Od dłuższego czasu próbuję wyrazić wszystko to co chodzi po mojej głowie... Piszę czasami teksty, czasami krótkie opowiadania, które raczej zachowuję dla siebie. Jeżeli ktoś to już przeczyta, to prosiłbym o konstruktywną krytykę, może się do tego to nadaje. Wiem, że niektóre fragmenty nie mają sensu, ale jutro nie miałbym odwagi umieścić tego tutaj. Jest to tekst, który (chyba) podpada pod publicystykę... Nie miałem zielonego pojęcia, gdzie to umieścić, więc wrzucam to tutaj, skoro jest to mój pierwszy post...

Z każdego okna po-PRLowskiego bloku z betonowej płyty wszystko wygląda podobnie. Smutne chodniki pokrywają większość krajobrazu, poprzerywane gdzieniegdzie klombami zieleni. To tutaj wychowuje się większość polskiej młodzieży, tak samo tutaj wychowali się obecni, wchodzący całkowicie w dorosłe życie, dumni przedstawiciele naszego narodu. Ale czy są nimi naprawdę? Większość z nich idzie razem z ideami pozostałych, mimo, że różnią się od siebie, widzę jeden główny nurt, którym chętnie płyną. Wiele razy słyszałem, jak to obecna władza jest zła, że ci lub ci by na miejscu rządzących byli lepsi. Jak to kościół jest wszystkiemu winny, lub że tym wszystkim kierują żydzi i ateiści. Że jedni są nazistami, a drudzy komunistami. O kolejnych "partiach" politycznych powstających i znikających tak samo szybko, z czego każda posiadała bardzo podobny program, zarysowany dosyć ogólnikowo. O akcjach pro-, lub anty-rządowych będących tylko kolejnymi prowokacjami. Widzę też kolejnych ludzi, którzy są manipulowani przez kogoś, kto zręcznie potrafi to robić i ich wykorzystywać. Wszystko ma podłoże polityczne, co można podsłuchać w rozmowach prowadzonych przez przypadkowych ludzi. Budowa nowych dróg, remont szpitala, czy spóźniający się wieczorem autobus, gdy drogi są nieodśnieżone, że roślinność staje się mniej bujna gdy kolejny polityk nie dotrzymał obietnicy. W działaniach polityków nie widzę odstępstw od standardowych ludzkich zachowań. Może to banalne, ale moim zdaniem ktoś, kto chce władzy i ją otrzymuje jest przez nią wyniszczany. Wypacza go od środka, burzy jego moralność, czy chwieje nią choćby przez chwilę. Nic dziwnego, że ludzie nienawidzą ich za popełniane błędy. Tylko... Co by zrobił dany człowiek postawiony na danym miejscu? Sprawiłby, że jakimś cudem stało by się lepiej, czy spartaczyłby jeszcze mocniej? Młodzi nie mają okazji zaznać smaku porażki, która by była sprzeczna z ich sumieniem. Wartości im wpajane i te nabywane przez nich leżą zawsze na jednej z szal, jakiejś hipotetycznej wagi. Ich przekonania są białe, a te którym się sprzeciwiają czarne. Oni są dobrzy, a inni są źli. Nie zwracają uwagi na to, że są to kolejne odcienie szarości, punkty widzenia. Przyglądając się temu wszystkiemu ciężko zostać bezstronnym. Ale gdy strona osiągnie skrajność widać doskonale jej niedoskonałości. Każdy jest egoistą. Te stwierdzenie nie powinno nawet istnieć. Każdy, kto robi coś "bezinteresownie" odnosi korzyść. Radość z wykonanego czynu, czy odczucie ulgi to także wynagrodzenie za wykonanie czynności. Mówienie, że ktoś, kto robi coś dla siebie, nie patrząc na innych jest inny od tego, co ma na względzie dobro ludzi jest jednak uzasadnione. Jeden będzie szukał pieniędzy, drugi zapragnie zostać autorytetem, trzeci będzie się chełpił byciem w centrum uwagi i poklaskiem. Żaden z tych trzech jednak nie może być oceniony po jego celu. Ważne będą kroki jakie podejmie by to osiągnąć, a często podejmie takie, by inni nie wiedzieli czego oczekuje. Młodzież pójdzie za obiecującym najwięcej, pokazującym po drodze co może im dać, nie wie jednak że tego nie dostanie. Będą karmić fałszywych zbawców, póki się nie najedzą, nie znudzą szopką przez nich odstawianą. Boli mnie, że młodzi ludzie nie starają się myśleć po swojemu. W pewnym punkcie rozmowy zdradzą przynależność poglądową do którejś z istniejących frakcji politycznych czy kulturowych. Zdarzają się jednak wyjątki. Są to ludzie najczęściej dyskryminowani, oryginalni, podążające własnym tokiem myślowym. W końcu ich przekonania zostają tłamszone i dołączają do reszty społeczeństwa. Nie istnieją żadne środki, które pozwalałyby im rozwijać się według gałęzi, które tak wcześnie są przycinane.