Wątek ten jest zasadniczo skierowany do osób zainteresowanych Popperowską koncepcją społeczeństwa otwartego i jego oskarżeniem Platona o danie teoretycznych podstaw pod wszelkie ustroje totalitarne.
Jak wiadomo, Popper uznał, iż zapoczątkowana przez Platona filozofia polityczna od początku stawiała niewłaściwe pytanie - a mianowicie "kto powinien rządzić?". Wedle niego, pytanie takie nie ma dobrej odpowiedzi, bo błędnie zakłada ono, że możliwe jest znalezienie/stworzenie kompetentnej władzy, która, zgodnie z zamierzeniem zapewni dobre, sprawiedliwe rządy. W przypadku Platona rządzić miała elita na czele której stał król-filozof, biegły w platońskiej dialektyce i dzięki temu "widzący" ideę państwa - doskonały wzorzec ustroju, który wcielał w życie.

Obraz idealnego państwa jest niesłychanie okrutnym, totalitarnym projektem kastowego, eugenicznego i rasistowskiego państwa, w którym ustawowo tępi się krytycyzm, niezależność jednostki, a sami ludzie liczą się tylko przez przydatność dla całości społeczeństwa (co widać w dialogach "Państwo" i "Prawa"), kontrola zaś nad życiem obywatelskim posunięta jest do poziomu Orwellowskiego.

A jednak, najpewniej przez intelektualną wielkość autora, jego tezy, w tym nienawiść do demokracji, przeniknęły najpierw do jego ucznia Arystotelesa, a następnie do twórczości wielu myślicieli późniejszych.
Jak dotąd największą, najszerzej zakrojoną krytykę platońskiej filozofii politycznej i jej pochodnych przedstawił Karl Popper w swoich książkach "Nędza historycyzmu" i "Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie".

Za podstawowy grzech uznał on historycyzm - pseudonaukową doktrynę, zgodnie z którą da się przewidzieć rozwój historii, a nawet zaplanować jej bieg. historycyzm jest nie tylko błędny z teoretycznego punktu widzenia - jest też etycznie niedopuszczalny, gdyż zakłada konieczność podporządkowania interesów ludzi wizji rozwoju społeczeństwa wyłaniającej się z jakiejś konkretnej historycystycznej teorii co zawsze grozi totalitarystycznymi działaniami.

W jego ujęciu historycyzm u Platona polegał na teorii, iż materialny świat (w tym organizacja społeczeństwa) ulega stopniowej degeneracji. Wynikało to z kosmologicznej i ontologicznej wizji wszechświata jako zmiennego, stopniowo degenerującego w wyniku nieuchronnych zmian odwzorowania doskonałych i niezmiennych, transcendentnych Idei. Platoński projekt polityczny za cel postawił sobie zatrzymanie tych zmian, poprzez stworzenie wspomnianego wyżej państwa rządzonego przez filozofów zdolnych do postrzegania idealnego wzorca.

Krytyka Poppera wymierzona została także w inne teorie historycystyczne - Hegla i Marksa w szczególności, ale wciąż jedną z najbardziej kontrowersyjnych jego tez jest szukanie źródeł totalitaryzmu w projekcie państwa autorstwa Platona.

Wydaje się jednak, że diagnoza Poppera była nader trafna. W ostatniej "Gazecie Świątecznej" znajduje się wywiad z filozofem Zbigniewem Stawrowskim będącym przykładem klasycznej antydemokratycznej reakcji, bazującej na ideach i impresjach zaczerpniętych z Platona. Podobnie jak u ojca europejskiej filozofii czytamy o wolności i sprawiedliwości i zagrożeniach jakie rzekomo niesie dla nich demokracja. Jest to klasyczne wykrzywianie pojęć, które ma pretensje do rzekomej niezgodności demokracji z jakimiś tajemniczymi "istotami" wolności i sprawiedliwości. Ignorowane przy tym jest, że owa "wolność" w ujęciu niedemokratycznym prawie zawsze prowadzi do nieszczęścia i cierpienia, a "sprawiedliwość" terroru i ucisku.
Dodatkowo obecny jest histeryczny lęk przed zmianą (i to pomimo braku uzasadnienia w postaci teorii idei) i postrzeganie zmian społecznych i aksjologicznych jako zła samego w sobie (co widać u pana Stawrowskiego w jego podejściu do aborcji czy małżeństw homoseksualnych).

Zastanawia mnie, jak to możliwe, że wciąż jeszcze jak widać intelektualiści potrafią dać się uwieść "urokowi Platona", i w mniejszym lub większym stopniu przejmować jego antydemokratyczną i antyliberalną, oraz skrajnie niehumanitarna retorykę jako głos mądrości, dobra i sprawiedliwości. Dla mnie jest to pod pewnym względem bardziej przerażające niż fanatyzm religijny, bo świadczy, że czasami rozum jest bezsilny nie tylko wobec bezmyślnej wiary, ale też czysto intelektualnego dogmatyzmu.

Wciąż ignoruje się popperowskie spostrzeżenie o niewłaściwości pytania "kto ma rządzić?", oraz jego propozycję by zastąpić je pytaniem "jak bezkrwawo pozbawiać władzy tych, którzy się w niej nie sprawdzili?" zmierzającym do uzyskania maksymalnie humanitarnej wizji społeczeństwa. A może właśnie problem polega na zawierzaniu abstrakcyjnym, złudnym ideałom "sprawiedliwości", "dobra", podporządkowanym jakiejś nadrzędnej wizji, zamiast prostym etycznym odruchom, zmierzającym do zapewnienia ludziom jak najlepszego życia?