> W środowiskach judaistycznych mówi się że Jeszua z Nazaretu nie może byc uznany za mesjasza ponieważ nie wypełnił proroctw Izajasza i Ezechiela:
No coś ty....naprawdę? Wrzuć jakiś link, by uwiarygodnić swoją opowieść o środowiskach judaistycznych.

---

Religia jest westchnieniem uciśnionego stworzenia, sercem nieczułego świata, jest duszą bezdusznych stosunków. Religia jest opium ludu (K. Marks)

Wszystko zależy co chcesz obalić. Słowa są w tej kwestii bardzo wygodne, zawsze da się jednym cytatem cos potwierdzić innym obalić. Sarkastycznie powiem że coś juz na ten temat było na tym portalu.

Ale może zobacz tutaj.

>"Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima [lub: 'o przywróceniu i zbudowaniu Jeruzalemu'], do Władcy-Pomazańca - siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku. A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie zgładzony i nie będzie dla niego... Miasto zaś i świątynia zginie wraz z wodzem, który nadejdzie. Koniec jego nastąpi wśród powodzi, i do końca wojny potrwają zamierzone spustoszenia." (księga Daniela 9:25-26)

Słowo siedem i tydzien są synonimami więc mozesz liczyć je jako 69 tygodni albo 69 lat.

>W księdze Ezdrasza kilka razy wspomniany jest fakt, że pozwolenie i nakaz odbudowy świątyni w Jerozolimie wydał już król Cyrus, ale dopiero za króla Artakserksesa [hebr. Artahszaszta] Żydzi otrzymali królewskie pozwolenie na odbudowę samej Jerozolimy. Wówczas, wraz z Nehemiaszem, powróciła z wygnania trzecia grupa Żydów. Historycy już dawno ustalili, że chodzi tu o perskiego króla Artakserksesa I, który panował w latach 464-424/3 p.n.e.

69 razy 360 bo tyle liczył rok według tamtej rachuby daje
69 x 7 x 360 = 173880 dni

>Nehemiasz nie podał konkretnego dnia Nisan, w którym otrzymał pozwolenie na odbudowę Jerozolimy, to jednak możemy z dokładnością do 29 dni obliczyć czas wypełnienia się proroctwa z księgi Daniela. Jeżeli pozwolenie wydano 1 dnia Nisan 445 roku p.n.e. (czyli 13 marca 445 p.n.e. w kalendarzu juliańskim) to po dodaniu 173880 dni otrzymujemy datę 3 kwietnia 32 roku n.e. Jeżeli zaś pozwolenie wydano 29 dnia Nisan 445 roku p.n.e. (czyli 11 kwietnia 445 p.n.e. w kalendarzu juliańskim) to po dodaniu 173880 dni otrzymujemy datę 2 maja 32 roku n.e.

>pojawienie się i śmierć Mesjasza-Króla (koniec okresu 69 tygodni). Zgodnie z proroctwem do Mesjasza-Króla miało upłynąć 7 tygodni (w czasie których odbudowywano Jerozolimę) a potem jeszcze 62 tygodnie. W słowach 'do Mesjasza-Króla' zawarty jest sens 'do momentu obwołania Mesjasza Królem' lub 'do momentu kiedy Mesjasz obejmie rządy'. Lecz proroctwo stwierdzało, iż tuż po tym jak Mesjasz-Król się pojawi i zostanie rozpoznany zabiją go (A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie zgładzony). W oparciu o dokonane powyżej obliczenia wszystko to musiało się rozegrać gdzieś między 3 kwietnia a 2 maja 32 roku n.e.

I jak myślisz kto spełnił te biblijne kryteria?

całośc artykułu który przekleiłem jest tutaj

potop-exodus.w.interia.pl/inne/69tygodni.html

i tam jest tez wszystko bardzo dokładnie wyliczone, czego ja nie ctrlowałem+v. Dla sceptyków pełno cyferek

>Słowo siedem i tydzien są synonimami więc mozesz liczyć je jako 69 tygodni albo 69 lat.

Dlaczego mogę tak liczyć? (Żeby się zgadzało?)

>W słowach 'do Mesjasza-Króla' zawarty jest sens 'do momentu obwołania Mesjasza >Królem' lub 'do momentu kiedy Mesjasz obejmie rządy'.

Jaki autorytet może to potwierdzić?

>Lecz proroctwo stwierdzało, iż >tuż po tym jak Mesjasz-Król się pojawi i zostanie >rozpoznany zabiją go (A po >sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie >zgładzony).

A dlaczego akcentowano jego śmierć, a nie narodzenie? (Żeby się zgadzało?)

>I jak myślisz kto spełnił te biblijne kryteria?

Podobno był taki facio o imieniu Brian.
TE biblijne kryteria spełniło też dwóch łotrów i cała masa zabitych w czasie (podanych przez Ciebie) 29 dni.
Latoś mesjaszami obrodziło...

---

Elemele dutki...

>>Słowo siedem i tydzien są synonimami więc mozesz liczyć je jako 69 tygodni albo 69 lat.
> Dlaczego mogę tak liczyć? (Żeby się zgadzało?)
>>W słowach 'do Mesjasza-Króla' zawarty jest sens 'do momentu obwołania Mesjasza >Królem' lub 'do momentu kiedy Mesjasz obejmie rządy'.
>Jaki autorytet może to potwierdzić?
>>Lecz proroctwo stwierdzało, iż >tuż po tym jak Mesjasz-Król się pojawi i zostanie >rozpoznany zabiją go (A po >sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie >zgładzony).
>A dlaczego akcentowano jego śmierć, a nie narodzenie? (Żeby się zgadzało?)
>>I jak myślisz kto spełnił te biblijne kryteria?
>Podobno był taki facio o imieniu Brian.
> TE biblijne kryteria spełniło też dwóch łotrów i cała masa zabitych w czasie (podanych przez Ciebie) 29 dni.
>Latoś mesjaszami obrodziło...
>

---

Elemele dutki...
>

Najpierw zajrzyj do linku, bo odpowiadanie na takie pytania wywołuje we mnie głęboką niechęć do "rozumu"

>Najpierw zajrzyj do linku, bo odpowiadanie na takie pytania wywołuje we mnie głęboką niechęć do "rozumu"

I tu Cię zaskoczę - przeczytałem dokładnie, zanim coś napisałem.
Gdybyś był łaskawy zacytować (z tego linku) odpowiedzi na moje pytania, to byłbym wdzięczny. Jeśli nie, to takie odpowiedzi (jak Twoja) wywołują we mnie głęboką niechęć do "bezrozumia".

---

Elemele dutki...

>>Słowo siedem i tydzien są synonimami więc mozesz liczyć je jako 69 tygodni albo 69 lat.
> Dlaczego mogę tak liczyć? (Żeby się zgadzało?)

Ależ to jest naczelna zasada analizowania proroctw. Trzeba tak interpretować mętne dane, żeby nam wyszło to, co chcemy żeby wyszło.

A kto nie wierzy, ten guuupi i się nie zna.

---

"Ateizm jest religią w takim samym stopniu w jakim nie zbieranie grzybów jest hobby"

>całośc artykułu który przekleiłem jest tutaj
>potop-exodus.w.interia.pl/inne/69tygodni.html

Witam!

   Obliczenia we wspomnianym artykule opierają się na założeniach, które dobrze opisuje poniższy cytat:

Cytat:

   Pytania jakie się w związku z tym pojawiają:

(1) Dlaczego "siedem" oznaczać ma siedem lat, a nie siedem miesięcy, siedem stuleci, czy siedem dni (a przecież tydzień i siedem to synonimy, jak twierdzi autor: 'siedem, siódemka' [szabua], którego używano także do opisywania tygodnia, czyli 7 dni)?

(2) Dlaczego skorzystać z 360-dniowego kalendarza, a nie np. naturalnego obiegu Ziemi wokół Słońca? Autor pisze wprawdzie wiele proroctw, ale bierze pod uwagę tylko proroctwa z Apokalipsy (czyli nowotestamentowe i nieznane w czasach pisania księgi Daniela).

   Przyjęcie powyższych założeń przez autora wydaje się czysto arbitralne (najprościej jest, czyli tydzień to siedem lat, a rok to 360 dni; imponująca prostota). Trudno oprzeć się wrażeniu, że odpowiednie założenia zostały dobrane jedynie po to, aby dostosować je do nowotestamentowej historii o śmierci Jezusa. Równie dobrze można byłoby dobrać założenia tak, żeby Mesjaszem był Hitler.

   Podtytuł artykułu precyzyjne proroctwo z VI w. p.n.e. odnośnie czasu pojawienia się Mesjasza wprowadza czytelnika w błąd, ponieważ sugeruje podanie precyzyjnej daty przez owe proroctwo. Tymczasem znajdujemy tylko mętny tekst, który można interpretować dowolnie, a odpowiednie wnioski można wyciągnąć tylko po odpowiednio dobranych założeniach.

Pozdrawiam!

>>całośc artykułu który przekleiłem jest tutaj
>>potop-exodus.w.interia.pl/inne/69tygodni.html
>Witam!
>   Obliczenia we wspomnianym artykule opierają się na założeniach, które dobrze opisuje poniższy cytat:
> Cytat:

Słowo przetłumaczone na polski jako 'tydzień' w języku hebrajskim brzmi dosłownie 'siedem, siódemka' [szabua], którego używano także do opisywania tygodnia, czyli 7 dni. Chcąc odebrać przesłanie proroctwa najprościej jest potraktować tu słowo 'siedem' jako okres 7 lat i skorzystać z 360-dniowego kalendarza, który jest miarą lat używaną w przypadku wielu proroctw biblijnych (zob. Apokalipsa 12:14, 11:2 i 11:3, 12:6, gdzie 'czas czasy i pół czasu' (3,5 roku) = 42 miesiące = 1260 dni).

>   Pytania jakie się w związku z tym pojawiają:
>(1) Dlaczego "siedem" oznaczać ma siedem lat, a nie siedem miesięcy, siedem stuleci, czy siedem dni (a przecież tydzień i siedem to synonimy, jak twierdzi autor: 'siedem, siódemka' [szabua], którego używano także do opisywania tygodnia, czyli 7 dni)?
>(2) Dlaczego skorzystać z 360-dniowego kalendarza, a nie np. naturalnego obiegu Ziemi wokół Słońca? Autor pisze wprawdzie wiele proroctw, ale bierze pod uwagę tylko proroctwa z Apokalipsy (czyli nowotestamentowe i nieznane w czasach pisania księgi Daniela).
>   Przyjęcie powyższych założeń przez autora wydaje się czysto arbitralne (najprościej jest, czyli tydzień to siedem lat, a rok to 360 dni; imponująca prostota). Trudno oprzeć się wrażeniu, że odpowiednie założenia zostały dobrane jedynie po to, aby dostosować je do nowotestamentowej historii o śmierci Jezusa. Równie dobrze można byłoby dobrać założenia tak, żeby Mesjaszem był Hitler.
>   Podtytuł artykułu precyzyjne proroctwo z VI w. p.n.e. odnośnie czasu pojawienia się Mesjasza wprowadza czytelnika w błąd, ponieważ sugeruje podanie precyzyjnej daty przez owe proroctwo. Tymczasem znajdujemy tylko mętny tekst, który można interpretować dowolnie, a odpowiednie wnioski można wyciągnąć tylko po odpowiednio dobranych założeniach.
>Pozdrawiam!



Dwa proste pytania wiec i odpowiedzi bedą bardzo proste.

1. Wypowiedz anioła jest nieprecyzyjna co zrozumiałe. Nie powie że tego i tego dnia pojawi sie Mesjasz. Mówi że pojawi się po 62 i 7 "siódemkach". Ale nie mówi co siódemki oznaczają. Pozostawia interpretacje otwartą. Więc chcąc zrozumiec należy sprawdzać. W przypadku siódemek lat się sprawdza co do dnia.

2.Dlaczego liczba 360? Poniewaz takim dziwnym kalendarzem operowała Biblia. skoro wiec to proroctwo biblijne to dlaczego mamy uzywać klaendarza juliańskiego czy jakiegoś innego (kalendarza majów )

Więc po uwzglednieniu tych dóch spraw proroctwo jest bardzo precyzyjne. Zadziwiająco precyzyjne wrecz jak na słowa wypowiedziane piec wieków wcześniej co dowiodły choćby zwoje z Quamran.

>Wypowiedz anioła jest nieprecyzyjna co zrozumiałe. Nie powie że tego i tego dnia pojawi sie Mesjasz.

   A dlaczego ma być zrozumiałe, że anioł przekazując informację o terminie przybycia Mesjasza nie mówi precyzyjnie? Przecież taka jest jego intencja, prawda? Chce oznajmić ludziom, kiedy pojawi się (lub też umrze) Mesjasz, żeby potrafili rozpoznać.

>Mówi że pojawi się po 62 i 7 "siódemkach". Ale nie mówi co siódemki oznaczają.

   Tak się akurat składa, że "siódemka" oznacza precyzyjny okres czasu jednego tygodnia, znany ludowi, do którego skierowane jest proroctwo.

>Więc chcąc zrozumiec należy sprawdzać. W przypadku siódemek lat się sprawdza co do dnia.

   Sprawdza się to, co chcesz żeby się sprawdzało. To zwykłe myślenie życzeniowe. Weź jakikolwiek okres czasu jako interpretację "siódemki", a na pewno znajdziesz ludzi, którzy spełnią wymogi proroctwa.

>Dlaczego liczba 360? Poniewaz takim dziwnym kalendarzem operowała Biblia.

   Taki "dziwny kalendarz" wyekstrahował autor podlinkowanego tekstu (zresztą w bardzo mętny sposób) z Apokalipsy, czyli z księgi powszechnie znanej grubo po Jezusie. Nigdzie indziej nie ma takiego dziwnego kalendarza. Zresztą, jakby był to "kalendarz Biblii", autor tekstu nie musiałby wysilać się na tak wyrafinowane wyszukiwania. Stwierdzenie, że 360 dni to rok w kalendarzu Biblii, jest zwykłym oszustwem.

>dlaczego mamy uzywać klaendarza juliańskiego czy jakiegoś innego

   Kalendarza nie musimy używać żadnego (a tym bardziej wymyślać jakiś dziwny z 360 dniami) by znać uniwersalny okres jednego roku - czas obiegu Ziemi wokół Słońca. A tak w ogóle to nawet tego nie musimy znać, bo w proroctwie jest "tydzień", a o żadnych latach nie ma mowy.

   Cała ta zabawa jest prosta. Masz datę (biblijną) śmierci Mesjasza i nieprecyzyjne proroctwo (również biblijne) na temat terminu jego śmierci. Dopasowujesz interpretację słów tak, żeby wyszło co chcesz i cieszysz się "udowodnieniem" prawdziwości Mesjasza. Nie pasuje tydzień to zinterpretujesz tydzień jako siedem lat. Ilość dni w roku nie pasuje? To rok w takim razie będzie mieć tyle, ile chcesz żeby miał. Tak samo możesz obalić jego prawdziwość, wszystko według własnych potrzeb.

   Ciekawym jest fakt, że postawiłeś dwie sprzeczne tezy:

• wypowiedz anioła jest nieprecyzyjna
  

• proroctwo jest bardzo precyzyjne
  

Na podstawie odpowiedzi, że proroctwo jest nieprecyzyjne (tak, że trzeba sprawdzać różne interpretacje) doszedłeś do wniosku, że jest precyzyjne (a nawet zadziwiająco precyzyjne ).

   Jest jeszcze jeden aspekt, który doprowadza sytuację do granicy śmieszności. Nie próbujesz przecież (podobnie jak autor) udowodnić zgodności jakiegoś fragmentu Biblii z rzeczywistością, lecz jedynie dowieść zgodność jednego fragmentu Biblii z drugim. Nawet jakbyś udowodnił ich zgodność, to nie wnosi to nic na temat tego, czy zawarte w tej księdze wydarzenia mają cokolwiek wspólnego z rzeczywistością, czy jest to po prostu fikcja literacka. Taka jest smutna prawda (smutna dla Ciebie) .

Pozdrawiam!

>Więc po uwzglednieniu tych dóch spraw proroctwo jest bardzo precyzyjne. Zadziwiająco precyzyjne wrecz jak na słowa wypowiedziane piec wieków wcześniej co dowiodły choćby zwoje z Quamran.

Póki co to wszystko co piszesz, choć opatrujesz nieustannie określeniem "precyzyjne" jest wszystkim ale nie precyzją.

Nawet zacytowany fragment dowodzi Twego opacznego pojmowania terminu "precyzyjne" z odmianami.

Najstarsze z dokumentów zawarte w zbiorze znanym jako zwoje z Qumran sa datowane na III w. p.n.e. (lata z dwójeczka na początku, czyli od 200 do 299. O jakich zatem pięciu wiekach piszesz arytmetyku od siedmiu boleści, których mają dowodzić (pewnie niepodważalnie) owe zwoje? Datowanie proponowane dla powstawania poszczególnych ksiąg ST jest tworzone przy pomocy innej metodologii.

I jeszcze jedno. O Twej przerażającej niechlujności, będącej jednoznaczną wskazówką Twego wstrętu do dociekliwości świadczą popełniane przez Ciebie błędy.
Zadałbyś sobie choćby odrobinę trudu, aby zgodnie z przyjętą pisownią wygenerowywać swoje posty. Zwoje z Qumran, a nie jak widnieje u Ciebie z "Quamran".

Za to talentu do bezkrytycznego, na wiarę przyjmowania wieści, tylko dlatego, że są Tobie ku upodobaniu, to Ci nie brakuje.

Zdajesz Ty sobie w ogóle sprawę, że jest tyczących się historii starożytnej niewiele dat tzw. bezwzględnych? Zatem te wyliczanki jakie podajesz nie są funta kłaków warte.

I może wytłumacz nam jeszcze dlaczego anioły przejawiają taką nieznośną niechęć do bardziej jednoznacznego, eliminującego spory umiejscawiania wydarzeń?
Mogły się przecież uciec w swych zapowiedziach do podania konkretów, typu choćby przekazania imion władców, jacy zapanują w rzekomo podnoszonym przez proroctwa czasie.
Za trudne dla boskich posłańców?

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

literówkuje bo pisze szybko, nie mam czasu żeby sprawdzać siedem rzeczy na raz i jeszcze bdać o ortografie

zwoje z Quamran potwierdzają ze fr Ks Daniela nie zostały sfałszowane po śmierci Chrystusa,

wiec Ignorancjo- czytaj dokładniej

anioł nie powie- 3 kwietnia 33 roku do Jerozolimy wjedzie Mesjasz- bo cała ludnośc tego miasta w tym dniu usiadła by na murach i zobaczyła około tysiąca osób wjeżdzających na osiołkach każda z nich świecie by wierzyła że anioł powiedział o nich

i o co się tak złościć?

>literówkuje bo pisze szybko, nie mam czasu żeby sprawdzać siedem rzeczy na raz i jeszcze bdać o ortografie

albowiem niechlujny i mroczny umysł Twój
>zwoje z Quamran potwierdzają ze fr Ks Daniela nie zostały sfałszowane po śmierci Chrystusa,
>wiec Ignorancjo- czytaj dokładniej

Ktoś coś takiego twierdzi? Nie.

Chciałam przytoczyć fragmenty z Daniela, którymi sie tak podniecasz:

"(21) gdy więc jeszcze wymawiałem słowa modlitwy, mąż Gabriel, którego spostrzegłem przedtem, przybył do mnie lecąc pospiesznie około czasu wieczornej ofiary. (22) Przybył, rozmawiał ze mną i powiedział: Danielu, wyszedłem teraz, by ci dać całkowite zrozumienie. (23) Gdy zacząłeś swe błagalne modlitwy, wypowiedziano słowo, ja zaś przybyłem, by ci je oznajmić. Ty jesteś bowiem mężem umiłowanym. Przeniknij więc słowo i zrozum widzenie: (24) Ustalono siedemdziesiąt tygodni nad twoim narodem i twoim świętym miastem, by położyć kres nieprawości, grzech obłożyć pieczęcią i odpokutować występek, a wprowadzić wieczną sprawiedliwość, przypieczętować widzenie i proroka i namaścić to, co najświętsze. (25) Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku. (26) A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie zgładzony i nie będzie dla niego... Miasto zaś i świątynia zginie wraz z wodzem, który nadejdzie. Koniec jego nastąpi wśród powodzi, i do końca wojny potrwają zamierzone spustoszenia. (27) Utrwali on przymierzedla wielu przez jeden tydzień. A około połowy tygodnia ustanie ofiara krwawa i ofiara z pokarmów. Na skrzydle zaś świątyni będzie ohyda ziejąca pustką i przetrwa aż do końca, do czasu ustalonego na spustoszenie."

No i ktos na podstawie takich bzdur tworzy sobie historię. Brawo.
Dokładając do tego wydumane znaczenia, z tygodni tworząc lata, by jakos wylądować u zarania naszej ery na Golgocie (ale o tym za chwilę).
A propos, dlaczego nie przetrwały w dokumentach pozabiblijnych relacje o takich mrożących krew w żyłach wydarzeniach, muszących wywołać lawinę wręcz komentarzy, że o hurtowym kojtnięciu co bardziej sercowych Babilończyków nie wspomnę, jak np. przechadzki trzech mężów w płomieniach (Szadrak, Meszak i Abed-Nego)?

>anioł nie powie- 3 kwietnia 33 roku do Jerozolimy wjedzie Mesjasz- bo cała ludnośc tego miasta w tym dniu usiadła by na murach i zobaczyła około tysiąca osób wjeżdzających na osiołkach każda z nich świecie by wierzyła że anioł powiedział o nich

Czy aby nie trwa rozmowa o zejściu Jezuska z tego padołu łez?
Pragniesz więc zasugerować, że gdyby anioł podał dokładniejsze namiary to nastąpiłby szturm na Golgotę ochotników z krzyżami własnego rękodzieła, drących się w niebogłosy: "mnie, mnie drodzy Rzymianie krzyżujcie" ... Niezły dowcip.

>i o co się tak złościć?
Złościć?
Nie schlebiaj sobie, proszę.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

ble ble ble, to zarzucamy się opiniami a nie faktami?


skomentuje tylko jeden fragment

>Dokładając do tego wydumane znaczenia, z tygodni tworząc lata, by jakos wylądować u zarania naszej ery na Golgocie (ale o tym za chwilę)

jeśli mamy byc sciśli to tydzień w jezyku hebrajskim oznacza słowo siedem. Dlatego fr ksiegi Daniela

>25) Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku.

Można przetłumaczyć jako

>Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem SIÓDEMEK i sześćdziesiąt dwa(e) SIÓDEMKI; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku.

kto więc cos sobie tworzy?

pisałem o tym wcześniej, wystarczy poczytać

>ble ble ble, to zarzucamy się opiniami a nie faktami?

Ty zarzucasz faktami?
Powiedz jakim trzeba być idiotą, albo jak niski poziom samokrytyki trzeba posiadać, aby publicznie złozyć taka deklarację?
>skomentuje tylko jeden fragment

Lepiej byłoby dla Ciebie, gdybys zrezygnował... chociaż pieprz dalej, a może złamię dane sobie samej słowo i wrzucę tu tekst odnoszący się do historyczności postaci Jezusa.

>>Dokładając do tego wydumane znaczenia, z tygodni tworząc lata, by jakos wylądować u zarania naszej ery na Golgocie (ale o tym za chwilę)(ja)

i dalej juz Ty:

>jeśli mamy byc sciśli to tydzień w jezyku hebrajskim oznacza słowo siedem. Dlatego fr ksiegi Daniela
>>25) Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku.
>Można przetłumaczyć jako
>>Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem SIÓDEMEK i sześćdziesiąt dwa(e) SIÓDEMKI; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku.

A dlaczego nie przyjąłeś, że siedem to liczba dni wyznaczająca właśnie tydzień?
I Ty śmiesz insynuować, że znasz Biblię, tę heroinę dla oszołomów?
Nie wpadło Ci do łba, że siódemka (tydzień) jako siedem dni to naturalna konsekwencja wynikająca z 1. Rdz. Genesis?
Bóg stwarzał pono świat przez dni sześć, a siódmego odpoczywał. Daje to tydzień, synonim siedmiu DNI.

>kto więc cos sobie tworzy?

Ty
>pisałem o tym wcześniej, wystarczy poczytać

Najpierw w ogóle zacznij czytać ... Biblię.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

WYBACZ.


Jezus mityczny, czy postać historyczna?
Cóż rozumieć przez to pytanie? Sam fakt pojawienia się takiej osoby w jakimś czasie, czy też całościowy obraz przekazany potomnym przez wyznawców jego kultu?
O ile można dopuścić, że gdzieś w początkach naszej ery żył jakiś mężczyzna o imieniu Jezus, parał się kaznodziejstwem i skończył ukarany za wichrzycielstwo, o tyle szereg detali dotykających jego działalności oraz życia musi budzić spore wątpliwości w kwestii autentyczności relacji, tudzież realności opisanych zdarzeń.

Dwaj "biografowie" Mateusz i Łukasz raczą czytelników zwiastowaniem, niepokalanym poczęciem, aniołami, gwiazdą-drogowskazem trzech mędrców i tym podobnymi historyjkami. Wszystko to znamy z innych równie prawdopodobnych przekazów, że wspomnę choćby mity o narodzinach Dionizosa, bądź Horusa. Tendencje stare jak religie. Nie przeczę, że takie ujęcie tematu uatrakcyjniało starożytnym kultową osobę. Zwłaszcza tym przywiązanym mentalnie do teogonii spod znaku Hezjoda. W uznawanej za najstarszą ewangelii Marka brak jeszcze tych wszystkich około narodzeniowych cudowności. Markowi najwidoczniej boskie zapłodnienie nie było specjalnie bliskie, ani niezbędne. Paląca potrzeba pojawiła się z chwilą poszerzania kręgu odbiorców. Piszący teksty, a znani jako Łukasz oraz Mateusz bezbłędnie rozpoznali rynek. Niczym doskonali specjaliści od spraw marketingu zareagowali odpowiednią podażą.

Mateusz udramatyzował swój wywód dodatkowo elementem rzezi niewiniątek. Opowieść zapewne wzruszająca niejedno matczyne serce, wyciskacz łez dla wielu pierwszych chrześcijanek. W umyśle twórcy dokonało się przy tym skojarzenie z Herodem, postacią jak najbardziej historyczną, znaną z okrucieństwa. Wpasował się więc ów sadystyczny władca wyjątkowo znakomicie w tło "historyczne". I tylko drobną niedogodność sprawiają niekiedy entuzjastom biblijnych bajek wstrętne niedowiarki, dopytując dlaczegóż taki drastyczny incydent nie pozostawił śladów w innych źródłach? Dodatkowo sceptycy wysuwają słuszny zarzut o rozbieżności chronologicznej pomiędzy śmiercią Heroda Wielkiego, gdyż to on właśnie pretenduje do roli tyrana, a tradycyjną datą narodzin Jezusa.
Dziwów jest zresztą znacznie więcej. Obaj ewangeliści prezentują zupełnie odmienny scenariusz podróży Jezusa-oseska. Mateusz wysyła dziecię z Betlejem do Egiptu, by po śmierci Heroda ulokować rodzinkę w Nazarecie. Łukasz natomiast ekspediuje noworodka z Betlejem do Jerozolimy, czyli prosto w paszczę lwa, po czym pozwala odetchnąć zdezorientowanym czytelnikom i ku ich niewątpliwej uldze umieszcza familię identycznie jak kolega w Nazarecie.

Przykład z posłużeniem się Herodem nakazuje ostrożnie podchodzić do przytaczanych przez ewangelicznych narratorów konkretów. Obojętne, czy dotyczą one postaci historycznych jak August, Kwiryniusz, albo Annasz lub też opisują topografię terenu. Zawartość takich detali w tekście nie przesądza w żadnej mierze o prawdziwości całości obrazu. W dziełach twórcy niejednokrotnie uwierzytelniają fabułę wplatając w nią autentyczne zdarzenia oraz osoby, przy czym zasłyszane opinie przedstawiają jako fakty. Te popularne zabiegi, nawet poparte zapewnieniem autorów o prawdziwości podawanych informacji jeszcze treści prawdziwą nie czynią. Ostrożność zalecana tym bardziej, im więcej przekaz przypomina literaturę z gatunku SF. Nikt rozsądny nie bierze dramatów Sofoklesa, tudzież Ajschylosa za opisujące zaistniałe wydarzenia, choć odbija się w nich doskonale obraz współczesnego autorom społeczeństwa ateńskiego. Jeżeli kryterium oceny prawdziwości relacji ma być użycie w niej stosownych nazw geograficznych to podanie o legendarnych założycielach Rzymu, Remusie i Romulusie należałoby niezwłocznie przekwalifikować z mitów do świadectw historycznych. Wszakże dramat rozgrywa się między innymi na rzece Tybr i rzymskich wzgórzach.

Fantazja? Nie większa, niż u ewangelistów. Gdy przestał wystarczać charyzmatyczny wprawdzie, ale człowiek z przekazów Marka nie wahano się uatrakcyjnić jego dossier, by stało się godne istoty wyższej. Prostych ludzi, którymi otaczał się Jezus nietrudno było oczarować, bardziej wyrafinowanym należało dostarczyć jednak pełen zakres nadprzyrodzoności: boga wcielonego, czy też syna bożego, jak wolą niektóre odłamy chrześcijaństwa. Syna bożego nie metaforycznie, lecz literalnie. Właśnie ten pęd dopasowywania obrazu Jezusa do potrzeb i gustów odbiorców musi rodzić dręczące pytanie, jak wiele z opisanych zdarzeń jest li tylko wynikiem mocy sprawczej wybujałej wyobraźni autorów?
Jak daleko posunięto się w ubarwianiu...

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Zatem w celu weryfikacji winno się szukać potwierdzenia w źródłach postronnych. Owszem, śladowe ilości istnieją. Najważniejszym z kronikarzy opisujących wydarzenia na terenie Syro-Palestyny jest Józef Flawiusz. W swoim dziele "Antiquitates" ("Starożytności") pisze w Księdze XVIII 3,3:
"W owym czasie pojawił się Jezus, człowiek wielkiej mądrości, jeśli w ogóle można go nazwać człowiekiem. Czynił on cuda i nauczał ludzi, którzy chętnie przyjmowali prawdę. Ten pozyskał dla siebie wielu Żydów i Greków. Był on Chrystusem. Gdy najprzedniejsi w państwie wydali Jezusa, a Piłat ukrzyżował, ci, którzy go pierwsi umiłowali, nie wyrzekli się go. Na trzeci dzień ukazał im się znowu żywy, o czym podobnie jak i o tysiącu innych cudów świadczą jego wyznawcy - chrześcijanie od niego wywodzący swą nazwę."

Urywek ten znany jako "testimonium Flavianum" jest pięknym przykładem nieuczciwości chrześcijańskiej, przejawiającej się w wybitnych skłonnościach do fałszerstw, byleby "udowodnić" swoje racje. Otóż fragment ten nie dość, że nieznany był pierwszym apologetom: Teofilowi z Antiochii, Justynowi, Klemensowi Aleksandryjskiemu, bądź Tertulianowi to jeszcze przypieczętował jego nieautentyczność sam wielki ojciec kościoła Orygenes (zm. W 254 r. n.e.). Znając fragmenty dotyczące Jana Chrzciciela i Jakuba, brata Jezusa zarzuca Flawiuszowi uwaga: nie uznawanie przez niego mesjańskiego charakteru Jezusa. Taka opinia stoi w takim razie w rażącej sprzeczności z wydźwiękiem cytatu, który rzekomo miał wyjść spod pióra Józefa Flawiusza.
To jednak nie koniec wątpliwości. Dziejopisarz żydowski wzmiankuje w Księdze XVIII 5,2 o śmierci Jana Chrzciciela, a w Księdze XX 9,1 podaje okoliczności skazania Jakuba:

"zwołał Sanhedryn i stawił przed sądem Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem oraz kilku innych. Oskarżył ich o naruszenie Prawa i skazał na ukamienowanie"

Wypada w związku z tymi fragmentami zastanowić się, dlaczego Józef Flawiusz wspomina egzekucję Jana i wyrok Jakuba, a nie zająknie się ani słowem o kaźni Jezusa. Argument o skazaniu na zapomnienie nie wydaje się być trafny, skoro jednak Flawiusz przywołuje to imię. Z logicznego punktu widzenia przestępcza tradycja wśród potomstwa Marii powinna zostać tym bardziej uwypuklona. A tu zagadkowa cisza...

Milczenie przerywa dopiero ok. 112 roku Pliniusz Młodszy i ok. 116 Tacyt.

Pierwszy pisze:

"Twierdzili, że ich wina lub błędy polegają tylko na tym, że w ustalone dni zbierali się razem przed wschodem słońca, śpiewali hymny pochwalne na cześć Chrystusa"

Ta dosyć lakoniczna wzmianka o Chrystusie i jego apoteozie nie podaje zbyt wiele wiadomości odnośnie jego postaci. Wskazuje tylko na istnienie jakiejś grupy wyznaniowej, a tego przecież nikt nie kwestionuje. Tak jak nikt nie podważa realności wyznawców Mitry, Jowisza lub Izydy.
Więcej konkretów znajdujemy u Tacyta:

"Neron podstawił winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany był na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata, a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął nie tylko w Judei gdzie się to wszystko wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników. Schwytano więc naprzód tych, którzy tę wiarę publicznie wyznawali, potem na podstawie ich zeznań ogromne mnóstwo innych i udowodniono im nie tyle zbrodnie podpalenia, ile nienawiść ku rodzajowi ludzkiemu."

Mamy tu niewątpliwie wzmiankę, że za Tyberiusza został stracony jakiś Chrystus. Pozostaje jednak kwestią otwartą, czy Tacyt, pisząc o tym wydarzeniu niemal sto lat później, przekazał wiadomość w oparciu o informacje z rzymskich annałów, a może po prostu odniósł się tylko do wieści rozpowszechnianych przez samych zainteresowanych, czyli chrześcijan.
Ciekawe światło na tytulaturę "Christos", co znaczy zbawca, rzuca przekaz Swetoniusza. W "Vita Claudii" donosi on, że Żydzi za czasów cesarza Klaudiusza zostali wypędzeni z Rzymu, ponieważ "podburzani przez Chrystusa powodowali częste zamieszki". Wynika z tego, iż w latach 41-54 n.e. jakiś bliżej nie znany Chrystus przebywał w Rzymie i miał się całkiem dobrze, podczas, gdy postać ewangeliczna już dawno winna wniebowstąpić.
Otóż takich Chrystusów - Mesjaszy - Zbawców jako przywódców grup religijnych, bądź politycznych krążyło po ówczesnym świecie wielu. Który, bądź, którzy z nich posłużyli za pierwowzory do kompozycji bohatera pism nowotestamentowych (kanonicznych i apokryfów) pozostaje tajemnicą. Zagadka tym trudniejsza do rozwikłania, gdy już same relacje w ewangeliach kanonicznych często wzajemnie sobie przeczą. Wzbudzają tym w czytelnikach wrażenie, jakby opisywały diametralnie różne historie. Sama zaś koncepcja zbawiciela nie była ani nowa, ani też oryginalna, o czym jednoznacznie wypowiada się w "Słowie prawdziwym" Celsus około 178 roku n.e.:

"Ostatnio chrześcijanie znaleźli sobie wśród Żydów nowego Mojżesza, który ich skusił i powiódł jeszcze dalej. Nazywają go synem bożym, on jest twórcą ich nauki"

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Cóż znaczy ostatnio? Czy odnosi się owo "ostatnio" do historii sprzed 150 lat? Najciekawszą jednak jest opinia, jaką Celsus wydaje o tej wierze. Twierdzi, że wokół kultowej postaci stworzono doktrynę składającą się z szeregu zapożyczeń z innych religii. Niewątpliwie jednym z nasuwających się nieodparcie skojarzeń jest to o Zaratustrze. Podobieństwo obu postaci wynika nie tylko z ich mitologicznej otoczki, dodanej dla uatrakcyjnienia obu panów, jak na przykład szereg cudów i nadprzyrodzonych zjawisk towarzyszących ich narodzinom. Na Jezusa życie dybał Herod, na noworodka Zaratustrę nastawali czarnoksiężnicy. Obaj wstępują na arenę kluczowych wydarzeń w podobnym wieku około 30 lat, w historii obu pomiędzy dzieciństwem, a rozpoczęciem działalności religijnej znajduje się luka. Irańscy wyznawcy wyjaśniają ją udaniem się Zaratustry na odosobnienie w celach medytacyjnych. Biblia milczy w tej kwestii. Obydwaj w swych wystąpieniach mocno piętnują instytucję stanu kapłańskiego uparcie stojącego na straży skostniałych tradycji. Główna różnica doktrynalna polega na tym, iż Zaratustrę uznawano za reformatora religijnego, a Jezusa uczyniono bogiem, ewentualnie jego synem. Zasadniczą analogią jest natomiast podejście obu religii do istoty nadrzędnej, czyli stwórcy. Bóg Jezusa ma znacznie więcej wspólnego (przynajmniej częściowo) z dobrym Ahuramazdą, aniżeli ze starotestamentowym mściwym bożkiem Jahwe. Obok wielu uderzających podobieństw pomiędzy zoroastryzmem, a chrześcijaństwem wysuwa się na pierwszy plan pojęcie zbawcy/mesjasza zrodzonego z dziewicy, który ma zwiastować koniec świata. W "Aweście" - świętej księdze Irańczyków zwie się ów Chrystus Saoszjantem. Zbawca zaś to koncept ze wszech miar praktyczny, bo nieustannie pożądany przez maluczkich na tym nienajlepszym ze światów.
W ten sposób dochodzimy ku najistotniejszemu wspólnemu mianownikowi obu wierzeń, przekładającemu się na popularność i szybkie rozprzestrzenianie się tych religii to jest odwołanie do idei równości. Zarówno w VII/VI w. p.n.e., jak też w czasach tworzenia się chrześcijaństwa, królestwo sprawiedliwości miało niewątpliwie pociągający urok dla wszystkich uciśnionych, których nie brakowało i nie brakuje w każdej dobie. Wizja doskonalszego życia padała więc na podatny grunt, co przyczyniło się do błyskotliwego sukcesu obu wierzeń. Cud zmartwychwstania był tylko dodatkiem, danie główne stanowiła nęcąca perspektywa owego sprawiedliwego, bez nędzy, niewoli oraz niedoskonałości królestwa... nic to, że niebieskiego.

Tako rzecze Zaratustra siedem wieków przed narodzeniem Jezusa Chrystusa:

"Kto czci najwyższego
Za pomocą świętej Wiary Zbawcy {Zaratustry}
Temu o Mazdo będziesz Ojcem, Przyjacielem
Lub nawet Bratem!"

A tak prawi biblia:

"Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny, kto zaś nie słucha Syna, nie ujrzy żywota, lecz gniew Boży ciąży na nim" (Jan 3,36)

To, co niewątpliwie odróżnia zoroastryzm od chrześcijaństwa to odejście pierwszego od krwistych ofiar. Potomkowie wyznawców Jahwe, obywatele cesarstwa rzymskiego najwidoczniej nie potrafili zrezygnować z barbarzyńskiego zwyczaju. Podług nich przebłaganie boga oraz zbawienie ludu mogło się odbyć tylko i wyłącznie poprzez ociekającą juchą obiatę. Aby mentalnej tradycji stało się zadość, nie wypadało postąpić inaczej i należało posłać kogoś (przynajmniej w przekazie) na rzeź. Padło na Jezusa. Smaczku zdarzeniu dodawało pokrewieństwo zwierzęcia ubojnego...ups...baranka bożego z najwyższym. I nic to, że niezbyt ładnie świadczyło o boskim ojcu, ponoć dobrym i miłosiernym. Taka niespójność wydaje się dobitnie wskazywać na zaanektowanie części ideologii z zewnątrz.

Któż jeszcze obok przekazów chrześcijańskich potwierdza owo wydarzenie? Józef Flawiusz nie, Swetoniusz jest równie daleki od tego, Tacyt natomiast tak, ale jak zostało wspomniane nie wiadomo, czy ostatni nie odnosił się, aby do opinii urobionej wśród samych chrześcijan. Podobne podejrzenie powstaje, gdy czytamy Lukiana z Samomaty:

"Do dzisiaj uczą, jak wiadomo, tamtego wielkiego człowieka ukrzyżowanego w Palestynie za to, że wprowadził między ludzi te nowe obrzędy [...] Żywią bowiem Ci nieszczęśliwi przekonanie, że po wsze czasy będą nieśmiertelni i że ich życie trwać będzie na wieki. Dlatego też lekceważą śmierć i wielu z ich dobrowolnie się na nią wydaje. NADTO PIERWSZY PRAWODAWCA [czyżby Paweł?] WZBUDZIŁ W NICH PRZEKONANIE, że wszyscy nawzajem są braćmi z chwilą, gdy się nawrócą, wyprą bogów helleńskich, uczczą tego ukrzyżowanego mędrca i będą pędzić Życie wedle jego praw. Do wszystkiego więc odnoszą się z równym lekceważeniem i wszystko uważają za wspólne dobro." (Lukianom, OZP, str. 228-229)

"Wzbudził w nich przekonanie" ...odpuszczę sobie komentarz, zdając się na inteligencję czytelników i pozostawiając cytat do samodzielnej analizy.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Zajrzyjmy teraz do źródeł żydowskich, czyli pism talmudycznych, pamiętając, że spisanie tej ustnej tradycji nastąpiło dopiero w V/VI wieku naszej ery. Z tego powodu trudno orzec, czy wzmiankowanie o Jezusie jest pokłosiem rzeczywistych wydarzeń, czy też wynikło z reakcji na wersję rozprzestrzenianą znowu przez samych zainteresowanych, czyli chrześcijan.

Talmud babiloński donosi:

"Naucza się: W wigilię Paschy powiesili Jeszu. Herold chodził przed nim przez czterdzieści dni (mówiąc): Będzie on ukamienowany, gdyż uprawiał czary i zwodził i prowadził Izrael na manowce. A ktokolwiek wie coś na jego korzyść, niech przyjdzie i niech się za nim wstawi. Nie znalazłszy jednak nic na jego korzyść, powiesili go w wigilię Paschy" (Sanhedryn 43a)

Początkowy zwrot "naucza się" zda się jednoznacznie potwierdzać wcześniej przeze mnie wysuniętą tezę o komentarzu w Talmudzie jako reakcji na propagowaną wśród wyznawców Jezusa wersję wydarzeń. Co więcej, znając tendencje ojców kościoła do obwiniania Żydów za śmierć swego bohatera, dalsza część tekstu sprawia wrażenie próby obrony przed zarzutami. Zresztą wraz z nasilaniem się ataków na Żydów rosła ich złośliwa riposta, która osiągnęła apogeum w "Toledoth Jeszuah" (Życie Jezusa), rozpowszechnionym w kręgach judaistycznych średniowiecza.

Wreszcie mamy taki oto fragment listu z około 70 roku n.e. napisanego z więzienia przez Mara Bar Serapiona:

"Jaką korzyść odnieśli Ateńczycy z wydawania Sokratesa na śmierć? Przyszedł na nich głód i zaraza jako pomsta za ich zbrodnię. Jaką korzyść wynieśli mieszkańcy Samos ze spalenia Pitagorasa? W jednej chwili kraj ich został zasypany piaskiem. Jaką korzyść osiągnęli Żydzi z tego, że skazali swego mądrego króla.? Przecież wkrótce potem zniknęło ich królestwo. Sprawiedliwie Bóg pomścił tych trzech mędrców. Ateńczycy poginęli z głodu, tych z Samos pochłonęło morze, Żydzi - zrujnowani i wypędzeni z własnego kraju - żyją w całkowitym rozproszeniu. Lecz Sokrates nie umarł całkowicie, żył nadal w naukach Platona, Pitagoras nie umarł całkowicie - żył nadal w posągu Hery, nie umarł także całkowicie mądry król - żył nadal w swojej nauce."

Pomimo braku przywołania Jezusa z imienia, fragment ten jest kwalifikowany przez wyznawców jako odnośnik do ich obiektu kultu. Przy głębszym zastanowieniu taka interpretacja wzbudzać musi szereg refleksji.

Dziwi na przykład, dlaczego autor pisze o Żydach jako tych, którzy skazali Jezusa. Kłóci się to z ówczesnym stanem prawnym, mianowicie pozbawieniem Sanhedrynu prawa orzekania wyroku śmierci. Podobnie zresztą było w innych krajach podbitych przez cesarstwo. Rzymianie zastrzegli sobie wyłączność sprawowania jus gladii.
Oczywiście możliwym jest, iż odnosił się Mara Bar Serapion do kulis wydarzenia, tak jak je przedstawia Nowy Testament, wskazując na kapłanów jako inicjatorów oraz na epizod z uwolnieniem Barabasza. Kwestią zasadniczą pozostaje w takim razie skąd znane mu były owe kulisy. Są dwie możliwości: opinia taka stanowiła rzecz ogólnie znaną na terenie Palestyny, tudzież całą historię zasłyszał od gorliwego wyznawcy, bardzo możliwe, że współwięźnia. Znowu w takim razie byłby to tylko pogłos zetknięcia się z chrześcijańskim ujęciem zagadnienia.
Na ten drugi wariant wskazuje dodatkowo tytulatura (król), jaką nadaje się w tekście domniemanemu Jezusowi. Zważywszy, że Jezus nie był nigdy oficjalnie za takiego uznany, oczywiście wyjąwszy własnych orędowników, rzecz wydaje się nieprawdopodobną w ustach osoby zupełnie postronnej, niezwiązanej emocjonalnie z podmiotem. Ponadto ewangeliczna sprzeczność dotycząca genealogii rzekomego potomka z rodu Dawida (Mateusz i Łukasz różnią się w swych wywodach) wskazuje, jak słabe, choć udowadniane z wielką determinacją, podstawy posiada ten biblijny "fakt". Zważywszy to wszystko, nie pozostaje nic innego, aniżeli zakwalifikować tą nadmierną atencję jako szczególnie podejrzaną. Takie ujęcie sugeruje za to jeszcze inną alternatywę. List ten przechowywany w muzeum brytyjskim, przechował się w formie odpisu datowanego na V wiek n.e. Znając brzydką tendencję chrześcijan do gorliwego naginania rzeczywistości ku własnym potrzebom, nie można wykluczyć, iż taki los spotkał również korespondencję Mara Bar Serapiona, którą odpowiednio spreparowano. Dla przypomnienia podam tylko kilka przykładów spektakularnych matactw: donacja Konstantyna Wielkiego, dekretały izydoriańskie, przeróbki i podróbki wielu tekstów, m.in. Józefa Flawiusza albo Lukiana.

Reasumując. Nie jest moją intencją stanowczo zaprzeczać istnieniu Żyda o imieniu Jezus. Pragnieniem moim było jedynie wskazać na możliwość zupełnie odmiennej interpretacji, aniżeli proponowana przez środowiska, w których żywotnym interesie leżało i leży dowodzenie prawdziwości przekazów Nowego Testamentu. Analiza źródeł innych, niż chrześcijańskie wskazuje na brak w nich całkowicie niezależnego oraz jednoznacznego potwierdzenia historii o Jezusie. Najczęściej teksty są reakcją autorów na rekomendację osoby Chrystusa przez zbory chrześcijańskie. Najważniejszy "dowód", czyli "testimonium Flavianum" to falsyfikat. Pozostaje w zasadzie tylko jeden odnośnik, mianowicie wzmianka o Jezusie w piśmie Józefa Flawiusza dotyczącym procesu jego brata Jakuba. Jednak sposób ujęcia tematu przez dziejopisarza chwieje kluczową chrześcijańską koncepcją to znaczy ukrzyżowaniem.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

W książce "Przewodnik apologetyczny" Josh McDowell pisze:

"Łukasz jako historyk opisuje zastosowane przez siebie techniki badawcze", potem jako "dowód" umieszcza poniższy cytat z ewangelii:

"Skoro już wielu podjęło się sporządzenia opisu wydarzeń, które wśród nas się dokonały, Jak nam to przekazali naoczni świadkowie i słudzy Słowa, Postanowiłem i ja, który wszystko od początku przebadałem, dokładnie kolejno ci to opisać Teofilu, Abyś upewnił się o prawdziwości nauki, jaka odebrałeś." (Łk 1, 1-4)

Pomijając na razie dysonans między wyrażeniem "skoro już wielu", z naciskiem na wielu, a oficjalnym uznaniem tylko czterech świadectw (Mateusza, Marka, Łukasza i Jana) chcę przede wszystkim zapytać, o jakich technikach badawczych rzekomo mówi Łukasz? Z tego fragmentu wynika tylko, że postanowił zbadać sprawę, o szczegółach metodologii milczy. Wbrew temu, co sugerują zwolennicy "prawd" ewangelicznych trudno z tego tekstu jednoznacznie wywnioskować, czy Łukasz miał możność przepytywania naocznych świadków, czy jedynie posiadał dostęp do przekazów uchodzących za ich autentyczne sprawozdania. Ekscytacja frazą, "które wśród nas się dokonały" jest także nadmierna. Może ona równie dobrze oznaczać: nas chrześcijan w rozumieniu całej grupy, stanowiącej jedność z tymi, którzy w czasie przeszłym mieliby podług swych relacji uczestniczyć w wydarzeniach. Słyszy się często opinię, jakoby Łukasz pracując nad swoim tekstem opierał się na wspomnieniach Maryi. Jeżeli z podanego cytatu wyraźnie widać, iż jego praca ma celu upewnienie Teofila w prawdziwości powtarzanych historii, winien nie omieszkać napomknąć o tak znamienitym źródle. Byłoby to wszakże doskonałym uwiarygodnieniem. Tego miażdżącego sformułowania tymczasem brak. Zbywa zresztą na takich oświadczeniach jednakowo u wszystkich "synoptyków"*¹. Widocznie prognozowali z zastanych w filiżankach fusów po bliżej nieokreślonych uczestnikach podwieczorku.
Jakby nie patrzeć jedna sprawa nie powinna budzić zastrzeżeń u choćby największych sceptyków. Źródła Łukasza (i nie tylko jego) posiadały sporą fantazję, a sam spisujący stanowi kwintesencję dziecięcej naiwności. Podobnym infantylizmem odznacza się cała reszta "biografów" od niepokalanego poczęcia oraz zmartwychwstania, ale przecież my ludzie tak tęsknimy za udoskonalonym i nie szkodzi, że odrealnionym światem bajek. Dlatego zapewne wielu czytając na przykład ewangelię Jana stara się nie dostrzegać jawnych nonsensów. A powinno przecież zastanowić, dlaczego słowo podobno objawione, czyli w założeniu doskonałe, wykazuje logiczną niespójność. Otóż u Jana 12.48 czytamy: "Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym." I byłoby to do przyjęcia, gdyby ciut wcześniej nie padła wyraźna wskazówka, że przyczyną ludzkiej niechęci do tego słowa jest wola samego "dobrego" i "miłosiernego" boga.

"Zaślepił oczy ich
I zatwardział serce ich,
Aby nie widzieli oczami swymi
I nie rozumieli sercem swym,
I żeby się nie nawrócili,
I żebym ich nie uzdrowił".(J 12.40)

Delikatnie ujmując, dowcipniś z tego niebieskiego ojca nielada.
Podobnych absurdów w Nowym Testamencie jest mnóstwo. Najbardziej chyba spektakularny przejawia się w rozbieżności sprawozdawczej z momentu zejścia Jezusa. Jan przytacza taką wersję: "A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: Wykonało się! I skłoniwszy głowę, oddał ducha." (J 19.30). Natomiast od Łukasza dowiadujemy się: "A Jezus zawoławszy wielkim głosem, rzekł: Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to skonał." (Łk 23.46) Tej niekonsekwencji nie da się wytłumaczyć różnym czasem obserwacji sceny, gdyż dotyczy ona tego samego krótkiego momentu. Ponadto nie chodzi o drobne potknięcie w jakimś nieistotnym detalu. Mówimy o kluczowym wydarzeniu dla całego chrześcijaństwa. Oczywiście istnieje zjawisko rozbieżności w relacji świadków, tylko, że dopuszczenie tej niedoskonałości ludzkiej percepcji burzy koncepcję prawdziwego, bo natchnionego słowa bożego.
Prawda jest taka, że biblia to tekst, którego objawienie wynika tylko z takiego do niego podejścia ludzi, a nie z rzeczywistej nadprzyrodzoności. A skoro tak to należy dopuścić możliwość pomyłki, bądź celowego wprowadzenia w błąd, również odnośnie innych zdarzeń, jak choćby zmartwychwstanie. I nic tu nie pomoże deklaracja autora:
"A to jest właśnie uczeń, który składa świadectwo o tych rzeczach i to napisał; a wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe" (J 21.24)
Przede wszystkim to wiemy o prawdziwości istnienia fenomenu zatytułowanego: nieskończenie wielka łatwowierność części rodzaju ludzkiego.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Podnoszą często zwolennicy "słowa objawionego" argument o niekwestionowaniu na podstawie przekazów, niejednokrotnie bardzo skąpych, autentyczności Aleksandra Wielkiego, Juliusza Cezara, Sokratesa, bądź Solona. Przewrotność niesłychana. Zapominają mianowicie o pewnym drobniutkim szczególe: nikomu nie wpadnie do głowy obstawać przy nadnaturalnych mocach, tudzież boskości Aleksandra Wielkiego. A przecież o nim również opowiadano, jako o synu Zeusa, którego grom miał uderzyć w łono Olimpiady, zapładniając królewską matkę. Przypisywano mu poetycko władzę nad żywiołem, uśmierzenie wzburzonych morskich fal, cofnięcie wód, niczym podczas pochodu Mojżesza, a wszystko, by wojska Aleksandra mogły bez przeszkód pokonać Morze Pamfilijskie. Wyznawcy Chrystusa wymagają tymczasem, aby każde ludowe podanie "Made in Biblia" traktować jako prawdę absolutną. W imię tego uzurpują sobie prawo ustalania norm moralnych. Podobno w każdej bajce tkwi ziarenko prawdy. Nie wydaje mi się jednakże, aby dla tego ziarenka należało wierzących traktować w sposób szczególny i przyznawać ich punktowi widzenia specjalny status. Zwłaszcza, gdy w oparciu o tę wydumaną wyjątkowość nie wahali się, gdy urośli w siłę, siłą narzucać swoich przekonań. Niejednokrotnie posuwali się przy tym do najgorszych zbrodni. Dlatego, gdy prof. Ernest Kevan powiada:

"Kościół, który jest zbyt święty, by budować na spróchniałych fundamentach, jest zarazem zbyt prawowierny, by budować na micie",

wypada się tylko uśmiechnąć z politowaniem, dumając nad ludzką nieroztropnością przy wypowiadaniu sądów. Inny przykład beztroskiej paplaniny:

"Proces rozumowania stosowany przez Jesus Seminar*² to wymyślna forma błędu logicznego, znana jako petitio principia, czyli domaganie się początku. Błędne koło w dowodzeniu rozpoczyna się tu od pozbawienia postaci religijnej z I wieku aspektu nadprzyrodzoności - i kończy się w tym samym punkcie."(dr Norman Geisler, BECA, 388)

Ten sam zarzut można skutecznie odwrócić, chociażby odnosząc się do chrześcijańskiego założenia, jakoby owa postać religijna z I wieku była nieposzlakowanie uczciwa i doskonała moralnie. Przypomnijmy sobie słowa Łukasza o wielu, którzy mieli spisywać dzieje Jezusa. Trzech obok samego Łukasza to chyba za mało, by używał on określenia "wielu". I rzeczywiście. Jest przecież jeszcze cały szereg innych świadectw, czyli apokryfów. A w świetle apokryficznej Ewangelii Judasza*³ ta opinia o nadprzyrodzoności oraz właśnie nieskazitelnej uczciwości Jezusa znacznie blednie. Jeżeli traktujemy ewangelie kanoniczne jako wiarygodne źródła, musimy taką samą rangę nadać apokryfom jako równie rzetelnym materiałom historycznym i nie może mieć znaczenia fakt, że nie podoba się to wierzącym, gdyż burzy, przyjęty dotąd za prawdziwy, wizerunek ich przedmiotu kultu. Otwartość to podstawowe kryterium bezstronnego podejścia badawczego. Naturalnie jest dla mnie w pełni zrozumiałym, iż dla potrzeb wiary dopuszcza się wybiórczą selekcję. Tylko w takim wypadku nie ma mowy o obiektywizmie, ani o aspiracji tego ideologicznego ujęcia do miana niepodważalnej prawdy.

Na koniec przykład takiego przerażającego braku obiektywizmu oraz zupełnej ignorancji u osoby, uważającej siebie za otwartego, poszukującego prawdy naukowca, którego sztandarowym zarzutem pod adresem sceptyków i krytyków słowa biblijnego jest ni mniej, ni więcej tylko właśnie zarzut niedostatecznej elastyczności oponentów.
Josh McDowell w swoim "Przewodniku apologetycznym" umieścił taką oto informację:

"Mahomet, Konfucjusz, Budda i inni ludzie zostali poczęci w sposób naturalny - męskie nasienie zapłodniło żeńskie jajo. Z Jezusem Chrystusem było inaczej. Matka poczęła Go, gdy była jeszcze dziewicą. Nie miał on "rodzonego ojca". Poczęcie i narodzenie Chrystusa z dziewicy to coś wyjątkowego w dziejach ludzkości."

Wyjątkową zdaje się być niewiedza autora powyższych słów. Chociaż bardziej prawdopodobnym jest celowe matactwo. Jakoś przychodzi mi z ogromnym trudem uwierzyć, że nieznane są temu panu choćby buddyjskie podania o cudownych narodzinach ich kultowej postaci.

*¹W ewangelii Mateusza (9, 9) istnieje wprawdzie wers mówiący o powołaniu przez Jezusa kogoś wykonującego zawód celnika imieniem Mateusz, ale w tym samym wydarzeniu zarówno Marek (2,14), jak też Łukasz (5,27) owego celnika nazywają Lewi.

*²Jesus Seminar - grupa siedemdziesięciu badaczy o zróżnicowanym światopoglądzie przy Estar Institute of Santa Rosa w Kalifornii, spotykająca się w celu oceny autentyczności słów i czynów Jezusa; w wyniku tych dociekań, orzekli, iż jedynie 2% wypowiedzi Jezusa jest niewątpliwie jego autorstwa, 82% nie jest autentyczne, a 16% stanowią słowa wątpliwe, co do swej oryginalności.

*³ "Przewyższysz ich (apostołów) wszystkich. Ale, Judaszu, musisz poświęcić ciało, które mnie okrywa"
"Wystąp przed wszystkich, a opowiem ci o tajemnicach królestwa. Możliwe jest, żebyś je osiągnął, chociaż wiele wycierpisz."
Te dwa fragmenty, jak też cała wymowa Ewangelii Judasza wskazuje na działania Judasza zgodnie z wolą oraz zaleceniami samego Jezusa. W tym wypadku potępienie zdrajcy, jakie dokonuje się w pismach kanonicznych stałoby się niesłuszne, a całość historii z przebiegiem ostatniej wieczerzy, pojmaniem, procesem i w konsekwencji ukrzyżowaniem nosiłaby znamiona mistyfikacji.

Bibliografia:
-"Zarys dziejów religii" Praca zbiorowa pod redakcją Komitetu: prof. dr Józef Keller - przewodniczący, prof. dr Wiesław Kotański, prof. dr Witold Tylach, mgr Bogdan Kupic, Iskry 1985
-"Słownik apologetyczny" Josh McDowell, Oficyna Wydawnicza "Vacatio" Warszawa 2002
-"Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu", Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne Warszawa 1975

______________________________________________

Wszelkie kopiowanie, rozpowszechnianie bez podania autora i spytania go o zgodę będzie naruszeniem moich dóbr intelektualnych, przez co traktowane przeze mnie jako przejaw kurewstwa.

The Game is over.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Chyba już kiedyś zwracałam się do szanownej moderacji z prośbą o niepoprawianie w moich postach pisowni słowa "biblia"?
Wtedy przytoczyłam stosowną argumentację.
Jak widać nie poskutkowało. Trudno.
Jak to szło?
"Żegnam czule".

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

rany, człowieku, niżej mi wkleiłeś jakiś tasiemiec chyba z twardego dysku i spodziewasz się że bede Ci odpisywał godzinami na coś co Ty wklejasz przez dziesiec minut? miej litość, zajrzyj do artykułów polemicznych do Twojego i znajdziesz odpowiedzi dlaczego to czy tamto. Zreszta może i odpowiem jutro coś na tamte posty ale nie obiecuje, nie mam az tyle czasu zwyczajnie

tu masz np link do polemiki z częścią Twojego przeklejonego skądś artykułu www.trinit(*)-w-zrodlach-pozabiblijnych.htm

Odpowiem tylko na to co napisałeś na górze. Skoro już przestałeś się spierać że siedem i siódemka to to samo słowo.

piszesz
>A dlaczego nie przyjąłeś, że siedem to liczba dni wyznaczająca właśnie tydzień?
I Ty śmiesz insynuować, że znasz Biblię, tę heroinę dla oszołomów?
Nie wpadło Ci do łba, że siódemka (tydzień) jako siedem dni to naturalna konsekwencja wynikająca z 1. Rdz. Genesis?
Bóg stwarzał pono świat przez dni sześć, a siódmego odpoczywał. Daje to tydzień, synonim siedmiu DNI.

I w tym momencie to już sam nie wiem jak ci to prościej tłumaczyć. Siedem to liczba dni tygodnia i siedem to słowo oznaczające tydzień i siedem w hebrajskim. Gdzie niby pisze to co twierdzić. mamma mia!

zobacz tu www.dabar.de/5SZAWUOT.htm

>Żydowskie Święto Szawuot

>Słowo hebrajskie oznaczające tydzień brzmi "SzaWuA". Wywodzi się ono od liczby siedem, po hebrajsku "SzeWA". Wszyscy oczywiście domyślamy się dlaczego. Tydzień ma po prostu siedem dni. "Szawuot" - nazwa święta - to liczba mnoga od słowa SzaWuA i oznacza "tygodnie". Stąd święto, które przypada w tych dniach, nazywamy Świętem Tygodni. Zgodnie z logiką systemu liczbowego w języku hebrajskim moglibyśmy powiedzieć, że "tygodnie", to tydzień tygodni, czyli siedem tygodni. Opis sposobu obliczania tego święta potwierdza, że "Szawuot" oznacza "tydzień tygodni":

wiec juz powinienes się domyślic dlaczego ktoś przede mną przyjął że tydzień mozna liczyc jako siedem, jak nie rozumiesz to mi po prostu ręce opadają

szawa (siedem) szawua (tydzień) kapewu?

to tak na szybko jeszcze jedno

fajnie myśłisz doszukując się niekonsekwencji w Biblii.

>Podobnych absurdów w Nowym Testamencie jest mnóstwo. Najbardziej chyba spektakularny przejawia się w rozbieżności sprawozdawczej z momentu zejścia Jezusa. Jan przytacza taką wersję: "A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: Wykonało się! I skłoniwszy głowę, oddał ducha." (J 19.30). Natomiast od Łukasza dowiadujemy się: "A Jezus zawoławszy wielkim głosem, rzekł: Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to skonał." (Łk 23.46)

ile osob stało pod krzyżem? skoro mniej niz wszyscy ewangelisci to jak ktoś kto tam nie był może przekazać słowo w słowo co się działo? wiesz jak się zmienia historia przekazywana z ust do ust? A ile lat mineło od wydarzeń do ich spisania? według katolickiej terminologi bo ty sie zaraaz rozpiszesz na 33 strony udowodniając ze jakiś mac donald ma inne zdanie i już. Nie ma zadnych prac piszących sprzeczne z nim tezy, mac donald ma racje i koniec

był kiedys taki zabawny film Zeitgeist, duży fr opisuje jak to Jezus jest zmyśloną postacią bo to tak naprawdę jest Horus. Zapraszam do ogladania
www.youtub(*)st&p=77F3B295C7957206&index=58

>ile osob stało pod krzyżem? skoro mniej niz wszyscy ewangelisci to jak ktoś kto tam nie był może przekazać słowo w słowo co się działo? wiesz jak się zmienia historia przekazywana z ust do ust? A ile lat mineło od wydarzeń do ich spisania? według katolickiej terminologi bo ty sie zaraaz rozpiszesz na 33 strony udowodniając ze jakiś mac donald ma inne zdanie i już. Nie ma zadnych prac piszących sprzeczne z nim tezy, mac donald ma racje i koniec

I Ty durniu w te historie przekazywane z ust do ust wierzysz, ja nie.
_____________________________________________________________________
Mam nadzieję, że juz zarobiłam na bana. Dożywotniego.


Z wyrazami szacunku.
Tamarka.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

>>ile osob stało pod krzyżem? skoro mniej niz wszyscy ewangelisci to jak ktoś kto tam nie był może przekazać słowo w słowo co się działo? wiesz jak się zmienia historia przekazywana z ust do ust? A ile lat mineło od wydarzeń do ich spisania? według katolickiej terminologi bo ty sie zaraaz rozpiszesz na 33 strony udowodniając ze jakiś mac donald ma inne zdanie i już. Nie ma zadnych prac piszących sprzeczne z nim tezy, mac donald ma racje i koniec
>I Ty durniu w te historie przekazywane z ust do ust wierzysz, ja nie.
>_____________________________________________________________________
>Mam nadzieję, że juz zarobiłam na bana. Dożywotniego.
>
>Z wyrazami szacunku.
>Tamarka.
>
>

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.
>

a niby za co ban? ja sie nie obrażam,

Napisałem tylko że to nie dowód bo wielokrotnie historie opowiadane po latach przez róznych ludzi, naocznych świadków, się róznią. A taki maac donald uzna to za argument ze Biblia mówi nieprawdę. Żałość.

>fajnie myślisz doszukując się niekonsekwencji w Biblii.
>>Podobnych absurdów w Nowym Testamencie jest mnóstwo. Najbardziej chyba spektakularny przejawia się w rozbieżności sprawozdawczej z momentu zejścia Jezusa. Jan przytacza taką wersję: "A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: Wykonało się! I skłoniwszy głowę, oddał ducha." (J 19.30). Natomiast od Łukasza dowiadujemy się: "A Jezus zawoławszy wielkim głosem, rzekł: Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to skonał." (Łk 23.46)
>ile osób stało pod krzyżem? skoro mniej niz wszyscy ewangeliści to jak ktoś kto tam nie był może przekazać słowo w słowo co się działo? wiesz jak się zmienia historia przekazywana z ust do ust? A ile lat minęło od wydarzeń do ich spisania? według katolickiej termino logi bo ty sie zaraza rozpiszesz na 33 strony udowodniając ze jakiś mac donald ma inne zdanie i już. Nie ma żadnych prac piszących sprzeczne z nim tezy, mac donald ma racje i koniec

Cenilam ciebie za utarczki z nieukami, bo miałeś racje.

Tutaj nie wygląda na to, chociaż udowodnić nie potrafię.
Bo sie na tym nie znam. Fakty to rzecz uparta, a dla mnie faktem jest ze dopiero Konstantyn usankcjonował i sformalizował dla swoich celów idee chrześcijaństwa.
Zwyczajnie nakazał wydać 50 oficjalnych kopii biblii zredagowanych przez swojego pomagiera od spraw religijnych ale zapomniałam jego nazwiska.

Aby było śmieszniej, polecam

www.peshertechnique.infinitesoulutions.com/

ewentualnie Książki napisane przez ta panią.

O jak bym chciała ja tutaj widzieć dyskutująca z ...katolicka wiekszoscia racjonalistow i innymi racjonalistami tez....

PS
Jedna z jej Książek Jesus the Man została przetłumaczona min na polski jezyk pod tytułem Jezus Mezszczyzna? zdaje sie.

Po raz ostatni durniu z Twego olinkowanego tekstu Ci zacytuję:

"Naliczycie także sobie od dnia pierwszego po sabacie, od dnia, któregoście ofiarowali snop podnoszenia, siedem tygodni zupełnych niech będzie. Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni;" - 3 Mojż. 23:15-16

"NALICZCIE PIĘĆDZIESIĄT DNI".
Czytaj i myśl, albo na rany tego włóczęgi Jezusa, Chrystusem nazwanego przez żądną spełnienie proroctw gawiedź, weź sobie kalkulator do łap i licz:
7x7=49 + 1 ("aż do pierwszego dnia")=50 DDDDNNNIII
Myślenie ma przyszłość.
I przestań k***a kombinować jak koń co ma pod górkę.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

>Po raz ostatni durniu z Twego olinkowanego tekstu Ci zacytuję:
>"Naliczycie także sobie od dnia pierwszego po sabacie, od dnia, któregoście ofiarowali snop podnoszenia, siedem tygodni zupełnych niech będzie. Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni;" - 3 Mojż. 23:15-16
>"NALICZCIE PIĘĆDZIESIĄT DNI".
>Czytaj i myśl, albo na rany tego włóczęgi Jezusa, Chrystusem nazwanego przez żądną spełnienie proroctw gawiedź, weź sobie kalkulator do łap i licz:
>7x7=49 + 1 ("aż do pierwszego dnia")=50 DDDDNNNIII
>Myślenie ma przyszłość.
>I przestań k***a kombinować jak koń co ma pod górkę.
>

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Tamaro, ręce mi opadły, nogi mi opadły, opadła mi głowa i brzuszysko moje tez mi opadło jak to przeczytałem.

69 × 7 × 360 dni = 173880 dni
(62 siódemki plus siódemka) RAZY 360!!

nawias nawet dodaje bo zaraz znów coś będę tłumaczyć z rzeczy najprostszych

tam nie ma siedem razy siedem, na Wielkiego Racjonaliste, myśl, czytaj ze zrozumieniem

myśl bo (zacytuje Cię)

>Myślenie ma przyszłość.
>I przestań k***a kombinować jak koń co ma pod górkę.

a teraz przepraszaj za durnia bo jak mnie zostawisz durniem, to taki punkt odniesienia w stosunku do tego co Ty piszesz sprawi że wyjdziesz poza skale

a juz tak na serio to nie wiem dziewczyno, skąd u diabła wzięłaś te 50 dni?

>a teraz przepraszaj za durnia bo jak mnie zostawisz durniem, to taki punkt odniesienia w stosunku do tego co Ty piszesz sprawi że wyjdziesz poza skale
>a juz tak na serio to nie wiem dziewczyno, skąd u diabła wzięłaś te 50 dni?



Wypowiedz anioła jest nieprecyzyjna co zrozumiałe. Nie powie że tego i tego dnia pojawi sie Mesjasz. Mówi że pojawi się po 62 i 7 "siódemkach". Ale nie mówi co siódemki oznaczają. Pozostawia interpretacje otwartą. Więc chcąc zrozumiec należy sprawdzać. W przypadku siódemek lat się sprawdza co do dnia

(z postu Hajkumkajkum, 13.03.2010 godz. 11.09 ups., sorry on jest tylko Hajkum bez Kajkum ...a dałabym sobie ... hm, za to z nr 2, albowiem już chyba był nr 1 i go zbanowano)

1. Nie, nie jest zrozumiałe dlaczego coś ma być nieprecyzyjne. Wręcz przeciwnie po nadrzędnym bycie należałoby oczekiwać większej pedanterii.

2. A więc anioł nie mówi co siódemki oznaczają, ale coś czule szepce we łbach co poniektórych oszołomów, że nagle słowo siódemka, oznaczające także tydzień nie jest tygodniem tylko latami, w dodatku liczącymi sobie 360 dni. Wszyscy zdrowi? Ano, jak widać niekoniecznie.
Powstaje natychmiast dręczące pytanie dlaczego anioł nie podał zwyczajnie bez owijania w bawełnę, że chodzi o lata.

Ale ... zacytujmy teraz (ponownie), choć do głąbów niektórych i tak nic nie dotrze, fragment z biblii:
"Naliczycie także sobie od dnia pierwszego po sabacie, od dnia, któregoście ofiarowali snop podnoszenia, siedem tygodni zupełnych niech będzie. Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni;" - 3 Mojż. 23:15-16

Widzimy tu wyraźnie, że gdy czytamy w biblii o tygodniach to chodzi całkowicie i zupełnie o tygodnie, jakie znamy, a oznaczające zwyczajne siedem dni: od poniedziałku do niedzieli, od montagu do sontagu, od mondaya do sundaya.
NIE ŻADNE LATA.

Bądź zatem uspokojona zdrowa części tego forum, która mogłaś się poczuć zaniepokojona przy czytaniu tego steku Hajkumo - bzdur, nawet nie nazwę tego intelektualnym bełkotem, gdyż stanowiłoby obrazę dla wszystkich bełkotliwych, ale jednak intelektualistów, czyś aby dalej w owym dobrym zdrowiu.
Wszystko w najlepszym w porządku. Choć rzeczywiście lektura tego rozwolnienia a'la "Strażnica" może zachwiać, co wrażliwszym układem nerwowym.

P.S.
O tak, takie św. Tereski od dzieciątka Jezus nie obrażają się ani za durni, ani za każde inne razy ... to takie małe ofiarki dla bachorka (ksywka: Mesyasz), ewentualnie tatusia (imie własne Jahwe, ksywka: złoty ciołek).

P.S. nr 2
Ciekawe co by wyszło, gdyby za siódemki/tygodnie wstawić parseki? Może czarna dziura.
I byłby to dowód na kozojebców eksplorację wszechświata na długo przed Johnem Weehlerem i resztą trutni zwanych naukowcami.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

§ 10. Należy stosować się do zaleceń zawartych w instrukcji obsługi Forum, a w szczególności:
.
.
c) cytować wyłącznie te fragmenty wypowiedzi rozmówcy, na które bezpośrednio udziela się odpowiedzi. Należy wycinać cytaty, do których nie odnosi się wypowiedź.

ok przepraszam, już tak będę robił zwyczajnie nie znam waszego regulaminu

>ok przepraszam, już tak będę robił zwyczajnie nie znam waszego regulaminu

To na wszelki wypadek przeczytaj, powinieneś to zrobić zaraz po rejestracji.

Regulamin

Tamarko, zaczne od śmiesznej rzeczy. Twój skrót 3 Mojż. 23:15-16 sprawił mi wiele kłopotu ponieważ opisałaś tak Ksiegę Kapłańską oznaczaną skrótem Kpł. Rzeczywiscie jest ona 3 w kolejności ale na przyszłośc pisz zrozumiale uzywaj skrótów które pozwolą mi odnaleśc cytat

Pisze w Kpł 23:15-16 o Święcie Tygodni. Rzeczywiście całość brzmi

>15 Naliczycie także sobie od dnia pierwszego po sabacie, od dnia, któregoście ofiarowali snop podnoszenia, siedem tygodni zupełnych niech będzie.
>16 Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni; tedy ofiarować będziecie ofiarę śniedną nową Panu.

Więc mamy arytmetyke prostego równania
7x7+1=50
znaczy siedem(dni)razy siedem(tygodni) plus jeden równa sie pięcdziesiąt

Pytanie czy to potwierdza czy obala broniona przeze mnie teze że Siódemke liczymy latami?

POTWIERDZA

jak? Zobacz tutaj

w tym linku
potop-exodus.w.interia.pl/proroctwa/69tygodni.html
masz fr
>Dochodzimy do 33 a nie 32 roku naszej ery, gdyż nie ma roku zerowego. W 33 roku miesiąc Nissan rozpoczął się prawdopodobnie 20 marca, zaś 14 Nissan kiedy to obchodzono Paschę i ukrzyżowano Jezusa przypadał na 2 i 3 kwietnia, tj. od czwartku wieczorem do piątku wieczorem według starotestamentowego sposobu odmierzania dni (EXODUS 12:18; KAPŁAŃSKA 23:5.32).

Musze sie przyznać że kiedy szukałem tego stało się coś czego nie rozumie. Otworzyłem zamiast na Kpł 23 na Kapł 25. Hmmm. Wiesz co tam jest? Rok jubileuszowy i rok szabatowy. I czytam szukając TWEGO cytatu

Kapł 25
>3 Przez sześć lat osiewać będziesz pole twoje, i przez sześć lat winnice twoje obrzynać będziesz, zbierając urodzaje z niej;
>4 Ale roku siódmego sabat odpocznienia mieć będzie ziemia, sabat Pański; pola twego nie będziesz osiewał, ani winnicy twojej obrzynał.

Wtedy zacząłem się smiać, myślac że podałaś mi nieświadomie dowód. Ale przeciez ja się pomyliłem! Zobacz ze w tym fr masz SIÓDEMKE odnoszącą się do liczby lat!

A wiesz co przeczytałem dalej?

Kapł 25
>8 Naliczysz też sobie siedem tygodni lat, to jest siedem kroć siedem lat; i uczyniąć dni siedmiu tygodni lat czterdzieści i dziewięć lat.
>9 Tedy każesz zatrąbić w trąbę huczną miesiąca siódmego, dnia dziesiątego tegoż miesiąca; w dzień oczyszczenia każecie zatrąbić po wszystkiej ziemi waszej.
>10 I święcić będziecie rok pięćdziesiąty, a obwołacie wolność w ziemi wszystkim obywatelom jej. Lato miłościwe mieć będziecie; i wróci się każdy do osiadłości swojej, i każdy do rodziny swojej wróci się.

Zobacz
7x7=49 tym razem LAT!
I nagle w wersie dziesiątym masz 50.
wiec 7x7+1=50

Jak widzisz sama potwierdziłaś słowa proroctwa, nieświadomie zresztą. Ale mnie niesamowicie zastanawia - dlaczego pomyliłem sie i odczytałem 25 zamiast 23. I akurat w 25 była odpowiedź. Księge kaplańska czytałem w całości tylko raz w życiu jakieś pól roku temu, hmmm...

Nie chcąc kopać leżacych powiem tylko tyle-plujesz jadem dziewczyno, ale sama sie kompromitujesz. Podajesz mi dowody na moje twierdzenie, mówiąc że ona je obalają. Więcej pokory.

I powtarzam- odwołaj swoje obelgi na mój temat. Jeśli ja jestem durniem I potraktujemy mnie jako punkt odniesienia do Twojej osoby, to Ty na tym wykresie wychodzisz poza skale.

Co do obelg w stosunku do postaci z Biblii zacytuje Leśmiana

>I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie!
>A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?

Oczywiście teraz znowu z czymś wyskoczysz-czekam

>Tamarko, zaczne od śmiesznej rzeczy. Twój skrót 3 Mojż. 23:15-16 sprawił mi wiele kłopotu ponieważ opisałaś tak Ksiegę Kapłańską oznaczaną skrótem Kpł. Rzeczywiscie jest ona 3 w kolejności ale na przyszłośc pisz zrozumiale uzywaj skrótów które pozwolą mi odnaleśc cytat
(oszołomiony słowem natchnionem)

>zobacz tu www.dabar.de/5SZAWUOT.htm
(to tez ten sam, tylko trochę wcześniej podaje link)

A w linku tym jakis inny oszołomiony podaje skrót: 3Mojż. 23:15-16.
Albowiem wydźwięk wybroczyn z linku są po myśli drogiego Hajkuma to nasz drogi Hajkum z numerem 2 (a gdzie się podział ten z jedynką?)nie wnosi zastrzeżeń.

>Musze sie przyznać że kiedy szukałem tego stało się coś czego nie rozumie.

A w ogóle coś rozumie?
Może z gramatyki?

>Otworzyłem zamiast na Kpł 23 na Kapł 25. Hmmm. Wiesz co tam jest? Rok jubileuszowy i rok szabatowy. I czytam szukając TWEGO cytatu
>Kapł 25
>>3 Przez sześć lat osiewać będziesz pole twoje, i przez sześć lat winnice twoje obrzynać będziesz, zbierając urodzaje z niej;
>>4 Ale roku siódmego sabat odpocznienia mieć będzie ziemia, sabat Pański; pola twego nie będziesz osiewał, ani winnicy twojej obrzynał.
>Wtedy zacząłem się smiać, myślac że podałaś mi nieświadomie dowód. Ale przeciez ja się pomyliłem! Zobacz ze w tym fr masz SIÓDEMKE odnoszącą się do liczby lat!
>A wiesz co przeczytałem dalej?
>Kapł 25
>>8 Naliczysz też sobie siedem tygodni lat, to jest siedem kroć siedem lat; i uczyniąć dni siedmiu tygodni lat czterdzieści i dziewięć lat.

Pierwej otrę łzy, co mi rzęsiście po licu ze śmiechu płyną. Potem sprostuję, cytując stosowny urywek wprost z biblii bez manipulacji tekstem, jakiej dokonał Hajkum:

"(8) Policzysz sobie siedem lat szabatowych, to jest siedem razy po siedem lat, tak że czas siedmiu lat szabatowych będzie obejmował czterdzieści dziewięć lat. "

Rok szabatowy jest tu nie dość, że jednostką określoną to jeszcze stanowi niezbędne dla poprawności wyrażenia dopełnienie liczebnika. We fragmencie z Daniela (wywołującym orgazm (nieuzasadniony) u Hajkuma) natomiast brakuje frazy "lat szabatowych". Jest tylko:

" (25) Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, w czasach jednak pełnych ucisku."

Gdyby miała byc prawdziwą interpretacja Hajkumowa, we fragmencie tym powinniśmy przeczytać np.:

"siedem lat szabatowych i sześćdziesiąt dwa lata szabatowe",
ewentualnie:
"siedem lat i sześćdziesiąt dwa lata"

Jak wyżej. Tak się składa, że po liczebnikach np. 7, albo 62, albo jakichkolwiek, aby wyrażenie miało sens musi nastąpić dookreślenie "czego?", "kogo?"

Zatem tłumacze słusznie założyli, że w tym wypadku słowo posiadajace w jęz. hebrajskim dwa znaczenia (tydzień oraz właśnie liczebnik siedem) należy przełożyć jako tydzień.
Ponawiam, gdyby rzeczywiście w tym tekście chodziło o siedem w rozumieniu liczebnika to musiałoby zostać doprecyzowane czego siedem.
Np. "siedem siódemek baranów", albo "siedem siódemek ignorantów", albo "siedem siódemek durniów", etc.

Albo: "sześćdziesiąt dwie siódemki durniów".

Biblia wprawdzie pełna jest idiotyzmów, ale nie aż takich, jakie proponuje Hajkum.

>Nie chcąc kopać leżacych powiem tylko tyle-plujesz jadem dziewczyno, ale sama sie kompromitujesz. Podajesz mi dowody na moje twierdzenie, mówiąc że ona je obalają. Więcej pokory.

Leżysz Ty ... i robisz pod siebie.
Próba spoufalenia, czy jedynie pokazania wyższości wierzącego?

>I powtarzam- odwołaj swoje obelgi na mój temat. Jeśli ja jestem durniem I potraktujemy mnie jako punkt odniesienia do Twojej osoby, to Ty na tym wykresie wychodzisz poza skale.

Wychodzę poza skalę, ale w górę. Co zresztą nietrudne przy takim osobniku.

I jeszcze słowem końcowym.
Hajkum wierzy sobie. Zdarza się. To jeszcze nie dramat.
Wierzy w brednie. I to sie zdarza, choć to też nie katastrofa.
Ale Hajkum przychodzi ze swoimi wierzeniami w idiotyzmy na forum racjonalisty.
Po co to robi?
Chce podyskutować, sprawdzić swoje "wiadomości", zweryfikować je poddając pod rozwagę racjonalnej obróbce?
A skąd. On ma już swoją niepodważalną prawdę, nic to, że objawioną.
W tym wypadku jego pobyt tu jest tylko i wyłącznie próbą naznaczenia i tego miejsca wybroczynami irracjonalności.
Cóż. Wierzący, a zwłaszcza zwolennicy "prawd" biblijnych nie mogą znieść myśli, że ktoś nie tak, jak oni myśli.

Ale szanowna Moderacjo nie odbierajmy mu zapału, niech sobie dalej uprawia tu swą radosną twórczość. Doceńmy zaangażowanie z jakim robi z siebie durnia:

>>Ale mnie niesamowicie zastanawia - dlaczego pomyliłem sie i odczytałem 25 zamiast 23. I akurat w 25 była odpowiedź.

Ani chybi duch świnty kierował tym wszystkim.

Dziś udając się do klozetu zoczyłam bez okno wróbla. Potem zadzwonił Wróblewski.
Ani chybi znak to był.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

Pomijając Twoje samozadowolenie z siebie to przeoczyłas dziewczyno bardzo ważną rzecz. Biblia operując wielokrotnościami siódemki robi to bardzo róznorako. Masz wielokrotnośc dni, choćby w stworzeniu świata, masz wielokrotnośc tygodni jak w cytowanym fragmencie, czy wielokrotnośc lat. Jeslibys poczytała trochę wnikliwiej zauważyłabyś tez że nie należy odrywac interpretacji fragmentu od kontekstu. W tym wypadku kontekstem jest ST, a konkretnie proroctwa w starym testamencie. Pomijając te które nie podaja konkretu, przyjrzyjmy się szybko tym które liczą za ile się cos wydarzy, ile coś potrwa. Szybko przejrzałem St i zobaczmy co tam znalazłem.

Ks. Rodz 15:13
Bóg da Abrahama mówi, żeby wiedzał, iż jego potomkowie będą w niewoli czterysta LAT. Czas od poczatku do końca liczony jest w latach.

Ks Rodz 41:26
Józef wyjasnia faraonowi sen. tłumaczy że siedem krów tłustych to czas siedmiu LAT, potem siedme krów chudych to siedem LAT.

Ks Jeremiasza 25:11
Spustoszenie Jerozolimy sprowadzi na naród wybrany siedemdziesiąt LAT niewoli

Ks Jeremiasza 29:11
Bóg sprowadzi swoj naród do ziemi wybranej po siedemdziesięciu LATACH, podobnie jak wyżej

I nagle następuje Proroctwo o siedemdziesieciu tygodniach. Czemu to niby miało by byc odmienne i nie należałoby tego liczyć w latach? Może daltego aby kryc konkretny rok przybycia mesjasza przed żydami, którzy wiele razy pokazywali że sa zatwardziali w swoich czynach?

W dodatku Twoja analiza składniowa zdań ma pewną lukę. Wiesz co to jest elipsa? To taki zabieg w którym usuwa się słowo ze zdania. Jesli potraktujesz zdanie dosłownie o siedemiu tygoniach i szescdziesieciu tygodniach to proroctwo nie bedzie mialo wystepujacej zwykle w proroctwach kategorii LAT. Ale chcac liczyć tydzień za siódemke pojawia się natychmiasst zdananie z elipsą. To zdanie z elipsa jest nie tylko przystające do dat z NT i ST, ale tez przystaje do liczenia proroctwo latami.

Lata szabatowe i tygodnie liczone siódemkami sa w przepisach religijnych a nie w przepowiedniach religijnych. W dodatku wcześniej udowodniłem Ci że siódemka może byc spokojnie łączona z latami. Masz jakies inne pomysły na obalenie tezy?

skoro ty zabawiłas sie w analize mojej osoby to ja powiem cos o Tobie. Napisałaś kiedys coś w stylu żebym nie pisał bzdur i nie niepokoił ludzi czytajacych to. Ale Ty nie mówiłaś o ludziach tylko o Sobie. Takie gwałtowne zarzucanie mnie argumentami ad persona, przekształcanie mojego nicku w hajkusie, hajkumy czy inne humkukumy świadczy że strasznie się boisz tego proroctwa. Co w nim tak cię przeraziło? Boisz się że Bóg jednak istnieje?

Się napisał ociec misjonarz.

>W dodatku wcześniej udowodniłem Ci że siódemka może byc spokojnie łączona z latami.

A w Danielu jak lat nie było przy siódemce tak nie ma.

>skoro ty zabawiłas sie w analize mojej osoby to ja powiem cos o Tobie. Napisałaś kiedys coś w stylu żebym nie pisał bzdur i nie niepokoił ludzi czytajacych to. Ale Ty nie mówiłaś o ludziach tylko o Sobie. Takie gwałtowne zarzucanie mnie argumentami ad persona, przekształcanie mojego nicku w hajkusie, hajkumy czy inne humkukumy świadczy że strasznie się boisz tego proroctwa. Co w nim tak cię przeraziło? Boisz się że Bóg jednak istnieje?

Swój nick przekształciłeś Ty sam z Hejkumkejkum/Hajkumkajkum *) na Hajkum2.

*) niepotrzebne skreslić

Wzrusza mnie nieustannie ta troska wierzących o stan mego ducha.
Nie chciałabym być niewdzięcznicą, więc się spróbuję (na miarę mego niedoskonałego marnego ateistycznego puchu) odwzajemnić za dobro, jakiego doświadczam.

Prezent, a nawet dwa. Starannie wyselekcjonowane z przekonaniem wielkiem, że trafiłam nie tylko w wyrafinowany gust, ale i wysoce wymagający poziom adresata.

jerzykijewski.com/

www.totalizm.pl/

P.S.
Gorąco polecam w linku nr 2 dział z literką "F". Poezja sformułowań, kilka ciekawych nowatorskich rozwiązań na gruncie ubogacania mowy ojczystej i wiele, wiele wzruszającego serce bezinteresownego zaangażowania autora, by ten świat uczynić lepszym.
Strawa dla ducha niewysłowiona.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

>Wzrusza mnie nieustannie ta troska wierzących o stan mego ducha.

Oni sie martwią ze trafisz do pieklą, bo potępiasz niewolnictwo, dyskryminacje kobiet, rasizm, wojny sprawiedliwe i konkurencje innych wierzeń.

Ani mi w głowie martwic się Tamaro o stan Twojego ducha. Należy on do Ciebie i jesteś sama się w stanie o niego zatroszczyć. Natomiast martwie się o moje zdrowie psychiczne, jeszcze kilka takich linków podrzucisz mi do czytania i wyląduje w wariatkowie. Ta księzycowa teoria po prostu mnie z nóg zwaliła. Pomijam fakt że badamy tekst i z niego liczymy dni w miesiącu. Pomijam też fakt że Księzyc od Ziemi się oddala, co dowiodły lustra zawiezione tam przez astronałtów. Pominę nawet fakt że gdyby na ziemie docierało mało światła kiedyś to by padła roślinnośc. Ale wybacz, kiedy czytam o miekkich skałach to mnie słabi. Tak samo drugi link sprawił że przez pare dni odczuwałem wewnętrzną niechęc do zaglądania do tej dyskuji. Miej litośc, chcesz mnie do grobu wpędzić?

>A w Danielu jak lat nie było przy siódemce tak nie ma.

Instynkt znów Cię nie zawodzi, sama podświadomie pchaszdyskusje do przodu. Nie mam tam lat, choć w innych proroctwach starotestamentowych wyznaczającychc datę są lata. Aż na usta ciśnie się pytanie- a dlaczego akurat w tym tekscie nie ma lat? Może ktoś chce ukryć tą date?

Heikum2 i Ignorancja bardzo proszę o wzięcie pod uwagę paragraf 14 i 14.1 regulaminu forum. Mam nadzieję , że potraficie dyskutować bez wycieczek osobistych.

Dziękuję za upomnienie. Obiecuję, że nie zamierzam więcej dyskutować. Moja tolerancja na poziom wypisywanych idiotyzmów ma swoją wartość krytyczną. Ów poziom został przez adwersarza Hajkuma2 osiągnięty.

Ponadto uważam, że poświęciłam juz wystarczająco czasu, aby objaśnić, że propozycje tegoż Hajkuma są idiotyzmami. I starczy.

Hm ... ale w sumie to warto było. Chociażby, by móc przeczytać to powalające swym prostym pięknem zdanie:

Naliczysz też sobie siedem tygodni lat, to jest siedem kroć siedem lat; i uczyniąć dni siedmiu tygodni lat czterdzieści i dziewięć lat. (za mistrzem warsztatu - literatem Hajkumem2)

Pozdrawiam.

---

Myślę, że gdyby chrześcijanom opowiedzieć o ich kultowej postaci ukrywając do kogo odnoszą się opisy zapałaliby nie mniejszym oburzeniem, aniżeli w zderzeniu z relacją o sekcie Moona.

-Mamo, mamo! To Jasiu to Jasio jest gupi a nie ja!
-A właśnie, że nie Małgosiu, to Ty jesteś gupia! A nawet debilka.
- Sam jesteś pacan!
itd.
Może nie jest to śmieszne jak skecz Kowalskiej, ale z morałem.
Morał jest taki- dyskusje na tym forum (i chyba nie tylko na tym) albo prowadzi się na "ty" (a więc niemerytoryczne śmiechy i chichy) albo na noże, aż krew się leje.
Stany pośrednie, to rzadkie perełki i w końcu uczestnicy i tak wyciągają noże lub przechodzą na "ty".

Przepraszam za zboczenie (z tematu).

---

Myślę, mówię i kształtuję się na zasadzie autonomii i odwagi intelektualnej, bez ograniczenia ideologiczną poprawnością.

Mnie to nie przeszkadza. Pod warunkiem ze do obelg dochodzą jakieś próby chociaż dyskusji.

>Przepraszam za zboczenie

Nie przesadzaj, my tutaj cenimy zboczenia. Z tematu tez!

Więc jednak było warto?

> Heikum2 i Ignorancja bardzo proszę o wzięcie pod uwagę paragraf 14 i 14.1 regulaminu forum. Mam nadzieję , że potraficie dyskutować bez wycieczek osobistych.

ja się nie obrażam ona tez nie. Wiec nie jest to żaden niesnasek tylko zasygnalizowanie "burzliwości" dyskusji.

>>I przestań k***a kombinować jak koń co ma pod górkę.

Hmmmm,
aby bylo jeszcze zabawniej polecam i to po polsku

veritas-fo(*)cja-nabita-w-butelke-t1-90.htm

>całośc artykułu który przekleiłem jest tutaj
>potop-exodus.w.interia.pl/inne/69tygodni.html
>i tam jest tez wszystko bardzo dokładnie wyliczone, czego ja nie ctrlowałem+v. Dla sceptyków pełno cyferek

Jesteś wyznawcą jakiegoś kultu cyferek?

To nie są żadne prawdziwe wyliczenia, jest młócenie i dopasowywanie do siebie kawałków tekstów z całkowicie nieobiektywnych źródeł. Proroctwa, ewangelie - to wszystko są bajki.
Na dodatek pisarze późniejszych bajek znali te wcześniejsze, więc oczywiście, wszystko jest spójne i cyferki, które tak lubisz, a które wynikają z innych, zmyślonych, cyferek, się zgadzają. Muszą się zgadzać, skoro dane wejściowe zostały dobrane "pod wynik".

Do tego udowadnianie prawdziwości jednej bajki przez wskazywanie, że coś tam w niej jest zgodne z rzeczywistością to dziecinada.
Czy fakt, że Zamek w Łęczycy istnieje i ma podziemia, oznacza, że legenda o Borucie to prawda?

---

"Ateizm jest religią w takim samym stopniu w jakim nie zbieranie grzybów jest hobby"

>i tam jest tez wszystko bardzo dokładnie wyliczone, czego ja nie ctrlowałem+v. Dla sceptyków pełno cyferek

   Pełno cyferek to tam faktycznie jest, co jednak nie zamaskuje faktu, że wszystkie te wyliczenia większego sensu nie mają, a cały ten tekst zostaje, według mnie, kompletnie rozłożony na łopatki jednym, kluczowym szczegółem, na który autor artykułu w swym apologetycznym uniesieniu, najwyraźniej nie zwrócił uwagi (albo zwrócił, ale wydaje mu się, że inni pominą ten szczegół).

   Najpierw autor twierdzi, iż:

Cytat:

   Czyli, że Jezus musiał ponieść śmierć między 3 kwietnia, a 2 maja 32 roku naszej ery, aby wypełniło się proroctwo Daniela.

   Następnie natchniony autor informuje:

Cytat:

   Ważne są tutaj słowa " ...około roku 32 naszej ery ..." Słowo "około" oznacza, że nie musiał to być wcale rok 32 n.e. a mogły równie dobrze być to lata 30, 31, 33, 34, a może jeszcze wcześniejsze bądź późniejsze.
Nie jest znany bowiem dokładny rok, w którym Jezus skonał na krzyżu (podobnie jak nie jest znany dokładny rok narodzin Jezusa)

   Ale nic to, dla natchnionego autora który (po dokonaniu kolejnych obliczeń) kończąc swe wiekopomne dzieło, tryumfalnie, wszem i wobec obwieszcza:

Cytat:

   Przepraszam, ale skąd autor wie, że Jezus został zabity dokładnie w czasie który przepowiedział Daniel, skoro sam autor stwierdził, w drugim cytacie, że Jezus został ukrzyżowany OKOŁO roku 32 n.e. a tym samym przyznał, że dokładnej daty śmierci Jezusa nie zna...

   Jeśli stosujecie takie metody, to ja prorokuję, że każde proroctwo zawarte w Starym Testamencie się Wam spełni.

   Pozdrawiam

>>i tam jest tez wszystko bardzo dokładnie wyliczone, czego ja nie ctrlowałem+v. Dla sceptyków pełno cyferek
>    Pełno cyferek to tam faktycznie jest, co jednak nie zamaskuje faktu, że wszystkie te wyliczenia większego sensu nie mają, a cały ten tekst zostaje, według mnie, kompletnie rozłożony na łopatki jednym, kluczowym szczegółem, na który autor artykułu w swym apologetycznym uniesieniu, najwyraźniej nie zwrócił uwagi (albo zwrócił, ale wydaje mu się, że inni pominą ten szczegół).
>    Najpierw autor twierdzi, iż:
>Cytat:

W oparciu o dokonane powyżej obliczenia wszystko to musiało się rozegrać gdzieś między 3 kwietnia a 2 maja 32 roku n.e.

>    Czyli, że Jezus musiał ponieść śmierć między 3 kwietnia, a 2 maja 32 roku naszej ery, aby wypełniło się proroctwo Daniela.
>    Następnie natchniony autor informuje:
> Cytat:

W całej historii ludzkości znalazł się tylko jeden człowiek, który spełnił warunki tego proroctwa - około roku 32 naszej ery w czasie gdy Pontius Pilatus był prokuratorem Judei (lata 26-36 n.e.) w Jerozolimie, na początku święta Paschy, ukrzyżowano Jezusa Chrystusa z Nazaretu w Galilei, który podawał się za Mesjasza (Jana 4:25-6) i Króla (Jana 18:36).

>    Ważne są tutaj słowa " ...około roku 32 naszej ery ..." Słowo "około" oznacza, że nie musiał to być wcale rok 32 n.e. a mogły równie dobrze być to lata 30, 31, 33, 34, a może jeszcze wcześniejsze bądź późniejsze.
>Nie jest znany bowiem dokładny rok, w którym Jezus skonał na krzyżu (podobnie jak nie jest znany dokładny rok narodzin Jezusa)
>    Ale nic to, dla natchnionego autora który (po dokonaniu kolejnych obliczeń) kończąc swe wiekopomne dzieło, tryumfalnie, wszem i wobec obwieszcza:
>Cytat:

Jezus został obwołany Królem i zabity dokładnie w tym czasie, kiedy przepowiedział to prorok ponad 500 lat wcześniej!!!

>    Przepraszam, ale skąd autor wie, że Jezus został zabity dokładnie w czasie który przepowiedział Daniel, skoro sam autor stwierdził, w drugim cytacie, że Jezus został ukrzyżowany OKOŁO roku 32 n.e. a tym samym przyznał, że dokładnej daty śmierci Jezusa nie zna...
>    Jeśli stosujecie takie metody, to ja prorokuję, że każde proroctwo zawarte w Starym Testamencie się Wam spełni.
>    Pozdrawiam

Czepiasz się słowa jednego ale to nie żaden dowód. Własnie rok 32 jest podawany jao data ukrzyżowania Jezusa, miesiąc Nissan. Jak znajde informacje jak to się liczy to uzupełnie ten post.