Witam, jestem nowa na forum i trafiam tu zupełnie przypadkiem po tym jak zaczęłam mieć (ponownie już w życiu) wielkie wątpliwości na temat Boga i wszystkiego co z tym związane. Mam 34 lat, wychowana zostałam przez fanatycznie religijnie mamuśkę (a wcale przy tym nie dobrą osobę). Jakoś na studiach zwątpiłam zupełnie i przestałam praktykować po czym prawie po 10 latach, w ciągu ostatnich kilku miesięcy przeżyłam coś na kształt "cudownego nawrócenia". Poszłam raz do kościoła i poczułam się tak poruszona kazaniem, że poszłam znów za tydzień i znowu, potem do spowiedzi, do komunii, czułam się jakbym dostąpiła jakiejś wielkiej łaski, odczuwałam wzruszenie na mszy i podczas modlitw, itp. Nie na długo. Przypadkiem jakimś zajrzałam na to forum i zwątpienie znowu zostało zasiane w moim umyśle, przede wszystkim z powodu niemożności zrozumienia sensu cierpienia na tym świecie i nieumiejętności pogodzenia cierpienia z ideą dobrego i opiekującego się każdym człowiekiem Boga.

Ale do rzeczy. Ponieważ ostatnio trochę chorowałam (na coś poważniejszego niż przeziębienie) zaczęłam się panicznie bać przyszłości i zależności od kogoś w razie gdyby zdarzyła mi się choroba uniemożliwiająca samodzielne funkcjonowanie. Jetem w związku ale coraz częściej zastanawiam się czy aby nie trwam w nim głównie z powodu strachu przed pozostaniem samą w chorobie albo, co gorsza, dostaniem się pod opiekę toksycznej matki, czego psychicznie nie przeżyłabym i jawi mi się to jako najgorsze, co mnie może spotkać. Kiedy byłam wierząca nie miałam z tym problemu bo "poleć wszystkie troski Jezusowi, on się Tobą zaopiekuje). Ale teraz w moim okresie wielkiego zwątpienia znowu przeżywam katusze.

Zdaję sobie sprawę, że to temat bardziej na jakieś psychologiczne forum ale może ktoś życzliwy wesprze...Jak nie bać się przyszłości, choroby, uzależnienia od czyjejś opieki? To naprawdę zaczęło spędzać mi sen z powiek