Chciałbym rozpocząć dyskusję na problemem rozumienia. Chodzi mi konkretnie o to, co sprawia, że jakiś argument wydaje nam się bardziej przekonujący, a inny mniej? Dlaczego tzw. racjonalne argumenty nie są jasne i oczywiste? Dlaczego ludzki umysł błądzi po bezdrożach przekonań? Czy rozumowanie racjonalisty jest w istocie prawdziwie rozumowe? Jak możemy być czegoś pewni?
Tym oto zestawem pytań pozwalam sobie was zasypać.

Tymczasem napiszę jakie przemyślenia ja mam w tej kwestii:
Wymyśliłem mianowicie coś takiego (Szczerze mówiąc nie mam pojęcia czy ktoś przede mną już tego nie wymyślił. To nawet prawdopodobne ). Do rzeczy:
Moim zdaniem podstawowym podziałem świata jest podział na świat obiektywny i świat subiektywny. Obiektywny to ten, który istnieje realnie, jest możliwy do opisania za pomocą niezmiennych praw, istnieje w nim ściśle określony podział na prawdę i nieprawdę, innymi słowy prawda jest jedna, absolutna i niezmienna, nie poddaje się manipulacjom. Ten świat można badać rozumowo.
Świat subiektywny natomiast jest moim światem prywatnym, który istnieje w tym świecie realnym, obiektywnym. W istocie MÓJ świat to świat obiektywny taki, jakim ja go odczuwam, nie taki, jakim jest naprawdę. Mnie od prawdy ograniczam ja sam, mój mózg, moje ograniczone, niepełne pojmowanie. W świecie subiektywnym istnieją emocje i wiara, nei istnieje w nim natomiast prawda w czystej postaci. W MOIM świecie moja wiara jest moją prawdą.

Te dwa światy są od siebie oddzielone systemem moich przekonań, zasad i prawd, które mi wpojono, emocji. Można to sobie wyobrazić jako sfery. Duża sfera - świat obiektywny, w środku mała sfera - mój świat subiektywny. W małej sferze jestem Ja, jako moja Świadomość. Moja świadomość jest więc oddzielona od świata realnego sferą wiar, przekonań itd. Na czym więc polega poznanie? Jeśli przyjąć powyższą koncepcję, jest ono niepełne. Jest ograniczone przez moje "widzimisię."

Czym jest prawda subiektywna? Jest to wiara w coś. W świecie subiektywnym nie istnieje prawda jako taka, niezmienna, jedna, wieczna. W świecie subiektywnym wszystko jest z natury podatne na zmiany i manipulacje. JA nie mam bezpośredniego dostępu do świata obiektywnego, dostęp ten odbywa sie poprzez sferę subiektywną, która wypacza fakty. W świecie obiektywnym prawdą jet prawda, w moim świecie prawdą jest to, co uznam za prawdę.

Jak w takim przypadku następuje poznanie? W świecie obiektywnym istnieje fakt, który spotykamy. Dociera on do nasze świadomości poprzez sferę subiektywną, dociera więc już wypaczony. W moim umyśle jest on konfrontowany z systemem przekonań. Jeśli fakt ten jawi się nam jako uzupełnienie naszego poglądu, dołączamy go do niego. Jeśli jest jego zaprzeczeniem - odrzucamy go, trwale bądź tymczasowo. Jednak fakt ten tkwi w naszej pamięci. Jeśli zbierzemy wystarczająco dużo takich faktów by zanegować nasze przekonania, zmieniamy system przekonań. To co było odrzucone, teraz jest naszą prawdą, naszą wiarą, której będziemy bronić. Tak wygląda rozumienie.

Jednak co zrobić, by rozumienie było bardziej racjonalne, by odwoływało się jak najbardziej do prawdy prawdziwej? To jest właśnie największy problem. Z jednej strony logiczne wydaje się przyjęcie automatycznie krytycznego nastawienia do wszystkich "faktów", jakie ku nam płyną, prowadzi to jednak do zachwiania systemu, wskutek czego nie mamy juz żadnej prawdy - popadamy w nihilizm. Ponadto jeśli będziemy zanadto krytycznie nastawieni, możemy odrzucić to, co jest bliższe prawdy, na rzecz jakiejś bzdury.
Trzeba więc szukać jakiegoś złotego środka, miedzy krytycyzmem, a ślepą wiarą? Jak jednak to czynić? To jest moje najważniejsze pytanie w tym temacie. Jak być maksymalnie racjonalnym w obliczu takiego systemu pojmowania, jak wyżej? Czy to w ogóle możliwe? Czy może wszyscy błądzimy jak ślepi głupcy po omacku, szukając "prawdy"?

Zapraszam do dyskusji.