>Ale właśnie na to starałam się zwrócić uwagę, że ta "intuicja" to nic innego, jak wyciąganie wniosków z zauważonych wydarzeń. Czego nie da się odziedziczyć...
Tyle, że obecnie u ludzi to w większości przypadków nie własne doświadczenia, lecz zapośredniczone. W przypadku zwierząt - obserwacja, połączona z doświadczeniem lub doświadczeniami kilku pokoleń może być przekazywana genetycznie. U ludzi część lęków, obecnie uznawana za irracjonalne, ma wg mnie również genezę historyczną, np. strach przed ciemnością, samotnością, wężami itd. Z kolei dla mnie jest to bardziej naturalny objaw, niż właśnie obawa przed atakiem terrorystycznym w Polsce, już nie mówiąc o mumii wychodzącej z szafy.
>...Dziadkowie żyjący po nas będą wspominać zamachy terrorystyczne, w bajkach będą się pojawiały elementy podobnego mechanizmu zagrożenie, ergo - kolejne pokolenia utrwalą ten stereotyp czy lęk.
>Ale nie przez dziedziczenie, tylko przez przekazy kulturowe.
Bo to nie będzie ich własne doświadczenie, ani tym bardziej doświadczenie kilku kolejnych pokoleń. Najlepiej takie badania byłoby zrobić w rejonie ogarniętym od kilkudziesięciu lat wojną (np. w Strefie Gazy), ale byłoby to dość cyniczne. Co do klęsk żywiołowych - być może u niektórych ludzi też przetrwało w genach podświadome kojarzenie pewnych faktów z nadciągającym kataklizmem.

>Bo to nie będzie ich własne doświadczenie, ani tym bardziej doświadczenie kilku kolejnych pokoleń. Najlepiej takie badania byłoby zrobić w rejonie ogarniętym od kilkudziesięciu lat wojną ...

Wiele badań zdaje się uzasadniać tezę, że istotny wpływ psychikę ma również doświadczenie płodu. Nie potrzeba tu koniecznie wojny. Zakrojone na szeroką skalę badania w Danii pokazały, że przeżycia matki (zwłaszcza w trzecim trymestrze) takie jak utrata bliskich, wypadki zwiększają ryzyko zachorowania na schizofrenię (lęk jest jej osiowym objawem). Podobne badania robiono w Izraelu (na próbce 88000 urodzin): okazało się, że dzieci matek, które przeżyły sześciodniową wojnę w 1967 r., częściej zapadały na choroby psychiczne, ze schizofrenią włącznie. Środowisko - psyche matki - lęk - adrenalina, noradrenalina, CRH - uszkodzenie układu nerwowego płodu albo poronienie.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Wiele badań zdaje się uzasadniać tezę, że istotny wpływ psychikę ma również doświadczenie płodu...

Poza wpływem hormonów stresu na samą fizjologię płodu, nie należy zapominać o epigenetyce.

>Osobiście oceniam 8/10. Ci, co lekceważą intuicję raczej sami się eliminują, stając się niekiedy laureatami Nagrody Darwina.

Wyniki badań naukowych, na przykład nad percepcją prawdopodobieństwa/ryzyka zdają się świadczyć przeciwko Twojemu entuzjazmowi.

>W mojej ocenie intuicja to pochodna instynktu.

Dotyczy również lemingów?

>Wyniki badań naukowych, na przykład nad percepcją prawdopodobieństwa/ryzyka zdają się świadczyć przeciwko Twojemu entuzjazmowi.
Entuzjazm? Podałam swoją "intuicyjną" ocenę. Nie znam żadnych badań w tym temacie, ale z prostego oglądu rzeczywistości - kobiety, częściej kierujące się intuicją, rzadziej podejmują działania ryzykowne.
>>W mojej ocenie intuicja to pochodna instynktu.
>Dotyczy również lemingów?
To te małe włochate, co popełniają zbiorowe samobójstwa, kiedy się ich zrobi za dużo na danym terenie?
Jeżeli tak - to instynkt, coś w rodzaju altruizmu gatunkowego. Ludzie w gruncie rzeczy robią często to samo. Najwięcej zachowań autodestrukcyjnych występuje na terenach bardzo zagęszczonych, czyli w miastach. No, ale my potrafimy sobie wytłumaczyć wszystko logicznie - ostatecznie pracują nad tym sztaby psycholologów i psychiatrów.

>>W mojej ocenie intuicja to pochodna instynktu.
>Dotyczy również lemingów?

Chciałam tu sprostować - lemingi nie popełniają samobójstwa, to jeden z większym mitów dotyczących zwierząt, podobnie jak ten o skorpionie, który otoczony przez ogień zabija się własnym kolcem jadowym.
Lemingi, gdy wzrasta ich populacja, zaczynają szukać dość gwałtownie nowych terenów, migrują. Przy okazji tych dość histerycznych migracji topią się po drodze, ale tylko ta część, która nie dała rady przepłynąć wody.
Żadne zwierzę nie zabije się samo specjalnie. Oprócz człowieka, ale my mamy trochę czasem, jak to się uroczo mówi - zryte bereciki

>>W mojej ocenie intuicja to pochodna instynktu.
> Dotyczy również lemingów?
>
tak się właśnie tworzy i powiela mity oraz bzdury
pl.wikipedia.org/wiki/Leming

To i ja się dorzucę

>To i ja się dorzucę
>
najbardziej podoba mi się ten fragment
W ten sposób całe pokolenie padło ofiarą dość idiotycznej "urban legend". No, może nie całe, ale z pewnością ta jego część, której edukacja ograniczyła się do Sienkiewicza, Sapkowskiego i Łysiaka czytanych w przerwach wynikających z ograniczonego dostępu do gier komputerowych.

> W ten sposób całe pokolenie padło ofiarą dość idiotycznej "urban legend". No, może nie całe, ale z pewnością ta jego część, której edukacja ograniczyła się do Sienkiewicza, Sapkowskiego i Łysiaka czytanych w przerwach wynikających z ograniczonego dostępu do gier komputerowych.

Ja akurat pamiętam tonące lemingi z Gumisiów.

>Ja akurat pamiętam tonące lemingi z Gumisiów.
>
czyli bujdę z bajki.
A swoją drogą zadziwiająca jest kariera tego mitu. Większy obciach od "lemingowego", to chyba tylko słuchowisko "Wojna Światów", w czasie którego cała Ameryka dostała amoku, bo uwierzyła, że to prawda.
pl.wikiped(*)ów_(słuchowisko)

>czyli bujdę z bajki.

Co ja poradzę, że Zami sprawił na mnie tak wiarygodne wrażenie?

Oj, żeby tylko!
Żeby jednak nie zmarnować takiej dobrej wpadki (intuicyjnie jak najbardziej trafnie domniemanej), to można jedynie zwrócić uwagę, że niejednemu wakacyjnemu "lemingowi" zdarzyło się dostać skurczu na środku stawu lub jeziora, mimo że intuicja podpowiadała, że to się nie powinno wydarzyć.

coreless zobacz, jednak to portal racjonalistów. Za jedno głupie słowo musisz się kijem oganiać


ps. musiałem dwa razy edytować, bo źle pisałem twój nick. Cóś trudny

Podobno ludzki mózg jest nastawiony (intuicyjnie?) na wychwytywanie nieregularności, błędów, usterek itp. To by wiele wyjaśniało.

A lemingi i tak się topią... A że nie w legendzie i bez udziału sił tajemnych, tylko naprawdę... Nie mam się więc od czego oganiać. Bo od czego niby?

>    Obrońcy roli intuicji, których nawet na polu psychologii ewolucyjnej nigdy nie brakowało, mogą
>argumentować, że być może istnieją pewne podświadome mechanizmy, nabyte w toku milionów lat rozwoju
>gatunku, które pozwalają ludziom na formułowanie jak najbardziej trafnych ocen dotyczących różnych
>cech osoby lub sytuacji na podstawie pierwszego wrażenia, czyli w ciągu ułamków sekundy

Intuicja nie musi się odnosić do mechanizmów reakcji wypracowanych ewolucyjnie. W tym ujęciu bardziej pasuje tu słowo instynkt. Intuicja to natomiast myślenie pozaświadome i może się tyczyć również bardzo technicznych zadań. Np. szachiści zapytani o powód takiego, a nie innego ruchu potrafią odpowiedzieć, że intuicyjnie czują, że on im poprawia sytuację na planszy, nawet jeśli nie potrafią w tym momencie przedstawić łańcuchów rozwoju gry, jakie za tym ruchem stoją.

>Czy to jeszcze nauka czy czysta spekulacja, racjonalizm czy racjonalizacja? Gdzie tkwi haczyk?

Logiczna dedukcja w sytuacji posiadania pełnych danych prowadzi do 100% trafnych wyników, o ile nie pomylimy się przy którymś tam kroku. Jest to niestety metoda dość pracochłonna.

Intuicja działa jak wytrenowana sieć neuronowa (nomen omen Szybko wypluwa wyniki nawet jeśli brak pełnej informacji. Wyniki czasem są genialne, czasem takie sobie, a czasem najzupełniej błędne.

---

www.tokfm.(*)grodzka/2012/02/premier_klamie

>Intuicja działa jak wytrenowana sieć neuronowa (nomen omen Szybko wypluwa wyniki nawet jeśli brak pełnej informacji. Wyniki czasem są genialne, czasem takie sobie, a czasem najzupełniej błędne.

Bo mózg jest właśnie taką siecią.

Większość odpowiedzi tutaj odnosi się do psychologicznego objaśnienia zjawiska intuicji. Ale ciekawe jest jej neuronowe podłoże. Jak sieć neuronowa przekazująca informacje dendrytami i aksonami, które do pewnego stopnia zdeterminowana jest elektrochemicznie, może wykazywać intuicje?

Jeśli znamy i rozumiemy działanie sieci neuronowej, którą faktycznie jest kora mózgowa mindconsci(*)a---klucz-do-myslenia/, rozumiemy wymogi co do heurystyki pozwalającej na "rozumienie" bodźców i algorytmy Perłowskiego www.leonid(*)ref correct Dec 2008.pdf (Neuronowy mechanizm Umysłu) , wydaje się, że problem intuicji jest całkowicie jasny.

Wiadomo, że intuicja nie ma nic wspólnego ze zdolnościami profetycznymi.

Jeśli "rozumienie" ma związek z obliczaniem podobieństwa konfiguracji pobudzeń neuronalnych, jak to postuluje Perlowski, to pełne zrozumienie oznacza wartość funkcji podobieństwa bliską 1 (jedności) a niska wartość tej funkcji (bliska 0), oznacza brak rozumienia.

Jednakże, jak dowodzi Galus mindconsci(*)1/01/09/samoswiadomosc-maszyn/ umysł nie przestaje penetrować własnych zasobów pamięciowych i zewnętrznych źródeł informacji, dopóki nie nastąpi "zrozumienie", czyli funkcja podobieństwa nie osiągnie wartości pośredniej. Może to być wartość w granicach 0,5 - 0,8. Ten próg nie ma ścisłego sensu, ponieważ nasze neurony de facto nie wykonują żadnych obliczeń a działają tylko według specyficznej heurystyki, przypominającej ten algorytm.
Żeby to osiągnąć nasze mózgi wybierają następujące strategie:

1. formułują zastępcze pytanie: "dlaczego tego nie mogę zrozumieć?". I poszukując asocjacji wewnątrz mózgu w celu znalezienia podobieństwa do neuronowej reprezentacji tego problemu, znajdują zastępcze odpowiedzi.
Np.:
- jestem za głupi, żeby to zrozumieć;
- nigdy tego nie pojmę bo za mało uczyłem się w szkole;
- tak już jest...; albo
- Bóg tak chciał i tak to wszystko urządził.

2. drążą problem poszukując rozległych asocjacji w pozornie odległych obszarach kory, zestawiają najdziwniejsze, najbardziej nieoczekiwane modele, tworzą nowe konfiguracje dzięki wyobraźni. Robią to tak długo, aż osiągną dostateczne, satysfakcjonujące mózg zrozumienie.

Tę strategię nazywamy intuicją.

Wobec tego możemy uznać intuicję, jako najwyższą formę poznania w warunkach niewystarczającej wiedzy. Że zaś wiedza jest z reguły niewystarczająca, stąd ogromna rola intuicji w naszym poznaniu świata.

To, iż piszę, że mózg i jego neurony: "drążą problem ....... i ....... Robią to tak długo, aż osiągną dostateczne, satysfakcjonujące mózg zrozumienie" , nie oznacza, ze ten proces musi być wykonywany długo, ponieważ dzięki przetwarzaniu równoległemu w miliardach neuronów i aksonów i być może dziesiątkach miliardów astrocytów oligodendrocytów i innych komórek glejowych, możliwa jest penetracja zasobów pamięciowych w czasach milisekundowych.
Ponadto procesy te zachodzą w podświadomości, wobec tego do świadomości dociera gotowy rezultat w formie faktycznie przeświadczenia biorącego się z nie wiadomo skąd. Dla tych, którzy nie rozumieją tych procesów może się wydawać, że "z zewnątrz".

Natomiast proces twórczy u muzyków i poetów ma bardzie logiczny i symboliczny charakter.
Czasami oni jakby słyszeli muzykę lub strofy wiersza. Przypisywać to należy asocjacjom istniejących w pamięci epizodycznej sekwencji dźwięków lub słów łączonych przez wyobraźnię i filtrowanych przez zmysł estetyczny, który jest także formą mechanizmu "rozumienia".