Jako że mój dobry znajomy, z lat dawnych, przyjechał do Rumi na roczną praktykę diakońską, odwiedziłem go i porozmawialiśmy w duchu ogromnej serdeczności.

Zapytałem się go jak sprawy się mają - ma mieć święcenia kapłańskie za rok. Zdziwiło mnie to, ponieważ miał mieć je rok wcześniej. Zaczął się migać od odpowiedzi, twierdząc że jak Bóg da, to tak będzie. No cóż, znam tą nomenklaturę wypowiedzi więc dałem sobie spokój z dociekaniem co miał na myśli, bo sprawa zapewne dotyczy prywatnych-życiowych korelacji z przełożonymi. Nie będę naciskał.

Potem porozmawialiśmy o naszych wspólnych znajomych. Został poruszony temat mojego kumpla, niegdyś chodził do Kościoła, teraz mu się odwidziało. Ma wiele racji w swoich zarzutach względem Księży (i mu się nie dziwię). Kumpel diakon stwierdził, że kiedyś to był zawadiaka, a teraz jest osobą bardziej doświadczoną, stateczną. Czyli jasna pochwała dla postawy, którą przyszły ksiądz nie powinien pochwalać. No ale rozmowa prywatna przecież. Kontynuowałem że zostawiła go dziewczyna po 6 latach związku, na co on odparł, że to musiało bardzo mocno na nim się odcisnąć.

Ja mu mimochodem napomknąłem, że ja także miałem kobietę, lecz zostawiłem ją po miesiącu "związku/znajomości". Zrobiłem to dlatego, ponieważ owa osoba mnie nie szanowała, co przejawiało się w rozmowie: gburowaty ton, ucinanie jakichkolwiek głębszych myśli - prób wyłuskania sensu z wydarzeń, które mogłyby nasz związek umocnić. Słowem - Męka Pańska, tamże. Na co mój kumpel-diakon odpowiedział - ale miałeś misję do spełnienia, mogłeś jej pomóc. Ja mówię, że poczucie misji do spełnienia to zazwyczaj granie na czystej naiwności - prowokacyjnie nawet - realizacja idei miłości ślepej. Po chwili dodał z rozbrajającą szczerością - Ja ci powiem, że nie wyobrażam sobie zarabiania pieniędzy na rodzinę. Odparłem mu - Bo Zakon ci wszystko funduje?. A on na to Musiałoby zmienić się moje myślenie. Zapytałem się go - a czy coś umiesz, poza byciem księdzem? Odpowiedział Nic nie umiem, nie mam wyuczonego zawodu. Smutek mnie ogarnął, podobnie jak jego.

Dalej kontynuowaliśmy rozmowę na tematy sporne. On twierdził że chrześcijaństwo bazuje na humanizmie, ponieważ Bóg objawił się w człowieku i go wywyższył. Na co ja mówię że to "objawienie" to jest kwestia religijna, a nie humanizmu czy tym bardziej historyczna. Kościół bazuje na tradycji antycznej, a więc pogańskiej. Absolutnie żadne wydarzenie "Religijne" nie jest wydarzeniem historycznym w ścisłym tego słowa znaczeniu, pod kątem naukowym. I jedyne co mi odrzekł - Rujnujesz mój światopogląd

Jak tak się zastanawiam nad tą rozmową, to wyciągam wniosek bardzo prosty. "Okruchy racjonalnego światła" są niesamowicie potrzebne tym ludziom. A inny wniosek jest taki - ah, jednak wiele racji jest w powiedzonku, że codziennie trzeba jakiś dobry wiersz przeczytać, posłuchać dobrej muzyki, obejrzeć piękne dzieło i uciąć pożyteczną gadkę. A poza tym, mam wrażenie że niektórzy starsi księża którzy mieli święcenia przed Soborem Watykańskim II, mieli trudniej by dojść do święceń (a zatem musieli się bardziej przykładać).