"W Rozprawie mówi Kartezjusz: "Ja zaś zawsze najgoręcej pragnąłem nauczyć się odróżniać prawdę od fałszu, by jasno widzieć swą drogę i pewnie kroczyć przez życie"; ten sam tekst przypomina, że "Największe dusze zdolne są do największych występków, zarówno jak do największych cnót"(...)
Poszukiwanie pewności nakazuje zawiesić wszelki sąd, gdy brak wystarczającej jasności, działanie jednak nie może sobie obiecywać aż tak pełnego poznania. Przed zakwestionowaniem nabytych przeświadczeń oraz odrzuceniem w planie spekulatywnym tego, co prawdopodobne, praktyczne prawidła, z których Kartezjusz utworzył sobie "moralność tymczasową", miały wręcz przeciwny wydźwięk: posłuszeństwo tradycji oraz wierność postanowieniu by iść za mniemaniami najbardziej prawdopodobnymi, "gdy nie jest w naszej mocy rozpoznać mniemania najprawdziwsze". Poddanie naszych pragnień porządkowi świata pozwala uniknąć daremnych wyrzutów, "jeśli zrobiliśmy odnośnie rzeczy na zewnątrz nas, co tylko było w naszej możności". Wystarczy dobrze sądzić, aby dobrze czynić, a konkluzja płynąca z tej prowizorycznej etyki dorzuca: "i sądzić najlepiej, jak umiemy, aby czynić też najlepiej".(...)

Rozdział 3."Granice najlepszego sądu", akapit pierwszy i drugi.