ), ona się opamiętała, zadzwoniła, wróciłam do domu i jak mi się wydawało, te kwestie miałam już z głowy.
Ale od tamtej pory, chociaż nie byłam już zmuszana do uczestniczenia w mszach, moja mama bardzo się zmieniła. Najpierw zaczęło się od rozmów... Niby nic, ale jak mówiłam, zawsze dało się z nią pogadać. Ona strasznie lubiła dyskusje, czytała mi czasem fragmenty książek, szukałyśmy razem na ten temat informacji... Później, to wyglądało mniej więcej tak: zaczynało się od jakiegoś tekstu w telewizji, czy czegoś, co gdzieś przeczytała, co inicjowało rozmowę na tematy religijne; wchodziła do mojego pokoju, wygłaszała swoją płomienną przemowę, nie dając mi właściwie dojść do słowa; gdy kończyła, ja próbowałam kontrargumentować, ona dosłownie zatykała uszy i robiła coś w stylu "blablabla". Czasem patrzyłam na nią tak, jakby jej odbiło, bo tak to też wyglądało. Często mówiła, że będzie leciał jakiś film w telewizji o religii czy cudach albo, że ona czytała jakąś książkę, co neguje ewolucję i że ja mam ją przeczytać, albo książkę o reinkarnacji, albo o czymś tam... Mam dużo swoich obowiązków i często po prostu jej mówiłam, że nie. Wtedy ona z triumfem twierdziła: "No tak! Boisz się weryfikować swoje poglądy!". Ona tymczasem, choć wcześniej nie miała tego w zwyczaju, przełączała natychmiast, gdy w telewizji mówiono krytycznie o Kościele, gdy pojawiali się politycy antyklerykalni, zaczynała ich obrażać (choć wcześniej tego nie robiła), teraz na święta rozbawiła mnie do łez, bo przełączyła jakiś kabaret tylko dlatego, że pojawili się tam księża! Wcześniej nie miała z tym problemu. Śmiała się, żartowała, broniła Kościoła, ale nie do przesady, potrafiła przyznać, że dzieje się w nim źle, teraz w ogóle coś takiego nie przejdzie jej przez usta. Wszyscy tylko kłamią, ośmieszają jej religię, a ja to już w ogóle... Ostatnio gadałam sobie z ojcem i jakoś tak od słowa do słowa, wyszedł nam ot taki tam, głupawy, suchy tekst o wiadomych skłonnościach księży. Jak ona to usłyszała, zrobiła mi kolosalną awanturę. Byłam zszokowana, bo to było raptem jedno zdanie! Ona suszyła mi głowę cały dzień, później jeszcze jakiś czas później wypominała mi, jak to ośmieszam jej religię. Przestała też czytać książki, które wcześniej ją interesowały. Pamiętam, jak dyskutowałam z nią o tym, co powiedział Cejrowski (jej ulubieniec) na temat buddyzmu. Mówiłam, że wcześniej bardzo lubiła o tym czytać i rozmawiać, ekscytowało ją to, a w czasie naszej rozmowy, bez cienia zastanowienia przyznała mu rację.
Wiem, że żaden z Was mi nie pomoże, szanowni Racjonaliści, ale jestem na studiach i jeszcze przez parę lat, będę z nią mieszkała, więc chciałabym, żeby nasze życie pod jednym dachem było w miarę jak najbardziej spokojne. Mam zresztą młodszego brata, na którego ma bardzo duży wpływ i mam wrażenie, że jak tak dalej pójdzie, to wyrośnie z niego katolicki talib, bo zaczyna czasem rzucać podobnymi tekstami, jak i ona. W dodatku oboje zaczynają mnie traktować tak, jakbym spiskowała przeciwko ich wierze i potajemnie zamierzała "nawrócić" ich na ateizm . Macie jakiś pomysł, jak złagodzić sytuację i co jest przyczyną jej zachowania? Starzeje się? Robi się "moherowa" czy po prostu coraz bardziej się boi "tego, co będzie później"? Rozmawiałam z nią parę razy, ale bez żadnego rezultatu. Naprawdę nie mam pojęcia, co z tym robić.