Mam wrażenie, że to ważny temat. Większość moich dyskutantów uważa, że konkordat służy laickości tego państwa. Niedawno spotkałem się z argumentem, że Napoleon wraz z doradcami jako konsul Republiki Francuskiej w 1801 ograniczył władzę kościoła we Francji za pomocą konkordatu. Jest to dość kuriozalne. Rewolucja Francuska zerwała stosunki Francji z kościołem, zaś dokument z 1801 roku oznaczał ich przywrócenie. Nie przypadkowo w roku 1804 Pierwszy Konsul kraju został przez papieża koronowany na cesarza, a Ludwik van Beethoven złamanym z nerwów ołówkiem wykreślił dedykację dla Napoleona ze swojej III Symfonii zwanej "Heroiczną". Heros przestał być herosem...

Idąc dalej - uważam, że laickie państwo nie powinno posiadać konkordatu, który stawia kler katolicki w sytuacji uprzywilejowanej wobec reszty obywateli. A już z pewnością nie jest konkordat krokiem na rzecz laickości!! W państwie laickim każdy obywatel powinien posiadać takie same prawa, niezależnie od tego, czy jest księdzem, szewcem, czy informatykiem. Sprawy wyznaniowe powinno regulować wewnętrzne prawo państwa, choć nie ma oczywiście żadnych przesłanek co do tego, żeby księża, imamowie czy popi byli zwolnieni z podatków, podobnie jak nie są z nich zwolnieni astrologowie, uzdrawiacze i właściciele cyrków.

W dyskusji o konkordacie francuskim z 1801 pojawił się inny kuriozalny argument. Oto Napoleon zyskał wpływ na mianowanie biskupów! A po co przywódca laickiego państwa chciałby mieć taki wpływ?? Czy to jest osiągnięcie w stronię laicyzacji?? Oczywiste jest, że zarówno księża, jak i wróżbiarze mogą sobie w swoim gronie wybierać autorytety. Może się odbyś zjazd astrologów mianujący astrologa roku - co do tego miałoby mieć laickie państwo?

I dodam jeszcze jedną rzecz - spotkanie prezydenta Francji z papieżem nie świadczy o laickości państwa. Tym bardziej, jeśli prezydent nie spotyka się (a z pewnością tego nie czyni) z innymi głowami ruchów religijnych na świecie. Watykan jest mniejszy od San Marino. Na spotkania z przywódcami San Marino wysyła się przeważnie polityków niższego szczebla.

Czytamy w Gazecie:

Cytat:

I tu pojawiają się pytania. Na przykład - od czego jest dyplomacja? Czy prezydent "laickiej" Francji powinien witać papieża na lotnisku? I mówić to co powiedział (niezależnie od swoich prywatnych religijnych przekonań)? Rozumiem, że odmowa spotkania z papieżem też mogłaby być dyplomatycznym samobójem. Ale przecież papież mógłby (na własną prośbę) odwiedzić Sarkozego w pałacu prezydenckim (co zresztą zrobił na prośbę prezydenta). I wtedy byłoby to laickie. Ale nie było...