Pomiar czasu jest możliwy dzięki powtarzalności pewnych zjawisk. Np. Ziemia nieustannie obiega Słońce i okres tego obiegu jest każdorazowo "niemal" identyczny.

Gdy staramy się określić wiek, mówimy o okresie czasu wyrażanym w latach, co wiąże się właśnie z liczbą wędrówek Ziemi wykonanych dookoła swojej gwiazdy (najczęściej posługujemy się tu jednostką roku zwrotnikowego). W ten sposób stwierdzamy, że np. przykładowy dąb ma X lat. Natomiast wiek naszego wszechświata ocenia się obecnie na 13,7 mld lat.

Pytanie brzmi zatem... Ile lat miał nasz wszechświat w okresie Hadeiku lub Archaiku?

Możemy od 13,7 mld lat odjąć znane nam okresy dziejów Ziemi, aż cofniemy się do końca Hadeiku. Z naszego punktu widzenia powiemy więc, że u schyłku Hadeiku wszechświat miał około 9,7 mld lat.

Spójrzmy na to jednak z innej perspektywy.
Załóżmy pewną fikcję, że już w Hadeiku skorupa ziemska nadawała się do zamieszkania, ewolucja okazała się procesem wielokrotnie szybszym, a świadoma i inteligentna istota na miarę człowieka wyewoluowała już w tamtym czasie. Załóżmy też, że owi mieszkańcy Ziemi wpadli na identyczny sposób pomiaru czasu mierzony w latach uzależniony od "tańca Ziemi wokół Słońca". Z bardzo dużym prawdopodobieństwem możemy przyjąć, że promień orbity Ziemi był wówczas mniejszy niż obecnie, a to oznacza, że okres pełnego obiegu wokół Słońca musiał zajmować Ziemi mniej czasu (przyjmijmy, że Ziemia była kiedyś w podobnej sytuacji co obecnie Wenus i obiegała Słońce np. w 243 dni - Wenus robi to obecnie w 224 dni). Tym samym na każde 2 współczesne obiegi Ziemi wokół Słońca przypadały 3 obiegi "hadeikowe".

Inteligentni mieszkańcy Ziemi z czasów Hadeiku z pewnością wyciągnęliby w którymś momencie swojego eonu wniosek, że wszechświat ma 13,7 mld lat.

Współcześnie posługując się tą samą metodą pomiaru czasu, oceniamy wiek wszechświata identycznie - na 13,7 mld lat. Sytuacja wydaje się paradoksalna, gdyż mimo tak bardzo odległych w czasie zdarzeń dochodzimy do wniosku, że wyrażony liczbowo wiek wszechświata mierzony metodą "obiegową" się nie zmienił. Promień Ziemi będzie się w przyszłości nadal powiększał, gdyż Słońce traci swą masę. Dlatego zastanawiam się jak w przyszłości zostanie rozwiązany ten problem. W perspektywie milionów lat oczywiste jest, że szykują się grubsze zabiegi na kalendarzu gregoriańskim, niż te dokonane na kalendarzu juliańskim przez papieża Grzegorza XIII.

W przypadku jednostki masy ludzkość będzie mogła zabrać ze sobą na inne planety kopię wzorcowego kilograma spod Sevres. Gorzej ze stałym pomiarem czasu, nasza planeta w perspektywie przyszłych eonów na taki wzorzec się raczej nie nadaje. Przyjdzie też taki czas, że Ziemia przestanie być jakimkolwiek punktem odniesienia dla dokonania pomiaru czasu, gdyż wiecznie istnieć nie będzie.