Zaprawdę powiadam wam … . Czy słysząc te słowa wierzący zastanawiają się nad ich sensem? Słowa - zaprawdę, nikt jeszcze nie zmienił na – naprawdę. Oznacza to nic innego jak powiadanie czegoś zamiast prawdy, inaczej posługiwanie się kłamstwem. Tłumaczenie treści biblijnych kościół ocenzurował już na wszystkie sposoby i sztywno trzyma się archaizmów, które często wyrażają coś zupełnie odwrotnego od tłumaczeń duchownych. Choć brzmi to zabawnie w słowach, to jednak przestaje być zabawne w działaniu. Powiada się również, że kościół jest odbiciem Boga na ziemi. Więc jest jego odwrotnością. Stojąc przy lustrze dostrzegamy, że to co nasze prawe w odbiciu staje się lewe i odwrotnie. Czyż trzeba lepszego przykładu na niedorzeczność słów jakimi na co dzień posługują się administratorzy kościoła. To nie żart, a uczciwa diagnoza sensu działania instytucji, która oznajmia światu swoją otwartość na wszelkie dobro, odgradzając się od tego dobra murem tajemniczości. Jeśli złe uczynki duchownych wychodzą na jaw i można je nazwać po imieniu: pedofilią, szalbierstwem, draństwem, korupcją, itd. to natychmiast pojawia się owa tajemnicza siła - ukryte oblicze kościoła - chroniąca zło, które wylęgło się pod jego skrzydłami. Zwyrodnialstwo jest spłycane do nieprzyzwoitości, szalbierstwo do błędu, korupcja do niegodnych zachowań. Chciałoby się powiedzieć, że kościół nie tłumaczy, a mataczy. Przyznaje się jedynie do błędu, a nie do niegodziwości, a i ten błąd to też jest tylko tyci. Żyć w prawdzie – sztandarowe hasło krzewicieli wiary najwyraźniej oznacza dla nich zupełnie co innego. Sumienie ma postać kameleona, a w swoich seminaryjnych fabrykach produkują jedynie buble.