Po raz kolejny grupa osób oświetliła krzyż na Giewoncie w rocznicę śmierci JPII. Ten zwyczaj wywołuje zachwyt wśród coraz większej grupy ludzi. Wpisy na forach internetowych są tego dowodem. Niektórzy planują nawet brać swoje dzieci na Giewont w następna rocznicę śmierci. Uzasadnieniem dla tych dziwactw ma być chęć odniesienia zwycięstwa (!?), propagowanie idei narodowych i patriotycznych, chęć uczczenia pamięci Wielkiego Polaka.
Zastanawiam się, o jakie zwycięstwo może tu chodzić. Czy prowadzimy z kimś wojnę albo grę? Kto ma wygrać z kim? Z pewnością jest jedna strona, która na tym traci. Do przegranych na pewno zaliczyć należy tatrzańską przyrodę. Hałas, smród oraz zanieczyszczenie światłem wydobywające się z agregatu prądotwórczego na pewno jej nie sprzyjają. Giewont to obszar ochrony ścisłej, zabroniona jest jakakolwiek działalność mogąca szkodzić naturalnemu środowisku. Nikt nie ma na tyle odwagi, aby wyraźnie powiedzieć, że czczenie pamięci JPII w sposób niezgodny z prawem jest niedopuszczalne. Strach przed oskarżeniem o obrazę uczuć religijnych jest zbyt duży. Znowu okazuje się, że ludzka pycha przerasta nawet pamięć o Karolu Wojtyle. Nie wystarczą tysiące pomników, przyspieszenie procedury beatyfikacyjnej, msze i spotkania wiernych. Trzeba czegoś więcej, nawet za cenę wyrządzania krzywdy przyrodzie. Paweł - Zakopane