Zacznijmy od tego, co ustaliliśmy wcześniej
1. Istnieje coś takiego jak poznanie oparte na zaufaniu, którym posługujemy się w codziennym życiu
2. O uznaniu czegoś za prawdę w poznaniu opartym na zaufaniu decyduje wiarygodność.
3. O wiarygodności my decydujemy.
4. W uznaniu czegoś za wiarygodne lub nie – możemy być manipulowani.

Weźmy teraz pod refleksję doświadczenie pierwszych chrześcijan.
(Uwaga – w ogóle nie interesuje mnie to, jaki jest dziś Kościół i jak wygląda religia.)

Zatem wnioski:
1. Doświadczenie pierwszych chrześcijan podlega pod poznanie oparte na zaufaniu (było jednorazowe lub wielorazowe, ale nie ciągłe i nie dające się powtórzyć dziś)

2. Kolejny czynnik to wiarygodność pierwszych chrześcijan. Omówmy to poniżej:

Człowiek, który kłamie – nie musi i tym razem skłamać – więc może prawdę powiedzieć, ale ten, który zawsze mówi prawdę – nie musi dobrze poznać więc może pomylić się.
Aby uznać coś za wiarygodne – musimy jednak całą jasnością rozumu spojrzeć na całość, bez ulegania jakiejkolwiek manipulacji.
(należy zauważyć, że ten mój opis także jest pewną interpretacją więc należy poświęcić się szczególnym badaniom pierwszych chrześcijan, aby móc podjąć decyzję na podstawie swojej wiedzy)

Czynniki przemawiające za prawdziwością przekazu pierwszych chrześcijan:

1. Paweł czy Jakub – byli mądrymi ludźmi, inteligentnymi, o szerokich horyzontach zarządzania. Nie poszliby na byle co.
2. Uznając Jezusa za Boga pierwsi chrześcijanie – Żydzi – uczynili największy grzech swojej religii, gdyż człowieka uczynili równym Jahwe. Zdradzili judaizm. Dopuścili się największego przewinienia, a jednak to uczynili. Musiało być na tyle duże doświadczenie i poznanie, że to uczynili.
3. Nikt przy zdrowych zmysłach z Jana Pawła II czy Matki Teresy z Kalkuty nie uczyniłby Boga. Tak samo i pierwsi chrześcijanie np. Paweł czy Jakub – byli na tyle świadomi, że z człowieka nie zrobili Boga. Nie byli mniej świadomi i rozumni od nas. Mieli może mniej wiedzy o świecie niż my, ale nie byli głupcami.
4. Nie sztuka oddać życie za coś, ale sztuką jest żyć dziesiątki lat w trudzie i znoju, nieraz będąc prześladowanym i biczowanym – i nadal głosić to, i wytrwać w tym, co się głosi, czego się doświadczyło. A to pokazują pierwsi chrześcijanie.
5. Aż do dziś – przez 2000 lat treść Ewangelii zachowuje swoją doskonałość jak np. miłość nieprzyjaciół, przebaczenie, nawrócenie, miłość, pokój, dobroć, zbawienie i wieczne życie.
6. Trzeba przyznać także, że pierwsi chrześcijanie świadomie oddawali życie za wierność doświadczeniu Jezusa – po latach życia w znoju i trudzie. Do końca byli świadkami. Do końca kochali, nawet nieprzyjaciół, którzy im odbierali życie czy zadawali cierpienia.
7. Trzeba także przyznać, że z wielką pieczołowitością strzegli wierności temu doświadczeniu z Jezusem. Starali się o nieskazitelny przekaz i wierny przekaz.
8. Co ważne – pomimo iż np. niektórzy z gminy jerozolimskiej prześladowali Pawła – nigdy nie wykazywali rozdźwięku w głównych teoriach doświadczenia o Jezusie. Można nawet powiedzieć, że kłócili się, byli może zazdrośni, obojętni na siebie nawzajem, ale nie poróżniali się w sprawie Jezusa.
9. Jezus i pierwsze gminy powstały z dala od władzy państwowej, próby podboju, zjednoczenia politycznego.
10 . Tak samo – z dala od pieniądza czyli nie chodziło, aby zdobyć pieniądze, zrobić biznes.


Co ważne – w odczytywaniu każdej historii ważne jest poznanie mentalności, w której ona tworzyła się. Nie można na sposób dzisiejszy czytać tekstów, które powstały np. 200 lat temu czy 1000 lat.
Czy tacy ludzie mogli być urojeni?
Czy ktoś tak żyjący i tak świadczący – może być w ogóle urojony?

O urojenie każdego można posądzić – bo to najłatwiej – ale czy stać nas żyć jak oni?

Nie wdaję się w szczegóły rozważań o religii, gdyż religia to forma wyrażania się człowieka, jedna z form. Ważna jest istota i powstanie, treść u początków.



3. O tym, czy możemy im zaufać - decydujemy my, ale uczestnicząc w tej decyzji z całokształtem swojego doświadczenia i życia.
Często np. ludzie, którzy doświadczyli zła od ludzi kościoła np. księży – są skłonni odrzucać chrześcijaństwo bez wdawania się w szczegóły lub ludzie, którzy nie zgadzają się z nauką kościoła – od razu odrzucają chrześcijaństwo bez badania początków itd.

Jak widzimy – nasze uznanie czegoś za wiarygodne nie jest wcale takie nieuwarunkowane.

Często jesteśmy wobec siebie mało krytyczni i sami siebie oszukujemy w osądach. Wiemy, że coś robimy źle, ale jednak robimy – bo tzw. honor nam na coś innego nie pozwala. Kłócimy się, chociaż wiemy w duchu, że nie mamy racji, ale nie przyznamy się. Idziemy w zaparte.

4. I teraz manipulacja:
- manipulować naszym osądem może nasza historia życia, nieraz nieszczęścia i doświadczone zło
- brak krytycyzmu wobec siebie
- duma i fałszywy honor
- pewność siebie
- przemyślenia innych, niejednokrotnie jednostronne
- ukazywanie negatywnych elementów (a wszyscy je mamy)
- fałszywe opinie i świadectwa
- domniemania
- hipotezy
- powątpienia
- ośmieszanie przez innych
- konieczność poniesienia ofiar czy zmiany życia jeśli coś uznamy za prawdę
- wygoda

Manipulacja może płynąć z wewnątrz nas jak i z zewnątrz.

Nasz rozum narażony jest na ciągłą manipulację.


Decyzja i tak należy do nas. Możemy wybrać dobrze lub źle.

O prawdziwości naszego wyboru i tak przekonamy się raczej po naszej śmierci.



I kończąc:

Wielka jest kruchość naszego życia. Wielokrotnie pisałem o tym, że za 100 lat raczej nikt nie wspomni o nas (może o niektórych).
Jako ludzie – wszyscy popełniamy błędy.
Wielokrotnie religię wykorzystywano do złych celów.
Nieraz ludzie kościoła ranili innych i przyczyniali się do wielkiej krzywdy.


Pomimo tego wszystkiego - coś się jednak wydarzyło z Jezusem, co opisane zostało w mentalności ówczesnych ludzi i w ich języku.

Niektórym z Was pozostało 80 lat życia, innym 50, a jeszcze innym 20. A może są i tacy, którzy tego roku na zawsze zamkną oczy.

Dlatego namawiam Was do nie rezygnowania zbyt łatwego z Jezusa.