Nazizm, faszyzm, nacjonalizm

Te trzy pojęcia w polskich mediach pojawiają się nad wyraz często. Ich natężenie wzrasta wraz ze zbliżającym się Świętem Niepodległości. Wtedy po raz kolejny następuje podział na faszystów i antyfaszystów, ale o co w tym tak naprawdę chodzi? W przylepianiu etykietek lubuje się szczególnie Gazeta Wyborcza i środowiska związane z SLD. Potrafią one w jednej wypowiedzi nacjonalistów nazwać nazistami i faszystami. Tu przejawia się niekonsekwencja. Te trzy nurty różnią się od siebie zasadniczo. Nazizm głosi supremację jednej rasy- aryjskiej, więc nie narodu. Aryjczykiem mógł być Niemiec, Norweg, Belg czy Francuz. Nazizm głosił pogardę do Żydów i Słowian. Nacjonaliści nie mają z tym nurtem nic wspólnego, bo nie wyraża on ani pochwały dla narodu, a przy okazji głosi nienawiść. Dalej idąc lewicowe środowiska okrzyknęły nacjonalistów faszystami. Nurt ten choć na pewno bliższy nacjonalizmowi niż nazizm choćby z powodu braku rasizmu. Jednak dla faszyzmu najwyższą wartością jest nie naród, a państwo. To zasadnicza różnica, dobro państwa nie zawsze jest dobrem narodu na co narodowcy zgodzić się nie mogą. Nacjonalizm głosi miłość do narodu przy zachowaniu wolności każdej jedności. Nawiązuje do doktryny konserwatywnej poprzez szacunek do tradycji, historii, silny związek z Kościołem oraz sprzeciwia się zjawiskom takim jak lobby homoseksualne czy aborcyjne. Jako przykład możemy podać cytat jednego z wybitnych polskich nacjonalistów Jana Mosdorfa, który zginął w Auschwitz za pomoc Żydom:

„Dla jednych jesteśmy reakcjonistami, konserwatystami, klerykałami i fanatykami dla innych jesteśmy radykałami, ateuszami, oportunistami. Dla nas te podziały nie istnieją. Jesteśmy konserwatystami prawda, bo uważamy za rzecz konieczną i zdrową pielęgnowanie tradycji, kultury, życia rodzinnego i łączności z polską przeszłością. Ale jesteśmy też postępowcami, bo idziemy śmiało naprzód, bez przesądów odrzucając wszystko, co jest szkodliwe dla narodu.” (Akademik i Polityka, 1926)

Pokazał on też jak już w czasach Polski międzywojennej polscy nacjonaliści odcinali się od faszyzmu i nazizmu:

„Nie jesteśmy faszystami, ani hitlerowcami, przede wszystkim dlatego, że jesteśmy ruchem czysto polskim, nie potrzebujemy obcych wzorów. Nie uważamy się za faszystów ani za hitlerowców również dlatego, że oba te ruchy mają wiele wad, a nawet grzechów, którymi obarczać się nie chcemy. Nie są to wzory, które chcielibyśmy naśladować.”

Kolejnym problemem w polskim społeczeństwie jest błędne przydzielanie niektórych osób do poszczególnych grup. Osoby widzące skinheada momentalnie przylepiają mu etykietkę „nacjonalista”. To często nieprawda. Przykładem może być ubiegłoroczny Marsz Niepodległości gdzie wszelkiego rodzaju transparenty o treści agresywnej lub nazistowskiej zostały niedopuszczone. Mimo to Marsz przez GW został okrzyknięty faszystowskim mimo, że to „blokada” zaatakowała Marsz i policję, a nie na odwrót i to „antyfaszyści” w sporej grupie napadli na dwóch nacjonalistów udających się na marsz.

By jeszcze raz podkreślić szafowanie przymiotnikiem faszystowski w polityce i mediach przytoczę cytat Georga Orwella, który z nacjonalistami walczył podczas wojny domowej w Hiszpanii mimo to wskazał na nadużywanie tego słowa:

„Słowo "faszyzm" – będące w powszechnym użytku – pozbawione jest niemal zupełnie znaczenia. Słyszałem, jak "faszyzmem" nazwano: rolników, sklepikarzy, Kredyt Społeczny, kary cielesne w szkołach, polowanie na lisa, walki byków, Komitet 1922, Komitet 1941, Kiplinga, Gandhiego, Czang-Kai-Szeka, homoseksualizm, audycje radiowe Priestleya, schroniska młodzieżowe, astrologię, kobiety, psy – i nie pamiętam co jeszcze” (Tribune, 24 marca 1944)

To moja pierwsza notka na tym serwisie i nie spotkam się prawdopodobnie z przychylnością. Mimo wszystko środowisko tego serwisu jest nastawione z ogromną wrogością do jakiejkolwiek prawicy co niestety nie pozwala na rzeczową dyskusję jednak mimo to spróbuję.