>badania dr Petera
>Bruggera ale też można spróbować samemu na przykład stosując dostępną w sklepach z tzw. dopalaczami
>Szałwię Wieszczą)wywołują min. poczucie obecności boga.

Zaproponowałam dwójce kumpli:
- ...powoduje poczucie obecności boga!
- Którego?
- Czy ja wiem? Jak się popatrzy na inne eksperymenty, to u wierzących odpowiedniego do wiary, a u niewierzących podobno UFO albo.. no, taki kosmos. Jednoczenie się ze wszechświatem itp.
- (obaj, z niedowierzaniem) Acha...
- No, weźmiemy, zobaczymy, co kto zobaczy!
- Ja zobaczę boga UFO...

A poważnie: potrzeby duchowe to ja rozumiem. Chodzę pod ich wpływem do teatru, kina, czytam prozę i poezję. Co to są potrzeby transcendentalne?

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

Potrzeby transcendentalne to zaświatyzm. Jakiś Homo sapiens wyobraża sobie, że jest ważniejszy i bardziej trwały niż wszechświat, bo na przykład dwa tysiące lat temu ktoś uzdrowił trędowatego (przynajmniej tak mówili)

>Potrzeby transcendentalne to zaświatyzm. Jakiś Homo sapiens wyobraża sobie, że jest ważniejszy i bardziej trwały niż wszechświat, bo na przykład dwa tysiące lat temu ktoś uzdrowił trędowatego (przynajmniej tak mówili)

Acha. A nie, to nie posiadam. Nigdy nie posiadałam.

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

Jest się czym pochwalić . Ja też nie narzekam

>>badania dr Petera
>>Bruggera ale też można spróbować samemu na przykład stosując dostępną w sklepach z tzw. dopalaczami
>>Szałwię Wieszczą)wywołują min. poczucie obecności boga.
>Zaproponowałam dwójce kumpli:
>- ...powoduje poczucie obecności boga!
>- Którego?
>- Czy ja wiem? Jak się popatrzy na inne eksperymenty, to u wierzących odpowiedniego do wiary, a u niewierzących podobno UFO albo.. no, taki kosmos. Jednoczenie się ze wszechświatem itp.
>- (obaj, z niedowierzaniem) Acha...
>- No, weźmiemy, zobaczymy, co kto zobaczy!
>- Ja zobaczę boga UFO...
>A poważnie: potrzeby duchowe to ja rozumiem. Chodzę pod ich wpływem do teatru, kina, czytam prozę i poezję. Co to są potrzeby transcendentalne?
>

---

Atheism is a non-prophet organization.
>George Carlin

He he he... zastanawiałem się czy ktoś podchwyci ten wątek. Ja miałem bogów azteckich... oczywiście to tylko najbliższa interpretacja.

A potrzeby transcendentalne to coś trochę bardziej zawiłego niż potrzeby artystyczne (choć można je wyrażać poprzez sztukę). Myślę, że wystarczy jak przeczytasz hasło na wikipedii

>He he he... zastanawiałem się czy ktoś podchwyci ten wątek. Ja miałem bogów azteckich... oczywiście to tylko najbliższa interpretacja.
>A potrzeby transcendentalne to coś trochę bardziej zawiłego niż potrzeby artystyczne (choć można je wyrażać poprzez sztukę). Myślę, że wystarczy jak przeczytasz hasło na wikipedii

Myślę, że się rozpędziłeś. Potrzeby fizjologiczne - rzecz prosta. Jem, piję, wydalam, oddycham, bo mam takowe. Potrzeby duchowe - czyli właśnie te zaspokajające wyższe zapotrzebowania. Na zadumę, spojrzenie na siebie w inny sposób, słynne katharsis, wzruszenie etc. Ja wiem, że niektórzy chodzą po to do świątyń, ja wolę teatr.

Acha, wikipedia nie ma takiego hasła. Przy poszukiwaniu zwrotu "potrzeby transcendentalne", żeby było śmiesznie, jako pierwszy wyskakuje ten wątek. Następne Folia Philosophica, issue: 27 / 2009, ale nie ma tam potrzeb t., a "nastawienie transcendentalne" i "potrzeby badawcze". A zaraz potem eioba.pl z artykułem o fobiach. Nie znalazłam wzmiankowanego pojęcia. Przykro mi, file not found

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>Myślę, że się rozpędziłeś. Potrzeby fizjologiczne - rzecz prosta. Jem, piję, wydalam, oddycham, bo mam takowe. Potrzeby duchowe - czyli właśnie te zaspokajające wyższe zapotrzebowania. Na zadumę, spojrzenie na siebie w inny sposób, słynne katharsis, wzruszenie etc. Ja wiem, że niektórzy chodzą po to do świątyń, ja wolę teatr.
>Acha, wikipedia nie ma takiego hasła. Przy poszukiwaniu zwrotu "potrzeby transcendentalne", żeby było śmiesznie, jako pierwszy wyskakuje ten wątek. Następne Folia Philosophica, issue: 27 / 2009, ale nie ma tam potrzeb t., a "nastawienie transcendentalne" i "potrzeby badawcze". A zaraz potem eioba.pl z artykułem o fobiach. Nie znalazłam wzmiankowanego pojęcia. Przykro mi, file not found

A propos potrzeb to szerzej odpowiedziałem w innym miejscu dyskusji więc cytuje (ta argumentacja dotyczy tego, że takie potrzeby istnieją): Pierwszy argument jest wręcz prostacki: potrzeby religijne istnieją ponieważ każda społeczność historyczna je wykształcała. Również obecnie przeszło 90% ludzkości "wierzy" w swoje "coś" - od ubóstwionego Buddy, poprzez Jahwe w różnych odsłonach, po UFO.
Istniej teoria, że wiara w siły wyższe wzięła się z samej konstrukcji mózgu zdeterminowanej na związki logiczne. Czytałem taki przykład (niestety nie pamiętam źródła i nieco też go przebudowuje): 1. szeleszczenie w krzakach = zagrożenie jakimś drapieżnikiem (jest skutek musi być przyczyna - ten który dostrzega przyczyny ma większe szanse przeżyć, więc dobór naturalny faworyzuje "domyślających się" ); 2 grzmot = coś tam się kryje - więc wnioskujemy, że też musi być jakaś przyczyna a ponieważ nie wiemy nic o energii chmur, za to znamy relacje panujące na ziemi więc zaczynamy się "domyślać na wzór i podobieństwo" tego co znamy. I tak (w skrócie) można uzasadnić to że potrzeby religijne wynikają z charakterystyki naszego mózgu.

Jest jeszcze teoria (znów cholera nie pamiętam autorów) mówiąca, że elementy mózgu jak i elementy kulturowe (ewolucja kulturowa) odpowiedzialne za wiarę sprzyjają identyfikacji z grupą (wystarczy się rozejrzeć żeby zgodzić się z tą tezą) a w grupie łatwiej przeżyć niż samodzielnie (szczególnie w dużej i silnej grupie) więc są w sposób naturalny faworyzowane w procesie ewolucji naturalnej i kulturowej.

Z powyższych wnoszę, że potrzeby religijne istnieją, są powszechne i uzasadnione (do ostatniego słowa dopisałbym "były").

Linki do definicji transcendencji:
pl.wikipedia.org/wiki/Transcendencja_(religia) - lichutko opisane
pl.wikipedia.org/wiki/Transcendencja_(filozofia) - troszkę lepiej

Znów się rozpędzasz. Czytam wątek, wiem, co pisałeś. Jeśli dobrze kojarzę, teorie te można przejrzeć w ostatnim dodatku Polityki pt Religie Świata. Znam, wiem, o co w tych teoriach chodzi. A z tym drapieżnikiem to było tak, że skoro zauważenie tygrysa na podstawie dziwnego kształtu w krzakach przynosiło wymierne efekty (przetrwanie) w 6 przypadkach na 10, to zaczęliśmy zauważać różne inne rzeczy na takiej samej zasadzie - niby czegoś nie ma, ale może być, bo mamy jakieś takie przeczucie. Fascynujący mechanizm. Ja, owszem, często słyszę, że mam paranoję (prawda, mam), ale nie aż taką!

Po prostu nie widzę związku fundowania sobie sztucznego źródła bezpieczeństwa z jakąś nową kategorią potrzeb. Religia bywała potrzebna - aby scalić plemię, aby umotywować wojnę, aby trzymać grupę ludzi w posłuchu. Ostatnio powoli przechodzi w sferę potrzeb li i jedynie duchowych, czyli tego, bez czego da się żyć (na zasadzie: bez jedzenia umrę - jeśli pozbawi się mnie możliwości chodzenia do kina, niekoniecznie), nie jest konieczne, nie jest obowiązkowe.

Ponadto. Potrzeba transcendentalna, czyli jaka? Potrzeba wierzenia w jakąś religię? Jeśli tak - był już gdzieś taki wątek. Nie widzę powodu, żeby rozmawiać o tym samym, ale pod inną etykietką.

> Linki do definicji transcendencji:
>pl.wikipedia.org/wiki/Transcendencja_(religia) - lichutko opisane
>pl.wikipedia.org/wiki/Transcendencja_(filozofia) - troszkę lepiej

Wiem, co to jest transcendencja. Miałam na studiach rok filozofii, dziękuję bardzo. Nie wiedziałam, co to są te postulowane przez Ciebie "potrzeby transcendentalne". Ale już się nie przejmuj, rozwiązaliśmy z Jackiem tę kwestię

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>Po prostu nie widzę związku fundowania sobie sztucznego źródła bezpieczeństwa z jakąś nową kategorią potrzeb.

A w sumie to o czym dyskutujemy? Rozumiem, że nie zgadzasz się ze mną, że istnieje powszechna (no powiedzmy 90% osobników Homo sapiens) potrzeba wiary w "coś wyższego" (żeby unikać wielce uczonego słowa transcendencja)?

Z mojego punktu widzenia takie "fundowania sobie sztucznego źródła bezpieczeństwa" też jest irracjonalne. I z tego wnoszę, że - nawiązując do głównego wątku i mojego pytania - w Twoim wypadku ateizm wynika z braku potrzeb w tym zakresie (znów bez słowa transcendencja )

Sumując mam wrażenie, że łapiemy się za słówka odbiegając od meritum zagadnienia, które odwracając nieco punkt widzenia mogło by brzemić: dlaczego większość wierzy w boga? czy dlatego że brak im wiedzy i rozsądku? czy dlatego że mają bardzo rozbudzone to proboskie libido? (żeby uniknąć wiadomego słowa)

ps. nie czytałem dodatku do Polityki ale może panowie i panie z tej zacnej gazety czytali te same opracowania

>Sumując mam wrażenie, że łapiemy się za słówka odbiegając od meritum zagadnienia, które odwracając nieco punkt widzenia mogło by brzemić: dlaczego większość wierzy w boga? czy dlatego że brak im wiedzy i rozsądku? czy dlatego że mają bardzo rozbudzone to proboskie libido? (żeby uniknąć wiadomego słowa)

Szukasz podstaw dominującego stopnia zmanipulowania w kwestii wiary w cokolwiek ponad-super-naturalnego? To zacofanie (w różnym stopniu), wyżej wymieniona potrzeba bezpieczeństwa, względnie czysta głupota nie wystarczą? Ja wiem, że rzucanie wierzącym w twarz, że ich wiara wynika ze słabości ich charakteru jest bardzo niepoprawne, ale czasem (szczerze mówiąc) mam wrażenie, że to główny powód...

>ps. nie czytałem dodatku do Polityki ale może panowie i panie z tej zacnej gazety czytali te same opracowania

Serdecznie polecam. Bardzo przyjemne, sensowne zestawienie dobrych artykułów.

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

Cóż, mnie jednak trzeba przekonać o powszechności potrzeby religii (lub boga, lub transcendencośtam). Właściwie nie chodzi o powszechność - uważam, że takie potrzeby nie istnieją. (Ciężar dowodu spoczywa na Tobie, jak zapewne wiesz)

Wyewoluowaliśmy za to posiadając wiele innych potrzeb: przynależności do grupy, akceptacji, statusu społecznego, przyjemności, jedzenia, uprawiania seksu, itp itd... Religie (teoria Kirkpatricka) realizują wiele z tych i innych potrzeb. Każda religia w innym zakresie, zaspokajając różne potrzeby, inne często 'głodząc'. Każdy człowiek, ze swoją indywidualną hierarchią potrzeb - zależnie od struktury osobowości i od sytuacji życiowej - odnajduje w religii co innego. Dodatkowo może zmieniać swój światopogląd na bardziej odpowiadający jego potrzebom. Dochodzi oczywiście element racjonalny, często w konflikcie z potrzebami.

Z tego wszystkiego wypływa niesamowita ilość możliwych ścieżek wędrowania od wiary religijnej do ateizmu i na odwrót. Podsumowując, opowiadam się za ostatnią z proponowanych przez ciebie opcji: inne przyczyny.

U mnie było w skrócie tak: byłem bardzo religijny (wychowanie) ale jednocześnie bardzo ciekawski (potrzeba wiedzy też jest wrodzona). Bałem się również popełnienia błędu (niska samoocena - a mamy potrzebę dobrze myśleć o sobie). Więc jak już w coś wierzyłem i ogłaszałem światu, to chciałem być pewien, że mam racje. No ale jak zacząłem drążyć... sami wiecie. W końcu rozum zwyciężył.

Bóg chrześcijański zaspokaja m.in. potrzebę bezpieczeństwa i bliskości (ten miłujący rodzic, do którego zawsze można się zwrócić). Coś, co normalnie powinni nam dawać ludzie. Więc kiedy przestałem wierzyć, zacząłem bardziej cenić relacje z ludźmi. To tyle - w duuużym skrócie i uogólnieniu.

>Cóż, mnie jednak trzeba przekonać o powszechności potrzeby religii (lub boga, lub transcendencośtam). Właściwie nie chodzi o powszechność - uważam, że takie potrzeby nie istnieją. (Ciężar dowodu spoczywa na Tobie, jak zapewne wiesz)

Pierwszy argument jest wręcz prostacki: potrzeby religijne istnieją ponieważ każda społeczność historyczna je wykształcała. Również obecnie przeszło 90% ludzkości "wierzy" w swoje "coś" - od ubóstwionego Buddy, poprzez Jahwe w różnych odsłonach, po UFO.
Istniej teoria, że wiara w siły wyższe wzięła się z samej konstrukcji mózgu zdeterminowanej na związki logiczne. Czytałem taki przykład (niestety nie pamiętam źródła i nieco też go przebudowuje): 1. szeleszczenie w krzakach = zagrożenie jakimś drapieżnikiem (jest skutek musi być przyczyna - ten który dostrzega przyczyny ma większe szanse przeżyć, więc dobór naturalny faworyzuje "domyślających się" ); 2 grzmot = coś tam się kryje - więc wnioskujemy, że też musi być jakaś przyczyna a ponieważ nie wiemy nic o energii chmur, za to znamy relacje panujące na ziemi więc zaczynamy się "domyślać na wzór i podobieństwo" tego co znamy. I tak (w skrócie) można uzasadnić to że potrzeby religijne wynikają z charakterystyki naszego mózgu.

Jest jeszcze teoria (znów cholera nie pamiętam autorów) mówiąca, że elementy mózgu jak i elementy kulturowe (ewolucja kulturowa) odpowiedzialne za wiarę sprzyjają identyfikacji z grupą (wystarczy się rozejrzeć żeby zgodzić się z tą tezą) a w grupie łatwiej przeżyć niż samodzielnie (szczególnie w dużej i silnej grupie) więc są w sposób naturalny faworyzowane w procesie ewolucji naturalnej i kulturowej.

Z powyższych wnoszę, że potrzeby religijne istnieją, są powszechne i uzasadnione (do ostatniego słowa dopisałbym "były").

Czy spełniłem ciężar dowodu ?

>Czy spełniłem ciężar dowodu ?

Postarałeś się Teraz moja kolej.
>potrzeby religijne istnieją ponieważ każda społeczność historyczna je wykształcała.
Ehmm... Wykształca potrzeby? Jeśli społeczność wykształca potrzebę religii, to rodząc się jej nie masz.

Chyba że masz na myśli religię - potrzeby religijne istnieją, bo każda społeczność ma religię. Tak, to zgrabny argument, dosyć częsty. Ale opiera się na błędnym założeniu, że jeśli coś jest powszechne, to jest wrodzone, lub mamy potrzebę tego, lub wrodzoną potrzebę. Piłka nożna jest prawie tak powszechna jak religia. Czy mamy potrzebę gry w piłkę? Powszechniejszy jest sport generalnie. Czy mamy potrzebę sportu? Jest ona gdzieś w naszych genach? Mamy potrzebę ruchu i potrzebę walczenia o lepszy status (konkurowanie). Ale nie sportu.
Coś może być powszechne, dlatego że jest efektem ubocznym działania innych, wrodzonych mechanizmów. Przykłady które później podajesz (szelesty i grzmoty) doskonale to ilustrują. To wrodzone mechanizmy (ale NIE potrzeby!), dzięki którym religia może istnieć (jest wiele innych - mechanizmów poznawczych jak i wrodzonych potrzeb, których efektem ubocznym jest religijność gatunku ludzkiego)

Religia sprzyja identyfikacji z grupą. Zgadzam się. To też dobry argument. Ale można uznać, że to tylko zyski z religii. Ogień dał nam wiele, np. możliwość spożywania większej ilości pokarmów. Czy mamy potrzebę ognia? Nie, ale mamy potrzebę jedzenia. Trzeba czegoś więcej, aby udowodnić, że istnieje odrębna od innych potrzeba religii. Teoria mówiąca, że religia jest tylko przypadkowym efektem ubocznym działania innych potrzeb wyjaśnia wszystko bez tworzenia nowych bytów. To oczywiście nie jest dowód . Sprawa jest złożona, jest o czym dyskutować. Ech, skończę już bo artykuł się z tego robi...

Piszesz do Elki (z której argumentacją nt. potrzeb się zgadzam) że być może mówicie o tym samym. Być może. Co rozumiesz przez potrzeby? Czy wyróżniasz rodzaje potrzeb? (twoje wypowiedzi sugerują mi, że masz na myśli coś co jest wrodzone. Czy tak?). Ja rozumiem potrzeby jako pewną charakterystykę organizmu, który musi mieć 'coś' dla własnego dobrostanu psychofizjologicznego. Bez tego 'czegoś', odczuwany jest dyskomfort, pojawia się motywacja do. (nie chce mi się teraz grzebać po podręcznikach za definicją, kot mi leży na brzuchu Możemy mówić o potrzebach wynikających z naszej biologi (o tej grupie tutaj dyskutuję), ale też o potrzebach wyuczonych.

Super! - dzięki za odpowiedź.
Faktycznie słowo "potrzeba" zostało być może niewłaściwie użyte. Nie do końca zgodnie z jego definicją psychologiczną, raczej w codzienym rozumieniu... mea culpa. Zastanawiam się jakim słowem lepiej byłoby ten stan zobrazować aby też nie przesadzić z naukowym slangiem (bo transcendencja się nie spodobała ).

Niemniej jednak pozwolę sobie troszkę powiercić dalej. Pierwsza wątpliwość to wyspecjalizowane obszary mózgu "służące" do doznań religijnych. Zostało udowodnione, że istnieją (i dają się sztucznie pobudzić) i celowo podałem to w zagajeniu dyskusji. Nie mamy takich "wyspecjalizowanych" obszarów do afirmacji piłki nożnej - w jej przypadku bodźce pobudzają obszary standardowo odpowiedzialne za emocje (zresztą te same są również pobudzane w trakcie odczuwania uczuć religijnych).

Druga wątpliwość. Piszesz, i jest w tym wiele słuszności, że coś co niefortunnie nazwałem "potrzebą boga" (zwróć jednak uwagę, że potraktowałem to cudzysłowiem) nie wynika z "biologicznej konieczności", nie jest "potrzebą" w tym sensie, że nie wywołuje uczucia dyskonfortu. Zakładasz, że gdyby w środowisku nie było bodźców kulturowych typowa jednostka nie wytworzyła by Tego (żeby nie używać zwrotu "potrzeba boga"). I tu mam poważną wątpliwość - sądzę (niestety brak mi dowodów - poza tymi powszechnie dostępnymi a nie spotkałem nigdy społeczności bez jakiejś religii), że bazując na innych potrzebach (tych definicyjnych - patrz piramida Maslowa) w przypadku braku danych naukowych o konstrukcji świata ludzka ciekawość i domyśność zawsze stworzy sobie "coś wyższego", choćby bożka piorunów. Brak wiedzy o tym jak się sprawy mają, jaki jest początek wszystkiego i jaki jest sens istnienia u większości inteligentnych jednostek wywołuje jednak uczucie dyskonfortu. Oczywiście można się doszukiwać genezy tego właśnie w innych potrzebach a nie w czymś wrodzonym, ale gdybyśmy chcieli szukać pierwotnych uzasadnień dla wszystkich typowych zachowań człowieka pewnie doszlibyśmy w dedukcji do oddziaływań fundamentalnych w fizycje

Na koniec. Jako zdeklarowany ateista wolałbym bezrefleksyjnie uznać teorię mówiącą o religii jako produkcie ubocznym. Ba uważam, że w dużej mierze prawdziwie opisuje ona rzeczywistość. Jednak nie mogę zamknąć oczu na kilka podanych wyżej i wcześniej wątpliwości.

Każda postawa religijna czy światopoglądowa wynika z wiary w coś lub komuś. Wydaje mi się, że zdolność uwierzenia w coś czy komuś postawiła nas jako gatunek na szczycie drabiny ewolucyjnej. Dzięki tej opcji potrafimy się uczyć od innych, samemu nie doświadczając. Oszustwo i kłamstwo jest produktem ubocznym -deprecjonuje to zjawisko- jednak bilans strat i zysków dla gatunku jest zdecydowanie dodatni. Brak gotowości do akceptowania zdarzeń na "wiarę" jest w pewnym sensie ułomnością, podobnie sprawy się mają z refleksją. Każdy z nas jest inny, jednego mamy więcej drugiego mniej, jednych łatwo oszukać, inni we wszystkim dopatrują się dziur. Sam w kwestiach religijnych posiadam wystarczająco bogatą wyobraźnie, aby produkować wizje nie gorsze od proponowanych przez np. KK, dlatego nie odczuwam wielkiej potrzeby wewnętrznej posiłkowania się nimi. Nie rajcują mnie także ateistyczne-materialistyczne wizje, decyduje o tym zamiłowanie do kulturowości i tradycji, we wspólnym rodzinnym świętowaniu odnajduję sposób na tworzenie więzi, wszak jesteśmy stworzeniami stadnymi.

>Zatem moje pytanie dotyczy tego czy u Was - zacni forumowicze - ateizm ma bardziej podłoże
>racjonalne czy wynika raczej z wrodzonego (lub nie wyuczonego) braku (lub znikomości) religijnych
>potrzeb transcendentalnych. Bardzo mnie interesuje która z tych przyczyn jest bardziej powszechna.

Ja osobiście jestem pozbawiona religijności wszelkiej. I nie zawracam sobie głowy czymś tak przyziemnym jak wiara w Boga

>W kwestii samych potrzeb religijnych, co do których powszechności nie muszę chyba >nikogo przekonywać, to jak zapewne wiecie odpowiada za nie (przynajmniej w >większości) kilka obszarów mózgu, które pobudzane magnetycznie ( badania Michaela >Persingera) lub chemicznie

Osoby niewierzące nie muszą sobie niczego pobudzać by wierzyć.Z twojej wypowiedzi wynika że ateiści nie mają potrzeb religijnych z powodu nieaktywności pewnych partii mózgu.
>A może ktoś zna inne przyczyny?

W Islamie ateista to kufr oznaczający: Subhanahu wa Ta'ala-
czyli brak wiary w Allaha niezależnie od tego, czy związane jest to z zaparciem, czy nie, z wątpliwościami, podejrzeniami, niechęcią, zazdrością, arogancją lub podążaniem za pragnieniami, które odwodzą od naśladownictwa, przestrzegania treści posłania Proroka. Niewiara osoby, która się wypiera (wiary w Allaha, Wysłanników Allaha i ostatniego Wysłannika - Muhammada) jest gorsza od innychUczeni muzułmańscy wyróżnili dwa rodzaje niewiary, większą i mniejszą niewiarę.

Większa niewiara- apostazja; jej przejawem są:

- wyparcie się: Cytat:
[/cytat]
- świadoma arogancja, bunt, sprzeciw: Cytat:

- wątpliwości, zwątpienie: Cytat:

- awersja, niechęć: Cytat:

- hipokryzja: Cytat:

Mniejsza niewiara lub niewiara związana z praktyką nie jest apostazją i dotyczy grzechów określonych w Koranie i sunnie jako kufr, aczkolwiek nie osiągających poziomu większej niewiary; można określić go jako niedowiarstwo, niepełną wiarę. Jest nim np.:

- niewdzięczność za błogosławieństwa Allaha: Cytat:

- walka muzułmanów z innymi muzułmanami, o czym nauczają hadisy Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim): Cytat:. [Buchari, Muslim]

Składanie przysiąg na stworzenie, a nie na Allaha. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział: Cytat:
Większa niewiara jest apostazją i anuluje dobre uczynki; mniejsza niewiara nie jest apostazją ani nie anuluje dobrych uczynków, lecz umniejsza je i skazuje tego, kto go popełnia na karę. Większa niewiara skazuje tego, kto go popełnia na wieczność w Piekle. Osoba, która dopuszcza się mniejszej niewiary, jeśli znajdzie się w Piekle - nie pozostanie w nim na wieczność. Być może Allah wybaczy jej i nie wejdzie ona w ogóle do Piekła.

Tyle o ateiźmie moja religia
pozdrawiam pięknie

Pytanie co ma twoja odpowiedź do pytania skierowanego do ateistów? To że Islam ma jakieś tam podziały niewierzących jest dla mnie równie oczywiste co irracjonalne. Gdybyś napisał mi po prostu, że twoja wiara wynika z jakiś tam zapisów gościa sprzed prawie półtora tysiąca lat i ich późniejszych interpretacji (o racjonalności czego wogóle nie chce mi się pisać) to przynajmniej wiedziałbym, że w mojej teorii na której bazuje pytanie tego wątku, wynika ona z programowej niewiedzy (albo pseudo-wiedzy kamuflującej rzeczywistość) i zapewne z wyjątkowej aktywności tych ośrodków mózgu, które u mnie są nakierowane na inne bodźce (filozofia, sztuka) a u Ciebie zajmują się odczuwaniem satysfakcji z tej pseud-wiedzy.

Pozdrawiam

- O przyczynach mojego ateizmu (jednej z setek ogólnie ludzkich cech) już napisałem. Teraz chcę dodać o znanych mi różnych innych jego przyczynach (czy raczej innych jeszcze wyjaśnieniach jego przyczyn):

- Wg słownika języka polskiego: przyczyną ateizmu jest posiadanie poglądu zaprzeczającego istnieniu Boga.
- Wg Wikipedii: przyczyną ateizmu jest brak wiary w istnienie bóstw.
- Wg religiantów maści dowolnej: przyczyną ateizmu jest jakaś dziwnie podejrzana wrogość wobec Boga, a przy tym też najprawdopodobniej sympatyzowanie z Szatanem.
- Wg teologii prawdosławnej: przyczyną ateizmu jest posiadanie duchowego zdrowia kultowego i zdolności racjonalnego niepodejmowania jałowego zajmowania się niepoważnymi imaginacjami niepoważnych ludzi o nadprzyrodzenie niepoważnych bóstwach - jakoby autentycznymi i poważnymi o tym prawdami.
- Wg wierzących teistów typu moherowego itp.: ateizm wynika z niechodzenia do kościoła, niesłuchania co ksiądz mówił na kazaniu i z życia jak zwierzęta.
- Wg nauki społecznej Kościoła papieskiego: ateizm wynika z ludzkiej głupoty w nieposłuszności jedynie jego słusznym naukom o marności istnienia ludzi bożego stworzenia, i ze skłonności do uczuć nihilistycznych wobec tych nauk.

- Istnieje wiele wyjaśnień istoty ateizmu. - Zastanowiło mnie przy tym takie coś: chyba jednak nie ma i nie było na świecie ludzi religijnie wierzących, którzy by wierzyli we wszystko, co jest im do wierzenia podawane. Czyli, nie we wszystko wierząc, są w tej mierze ateistami... Ciekawi i mnie np. która z powyższych, czy może jeszcze innych, przyczyn ateizmu powszechnego jest najczęstrza?...
.

Poniżej zupełnie swobodne myśli. Nie poparte jakąkolwiek analizą choćby pseudo-naukową.

>- Wg słownika języka polskiego: przyczyną ateizmu jest posiadanie poglądu zaprzeczającego istnieniu Boga.
Stawiał bym że jest to przyczyna najczęstsza wśród ludzi o najwyższym poziomie obeznania z "tematem"

>- Wg Wikipedii: przyczyną ateizmu jest brak wiary w istnienie bóstw.
To mi nieco pachnie agnostycyzmem lecz zapewne jest definicją pasującą do większości ludzi przyznających się do ateizmu.

>- Wg religiantów maści dowolnej: przyczyną ateizmu jest jakaś dziwnie podejrzana wrogość wobec Boga, a przy tym też najprawdopodobniej sympatyzowanie z Szatanem.
Znikomy ułamek ateistów "początkujących" a być może jakiś nizbyt wysoki odsetek wśród "ateistów" głęboko badających temat (ateistów już w cudzysłowiu bo wszelki kult jakichkolwiek duchów, nawet jeśli mają one znaczenie czysto symboliczne zajeżdża mi teizmem) odpowiada pewnie tej definicji faktycznie sympatyzując z ideą symbolicznego Szatana.

>- Wg teologii prawdosławnej: przyczyną ateizmu jest posiadanie duchowego zdrowia kultowego i zdolności racjonalnego niepodejmowania jałowego zajmowania się niepoważnymi imaginacjami niepoważnych ludzi o nadprzyrodzenie niepoważnych bóstwach - jakoby autentycznymi i poważnymi o tym prawdami.
Pierwsze słyszę - ale już pogłębiam więdzę. Mogę jednak z góry orzec, że ja nie mieszczę się w tej definicji a to z tego powodu, że poświęcam mnóstwo czasu na najczęściej "jałowe zajmowanie się niepoważnymi imaginacjami niepoważnych ludzi o nadprzyrodzenie niepoważnych bóstwach" choć tylko hobbystycznie

>- Wg wierzących teistów typu moherowego itp.: ateizm wynika z niechodzenia do kościoła, niesłuchania co ksiądz mówił na kazaniu i z życia jak zwierzęta.
Obawiam się, że większość "ateistów" podpada niestety pod tą formułę

>- Wg nauki społecznej Kościoła papieskiego: ateizm wynika z ludzkiej głupoty w nieposłuszności jedynie jego słusznym naukom o marności istnienia ludzi bożego stworzenia, i ze skłonności do uczuć nihilistycznych wobec tych nauk.
Vide powyższa wypowiedź na temat Islamu pana o wybuchowo brzmiącym nicku i analogicznych poglądach oraz moja cięta riposta , która niestety pozostała bez odpowiedzi.

>- Istnieje wiele wyjaśnień istoty ateizmu. - Zastanowiło mnie przy tym takie coś: chyba jednak nie ma i nie było na świecie ludzi religijnie wierzących, którzy by wierzyli we wszystko, co jest im do wierzenia podawane. Czyli, nie we wszystko wierząc, są w tej mierze ateistami...
NIE! - ateizm według mnie jest świadomością tego, że ta cała bajka jest do (cenzura)! Albo jesteś ateistą i odwalasz wszystko (nawet jeśli z dwuznacznie moralnych przyczyn do tego się nie przyznajesz publicznie i dla szczęścia kogośtam czasem pójdziesz do kościółka) albo jesteś tylko mniej lub bardziej zakłamanym lub niepewnym prawdy teistą. Z powyższego wnoszę, że ateistą w skrajnych przypadkach może być ksiądz, który przyjrzał na oczy a dla zachowania fachu ściemnia, tak samo jak teistą może być wojujący komunista ukradkiem modlący się o swą "nieśmiertelną duszę". Oczywiście abstrahuje od moralnej strony tych wyborów .

>Od dawien dawna nurtuje mnie pytanie: czy mój ateizm wynika bardziej z wiedzy i świadomości czy z
>braku (lub raczej znikomości) religijnych potrzeb transcendentalnych.

Mój ateizm wynika z instynktu prawości, z wrodzonej szlachetności, z umiejętności odróżniania dobra od zła... mówiąc krótko - ma podłoże etyczne. Nie zaprzeczam potrzebom transcendentalnym, jednak stanowczo zaprzeczam wpływowi wiedzy i świadomości. Ateistą zostałem około 9 roku życia, gdy byłem jeszcze naprawdę bardzo głupi, a świadomość moja w zasadzie nie wykraczała poza zdolność zapamiętywania i świadomego odtwarzania tego co pamiętam.

Zanim przystąpiłem do I Komunii, byłem już zdeklarowanym ateistą, dzięki temu moja religijna matka nie zapisała mnie do dalszych klas. Przypuszczam, że bała się szykan, jakie nieuchronnie mój niewyparzony język ściągał na mnie - i tak dość mieli ze mną problemów szkolnych. Jednak nadal musiałem chodzić z mamą co niedzielę do kościoła.

Ateistą zostałem pod wpływem kilku zdarzeń, które dzisiaj oceniam w kategoriach szoku moralnego. Przekonałem się, że światem rządzi kłamstwo, że ludzie są niesprawiedliwi, że krzywda nie znajduje zadośćuczynienia, że religijni uczą obłudy... Z początku dotarło do mnie tylko to, że Bóg musi być zły i głupi. Kłóciłem się z rodzicami, próbując im na swój dziecinny sposób udowodnić, że taki musi być, bo tyle krzywdy i niesprawiedliwości wytwarza swoją wszechmocą, bo pozwala księżom jawnie czynić zło w imię Boże (jak oni traktowali uczniów!). I w pewnym momencie olśniło mnie, że to są bajki, jak ze św. Mikołajem i duchami. Nagle zrozumiałem, że nie ma aniołów stróżów, nie ma Boga, nie ma Piekła, nie ma dusz... nikt się nie boi wiecznego potępienia, bo człowiek nie ma w środku ducha, który mógłby cierpieć po śmierci.

Najbardziej wtedy mnie szokowało, że nikt się nie boi grzeszyć (bredni o spowiedzi i odpuszczaniu grzechów nie rozumiałem). Widziałem jak na dłoni, że dorośli czują się bezkarni, czynią zło na co dzień, a nam - dzieciom - kłamią w żywe oczy, że trzeba postępować dobrze, bo inaczej będziemy się smażyć w Piekle. Dziesięć kłamliwych przykazań dla frajerów, siedem grzechów głównych dla cwanych księży, którym wszystko wolno... .

Dzisiaj bym powiedział, że instynktownie zadziałała w moim umyśle brzytwa Okhama. Myśl, żeby zaliczyć religie do świata kłamstw i baśni, sprawiła, że wszystko stało się jasne i proste. Święte księgi napisali cwaniacy, żeby ogłupić frajerów i przerobić ich na owieczki. Tysiące pytań (jak to możliwe, że...?!) bez odpowiedzi nagle przestało dręczyć mój umysł.

Dopiero wiele lat później zauważyłem, że łatwiej jest ateiście uczyć się w szkole ze zrozumieniem. Szczególnie nauki przyrodnicze nie wchodzą religijnym do głowy, gdyż wiara w mity religijne nie pozwala religijnym ułożyć sobie w głowie wiedzy o Wszechświecie, o życiu, o psychice, o prawach fizyki... jednak nigdy nie interesowało mnie, jak religijni układają sobie te sprawy w główkach, jakich pokrętnych sposobów używają, żeby pogodzić naukę z religią. Intelektualne "dowody" na istnienie lub nieistnienie Boga nigdy mnie nie interesowały.

Czym skorupka za młodu... Dzisiaj na starość mój ateizm wciąż jest taki sam - wciąż w religii widzę źródło zła i demoralizacji, obłuda wciąż jest taka sama, cwani grzesznicy pokroju Jankowskiego czy Rydzyka żerują na głupocie swoich wyznawców a cwani dyskutanci usiłują odwracać naszą uwagę od zła przy pomocy pseudointelektualnych dyskusji w rodzaju prób udowadniania, że nie można udowodnić ani istnienia ani nieistnienia Boga. Zamiast skupić się na zwalczaniu zła, dajemy się wciągać funkcjonariuszom kultu w niekończące się dyskusje o nieistnieniu Boga.

Potrzeby transcendentalne zaspokajam, wyobrażając sobie funkcje falowe w przestrzeni Hilberta, albo wielką superunifikację oddziaływań w postaci tao, albo mój organizm symbiotyczny (jako fenotyp rozszerzony) sterowany przez geny bakterii rządzących światem - religie są dobre dla prostaczków ubogich duchem, mających potrzeby transcendentalne słabiutko rozwinięte.

---

doku