Jest taki stary kawał o milicjantach.
Kłóci się dwóch pijanych o kolor księżyca: ten księżyc jest czerwony - mówi jeden, zielony właśnie - nie ustępuje drugi, więc proszą milicjanta stojącego na rogu, by rozsądził spór.
Panie władza, jaki kolor ma ten księżyc?
Milicjant na to: panowie, ja nie wiem, ja jestem nietutejszy.

Śledzę wątek "Czy można udowodnić istnienie Jezusa", oraz czytałem i słyszałem kilka innych lecz niezmiennie podobnych dyskusji na tematy wiary.
Dyskusji wierzących z ateistami.

Śledzę i czasami się wtrącam, choć już dawno straciłem złudzenie, że jestem w stanie przekonać wierzącego, iż jest niezdrowy.
Albowiem wszystkie dyskusje wierzących z niewierzącymi to rozmowy chorych ze zdrowymi i wszystkie mają identyczny przebieg:
po wymianie mniej lub bardziej logicznych argumentów ateista mówi (różnymi słowami) wierzącemu, że jest głupi, a wierzący odpowiada: nawzajem.
Albo konkluzja wyjdzie od teisty z identycznym skutkiem.

Różne osoby występują w tym teatrzyku, często inteligentne z obu stron, lecz zawsze i niezmiennie jestem zdziwiony, że inteligentny ateista nie dostrzega, iż rozmawia z chorym.
Bo choremu się nie dziwię, rodzaj choroby- mimo niewątpliwej często inteligencji- implikuje taki sposób myślenia.

Każda ze stron używa identycznych argumentów z tych samych, mądrych ksiąg zaczerpniętych, tylko każda w akuratnie odwrotnym znaczeniu.
Cytują tych samych Dioklecjanów, Dionizych Większych i Mniejszych, nawet Aleksandrów Olbrzymich, choć każdy cytuje w imię innej racji.

Także Testamentem Ozyrysa Półśredniego nie pogardzą, jeśli tylko okaże się przydatny, choć wszyscy wiedzą, że ten "testament", jak prawie wszystkie pozostałe, to napisali jego spadkobiercy...hihi.

Ale interlokutorzy łączą się we wspólnocie:
każdemu z nich te cytaty mówią: TY jesteś mądrzejszy od tego głupka naprzeciw.

Bo te rozmowy nie są po to, by przypomnieć czy ukazać mądrość jakiegoś cytowanego Dionizosa, tylko swoją.

Często mam wrażenie, że obie strony czytają te księgi tylko po to, by mieć argumenty na głupotę interlokutora.
Czasem nawet nie tylko czytają, ale i piszą.

Więc doszedłem do światłego wniosku, że obie strony są chore.
Ich choroby różnią się tylko i wyłącznie słowami użytymi na koniec zwierzeń pacjentów - ateista mówi: jesteś głupi, a wierzący mówi: jesteś ateistą, co w jego ustach znaczy dokładnie to samo.

Ale jakie choroby leżą u podstaw wszczynania lub uczestniczenia w dyskusji przez teistę i ateistę?
Otóż uważam, że jest to ta sama choroba.
Nazywa się: dążenie do poprawy samopoczucia.

Więc czasami wtrącę się do takiej rozmowy, lecz tylko po to, by poprawić sobie humor i samopoczucie jakimś żartem "na temat".

Samopoczucie dlatego, że myślę później: aleś ty, Juruś, dowcipny i to niezależnie od tego kogo, i przeciw komu akurat cytujesz.

Bo też jestem chory na dążenie do komfortu.
Szkoda tylko, że za często cudzym kosztem.
I, na ogół, doraźnie.
Co już mniej mnie bawi.

Bo często myślę, że ten księżyc jest czerwony, czasami, że zielony, ale najczęściej, iż jestem nietutejszy.

Milutkiego poniedziałku