Nastolatek zainteresował się tematem napędów podczas zajęć na Politechnice Lubelskiej. Najmłodszym studentem w Polsce został, gdy miał niespełna dziewięć lat. Wówczas media ochrzciły go mianem młodego geniusza. Kamil zaczął studiować mechatronikę na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lubelskiej. Był wtedy w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Wszystko zaczęło się dwa lata wcześniej. Gdy miał sześć lat rodzice zaczęli się zastanawiać, czy wysłanie chłopca do pierwszej klasy rok wcześniej to dobry pomysł. Nalegały na to nauczycielki z przedszkola.
- Sami także dość szybko dostrzegliśmy zdolności manualne Kamila. Gdy miał półtora roku zaczął układać klocki Lego. Na początku takie bardzo proste. Radził sobie niezwykle szybko. Gdy szedł spać, szukałem w internecie czegoś trudniejszego. Podsuwałem mu kolejne zestawy, z którymi o dziwo radził sobie bez najmniejszych problemów. Jak miał trzy lata, złożył klocki składające się dwóch tysięcy elementów. Sprawdzałem więc kolejne zestawy. Już bardziej techniczne. Z silnikami, przełącznikami, dźwigniami i innymi tego typu elementami. Później do tego doszło programowanie. Siedziałem więc i zastanawiałem się, jaki powinien być następny krok - wspomina Patryk Wroński, ojciec Kamila.
Umiejętności techniczne to jednak nie wszystko. Gdy dzieci uczyły się liczb, on już operował ułamkami. Gdy miał trzy lata, rodzicom opowiadał, że na obiad zjadł jedną drugą talerza zupy pomidorowej i pięć szóstych kotleta mielonego z marchewką. Do tego dzielił i mnożył. Później, gdy dzieci uczyły się liter, on już bez problemów czytał. Za namową nauczycielek z przedszkola rodzice poszli z Kamilem do poradni pedagogiczno-psychologicznej. Wynik badania: chłopiec potrzebuje nauczania akademickiego. Chodziło tu nie tylko o jego wiedzę, ale przede wszystkim sposób myślenia. Sześciolatek miał już wykształcone myślenie abstrakcyjne. Na poziomie intelektualnym także znacznie przewyższał swoich rówieśników. Rodzice Kamila uznali, że skonsultują syna w innej poradni. Efekt był taki sam.
Ostatnie podejście było u specjalistki w Warszawie, która po badaniu stwierdziła: "Bardzo państwu współczuję, ale Kamil potrzebuje nauczania akademickiego".
W efekcie Kamil poszedł do pierwszej klasy rok wcześniej. I zaczęły się problemy. Ziewanie, spanie na lekcjach, nudzenie się, słaby kontakt z rówieśnikami. Kiedy jego koledzy z klasy próbowali nauczyć się dodawać i odejmować, on już operował ułamkami, mnożył i dzielił. Sylabizowanie prostych tekstów go irytowało, bo bez problemu czytał dłuższe książki.
- To była jedna wielka frustracja. Kamil po prostu większość rzeczy, o których mówili nauczyciele, już wiedział. Było to dla niego nudne. To tak jakby kazać dorosłej osobie od nowa uczyć się czytania. Nie było to dla niego nic ciekawego - wspomina ojciec chłopaka. Nauczyciele wzywali więc go do szkoły, sugerowali kolejne badania w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zaczęły się podejrzenia, czy może to nie autyzm lub inne zaburzenie. Wszystkie jednak wykluczono.
Rodzice postanowili przenieść Kamila do innej szkoły. To był strzał w dziesiątkę. Dyrektor nowej podstawówki dostrzegł inność chłopca i postanowił działać. Wprowadził indywidualny tok nauki. Matematykę, fizykę i chemię Kamil miał z rok starszymi dziećmi. To nie koniec. Po kilku miesiącach dyrektor zaproponował, żeby ośmiolatek spróbował swoich sił na uczelni. Konieczne było zawarcie porozumienia między kuratorium oświaty, szkołą, UMCS i Politechniką Lubelską.
Dziś 14-latek jest uczniem pierwszej klasy III Liceum Ogólnokształcącego. Jak przekonuje, z rówieśnikami ma bardzo dobry kontakt. - Najczęściej spotykamy się, żeby grać w planszówki. Lubię też gry komputerowe i czytanie książek fantasy - wylicza. I przekonuje, że mechatronika to cały czas jego hobby.
- Nie poświęcam na nie więcej niż półtorej-dwie godziny dziennie. Poza tym daję korepetycje. Wielu osobom może wydawać się, że nie mam na to czasu, że to zabiera mi dzieciństwo. Ale to nieprawda. Czasu mam bardzo dużo, bo w szkole nie muszę być na wszystkich zajęciach z matematyki, fizyki, chemii i informatyki. Znaczną część materiału zaliczyłem na studiach. To pozwala mi się skupić na tym, co lubię, czyli moich projektach - mówi.
Po pięciu latach studiów ma też całe mnóstwo zaliczeń z poszczególnych przedmiotów. Większość to piątki. Jednak tytułu inżyniera nie uzyska, bo najpierw musi zdać maturę. Polski system edukacji nie przewiduje innej ścieżki.
Teraz nastolatek zamierza się skupić na rozwoju firmy. Aby mógł ją w ogóle założyć, zgodę musiał wydać sąd, bo właścicielem może być jedynie osoba pełnoletnia. Proces wcale nie był łatwy.
Kamil chce, żeby w najbliższym czasie założona przez niego spółka przygotowała dwa produkty do wprowadzenia na rynek. Pierwszym z nich jest solar tracker, czyli urządzenie ustawiające panele słoneczne w stronę słońca, dzięki czemu znacznie zwiększa ich wydajność. Jak przekonuje Kamil, jego solar tracker przewyższa te dostępne na rynku. Zarówno technologicznie, jak i pod względem kosztu wykonania. Drugie urządzenie, to wspomniany napęd do samochodu elektrycznego.
O tym, że jest to możliwe, przekonywał już jesienią. Na filmiku zamieszczonym na Facebooku pokazuje, jak działa urządzenie. "Dziś skończyłem składać moduł do mojego napędu. Pierwszym jego uruchomieniem chciałem się podzielić z wami. Najpierw muszę ustawić jego ograniczenia takie jak napięcie oraz prąd [natężenie - red.]. Spróbujemy go zakręcić z prędkością 10 tys. obrotów na minutę. Łączę się z płytką, ustawiam napięcie i próbujemy". Po chwili napęd rusza, a widzowie mogą oglądać, jak się rozpędza. "Udało się zbadać parametry silnika. Wyszły całkiem dobre" - podsumowuje z satysfakcją Kamil.
lublin.wyb(*)32550187#S.DT-K.C-B.2-L.1.duzy