Fizyką i kosmologią interesuję się bardzo amatorsko, ale mam taką myśl, którą chcę się podzielić.

W skrócie i ogólnie: Wg. niektórych teorii Wszechświat jest bytem czysto informacyjnym/matematycznym, istnieją też teorie mowiące o wszechświatach równoległych. Może więc wszystkie wszechświaty równoległe (stany tej informacyjnej struktury)nałożone na siebie wygaszają się tak, jak fale o przeciwległych fazach. Czasoprzestrzeń istniałaby wtedy tylko w poszczególnych równoległych wszechświatach, ale wszystkie razem równałyby się zeru. To zero mogłoby być właśnie pierwotną osobliwością. Teoria względności opisywałaby wtedy relacje między zdarzeniami w poszczególnych wszechswiatach w ich czasoprzestrzeni, a mechanika kwantowa relacje między poszczególnymi równoległymi wszechświatami.


To samo od drugiej strony i szczegółowo:
Aby odkryć najbardziej podstawową strukturę Wszechświata, wydaje się naturalne, że powinniśmy zrezygnować z jakichkolwiek założeń (wymiary, prawa, stałe itd.)Jeżeli zrezygnujemy z jakichkolwiek założeń, otrzymamy najprostszy element, pozbawiony wymiarów i właściwości (nazwijmy go punktem). Ma on tylko jedną właściwość - fakt istnienia(zostanie wyjaśnione za chwilę). Otóż, przy braku jakichkolwiek ograniczeń z zewnątrz musi istnieć dowolnie liczny zbiór owych punktów lub ujmując to inaczej, jeden punkt reprezentuje również dowolnie duży zbiór nierozróżnialnych punktów. Ponieważ nie zakładamy istnienia przestrzeni i wymiarów, zbiory te muszą się przenikać. Oznacza to, że punkty w mniejszych zbiorach są złączeniami punktów z większych zbiorów. W ten sposób istnieją punkty rozróżnialne i to właściwie dzięki nim mogą istnieć zbiory o dowolnej liczbie, nierównające się jednemu punktowi.
Zauważmy, że to łączenie może zachodzić na różne sposoby. Zbiór 2 elementowy może powstać ze zbioru 5 elementowego np. przez połączenie 4 punktów w jeden lub przez połączenie 3 i 2 punktów osobno. Przy braku zewnętrznych ograniczeń naturalnie realizują się wszystkie możliwości. Superpozycja wszystkich możliwości powoduje, że wszystkie punkty są "ponownie" identyczne i sprowadzają się do jednego punktu. To samo dotyczy każdego przejścia między zbiorami, np. nałożenie dwóch różnych wariantów zbioru x+1 elementowego jest równoznaczne z połączeniem dwóch jego punktów i powstaniu zbioru x-elementowego.

Pojedynczy, dowolnej wielkości zbiór rozróżnialnych punktów to przestrzeń, a skala wzrostu zbiorów to czas. Złączenia punktów to również wszystko, co się w tej czasoprzestrzeni "dzieje" i dzięki czemu czasoprzestrzeń (pełna cząstek wirtualnych) może istnieć. Różne warianty połączeń punktów w kolejnych zbiorach to inaczej różne stany czasoprzestrzeni (wszechświaty równoległe).

Zacząłem od istnienia punktu. Ale dlaczego istnieje ten punkt (coś) zamiast nic? Odpowiedź na to pytanie może kryć się w zdaniu pewnego filozofa, który powiedział: "Nic nie istnieje", tzn, że domeną "nic" jest niestnienie. Istniejące "coś" jest komplementarne do nieistniejącego "nic". W ten sposób taka struktura zawiera wszystko, co informacyjnie jest możliwe.


W rosnącym zbiorze, każda konfiguracja złączeń punktów (będąca np. cząstką) może być zrealizowana na więcej sposobów, co odpowiadałoby za obserwowany ruch w przestrzeni.

Jeśli ustawimy rosnące zbiory na osi czasu, uzyskamy stożek czasoprzestrzenny, podobnie jak w teorii względności. Pochylenie osi czasu spowoduje wymieszanie wymiaru przestrzennego i czasowego, które odpowiadałoby za efekty relatywistyczne.

Paradoks pomiaru mechaniki kwantowej: Przy postrzeganiu czasu jako upływający wymiar, dokonanie pomiaru np. spinu elektronu wyemitowanego w przeszłości oznaczałoby kolaps wektora stanu tego spinu na całej jego drodze, od momentu emisji. Patrząc z punktu widzenia czasoprzestrzenni, jest to jeden stan czasoprzestrzeni (ściślej mówiąc kolekcja stanów różniących się stanami innych części czasoprzestrzeni) do którego należy mierzony obiekt i obserwator, który również jest obiektem kwantowym.
Patrząc z punktu widzenia wielu stanów czasoprzestrzeni widzimy natomiast, że dowolne obiekty, oddalone od siebie o dowolną odległość przestrzenną znajdują się w jednym punkcie przy superpozycji dostatecznie dużej liczby tych stanów (w pojedynczym wariancie ów punkt postrzegany jest przez te obiekty jako przeszłość).
Analizując w ten sam sposób paradoks EPR można zobaczyć, że w zdarzeniu (miejscu i czasie) dokonania pomiaru oba splątane obiekty należą do tego samego wariantu a w przy superpozycji odpowiedniej liczby wariantów znajdują się w tym samym miejscu.

Masa byłaby pochodną liczby wariantów, w którym istnieje dana (taka sama konfiguracja), w szczególności byłaby pochodną liczby połączonych punktów w danym zbiorze.

Grawitacja i rozszerzanie przestrzeni wynikałyby ze wzrostu (obserwowanego z punktu widzenia upływającego czasu) zbioru. Ponieważ w każdym zbiorze liczba punktów jest skończona wzrost liczby punktów w poszczególnych wariantach (rozszrzania przestrzeni) jest w opozycji do wzrostu liczby wariantów (kurczenie się przestrzeni - grawitacja). Masa, która wynika z superpozycji zbiorów łączy te dwa zjawiska.


Dostałem taką odpowiedź od pewnego znanego profesora, fizyka teoretyka:

Nice philosophical speculation. Certainly beyond science at the moment, but that is our limited knowledge of course.

Note that "singularity" usually does not refer to an object but to the limit of GR, i.e. the breakdown of the equations. Thus one needs a better theory, i.e. quantum gravity. Perhaps it includes what you are proposing.

W tym pomyśle osobliwość jest właśnie punktem, w którym załamuje się teoria względności (ponieważ zbiór sprowadza się do 1) oraz mechanika kwantowa (bo liczba wariantów sprowadza się do jednego), ale ten 1 punkt zawiera w sobie dowolne wszystkie warianty czasoprzestrzeni nałożone na siebie (jak wyjaśniiłem na początku)

A wy co myślicie?


pozdro

Marek