>>Ortografia jest w tym przypadku zależna od tematu rozważań. Nie ma nic wspólnego z przekonaniami.
>Logika tej wypowiedzi jest taka, że nie wiem o co w niej chodzi. Najpierw zapytasz z kim rozmawiasz, a potem do tego dopasujesz ortografie?

Witwosie, nie stwarzaj proszę problemu tam, gdzie go nie ma. Jeżeli piszę o swoim wyobrażeniu boga, to nie musi ono być tożsame z wyobrażeniem Boga w jakiejkolwiek monoteistycznej religii. A jeżeli tak, to mogę to napisać małą literą i nie naruszam zasad pisowni. Jednakże nawet pisząc o swoim wyobrażeniu jakiegoś wyższego bytu (na przykład założonego przeze mnie na potrzeby dyskusji), nietożsamego z żadnym Bogiem opisywanym przez monoteistyczną religię, mogę stosować (i zdarza się, że stosuję) pisownię wielką literą po to, aby dyskusji nie rozpraszać, ponieważ wiem (a polemika z Tobą tę moją wiedzę potwierdza), że to w jakiś sposób uraża ludzi wierzących. Co w tym widzisz nielogicznego?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

Pamiętaj Autografko, że słownikowi zwolennicy słowa "Bóg" zalecają jednocześnie "bogów". Niejako automatycznie chcą krzywdzić politeistów, jak im "Jedyna Słuszność" nakazuje. Więc będę pisał "bóg", gdyż oto jest kolejny powód - nie szanować tych, którzy na wstępie chcą skrzywdzić tych, którzy nie podzielają ich przekonań. Nie żal mi monoteistów. Niech czytają "bóg" z Biblii. Zasłużyli na to po stokroć, a nie ma też żadnego powodu, żeby ateista pisał "Bóg" z Biblii. Ja nie zmuszam teistów, żeby pisali "bóg". Ani osób cierpiących na lęk przed dendrofobię do pisania "Drzewo".

>Pamiętaj Autografko, że słownikowi zwolennicy słowa "Bóg" zalecają jednocześnie "bogów". Niejako automatycznie chcą krzywdzić politeistów, jak im "Jedyna Słuszność" nakazuje. Więc będę pisał "bóg", gdyż oto jest kolejny powód - nie szanować tych, którzy na wstępie chcą skrzywdzić tych, którzy nie podzielają ich przekonań. Nie żal mi monoteistów. Niech czytają "bóg" z Biblii. Zasłużyli na to po stokroć, a nie ma też żadnego powodu, żeby ateista pisał "Bóg" z Biblii. Ja nie zmuszam teistów, żeby pisali "bóg". Ani osób cierpiących na lęk przed dendrofobię do pisania "Drzewo".

Pamiętam, ale nie o to tu przede wszystkim chodzi.

P.S. Adamiak miał chyba sporo racji.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

Mnie chodzi o to. Nie uważam też posiadaczy "Jedynej Prawdy" za biedactwa, których trzeba słuchać we wszystkim i godzić się na ich nazewnictwo, łącznie z okazywaniem nadmierniego i niesprawiedliwego wobec innych szacunku dla ich przekonań.

>Mnie chodzi o to. Nie uważam też posiadaczy "Jedynej Prawdy" za biedactwa, których trzeba słuchać we wszystkim i godzić się na ich nazewnictwo, łącznie z okazywaniem nadmierniego i niesprawiedliwego wobec innych szacunku dla ich przekonań.

Ja też ich nie uważam za "biedactwa". Możesz mi wierzyć.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>... słownikowi zwolennicy słowa "Bóg" zalecają jednocześnie "bogów". Niejako automatycznie chcą krzywdzić politeistów,
Po pierwsze nie "słownikowi zwolennicy słowa Bóg", lecz słownikowi zwolennicy pisania imion własnych z dużej llitery, po drugie nikt nie "chce krzywdzić politeistów" gdyż powszechnie piszemy Zeus, Ozyrys, Pan i żaden "zwolennik" nigdy tego nie kwestionował. A że niekiedy źródłosłów imienia własnego płata figle i pozwala tworzyć zdania jak np.:
Pan jest panem - tzn. bożek rzymski o imieniu Pan jest istotą rodzaju męskiego, czyli potocznie mówiąc jest panem.
Mój Pies jest psem - czyli mój pies, którego nazwałem "Pies" jest psem.
Biały Dom jest domem białym itd.
>... będę pisał "bóg", gdyż oto jest kolejny powód - nie szanować tych, którzy na wstępie chcą skrzywdzić tych, którzy nie podzielają ich przekonań. ... Nie żal mi monoteistów. Niech czytają "bóg" z Biblii.
Ja też nie współczuję z monoteistami, natomiast żal mi zwolenników zachowania zasad ortografii.
?... nie ma też żadnego powodu, żeby ateista pisał "Bóg" ...
Jest jeden powód. Nazywa się "zasady pisowni polskiej".
A przy okazji. Czy jeśli napiszę zdanie: racjonalista ma swoją witrynę internetową Racjonalista, to można z tego logicznie wnioskować o moim światopoglądzie?
A w ogóle, to sprawa nie jest warta takiego zacietrzewienia, jakie widać w niektórych postach. Przed 1939 jakieś pismo futurystyczne programowo pisało imiona z małej litery, a i obecnie coś takiego bywa. Np. niestety niektóre czasopisma - jest ich kilka - w tytule dają wyłącznie wersaliki, a nikt z tego powodu nie rozpacza, ani nie wybucha entuzjazmem.

---

Stach M. G.

Jaki słownik podaje bez cienia wątpliwości taką definicję:

bóg - rzeczownik pospolity, jak także "Bóg" imię własne Jahwe?

Gdyby taka definicja rzeczywiście obowiązywała, mógłbym zupełnie poprawnie mówić "bóg z Biblii", "twój bóg katoliku", etc. Mógłbym napisać - "bóg chrześcijan ma wiele imion - Jahwe, Adonai, Bóg. Jednakże dla uproszczenia sprawy będę mówił o bogu wyznawanym najczęściej w Europie, czasem dla urozmaicenia wypowiedzi wpisując jego imiona "Bóg, Adonai, Jahwe". Oczywiście tylko Polacy nazywają czasem swojego boga "Bóg", bóg w Anglii nazywany bywa "God" zaś w Niemczech "Got". Niemcy i Anglicy nie używają na określenie boga imienia "Bóg"."

>Jest jeden powód. Nazywa się "zasady pisowni polskiej".
   
   Z pobieżną choćby, znajomością tych zasad, oraz przejrzyście-giętkim dystansem do werbalizowanej rzeczywistości, można sobie hasać po krasomówczych zagajnikach, nie będąc posądzonym ni o ciemnotę ortograficzną, ni zgryzoty ideologiczne.

>... nikt z tego powodu nie rozpacza...
   Jasne.

>... ani nie wybucha entuzjazmem.
   Właśnie.

>>>Ortografia jest w tym przypadku zależna od tematu rozważań. Nie ma nic wspólnego z przekonaniami.
>>Logika tej wypowiedzi jest taka, że nie wiem o co w niej chodzi. Najpierw zapytasz z kim rozmawiasz, a potem do tego dopasujesz ortografie?
>Witwosie, nie stwarzaj proszę problemu tam, gdzie go nie ma. Jeżeli piszę o swoim wyobrażeniu boga, to nie musi ono być tożsame z wyobrażeniem Boga w jakiejkolwiek monoteistycznej religii.

Autografko, stworzyłaś problem sama. Piszesz o swoim wyobrażeniu boga, będąc ateistką.

>A jeżeli tak, to mogę to napisać małą literą i nie naruszam zasad pisowni. Jednakże nawet pisząc o swoim wyobrażeniu jakiegoś wyższego bytu (na przykład założonego przeze mnie na potrzeby dyskusji), nietożsamego z żadnym Bogiem opisywanym przez monoteistyczną religię, mogę stosować (i zdarza się, że stosuję) pisownię wielką literą po to, aby dyskusji nie rozpraszać, ponieważ wiem (a polemika z Tobą tę moją wiedzę potwierdza), że to w jakiś sposób uraża ludzi wierzących. Co w tym widzisz nielogicznego?

Jesteś w błędzie. Przekierowujesz rozmowę na moje subiektywne odczucia. Oj nieładnie Autografko, nieładnie! Dla mnie pisz sobie, jaką chcesz literą. Mnie to wszystko jedno. Nie obrażasz tym moich uczuć religijnych, bo ich nie mam. Nie zdziw się tylko, jak ktoś wystawi Ci negatywną ocenę z ortografii.

>Autografko, stworzyłaś problem sama. Piszesz o swoim wyobrażeniu boga, będąc ateistką.

A co to, że jestem ateistką, ma do rzeczy? Mogę sobie wyobrażać różne rzeczy. Boga również.

>Jesteś w błędzie. Przekierowujesz rozmowę na moje subiektywne odczucia. Oj nieładnie Autografko, nieładnie!

Co jest nieładnie?

>Dla mnie pisz sobie, jaką chcesz literą. Mnie to wszystko jedno. Nie obrażasz tym moich uczuć religijnych, bo ich nie mam.

Proszę uprzejmie, jeżeli tak sobie życzysz.

>Nie zdziw się tylko, jak ktoś wystawi Ci negatywną ocenę z ortografii.

Nie krępuj się. Wystawiaj.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Autografko, stworzyłaś problem sama. Piszesz o swoim wyobrażeniu boga, będąc ateistką.
>A co to, że jestem ateistką, ma do rzeczy? Mogę sobie wyobrażać różne rzeczy. Boga również.

Tworząc wyobrażenie Boga tworzysz byt, który istnieje, w twoim umyśle. Nie możesz powiedzieć, że go nie ma.

>>Jesteś w błędzie. Przekierowujesz rozmowę na moje subiektywne odczucia. Oj nieładnie Autografko, nieładnie!
>Co jest nieładnie?

Personalizacja takiej rozmowy. Tu mówimy o ortografii.

>>Dla mnie pisz sobie, jaką chcesz literą. Mnie to wszystko jedno. Nie obrażasz tym moich uczuć religijnych, bo ich nie mam.
>Proszę uprzejmie, jeżeli tak sobie życzysz.

Ja sobie życzyć mogę, abym czytał teksty pozbawione błędów ortograficznych. To wszystko.

>>Nie zdziw się tylko, jak ktoś wystawi Ci negatywną ocenę z ortografii.
>Nie krępuj się. Wystawiaj.

Nie pisałem o sobie. Mnie jest to obojętne. Chcesz kaleczyć język polski, Twoja sprawa.

>Nie pisałem o sobie. Mnie jest to obojętne. Chcesz kaleczyć język polski, Twoja sprawa.

No i w jaki sposób będę go kaleczyć? Nazywając bogiem wytwór mojej wyobraźni?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Nie pisałem o sobie. Mnie jest to obojętne. Chcesz kaleczyć język polski, Twoja sprawa.
>No i w jaki sposób będę go kaleczyć? Nazywając bogiem wytwór mojej wyobraźni?

Wytwory swojej wyobraźni możesz nazywać jak chcesz. Ponieważ bóg/Bóg są bytami istniejącymi w kilku miliardach innych umysłów niż Twój, dobrze by było, żebyś zaznaczała każdorazowo, że jest to wytwór Twojej wyobraźni. Dla tych pozostałych, istnieją zasady pisowni.

>Wytwory swojej wyobraźni możesz nazywać jak chcesz. Ponieważ bóg/Bóg są bytami istniejącymi w kilku miliardach innych umysłów niż Twój, dobrze by było, żebyś zaznaczała każdorazowo, że jest to wytwór Twojej wyobraźni. Dla tych pozostałych, istnieją zasady pisowni.

Dziękuję za dobrą radę.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Wytwory swojej wyobraźni możesz nazywać jak chcesz. Ponieważ bóg/Bóg są bytami istniejącymi w kilku miliardach innych umysłów niż Twój, dobrze by było, żebyś zaznaczała każdorazowo, że jest to wytwór Twojej wyobraźni. Dla tych pozostałych, istnieją zasady pisowni.
>Dziękuję za dobrą radę.

Proszę uprzejmie.

> Dla tych pozostałych, istnieją zasady pisowni.

Cudownie, zupełnie jak u Haska, którego Szwejk potrafił wszystkie podchwytliwe pytania policyjnego agenta sprowadzić do dyskusji na temat leczenia nosacizny u szczeniąt!

>> Dla tych pozostałych, istnieją zasady pisowni.
>Cudownie, zupełnie jak u Haska, którego Szwejk potrafił wszystkie podchwytliwe pytania policyjnego agenta sprowadzić do dyskusji na temat leczenia nosacizny u szczeniąt!

Demencja starcza? Co to ma do rzeczy?

>Jeżeli piszę o swoim wyobrażeniu boga, to nie musi ono być tożsame z wyobrażeniem Boga w jakiejkolwiek monoteistycznej religii.
   Chyba jest trochę inaczej.
   Ortografia nie jest od tego, by ją dopasowywać do Twojego myślenia, lecz po to, by z Twojego pisania można było jak najdokładniej odczytać Twoje wyobrażenia.

>A jeżeli tak, to mogę to napisać małą literą i nie naruszam zasad pisowni.
   Możesz napisać wszystko, ale zasady pisowni polegają na tym tym, żebyś dokładnie opisała to "wszystko" w ramach tych zasad, bo nie jest sztuką zrobić błąd, lecz sztuką jest zrobić błąd tak, by rozmówca dowiedział się (właśnie przy pomocy obowiązujących zasad i z ich zastosowaniem), że jest to zabieg zamierzony - że jest środkiem stylistycznym, a nie tylko zwykłym bykiem.

>... (i zdarza się, że stosuję) pisownię wielką literą po to...
   I tu już się zgadzam, bo zasady są "po coś", ale ich łamanie też jest "po coś" i sęk w tym, żeby interlokutor odczytał tę intencję przy pomocy ogólnie uznanych, czyli i jemu (w domyśle) znanych zasad.
   Najlepiej bez zadawania pytań pomocniczych.

   Sorki za offtop.

>>Jeżeli piszę o swoim wyobrażeniu boga, to nie musi ono być tożsame z wyobrażeniem Boga w jakiejkolwiek monoteistycznej religii.
>   Chyba jest trochę inaczej.

Chyba nie jest.

>   Ortografia nie jest od tego, by ją dopasowywać do Twojego myślenia, lecz po to, by z Twojego pisania można było jak najdokładniej odczytać Twoje wyobrażenia.

O to właśnie chodzi.

>   Możesz napisać wszystko, ale zasady pisowni polegają na tym tym, żebyś dokładnie opisała to "wszystko" w ramach tych zasad, bo nie jest sztuką zrobić błąd, lecz sztuką jest zrobić błąd tak, by rozmówca dowiedział się (właśnie przy pomocy obowiązujących zasad i z ich zastosowaniem), że jest to zabieg zamierzony - że jest środkiem stylistycznym, a nie tylko zwykłym bykiem.

Nie unikniesz błędów w komunikacji. Rzecz w tym, że człowiek wierzący, moje pisanie o bogu (którego rozumiem nieco inaczej niż Boga na przykład biblijnego) i tak najprawdopodobniej będzie odnosił do swojego wyobrażenia, zapewne tożsamego z "Bogiem religii monoteistycznej".

>>... (i zdarza się, że stosuję) pisownię wielką literą po to...
>   I tu już się zgadzam, bo zasady są "po coś", ale ich łamanie też jest "po coś" i sęk w tym, żeby interlokutor odczytał tę intencję przy pomocy ogólnie uznanych, czyli i jemu (w domyśle) znanych zasad.
>   Najlepiej bez zadawania pytań pomocniczych.

To może wyjściem byłoby uprzedzanie takich pytań i wyjaśnianie tego na samym początku rozmowy.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>   Ortografia nie jest od tego, by ją dopasowywać do Twojego myślenia, lecz po to, by z Twojego pisania można było jak najdokładniej odczytać Twoje wyobrażenia.
>O to właśnie chodzi.
   To mogłaś uprzedzić na początku.

>>   Najlepiej bez zadawania pytań pomocniczych.
>To może wyjściem byłoby uprzedzanie takich pytań i wyjaśnianie tego na samym początku rozmowy.
   Ups.
                  

>>>   Ortografia nie jest od tego, by ją dopasowywać do Twojego myślenia, lecz po to, by z Twojego pisania można było jak najdokładniej odczytać Twoje wyobrażenia.
>>O to właśnie chodzi.
>   To mogłaś uprzedzić na początku.
>>>   Najlepiej bez zadawania pytań pomocniczych.
>>To może wyjściem byłoby uprzedzanie takich pytań i wyjaśnianie tego na samym początku rozmowy.
>   Ups.

No i komunikacja zaszwankowała. Przynajmniej u mnie.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>   Ups.
>No i komunikacja zaszwankowała. Przynajmniej u mnie.

   Ale to była prawie niezamierzona prowokacja.
   Przepraszam, piszę, jak po grypie, tej grypie.

>>>   Ups.
>>No i komunikacja zaszwankowała. Przynajmniej u mnie.
>   Ale to była prawie niezamierzona prowokacja.
>   Przepraszam, piszę, jak po grypie, tej grypie.

Że najpierw piszesz puentę, a potem do niej dostosowujesz początek?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>   Ale to była prawie niezamierzona prowokacja.
>>   Przepraszam, piszę, jak po grypie, tej grypie.
>Że najpierw piszesz puentę, a potem do niej dostosowujesz początek?

   Cholera... Tak to wyszło? Aaaa, to dobrze...

    _{(Sprawdzić, czy jest taka maniera, bo może już od paru lat piszę prozą...Hm.)}

A dlaczego pisze się "bogowie", a nie "Bogowie"...? W imię czego? Dobrego samopoczucia autora słownika?

>Pisanie o bogu, tam gdzie należałoby pisać o Bogu zaciera niewątpliwe różnice znaczeniowe.

Jakie różnice znaczeniowe? Różnica między jednym bogiem a drugim Bogiem istnieje tylko dla wyznawcy tego przez "B". Nie mam nic przeciw temu, że wierni chcą uhonorować swego boga dużym "B". Ja nie muszę.

>W imię czego? Dobrego samopoczucia piszącego?

Oczywiście. A "Bóg" w imię czyjego dobrego samopoczucia? Wiernych czy samego Boga?

---

Myśl i rzeczywistość są jak gdyby dwoma odpowiadającymi sobie brzmieniami, o których żaden człowiek nie może powiedzieć z pewnością, które z nich jest głosem, a które echem. Coleridge

>Jakie różnice znaczeniowe?

   Nie dostrzegasz żadnej różnicy pomiędzy Bogiem monoteistów i bogami politeistów? To trochę tak jakbyś nie potrafił rozróżnić pomiędzy krasnoludkami a Sierotką Marysią twierdząc, że takie rozróżnienie to bzdura, bo przecież wiesz że zarówno Sierotka jak i krasnoludki nie istnieją.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>Jakie różnice znaczeniowe?
>   Nie dostrzegasz żadnej różnicy pomiędzy Bogiem monoteistów i bogami politeistów? To trochę tak jakbyś nie potrafił rozróżnić pomiędzy krasnoludkami a Sierotką Marysią twierdząc, że takie rozróżnienie to bzdura, bo przecież wiesz że zarówno Sierotka jak i krasnoludki nie istnieją.

Ty napiszesz "Bóg" o Jahwe ale również o Allahu. Czy oznacza to, że nie widzisz różnicy między Sierotką Marysią a Śpiącą Królewną?

---

Myśl i rzeczywistość są jak gdyby dwoma odpowiadającymi sobie brzmieniami, o których żaden człowiek nie może powiedzieć z pewnością, które z nich jest głosem, a które echem. Coleridge

Tak poza tym, w myśl teologii chrześcijańskiej Jahwe NIE JEST Allachem (vide encykliki JPII). Natomiast w myśl teologii muzułmańskiej Allach to Jahwe.

A co powiesz o bogach (LICZBA MNOGA) monoteistów - Ahurze Mazdzie, Atonie, Jahwe?

>A co powiesz o bogach (LICZBA MNOGA) monoteistów - Ahurze Mazdzie, Atonie, Jahwe?

   Że byli bogami. Natomiast jeśli będę pisał o każdym z nich z osobna, będę stosował pisownię wielką literą.

   Nota bene w religiach konsekwentnie monoteistycznych opatrywanie Boga jakąś nazwą własną jest pozbawione sensu. On jest po prostu Bogiem i to powinno wystarczać. Judaizm próbuje sprytnie ominąć tę pułapkę. Nazywa swego Boga, ale zabrania wymawiać jego imienia. Niedawno wydana dyrektywa Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów do pewnego stopnia przywraca ten stan w Kościele katolickim, rugując z liturgii, pieśni kościelnych oraz tekstów i przekładów biblijnych słowo Jahwe.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

Członkowie religii monoteistycznych mogą pisać "Bóg". Nikt im tego nie broni. Jednakże schody zaczynają się, gdy narzucają swoją religijną ortografię innym ludziom. To, że członek religii monoteistycznej pisze "Bóg" i myśli o Jahwe, albo Allachu, nie oznacza, że ja mam pisać liczbę mnogą od rzeczownika pisanego wielką literą od małej litery. Jest to teologiczne kaleczenie polszczyzny i zmuszanie innych do przemyśleń teologicznych dostosowanych do religii narzucającej swą opinię znacznie dalej, niż powinno dopuszczać państwo laickie.

Ja się cieszę, Placowniku, że rozumiesz, co ma katolik na myśli pisząc Bóg. Ale ja nie mam myśli katolickich, ani katolickich zastosowań do tego rzeczownika. Skoro słownik narzuca pisownię Bóg w przypadku Boga monoteistycznego, oczywiste jest dla mnie, że o większej grupie Bogów monoteistycznych będę pisał wielką literą. Zgodnie z ortografią napiszę: Jahwe, Allach i Aton to Bogowie monoteistyczni. Zaś Zeus i Hera to bogowie politeistyczni, bywali postrzegani jako Bogowie monoteistyczni. Gdy ktoś mi (w zgodzie z istniejącym słownikiem) napisze: Aton i Allach to bogowie, będzie to błąd.

Tyle słownik. Ja piszę "bóg" szanując polszczyznę, a nie narzucających swoją religię innym autorów słownika.

Inny przykład zdań poprawnych w świetle rozumianego bezstronnie słownika polszczyzny, w nawiasie podaję błędy ortograficzne, które zapewne zrobiłby katolik:

"Allach i Jahwe przez muzułmanów pojmowani są jako ten sam Bóg. Dla katolików nie są to jednak ci sami Bogowie (b). Jako, że wyznawcy islamu nie uważają, iż Jezus był Bogiem, a encyklika JPII Jezusa czyni gwarantem zbawienia, dla katolików Allach i Jahwe są różnymi Bogami(b) monoteistycznymi. W przypadku wymarłych kultów monoteistycznych sprawa ma się jeszcze inaczej, choć też podobnie. Na bazie Koranu można by stwierdzić, że wyznawcy Ahury Mazdy i Atona wierzyli w Allacha. Natomiast dla katolików są to Bogowie (b) monoteistyczni nie mający wiele wspólnego z ich Bogiem. etc"

Czy teraz zrozumiałeś? Ja rozumiem, że możesz się "wczuć" w katolików z pisownią słów, ale w świetle obecnie obowiązującej definicji słownikowej, miejsca, gdzie umieściłem (b) należy pisać wielką literą, choć każdy kto "czuje katolicyzm" napisałby małą. Ale słownik nie jest po to, aby dawać sugestie do odczuwania katolicyzmu.

>Ja się cieszę, Placowniku, że rozumiesz, co ma katolik na myśli pisząc Bóg.

   Nie wiem. Mogę się co najwyżej domyślać.

>Ale ja nie mam myśli katolickich,

   Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, aby klasyfikować myśli na katolickie i niekatolickie. Może dlatego, że nawet klasyfikacja na mądre i głupie przychodzi mi z trudem.

>ani katolickich zastosowań do tego rzeczownika

    Katolickie zastosowania rzeczownika... Brzmi jak kiepska farsa. Sam Wielki Językoznawca mógłby być z Ciebie dumny.

>Skoro słownik narzuca pisownię Bóg w przypadku Boga monoteistycznego, oczywiste jest dla mnie, że o większej grupie Bogów monoteistycznych będę pisał wielką literą.

   Dla mnie z kolei jest oczywiste, że w liczbie mnogiej jedyną dopuszczalną formą jest pisownia małą literą. Dość bliską analogią jest pisownia wyrazu Wszechświat. W liczbie pojedynczej akceptowana jest oboczność pisowni, natomiast w liczbie mnogiej piszemy wyłącznie o wszechświatach.

>Zgodnie z ortografią napiszę: Jahwe, Allach i Aton to Bogowie monoteistyczni.

   I tak dalej, i tak dalej.

   Smutno mi Boże...

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

Masz zasadę. Gdy piszę o politeistycznym Sziwie, mam pisać "bóg". Gdy piszę o monoteistycznym Jahwe, mam pisać "Bóg". Tworzę z tego liczbę mnogą. Było więcej monoteistycznych Bogów (piszę zgodnie z ortografią). Nie widzę źródeł z których czerpiesz swój smutek.

Inna opcja, zalecana (być może) przez jakieś słowniki. "Bóg" to imię własne Jahwe. Ok. Sziwa to imię własne boga hinduskiego. Piszę zatem bóg Sziwa i bóg Bóg. Opowiadam o nich, opowiadam o tych bogach. O bogu z Biblii i o bogu z Mahabharaty. Nie popełniam żadnego błędu w świetle tej opcji (w której istnienie słownikowe wątpię). Nie muszę pisać zawsze o bogu z trójzębem Sziwa, ma inne imiona, mogę pisać "on" lub po prostu "bóg". To samo dotyczny imienia Jahwe "Bóg" - mogę pisać "on", jak też "bóg". Nie widzę żadnego błędu. Imienia "Bóg" będę używał rzadko, gdyż myli się ze stawianiem wielkich liter z uwagi na stosunek emocjonalny do opisywanego podmiotu.

Skąd czerpiesz smutek?
Słowa "Wszechświat" nie trzeba pisać z dużej litery, to kwestia uznania. Również słowo "wszechświaty" można pisać z dużej litery, to kwestia uznania.

>Również słowo "wszechświaty" można pisać z dużej litery, to kwestia uznania.

   Wiem, że Uchwała Ortograficzna nr 19 Rady Języka Polskiego Cię nie przekona, więc pisz jak chcesz. Tylko się nie upieraj, że piszesz poprawnie.

   A smutku znikąd nie czerpię. Nachodzi mnie on samoistnie, kiedy czytam niektóre argumenty i myślę sobie, że znajdą się tegoroczni maturzyści którzy przyjmą je za dobrą monetę. Może to trochę ich kosztować. Ale co Ci tam. Nie Ty będziesz płacił.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

Myślę, że ucznia, który umie poprawić błędy felernego słownika dobry nauczyciel powinien nagrodzić, nie zaś karać. Jeśli chodzi o słowo wszechświat, to w słowniku PWN z roku 1995 podany jest tylko małą literą.

Jeśli chodzi o boga, to piszę poprawnie, gdyż definicja, jaką sobie rada wymyśliła jest NIEMOŻLIWA DO ZASTOSOWANIA. Przykro mi, ale tak naprawdę jest. Rozumiem, że zakładając ten topik miałeś pewność, że postawisz słownik na podwyższeniu, a wszyscy mu będą bić pokłony jak muzułmanie przed mizrabem. Niestety. Okazuje się, że w przypadku pisowni słowa "bóg" słownik nie zasługuje nawet na jeden guz na czole.

Zadziwia mnie też łatwość, z jaką ominąłeś formę mnogą Bogowie monoteistyczni. Czyżby była niemożliwa? Czy istotą polszczyzny jest staranne unikanie zdań, w których występuje więcej niż jeden Bóg monoteistyczny?

Na jakiej z kolei zasadzie uznałeś, że problem liczby mnogiej Bogowie monoteistyczni nie istnieje? I pisze się małą? Bo "Bóg jest jeden"? No to broń definicji słownikowej, której jeszcze nie widziałem, ale którą pewnie niebawem wynajdziesz:

Cytat:

Jeśli moje dystansowanie się od tego typu definicji wzbudza twój smutek i troskę o przyszłość maturzystów, to nie sądź, że mnie to wzrusza. Nie jest wzruszające.

Cytat:

Zauważyłem, że z niejaką satysfakcją przytaczasz różne zwroty, typu "Chwała Bogu!", "Bóg zapłać", "Na Boga". Są to zwroty idiomatyczne, wiele z nich ma przyjętą dla samych siebie gramatykę (na przykład "Bóg zapłać") i jest to typowe dla wielu języków. Oczywiście pisanie małych i dużych liter w zwrotach idiomatycznych jest kwestią ich konwencji. Ja osobiście jestem za pisaniem zwrotów idiomatycznych polskich, zawierających słowo Bóg przez wielkie "B". To dla mnie oczywiste. Mam zatem nadzieję, że nie strzelasz owymi zwrotami idiomatycznymi, aby udowodnić kto tu ma rację. Bo jeśli tak - to pudło.

Osobiście nie polecam ateistom stosowania tego typu zwrotów z powagą, a nie ironicznie, czy dla żartu. Jest to mylące dla innych. O ile wiem, co chce powiedzieć teista swoim "Chwała Bogu!" o tyle idiom ten użyty przez ateistę bez przymróżenia oka pełni (moim zdaniem) dość enigmatyczną funkcję, szkodząc wartwie komunikatywnej wypowiedzi.

Malreaux, znany francuski intelektualista, zauważył, że można mówić o "chrześcijańskim umyśle" (tudzież "muzułmańskim, buddyjskim etc."). Otóż, niezależnie od tego, że zerwie się już z religią obowiązującą w miejscu urodzenia, wciąż pozostają nawyki myślowe, a także automatyczne kalki służące ocenie różnych zdarzeń. Mam wrażenie, że moje wołanie o laicyzm słownika języka polskiego jest dla ciebie, Placowniku, niezrozumiałe. Nie widzisz problemu w tym, że słownik ma swojego Boga kosztem innych bogów, zaś ma go na siłę, nie spełniając żadnych reguł, na bazie których można stworzyć funkcjonalną definicję (trzeba mieć katolicki (albo może szerzej - chrześcijański) smak, aby rozumieć zastosowanie dużej litery w słowie "Bóg").

Jako, że wielka litera w Bóg nie jest ZALECENIEM, lecz REGUŁĄ, nie jest to temat, który można pominąć. Nie jest to rzecz nieważna. Ale do rzeczy. Odłóżmy na bok swoje wciąż jeszcze chrześcijańskie umysły i uświadomijmy sobie, że było i jest wielu monoteistycznych Bogów, zaś w politeistycznych bogach nie ma nic gorszego słownikowo, niż w monoteistycznych Bogach. Zakładanie takich wartościowań nie powinno mieć miejsca w słowniku. I nie jest to rzecz marginesowa, nie jest to żaden puryzm, albo i fanatyzm. Powtarzam jeszcze raz - odłóżmy na bok swoje chrześcijańskie umysły i pomyślmy, że ateizm nie jest dialogiem z "Jedynie Słuszną Religią". Często (tym razem w słowniku) obok owej "Jedynie Słusznej" pojawiają się inne elementy, inne czynniki. Inni ludzie.. Inne rozmowy. Inne prawa które trzeba respektować. I bez których respektowania JEST SMUTNO.

Dlatego, z ręką na sercu uważam, że istnieją dwa sposoby przestrzegania ortografii słowa bóg:

1. Zawsze małą (chyba, że ktoś chce podkreślić swój stosunek emocjonalny we własnej wypowiedzi)
2. Zawsze dużą (nie dodaję chyba, choć może powinienem)

I tyle. Będę pisał bóg. Także o Jahwe. Mam do tego pełne prawo. Nie uważam tego za błąd ortograficzny, chyba, że ktoś wprowadzi pisownię słów Bóg, Bogowie, Bogini, Boginie wielką literą. Uważam, że tak jest uczciwie i zwłaszcza na portalu Racjonalista żaden moderator nie ma prawa krytykować tego z bolesnym westchnieniem.

>Mam wrażenie, że moje wołanie o laicyzm słownika języka polskiego jest dla ciebie, Placowniku, niezrozumiałe.

   O laicyzm ortografii, bo o niej tu dyskutujemy, a nie o słowniku. Tak. Koncepcja laickiej ortografii jest dla mnie niezrozumiała.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

Widzę, że popierasz tylko ortografie zawierające "ducha wiary".

Ortografia nie powinna dyskryminować żadnego światopoglądu kosztem innych. Gdy przedkłada ponad inne rzeczy "Jedynie Słuszną Wiarę" można mówić o tym, że nie jest laicka.

Czy w związku z bezwarunkowym popieraniem kierowanej duchem wiary logiki użycia słowa "Bóg" postulujesz również używanie bez względu na okoliczności i przez każdego zaimków wielką literą przy słowie "Bóg"?

MIelibyśmy takie zdania:

Jestem ateistą, nie chcę więc o Nim mówić. Nie wierzę w Boga. Uważam, że ludzie wymyślili wszystkie historie z Nim jako Bohaterem.

Jestem hinduistą. Służę moim bogom, którzy mi sprzyjają. Od kiedy mieszkam w Polsce, w kółko słyszę o Nim, to znaczy o Bogu, w którego nie wierzę. W przeciwieństwie do moich bogów, muszę opisywać go wielką literą. Albowiem czy On istnieje, czy też nie istnieje, język polski należy do Niego, i nie ma w nim miejsca na szacunek dla moich bogów.

I wiadomość z ostatniej chwili. Ortografia powinna być narzędziem dla wszystkich. Wszelkie celowe rasizmy, czy to nacjonalistyczne, czy to światopoglądowe, powinny być z niej rugowane. Od tego w dużej mierze są redaktorzy słowników. Nikt im przecież nie broni inspirować się faszyzmem, czy hasłami kibiców ulubionej drużyny (kosztem innych, nielubianych). Ale tego nie powinny robić. Zatem - bóg.

A jeśli chodzi o maturzystów, to trzymam za Was kciuki. Jeśli rzeczywiście czytacie to forum to życzę wam osobistej odwagi. To dużo większy sukces niż jedno oczko w górę na świadectwie z polskiego. Odwaga w słusznej sprawie jest warta więcej od wyścigu szczurów, gdzie brudne chwyty mają miejsce nawet w słowniku polskiego .

>Czy w związku z bezwarunkowym popieraniem kierowanej duchem wiary logiki użycia słowa "Bóg" postulujesz również używanie bez względu na okoliczności i przez każdego zaimków wielką literą przy słowie "Bóg"?

   Nie. Nie popieram. Pisownia wyrazu Bóg oznaczającego boga w dowolnej religii uznawanej powszechnie za religię monoteistyczną, niesie ze sobą pewną informację. Z tej informacji nie warto rezygnować. To zubaża język.

   Pisownia taka nie musi być wcale podyktowana jakąś szczególną atencją ani dla Boga, ani dla jego wyznawców. Stąd prosty wniosek, że zasada ta nie obejmuje zaimków.

   Zdarzyło mi się kiedyś poznać pewnego ateistę, który bał się wchodzić do kościołów. Omijał je szerokim łukiem, twierdząc, że po prostu go to nie interesuje. Za skarby świata nie przyznałby się, że nie wie jak się na tym, obcym dla niego, terenie zachować i że to właśnie jest źródłem jego lęku. To baardzo, ale to baardzo odległa analogia, ale coś podobnego wyczuwam w postawie przynajmniej niektórych przeciwników Boga pisanego wielką literą.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

Tu daję z kolei plusa, bo przedstawiłeś mi pewne argumenty, za które ci dziękuję .

Tylko chrześcijaństwo z wielkich religii monoteistycznych ma wielkie i małe litery w swoich alfabetach. Zatem muzułmanie i żydzi nie robią takich rzeczy.

Ja piszę o różnych bogach. Monoteistycznych i politeistycznych. Nie mam zamiaru wymuszonym na mnie stawianiem wielkich i małych liter uwłaczać hinduizmowi a chwalić chrześcijaństwa. Nie czuję się przez to jako zubażacz języka... I zdziwiłby mnie ktokolwiek, kto by się tak czuł.

Jako ateista nie będę się bał pisać wszystkich Bogów, Bogiń wielką literą. Nie lękam się wejść do meczetu, świątyni hinduistycznej, czy kościoła. Ja nawet nauczyłem się recytować jedną surę... Widzisz - tchórzem nie jestem. Ale słownik nie będzie mi narzucał postawy typu: "na mandir splunąć, a przed kościołem schylić głowę".

Zbyszek twierdzi, że Bóg to imię własne Jahwe. Nie ma problemu, mogę czasem używać i tego imienia własnego tegoż boga. Ale częściej niż bóg Bóg będę pisał bóg, albo Jahwe. Zgodnie z postulowaną przez Zbyszka zasadą ortograficzną.

Język polski nie jest dla mnie obcym terenem. To mój język i nikt mnie nie będzie wyganiał z domu mojego języka. Szanuję inne światopoglądy, lecz nie szanuję krucjat. Teiści i politeiści zechcą mieć Boga, Bogów, Boginie? Zgoda. Będę tak pisał. Ja chcę małej litery dla tych słów, ale jestem w mniejszości. Jednakże nie będę stosował teologicznej ortografii domyślnej słowa "Bóg". Będę stosował ortografię. Bóg jako imię własne Jahwe? - zgoda. Jako określenie Boga, lub Bogów, lub Bogini, lub Bogiń monoteistycznych? - zgoda. Za tą granicę kończy się ortografia, którą można przestrzegać nie będąc "Właściwie Myślącym". I TO NIE ZUBAŻA JĘZYKA.

>   O laicyzm ortografii, bo o niej tu dyskutujemy, a nie o słowniku. Tak. Koncepcja laickiej ortografii jest dla mnie niezrozumiała.

A jak niedługo trza będzie na kolanach pisać o JP2 to zrozumiesz!

>On jest po prostu Bogiem i to powinno wystarczać.
   Jasne.

>Judaizm próbuje sprytnie ominąć tę pułapkę. Nazywa swego Boga, ale zabrania wymawiać jego imienia.
   Aha.

>Niedawno wydana dyrektywa Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów do pewnego stopnia przywraca ten stan w Kościele katolickim, rugując z liturgii, pieśni kościelnych oraz tekstów i przekładów biblijnych słowo Jahwe.
   Aha.

   A swoją drogą ciekawe, kiedy powstanie Kongregacja ds. Sprytnego Rugowania Kultu z bożego Rozumu, Sakramencko ciekawe, hm.

   Pozdrawiam.

>>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie. Moim zdaniem nie jest to jednoznaczne. Zależy od kontekstu wypowiedzi i od samego rozumienia pojęcia boga (Boga), przez autora zapisu. Czy to, że wiemy dokładnie o którego boga (Boga) chodzi, oznacza, że należy zapisywać to słowo wielką literą? Spójrzmy chociażby na analogię ze słowem człowiek. Przecież nawet jeżeli chodzi o jednego, konkretnego człowieka, zapiszemy raczej "człowiek", niż "Człowiek".
>   poradnia.pwn.pl/lista.php?id=8654
>   Zgodzisz się chyba, że sens słowa człowiek różni się nieco od sensu słowa Człowiek? Podobnie ze słowami bóg i Bóg. Pisanie o bogu, tam gdzie należałoby pisać o Bogu zaciera niewątpliwe różnice znaczeniowe. W imię czego? Dobrego samopoczucia piszącego?
A jaki jest sens słowa Człowiek?
Jakie różnice znaczeniowe są między Bóg a bóg?
Proszę o konkrety.

>Proszę o konkrety.

Ja sobie przypomnialam taki dowcip...Miedzynarodowa konferencja na temat roznych bogow, ktory jest lepszy, prawdziszy i czy istnieja...
Po trzech dniach dyskusji wyszlko ze tylko stary rebbe nic nie powiedzial. Zaproszony na mownice stwierdzil, ze kazdy bog jest tak wspanialy i doskonaly ze wcale nie musi istniec!

>   Zgodzisz się chyba, że sens słowa człowiek różni się nieco od sensu słowa Człowiek?
   Ja się zgadzam.

>Podobnie ze słowami bóg i Bóg.
   Oczywiście.

>Pisanie o bogu, tam gdzie należałoby pisać o Bogu zaciera niewątpliwe różnice znaczeniowe. W imię czego? Dobrego samopoczucia piszącego?

   To nie wiesz, że pisząc Człowiek wyrażamy tym (najczęściej) szczególną wartość osoby tak określanej, akcentujemy swój do niej szacunek?

   Często się pisze lub gada: Człowiek przez duże "C", nic Ci to nie mówi?

   Teraz proszę o argument przemawiający za tym, bym darzył jakąś szczególną estymą wytwór czyjejś wyobraźni, objawy czyjejś choroby?

   Już nie wspomnę, że niemożliwe do zdefiniowania, jak to zwidy.

Cytat:

Howgh. Blada twarz poruszyć istota problem.

> Cytat:

Teraz proszę o argument przemawiający za tym, bym darzył jakąś szczególną estymą wytwór czyjejś wyobraźni, objawy czyjejś choroby?

>Howgh. Blada twarz poruszyć istota problem.

   Od początku piszę, że ortografia służy mnie, a nie odwrotnie.

>   To nie wiesz, że pisząc Człowiek wyrażamy tym (najczęściej) szczególną wartość osoby tak określanej, akcentujemy swój do niej szacunek?

   Czy rzeczywiście sprowadzasz wszelkie różnice znaczeniowe do emocjonalnych odcieni, czy czynisz tak tylko dla potrzeb tej tu dyskusji?

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Czy rzeczywiście sprowadzasz wszelkie różnice znaczeniowe do emocjonalnych odcieni, czy czynisz tak tylko dla potrzeb tej tu dyskusji?
   Bez emocji nie ma człeka. Jestem ogólnie dość elastyczny, z akcentem na niełamliwość.

   Swój punkt widzenia wyłożyłem dość jasno i nie zmienię zdania, że zasady ortografii wraz z całością dostępnego mi arsenału ekspresji mają służyć mnie, a nie odwrotnie, i nie mam zamiaru rezygnować z innych, modyfikowanych środków wyrazu, jeśli uznam je za optymalne w tekście.

   Mimo, iż z ortografią też bywam na bakier, to prócz zwykłych byków popełniam czasami błędy z premedytacją, za każdą literkę biorąc odpowiedzialność - gdybym uważał, że mi to niepotrzebne, nie zawracałbym głowy.

   Sam temat wydaje mi się dość wątły z uwagi na swą zastępczość, choć frekwencja w nim znakomita i sporo fajnych rzeczy się od uczestników dowiedziałem.

   Zastępczy, bowiem dużo dotkliwiej od boskich literówek drażni mnie tendencyjne, by nie użyć słowa: złośliwe niestosowanie polskich znaków, lub przechodzenie do porządku dziennego nad wskazaniami "podglądacza", który, z tego co wiem, jest przecież obligatoryjny.

   Nijak do mnie nie docierają argumenty, że delikwentowi to sprawia jakieś kłopoty, a uwagi o niewygodach sprawianych czytelnikom, trafiające w bezdenną próżnię, budzą we mnie wręcz ciemne instynkty.

   Jeśli chcesz mi oszczędzić- na co się zanosi- argumentów za ekstraordynaryjnym szacunkiem, wyrażanym traktowaniem z wielkiej litery, wykwitów cudzej, hm, wrażliwej imaginacji, to...

   Pozdrawiam.

>   Jeśli chcesz mi oszczędzić- na co się zanosi- argumentów za ekstraordynaryjnym szacunkiem, wyrażanym traktowaniem z wielkiej litery, wykwitów cudzej, hm, wrażliwej imaginacji, to...

   Wcale się nie zanosi. Jestem od tego jak najdalszy. Śmieszy mnie jedynie (teraz już tylko śmieszy) działanie niejako odwrotne - łamanie zasad ortografii w imię wyrażania negatywnych emocji. A już za całkowitą paranoję uważam twierdzenie wysuwane przez co poniektórych, że łamana zasada jest zasadą nie tyle ortograficzną, co teologiczną, narzuconą bezbronnej polszczyźnie przez cwany kler.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Śmieszy mnie jedynie (teraz już tylko śmieszy) działanie niejako odwrotne - łamanie zasad ortografii w imię wyrażania negatywnych emocji.

   Mnie też śmieszy, jeśli jest to robione programowo.

>   A już za całkowitą paranoję uważam twierdzenie wysuwane przez co poniektórych, że łamana zasada jest zasadą nie tyle ortograficzną, co teologiczną, narzuconą bezbronnej polszczyźnie przez cwany kler.

   Wyraźnie rozdzielę spiskowy podtekst działań kleru w tej kwestii, bo również uważam tę teorię za wydumaną, od faktycznego wpływu przedmiotowych zasad na profilowanie sposobu myślenia znaczącego odsetka populacji.

   Jestem przekonany o sprzężeniu semantyki z kształtowaniem sposobów percepcji rzeczywistości, a przynajmniej niektórych jej rewirów.

   Pozdrawiam.

Howgh! Blada twarz pełna racji. A słownik dobry na pieczeń marchwiowa czerwony brat. Czekać słownik polszczyzny kiedyś.

>Howgh! Blada twarz pełna racji.
   Aha.
    _{(Sprawdzić, co znaczy "racji" po eskimosku.)}

>A słownik dobry na pieczeń marchwiowa czerwony brat.
   Nie masz to, jak marchew w smaku. No, z braku buraków.

>Czekać słownik polszczyzny kiedyś.
   Sie mu nie śpieszyć, mu kiedyś?

   Na razie biegle hinduski Tobą włada.

Acia! Ha dzi! Howgh.

>Acia! Ha dzi! Howgh.
   No, jasne.

O zasadach ortografii - zapraszam na topik o liczbie mnogiej: Bogowie monoteistyczni.

Prócz tego, skoro sugerujesz, że chrześcijanie mają boga Jahwę, który nazywa się też Bóg i Adonai, nie ma nic zdrożnego w pisaniu "bóg" o ich bogu.

Podam ci przykład:

1. "To lingam Sziwy. Ten bóg jest obrazowany przez symbol faliczny." Nie muszę pisać w kółko Sziwa? Prawda? Mogę napisać w drugim zdaniu "bóg", coby się nie powtarzać? Czyż nie?
2. "To ołtarz Jahwe. Tego boga nazywa się też Bogiem, albo Adonai. Ten bóg nie ma tak wielkiej ilości imion jak Allach, czy bogini Durga. Nazwa Bóg wydaje mi się dość niezręczna, gdyż bóg Bóg brzmi trochę jak masło maślane. Ale w końcu "Bóg" to jedno z imion własnych owego boga. Cóż zrobić. " Mogę tak napisać? Czyż nie? Tak jak w przykładzie 1 nie muszę używać w kółko formy Sziwa, tak w przykładzie drugim imienia Bóg. Mogę też pisać on, albo bóg. Nie ma w tym ŻADNEGO BŁĘDU GRAMATYCZNEGO, jeśli imię Bóg jest po prostu jednym z imion boga Jahwe. Najczęściej wyznawanego boga w Europie. Czyż nie? Mylę się? Chyba nie...

Cytat:

Nie wyrażam negatywnych emocji. Natomiast widzę, że liczba mnoga: Bogowie monoteistyczni takie emocje wzbudza, bo już "nie pasuje". Do czego nie pasuje? Raczej nie chodzi o polszczyznę.

Nie podejrzewam kleru o spisek. Raczej pewne bezmyślne i podświadomie misyjne oczywistości w umysłach "Słusznie Wierzących" niesławnych filologów języka polskiego. Nie jestem antyklerykałem - uważam, że bez wierzących nie ma kapłanów.

Przecież nawet jeżeli chodzi o jednego, konkretnego człowieka, zapiszemy raczej "człowiek", niż "Człowiek".
>   poradnia.pwn.pl/lista.php?id=8654
>   Zgodzisz się chyba, że sens słowa człowiek różni się nieco od sensu słowa Człowiek?

zaraz sensu, to takie górnolotne. jak człowiek jest na Początku zdania to przez duże c.

>>Biblia natomiast (w rozumieniu Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu ) jest tytułem i chyba nie powinno być tu wątpliwości co do zapisu.

Co to jest w rozumieniu Pisma itd...ja ani nowego ani starego testamentu pisma za cholerę nie rozumiem ...
wole bajki spisane przez braci Grimm Jakuba i Wilhelma.
szczególnie te z pierwszego wydania...tia, potem jurność ludowych opowieści za cenzurowano.
A oni to byli lingusci i filozofowie...jeden nawet sie w Hannau urodził.
Ja tak nawiasem, porównałam. Aby wszystko nabrało sensu, hehehe

Za to biblia każdej księgowej powinien byc kodeks podatkowy,
ktory trza znać aby pomagać klientom!

Niby biblia ale nazywa sie tu Tax law i jest coraz grubsza księga.

I tez sie zmienia, co roku. jak księgowi wymyśla nowy i legalny unik, to rząd zaraz zakombinuje aby za dużo nie tracić.

Ja jestem zboczona na punkcie zawodowym, bo dumna jestem ze pomagam bliźnim i zarabiam na Zycie.

Tylko niech sie nikt nie czepia, ze na na temat. No...

>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie.

Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.
Myślałem, że wiesz.

Pozdrawiam.

>>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie.
>Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.
>Myślałem, że wiesz.

Wiem o tym. Nie o to jednak chodzi. Rozmawiając z kimś o bogu (Bogu), tak naprawdę rzadko mam na myśli chrześcijańskiego Jahwe (chyba, że rozmowa akurat jego dotyczy). Tłumaczyłam to już.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie.
>>Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.
>>Myślałem, że wiesz.
>Wiem o tym. Nie o to jednak chodzi. Rozmawiając z kimś o bogu (Bogu), tak naprawdę rzadko mam na myśli chrześcijańskiego Jahwe (chyba, że rozmowa akurat jego dotyczy).

Tu nie chodzi o to, co masz na myśli, tylko o zasady ortografii.

Jeżeli nazwiesz swego kota - Kot, to będziesz miała kota, który się wabi Kot.

>>Wiem o tym. Nie o to jednak chodzi. Rozmawiając z kimś o bogu (Bogu), tak naprawdę rzadko mam na myśli chrześcijańskiego Jahwe (chyba, że rozmowa akurat jego dotyczy).
>Tu nie chodzi o to, co masz na myśli, tylko o zasady ortografii.

No właśnie, że chodzi o to, co mam na myśli. Jeżeli rozmawiam o bliżej niesprecyzowanym transcendentnym bycie, to uważam, że mam prawo użyć małej litery i będzie to zgodne z regułami ortografii.

>Jeżeli nazwiesz swego kota - Kot, to będziesz miała kota, o imieniu Kot.

Brak nadania imienia uważam za objaw lekceważenia istoty, której imienia nie nadałam. Ale Ty oczywiście nie musisz tak tego odbierać.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>>Wiem o tym. Nie o to jednak chodzi. Rozmawiając z kimś o bogu (Bogu), tak naprawdę rzadko mam na myśli chrześcijańskiego Jahwe (chyba, że rozmowa akurat jego dotyczy).
>>Tu nie chodzi o to, co masz na myśli, tylko o zasady ortografii.
>No właśnie, że chodzi o to, co mam na myśli. Jeżeli rozmawiam o bliżej niesprecyzowanym transcendentnym bycie, to uważam, że mam prawo użyć małej litery i będzie to zgodne z regułami ortografii.

Jeżeli rozmawiasz, to przecież nie wiadomo, czy mówisz bóg, czy Bóg, chyba, że zaznaczysz, słownie, czy masz na myśli małą lub wielką literę.

>>Jeżeli nazwiesz swego kota - Kot, to będziesz miała kota, o imieniu Kot.
>Brak nadania imienia uważam za objaw lekceważenia istoty, której imienia nie nadałam. Ale Ty oczywiście nie musisz tak tego odbierać.

Nie wierzę w Śiwę, ale zawsze piszę wielką literą. Tak jak Jahwe, JHWH, Bóg i Wielki Manitou.
Jeżeli napiszę do Ciebie, "Jak się miewa Kot", to będziesz wiedziała, że pytam o kota - Kota. Przecież możesz mieć ich więcej.
Mnie, Twój emocjonalny stosunek, do poszczególnych bytów transcendentalnych, nie interesuje. Widzę jednak, że jest wielki, potrafi nawet naruszyć zasady ortografii.

>Jeżeli rozmawiasz, to przecież nie wiadomo, czy mówisz bóg, czy Bóg, chyba, że zaznaczysz, słownie, czy masz na myśli małą lub wielką literę.

Oczywiście witwosie. Jeżeli prowadzę pisemną dyskusję.

> Nie wierzę w Śiwę, ale zawsze piszę wielką literą. Tak jak Jahwe, JHWH, Bóg i Wielki Manitou.
>Jeżeli napiszę do Ciebie, "Jak się miewa Kot", to będziesz wiedziała, że pytam o kota - Kota. Przecież możesz mieć ich więcej.

Jasne, ale kiedy napiszesz o kocie, to będę rozumiała, że nie chodzi Ci o Kota. I nie będę miała do Ciebie pretensji, że piszesz o kocie, a nie o Kocie.

>Mnie, Twój emocjonalny stosunek, do poszczególnych bytów transcendentalnych, nie interesuje. Widzę jednak, że jest wielki, potrafi nawet naruszyć zasady ortografii.

Emocje nie mają tu nic do rzeczy.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Jeżeli rozmawiasz, to przecież nie wiadomo, czy mówisz bóg, czy Bóg, chyba, że zaznaczysz, słownie, czy masz na myśli małą lub wielką literę.
>Oczywiście witwosie. Jeżeli prowadzę pisemną dyskusję.

Mówimy tu o ortografii, o słowie pisanym.

>> Nie wierzę w Śiwę, ale zawsze piszę wielką literą. Tak jak Jahwe, JHWH, Bóg i Wielki Manitou.
>>Jeżeli napiszę do Ciebie, "Jak się miewa Kot", to będziesz wiedziała, że pytam o kota - Kota. Przecież możesz mieć ich więcej.
>Jasne, ale kiedy napiszesz o kocie, to będę rozumiała, że nie chodzi Ci o Kota. I nie będę miała do Ciebie pretensji, że piszesz o kocie, a nie o Kocie.

Jakie pretensje? Jeżeli napiszę "Kot", to pytam o tego, a nie innego kota.

>>Mnie, Twój emocjonalny stosunek, do poszczególnych bytów transcendentalnych, nie interesuje. Widzę jednak, że jest wielki, potrafi nawet naruszyć zasady ortografii.
>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.

Aby na pewno?

>Jakie pretensje? Jeżeli napiszę "Kot", to pytam o tego, a nie innego kota.

A jeżeli napiszesz "kot", to pytasz o innego. Chcesz mi narzucać, o którym kocie mam pisać?

>>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.
>Aby na pewno?

Na pewno.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Jakie pretensje? Jeżeli napiszę "Kot", to pytam o tego, a nie innego kota.
>A jeżeli napiszesz "kot", to pytasz o innego. Chcesz mi narzucać, o którym kocie mam pisać?

Nie wykręcaj kota ogonem, niczego Ci nie narzucam, o kocie pisze ja. Ty napisałaś:

>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie.

Odpowiedziałem:
"Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg."

>>>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.
>>Aby na pewno?
>Na pewno.

Wątpię.

>>>Jakie pretensje? Jeżeli napiszę "Kot", to pytam o tego, a nie innego kota.
>>A jeżeli napiszesz "kot", to pytasz o innego. Chcesz mi narzucać, o którym kocie mam pisać?
>Nie wykręcaj kota ogonem, niczego Ci nie narzucam, o kocie pisze ja. Ty napisałaś:

Spokojnie, witwosie.

>"Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg."

Ono może brzmieć Bóg, ale ja naprawdę w ogóle nie muszę o nim pisać. Kiedy piszę o bogu, jako idei wyższego bytu (bliżej niezidentyfikowanego), wcale nie muszę mieć na myśli Jahwe. Tak trudno to zrozumieć? Czy ja nie mogę snuć wizji boga, który nie jest bogiem chrześcijańskim? Bo co? Bo Ty nie jesteś w stanie wyjść poza swoje rozumienie boga i on dla Ciebie zawsze jest Jahwe?

>>>>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.
>>>Aby na pewno?
>>Na pewno.
>Wątpię.

Wcale mnie to nie dziwi.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

Czasem piszę o bogu i mam na myśli Sziwę, a czasem Jahwę. Zmiany wielkości liter uważam za nieuzasadnione.

>Czasem piszę o bogu i mam na myśli Sziwę, a czasem Jahwę. Zmiany wielkości liter uważam za nieuzasadnione.

Tak, ale jeżeli już przyjmiemy zasady pisowni za obowiązujące, to powinieneś to zapisać wielką literą. Co wcale nie oznacza, że nie należy dążyć do przeprowadzenia zmian w tych zasadach.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

A jak napisać "bogowie monoteistyczni" w świetle istniejących "zasad"? Bo nie tylko autorzy Koranu i Biblii wymyślali takie stworzenia...

Na przykład piszę monografię o bogach monoteistycznych. Zaczynam od Atona, póżniej omawiam różne pomysły hellenistyczne, zahaczam o Ahurę Mazdę, ląduję w końcu na bogach monoteistycznych wymyślanych współcześnie, co w Indiach się bardzo często zdarza (zwykle pomysłodawca sam się uznaje za takiego boga, podobnie jak być może Jezus, co znacznie zapewne upraszcza sprawę).

>Na przykład piszę monografię o bogach monoteistycznych. Zaczynam od Atona, póżniej omawiam różne pomysły hellenistyczne, zachaczam o Ahurę Mazdę, ląduję w końcu na bogach monoteistycznych wymyślanych współcześnie, co w Indiach się bardzo często zdarza (zwykle pomysłodawca sam się uznaje za takiego boga, podobnie jak być może Jezus, co znacznie zapewne upraszcza sprawę).

Nie zapomnij o IPU i FSM.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>"Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg."
>Ono może brzmieć Bóg, ale ja naprawdę w ogóle nie muszę o nim pisać. Kiedy piszę o bogu, jako idei wyższego bytu (bliżej niezidentyfikowanego), wcale nie muszę mieć na myśli Jahwe. Tak trudno to zrozumieć? Czy ja nie mogę snuć wizji boga, który nie jest bogiem chrześcijańskim? Bo co? Bo Ty nie jesteś w stanie wyjść poza swoje rozumienie boga i on dla Ciebie zawsze jest Jahwe?

Nie ma tu nic do rzeczy moje rozumienie Boga. Tu jest mowa o zasadach pisowni. Trudno to zrozumieć? Jeżeli bierzesz udział w dyskusji, o konkretnym bogu, to jego imię piszesz dużą literą. Jeżeli dyskutujesz o jakimś bycie transcendentalnym, piszesz bóg, bóstwo, bogowie. Czemu swoje wypowiedzi odnosisz do JHWH, a nie do Wielkiego Manitou?

>>>>>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.
>>>>Aby na pewno?
>>>Na pewno.
>>Wątpię.
>Wcale mnie to nie dziwi.
Chyba jednak biorą.

>Nie ma tu nic do rzeczy moje rozumienie Boga. Tu jest mowa o zasadach pisowni.

Jeżeli chcesz mnie wkurzyć udawaniem, że ni z ząb nie rozumiesz o co mi chodzi, to informuję, że jesteś już tego bliski.

>Trudno to zrozumieć? Jeżeli bierzesz udział w dyskusji, o konkretnym bogu, to jego imię piszesz dużą literą.

A jeżeli nie piszę o konkretnym bogu? Czy coś innego tłumaczę w całym tym wątku. No, chyba nie.

>Jeżeli dyskutujesz o jakimś bycie transcendentalnym, piszesz bóg, bóstwo, bogowie. Czemu swoje wypowiedzi odnosisz do JHWH, a nie do Wielkiego Manitou?

Czy ja wiem? Manitou, to ma chyba tytuł Wielkiego Ducha, czy jakoś tak.

>>>>>>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.
>>>>>Aby na pewno?
>>>>Na pewno.
>>>Wątpię.
>>Wcale mnie to nie dziwi.
>Chyba jednak biorą.

Teraz już zdecydowanie tak.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Nie ma tu nic do rzeczy moje rozumienie Boga. Tu jest mowa o zasadach pisowni.
>Jeżeli chcesz mnie wkurzyć udawaniem, że ni z ząb nie rozumiesz o co mi chodzi, to informuję, że jesteś już tego bliski.

W ząb rozumiem o co Ci chodzi. Mam obawy, że Ty nie rozumiesz, o czym ja mowie, ni w ząb.

>>Trudno to zrozumieć? Jeżeli bierzesz udział w dyskusji, o konkretnym bogu, to jego imię piszesz dużą literą.
>A jeżeli nie piszę o konkretnym bogu? Czy coś innego tłumaczę w całym tym wątku. No, chyba nie.

Jeżeli nie piszesz o konkretnym bogu, ale jakimś bycie, to używasz małej litery. Cały czas to tłumaczę, a Ty ni w ząb. Patrz zdanie poniżej.

>> Jeżeli dyskutujesz o jakimś bycie transcendentalnym, piszesz bóg, bóstwo, bogowie. Czemu swoje wypowiedzi odnosisz do JHWH, a nie do Wielkiego Manitou?
> Czy ja wiem? Manitou, to ma chyba tytuł Wielkiego Ducha, czy jakoś tak.

Jeżeli rozmawiasz o Jahwe, To imię to możesz zastąpić w rozmowie słowem Bóg.

>>>>>>>Emocje nie mają tu nic do rzeczy.
>>>>>>Aby na pewno?
>>>>>Na pewno.
>>>>Wątpię.
>>>Wcale mnie to nie dziwi.
>>Chyba jednak biorą.
>Teraz już zdecydowanie tak.
Nie teraz, tylko od początku.

Rozumiem (chyba), że zgadzasz się z moją pierwszą wypowiedzią. Po co więc, ta cała polemika?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Rozumiem (chyba), że zgadzasz się z moją pierwszą wypowiedzią. Po co więc, ta cała polemika?

Z którą wypowiedzią?

>>Rozumiem (chyba), że zgadzasz się z moją pierwszą wypowiedzią. Po co więc, ta cała polemika?
>Z którą wypowiedzią?

Z moją pierwszą wypowiedzią w tym wątku. Ale jeżeli się nie zgadzasz, to trudno.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>>Rozumiem (chyba), że zgadzasz się z moją pierwszą wypowiedzią. Po co więc, ta cała polemika?
>>Z którą wypowiedzią?
>Z moją pierwszą wypowiedzią w tym wątku. Ale jeżeli się nie zgadzasz, to trudno.

Nie martw się. Przynajmniej jest wesoło.

.
>Jasne, ale kiedy napiszesz o kocie, to będę rozumiała, że nie chodzi Ci o Kota. I nie będę miała do Ciebie pretensji, że piszesz o kocie, a nie o Kocie.

Ja mam 3 sąsiadów, którzy mają Koty albo koty. Każdy ma po jednym Kocie/kocie. Każdy Kot/kot ma inne imię (Szarak, Rudzielec, Kot). Jeden Kot/kot jest szary, drugi - czarny a trzeci - rudy. Każdy Kot/kot lubi coś innego przegryzać. Jeden lubi wątróbkę a pozostałe nie. Drugi lubi kurczaczki a pozostałe nie. Trzeci pije tylko mleko - nie lubi wątróbki ani kurczaczków. I mam sąsiada Atanazego, który twierdzi, że też ma Kota/kota ale nikt tego Kota/kota nie widział. Atanazy zawsze przekonuje, że jego Kot/kot ma na imię Kot i jest czarny, szary, rudy. Ale - dodaje - mimo to nie ma trzech Kotów/kotów tylko jest jeden Kot/kot który ma na imię Kot.

---

Racjonaliści są też po drugiej stronie
Nie klękamy przed bakterią

>Ja mam 3 sąsiadów, którzy mają Koty albo koty. Każdy ma po jednym Kocie/kocie. Każdy Kot/kot ma inne imię (Szarak, Rudzielec, Kot). Jeden Kot/kot jest szary, drugi - czarny a trzeci - rudy. Każdy Kot/kot lubi coś innego przegryzać. Jeden lubi wątróbkę a pozostałe nie. Drugi lubi kurczaczki a pozostałe nie. Trzeci pije tylko mleko - nie lubi wątróbki ani kurczaczków. I mam sąsiada Atanazego, który twierdzi, że też ma Kota/kota ale nikt tego Kota/kota nie widział. Atanazy zawsze przekonuje, że jego Kot/kot ma na imię Kot i jest czarny, szary, rudy. Ale - dodaje - mimo to nie ma trzech Kotów/kotów tylko jest jeden Kot/kot który ma na imię Kot.

I niech sobie będzie jeden tylko Kot. Tylko dlaczego sam fakt jego istnienia, ma powodować zakaz pisania o kotach?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Jeżeli nazwiesz swego kota - Kot, to będziesz miała kota, który się wabi Kot.
Znałam kota o imieniu Kot. Moja koleżanka takiego miała.

>Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.

A mi się zawsze wydawało, że główną postacią Biblii jest JHWH znany obecnie jako Jahwe lub Jehowa.
A określenie Bóg przyjęło się w skutek nieco nazbyt gorliwego przestrzegania przykazania Nie będziesz wymawiał imienia boga swego na daremno.

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

>>Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.
>A mi się zawsze wydawało, że główną postacią Biblii jest JHWH znany obecnie jako Jahwe lub Jehowa.
>A określenie Bóg przyjęło się w skutek nieco nazbyt gorliwego przestrzegania przykazania Nie będziesz wymawiał imienia boga swego na daremno.

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

Bóg wiele ma imion, jak niektórzy forumowicze nicków.

Nie wzywaj swego boga nadaremno, nie wzywaj Boga.

Podobno to JHWH dał przykazania Mojżeszowi na kamiennych tablicach.
Sam siebie w nich z wielkiej litery pisał?

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

W piśmie hebrajskim, tak samo jak w aramejskim i arabskim nie ma wielkich i małych liter.

>Podobno to JHWH dał przykazania Mojżeszowi na kamiennych tablicach.
>Sam siebie w nich z wielkiej litery pisał?

Nie mam pojęcia, przykro mi, nie byłem przy tym. Widocznie miałem inne zajęcia.

Nie odpowiadam konkretnemu Forumowiczowi!
Tytuł działu, który mądrze nazwany został: "O wszystkim i o niczym",znalazł wreszcie forumowiczów, którzy wzajemnie chcieli sobie pokazać, na ile nijakich słów, nic nowego nie wnoszących , potrafią się zdobyć w rzeczonym temacie !
Tak też potraktowano tzw dyskusję nad problem autorów ortograficznych słowników polskich (cudze niech nas nie interesują!)Pierwsze litery -duże czy małe określeń bogów czy bóstw-to najistotniejszy temat dla sporu między Racjonalistami??!!.
Rozumny - racjonalny ,to temat?!
Przez wiele postów przewija się "gadanie o niczym" !
Czy nie ma, dla wielu mądrze piszących a dodatkowo bardzo dowcipnie ,rzeczowej dyskusji w Racjonaliście?! Wiele działów, istotnych dla tytułu portalu "leży odłogiem"!
Koleżanki : Autografkę, Meretseger ( nie wymienię wszystkie), koledzy (też nie wypiszę wszystkich nicków!):Adamiak, Witwos,Pavvel,Placownik , w tym temacie "lali wodę"
Niczego nie wnieśliście nowego do wątku. !Stać was wszystkich na świetne myśli, wątki,dowcipną i mądrą polemikę !A tu taki blamaż na "Wszystkim i niczym"
Zella

> Koleżanki : Autografkę, Meretseger ( nie wymienię wszystkie), koledzy (też nie wypiszę wszystkich nicków!):Adamiak, Witwos,Pavvel,Placownik , w tym temacie "lali wodę"
> Niczego nie wnieśliście nowego do wątku. !Stać was wszystkich na świetne myśli, wątki,dowcipną i mądrą polemikę !A tu taki blamaż na "Wszystkim i niczym"
Bóg zapłać
Skoro "...i o niczym", to dlaczego nie?

>>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie.
>Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.
>Myślałem, że wiesz.
>Pozdrawiam.
>
Nie tak brzmi...

Oczywiście, że nie tak. Równie dobrze "słownik" języka polskiego mógłby nam narzucić pisownię liczby pojedyńczej Pan z dużej, a w liczbie mnogiej z małej. Tak samo Syn i synowie etc.

>Oczywiście, że nie tak. Równie dobrze "słownik" języka polskiego mógłby nam narzucić pisownię liczby pojedyńczej Pan z dużej

No i sam się podkładasz

pan czy może czasem Pan?

Jak widać wszystko od kontekstu zależy...

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

>>Oczywiście, że nie tak. Równie dobrze "słownik" języka polskiego mógłby nam narzucić pisownię liczby pojedyńczej Pan z dużej
>No i sam się podkładasz
>pan czy może czasem Pan?
>Jak widać wszystko od kontekstu zależy...

I znowu - Pan mitologiczny nie był dla niech panem tyle że po grecku. Nie przetłumaczono tej nazwy, ona dokładnie tak brzmiała. Jak Zeus i Hera, tak i Pan. A jak to jest z Piotrusiem Panem? Czy to nie jakieś echo tamtego zawadiaki?
Przecież Peter Pan, a nie Mister.

Tyle że bożek żaden nie miał na imię Bóg. Każdy ma inne imię własne.

>Tyle że bożek żaden nie miał na imię Bóg. Każdy ma inne imię własne.

Biblia Tysiąclecia:

Jak widzisz Bóg jednak jest postacią literacką.

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

Człowiek wierzący ma prawo pisać o swoim bogu - Bóg, Pan, On, Jego, z Nim etc. Nikt tego nie podważa. Nie ma natomiast prawa narzucać swoich emocjonalnych wielkich liter całej gramatyce. Mówić, że o Sziwie należy pisać "bóg" a o Jahwe "Bóg". W tłumaczeniu "Śivapurany" również będziesz miał "Bóg" i "Bogowie" wielką literą.

Piszcie może do Rady Języka Polskiego.
Niech ustalą, że piszemy jak chcemy.
Jak na razie może się to nam nie podobać, ale zasady ortografii obowiązują każdego.
A przynajmniej powinny.

---

www.racjonalista.pl/forum.php/s,253335

Właśnie nie. Nie w tym wypadku, który jest szczególny. Mamy doczynienia ze słownikiem zabarwionym teologią chrześcijańską. Moim zdaniem łamanie dyskryminujących zapisów w takim "słowniku" świadczy o szacunku dla języka, którego nie posiadają niektórzy filolodzy polscy.

>Właśnie nie. Nie w tym wypadku, który jest szczególny. Mamy doczynienia ze słownikiem zabarwionym teologią chrześcijańską. Moim zdaniem łamanie dyskryminujących zapisów w takim "słowniku" świadczy o szacunku dla języka, którego nie posiadają niektórzy filolodzy polscy.
Jacku - ale po co. Czy planujesz tłumaczyć jakieś święte księgi?
Ważne, że na potrzeby naszych rozmów rzeczownik pospolity jest zupełnie poprawny. Zawsze można wskazać, w razie wątpliwości, że nie nazywamy nikogo po imieniu, a stosujemy właśnie pewną powszechną nazwę.

Zdarza mi się tłumaczyć różne teksty hinduistyczne, zatem nie jest to dla mnie zupełnie obojętne. Moim zdaniem pokazanie "Prawdziwie Wierzącym" wielu religii, które się mają nijak do ich wierzeń ma wartość edukacyjną.

Natomiast jako ateista mam zamiar używać rzeczownika pospolitego bóg bez wielkiej litery, gdyż emocje nie sugerują mi przydawania tego słowu specjalnego znaczenia. To na mój użytek.

Gdy moja żona, która jest ateistką, tłumaczy Homera, upiera się, aby pisać "Bogowie", "Bogów" etc. I ma rację. Tłumaczy bowiem utwór Homera, który wierzył w Zeusa i Herę. Pisząc "bogowie" sugerowałaby, iż ci co czytają Homera i mają swojego "Boga" są lepsi od największego europejskiego mistrza słowa. A to nieprawda. Żaden chrześcijański pisarz do pięt Homerowi nie dorósł, może dlatego, że bajka o bogach była dużo dojrzalsza od bajki o bogu.

Tu jeszcze dodam, iż przytaczając czyjąś wypowiedź, tudzież tłumacząc czyjś utwór, liczę się w pisowni słowa "bóg" z jego poglądami. Na przykład:

"Calderon żył w apogeum chrześcijańskiego fanatyzmu w Hiszpanii. Jego poglądy o bogu nie oddalały się na milimetr od tych zalecanych przez jezuitów. Pisał: "Nie można tolerować tych, którzy odchodzą od Boga". Mimo to na tle współczesnych był człowiekiem dość tolerancyjnym i pewną litość dla poganina daje się odczuć między wierszami w jego dramatach..." etc.

>>Tyle że bożek żaden nie miał na imię Bóg. Każdy ma inne imię własne.
> Biblia Tysiąclecia:

>STARY TESTAMENT
>Księga Rodzaju
>2
>1 W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy [stworzeń].
>2 A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął1 dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. 3 Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając.
>4 Oto są dzieje początków po stworzeniu nieba i ziemi.

>Jak widzisz Bóg jednak jest postacią literacką.

Bóg pisane było z szacunku, nie takie jest jego imię własne. Tak samo jak Ojciec, Syn, Pan.

>A jak to jest z Piotrusiem Panem? Czy to nie jakieś echo tamtego zawadiaki?
>Przecież Peter Pan, a nie Mister.
No tak, ale po angielsku "pan" to miska albo rondel...

>>A jak to jest z Piotrusiem Panem? Czy to nie jakieś echo tamtego zawadiaki?
>>Przecież Peter Pan, a nie Mister.
>No tak, ale po angielsku "pan" to miska albo rondel...
Więc trzeba by się dowiedzieć, o co autorowi chodziło

>>A jak to jest z Piotrusiem Panem? Czy to nie jakieś echo tamtego zawadiaki?
>>Przecież Peter Pan, a nie Mister.
>No tak, ale po angielsku "pan" to miska albo rondel...

Niby tak ale niezupełnie. Ten akurat Pan to podobno z greckiego, i uczone wywody sa na temat. Ze niby opiekun nimf, służący Cymbele bogini, u Rzymian to jakiś faun.

Z grubsza Pan to bog z Arkadii, zdaje sie od płodności chociaż inni uważają ze od krytyki teatralnej.
Zalezy co i gdzie sie czyta.
Podobno miał olbrzymiego fiuta.
Co nie ma nic wspólnego z Midasem,który sędziował jak Pan na fujarce z Apollem na lirze poszedł w zawody. Sędzia ze strachu podobno, przyznał nagrodę Apollowi tylko Midas nie zassał i uparł sie ze Pan lepiej brzmiał. Za co mu ośle uszy wyrosły.

Historii o tym Panie jest od cholery, ale zęby wrócić do tematu to wedle Plutarcha ten Pan jest jedynym greckim bogiem który umarł!!!

A wedle chrześcijańskich naukowców, co to w greckich i innych bogów nie wierzą, raptem stal sie symbolem, ze niby tamte niesłuszne religie szlag trafił razem zs śmiercią Pana.

A Peter Pan to tylko postać z książki szkockiego sera Barrie i ma to byc złośliwy, umiejący latać chłopaczek, który zadecydował nie rosnąc.
Taki niby Oskar z Blaszanego Bębenka...

Mogeo tych bajkach do usranej śmierci, bo mi sie młodość przypomina....

>>Można by się zastanawiać czy bóg (Bóg), to nazwa własna, czy nie.
>Nie nie można się zastanawiać. Imię chrześcijańskiego boga, brzmi Bóg.
>Myślałem, że wiesz.

A guzik z pętelka. U nas sie nazywa rożnie, Lord, God, Jahve Jesus, Christ, itd.

>Ponieważ świadoma wola piszącego winna być dla wszystkich świętą, wzywam wszystkich zwolenników ortografii ateistycznej do wyraźnego samookreślenia się, żeby nie powiedzieć (bo w tym kontekście nie wypada) coming out'u.
To ja zrobię antycoming: piszę "Bóg" od wielkiej litery, mając na myśli konkretny (przynajmniej teoretycznie) byt, którego pojęcie jest kluczowe w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie. To takie ustępstwo z mojej strony, skoro ja od wierzących również wymagam czasem ustępstw.

A czemu wolisz muzułmanów, chrześcijan i judaistów od poleteistów z ich zalecanymi przez "słownik" języka polskiego "bogami"? Uważasz, że już sam fakt używania polszczyzny musi piętnować politeistów na rzecz monoteistów?

>A czemu wolisz muzułmanów, chrześcijan i judaistów od poleteistów z ich zalecanymi przez "słownik" języka polskiego "bogami"? Uważasz, że już sam fakt używania polszczyzny musi piętnować politeistów na rzecz monoteistów?

Całkowicie prawidłowo. Na Olimpie zasiadali bogowie: Zeus, Hera, Atena....

>>A czemu wolisz muzułmanów, chrześcijan i judaistów od poleteistów z ich zalecanymi przez "słownik" języka polskiego "bogami"? Uważasz, że już sam fakt używania polszczyzny musi piętnować politeistów na rzecz monoteistów?
>Całkowicie prawidłowo. Na Olimpie zasiadali bogowie: Zeus, Hera, Atena....
>
Ale już ten konkretny powinien być Bogiem. Każdy bóg dla kogoś, kto w niego wierzy jest tym właściwym, konkretnym. A więc po co posługiwać się bogiem? Walmy wszystkich z dużej!
Duża litera oznacza szacunek osoby piszącej wobec tworu określanego. Wybaczta, ale nijak szacunku nie przyznam.

>Duża litera oznacza szacunek osoby piszącej wobec tworu określanego. Wybaczta, ale nijak szacunku nie przyznam.

Nie, bóg, bogowie , bóstwa, w znaczeniu istot nadprzyrodzonych piszemy małą literą. Kiedy piszemy o konkretnym bogu, piszemy wielką literą, jak każde imię własne. Twój szacunek, czy jego brak, nie ma tu żadnego znaczenia.
Pozdrawiam, Wielki Manitou.

>>Duża litera oznacza szacunek osoby piszącej wobec tworu określanego. Wybaczta, ale nijak szacunku nie przyznam.
>Nie, bóg, bogowie , bóstwa, w znaczeniu istot nadprzyrodzonych piszemy małą literą. Kiedy piszemy o konkretnym bogu, piszemy wielką literą, jak każde imię własne. Twój szacunek, czy jego brak, nie ma tu żadnego znaczenia.
I znowu - podaj mi jednego boga, gdzie ma faktycznie na imię Bóg. Nie znam. Owszem, w wielu pismach pisze o Bogu, jednak jego imię (o ile jest) jest wymieniane w innym miejscu, wyraźnie określone. A że stosuje się zamienniki... prastary zwyczaj nie przyzywania sił potajemnych na daremno. Stąd i nasz miś i niedźwiedź.

Zresztą - w chrześcijaństwie a i judaizmie jest jasno powiedziane, że imienia boga nie wzywa się na daremno - to grzech. A więc stosowanie imienia Bóg byłoby wtedy również grzechem. Bóg to jeden z licznych zamienników, które wierzący piszą z dużej.

Po drugie - możliwość napisania tego słowa z dużej nie oznacza nakazu. Słownik wyraźnie to wyjaśnia, mam to znowu zacytować po raz kolejny?
Powszechna jest forma bóg, a dozwolona w tym znaczeniu o którym mówisz, jest również forma Bóg.

>>>Duża litera oznacza szacunek osoby piszącej wobec tworu określanego. Wybaczta, ale nijak szacunku nie przyznam.
>>Nie, bóg, bogowie , bóstwa, w znaczeniu istot nadprzyrodzonych piszemy małą literą. Kiedy piszemy o konkretnym bogu, piszemy wielką literą, jak każde imię własne. Twój szacunek, czy jego brak, nie ma tu żadnego znaczenia.
>I znowu - podaj mi jednego boga, gdzie ma faktycznie na imię Bóg.
W języku polskim Bóg, jest imieniem boga chrześcijan.

>>>>Duża litera oznacza szacunek osoby piszącej wobec tworu określanego. Wybaczta, ale nijak szacunku nie przyznam.
>>>Nie, bóg, bogowie , bóstwa, w znaczeniu istot nadprzyrodzonych piszemy małą literą. Kiedy piszemy o konkretnym bogu, piszemy wielką literą, jak każde imię własne. Twój szacunek, czy jego brak, nie ma tu żadnego znaczenia.
>>I znowu - podaj mi jednego boga, gdzie ma faktycznie na imię Bóg.
>W języku polskim Bóg, jest imieniem boga chrześcijan.
Nie jest - co najwyżej jednym z przydomków.
Ma na imię inaczej.
Ale to i tak nie zmienia kontekstu - ateista wypowiada się często o każdym bogu.

Mam prawo pisać też o bogu z Biblii, chyba, że ktoś uchwali pisanie wszystkich Bogiń, Bogów z wielkiej litery. Nie widzę powodu, aby swoją pisownią pokazywać wyższość Jahwe nad Sziwą i Parwati, Zeusem i Herą etc.

>>>I znowu - podaj mi jednego boga, gdzie ma faktycznie na imię Bóg.
>>W języku polskim Bóg, jest imieniem boga chrześcijan.
>Nie jest - co najwyżej jednym z przydomków.
>Ma na imię inaczej.

Szkoda czasu na takie argumenty. Nawet, jeżeli Twoja wiedza jest taka, że Bóg jest przydomkiem, To piszemy przydomki wielką literą.

>Ale to i tak nie zmienia kontekstu - ateista wypowiada się często o każdym bogu.

A co to ma do rzeczy? Teista także wypowiada się o bogu, bóstwach i bogach.

>>>>I znowu - podaj mi jednego boga, gdzie ma faktycznie na imię Bóg.
>>>W języku polskim Bóg, jest imieniem boga chrześcijan.
>>Nie jest - co najwyżej jednym z przydomków.
>>Ma na imię inaczej.
>Szkoda czasu na takie argumenty. Nawet, jeżeli Twoja wiedza jest taka, że Bóg jest przydomkiem, To piszemy przydomki wielką literą.
Ale poza byciem przydomkiem to słowo jest nadal rzeczownikiem. Więc pisownia małą jest nadal poprawna.

>W języku polskim Bóg, jest imieniem boga chrześcijan.

To jak z nazwiskiem? Jezus to chyba imię, chociaż Bog z Nazaretu tyz podchodzi.

PS
zawsze z religiami tak jest jak sie jakie miarki logiczne czy semantyczne przykłada.
jaja zawsze wychodzą.
A większość Jeżyków pisanych z Azji Pd. Wschodniej nie ma dużych liter. I kropek. Kropka jest przerwa w znakach/literach co ciurkiem Leca.
Chytre Azjaty co? Kitajczycy jak zwykle trochę inaczej bo na ilość poszli. Znaków.

A dla wymyślonego Edenu wymyślono boga Jahwe.

Samookreślam się, żeby nie powiedzieć składam samokrytykę.

Do tego czasu pisałem (nieortograficznie) bóg z małej litery ze względów światopoglądowych.

Od dziś, kiedy już można, będę stosował ateistyczną ortografię.

Odwaga znowu staniała.

Łukaszewicz.

>... motywem takiego działania może być światopogląd piszącego.

   Jasne, ale mały "bóg" może być też środkiem wyrazu i często takim jest.
   Bywa zabiegiem psychologicznym na interlokutorze, lub sposobem na ustawienie rozmowy.

>... wzywam wszystkich zwolenników ortografii ateistycznej do wyraźnego samookreślenia się...

   A czymże innym jest takie, a nie inne pisanie, jeśli nie samookreśleniem?

   Jako zwolennik ortografii bez przymiotników hołduję też zasadzie, że ortografia jest dla mnie środkiem przekazu, a nie wartością samą w sobie, bo określając się wolnomyślicielem, ateistą jestem tylko w skrótach myślowych.

   Dlatego też stosuję obie formy, gdyż celem nadrzędnym jest dla mnie precyzyjny w miarę możliwości przekaz moich myśli, emocji czy intencji, a nie dbałość o ortografię.

>>... wzywam wszystkich zwolenników ortografii ateistycznej do wyraźnego samookreślenia się...
>   A czymże innym jest takie, a nie inne pisanie, jeśli nie samookreśleniem?

   Pisanie niedbałe również takim jest. Niedbałych czasami koryguję, a nie chciałbym tego robić w wypadku ateistycznych ortografów, którzy sobie tego nie życzą.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>   A czymże innym jest takie, a nie inne pisanie, jeśli nie samookreśleniem?
>   Pisanie niedbałe również takim jest. Niedbałych czasami koryguję, a nie chciałbym tego robić w wypadku ateistycznych ortografów, którzy sobie tego nie życzą.

   Czy ja gdzieś napisałem, że zazdroszczę Ci tej fuchy?
   

   Pozdrawiam.

Dodam, na wszelki wypadek, że ja sobie tego życzę. Co nie znaczy, że nie popełniam czasami błędów ortograficznych

>   Pisanie niedbałe również takim jest. Niedbałych czasami koryguję, a nie chciałbym tego robić w wypadku ateistycznych ortografów, którzy sobie tego nie życzą.

Ja sobie życzę i zawsze jestem Ci wdzięczna za wszelkie korekty, nawet jeśli będziesz poprawiał tego nieszczęsnego boga )

---

"Colorless green ideas sleep furiously"

W przypadku pisowni słowa "bóg" mamy raczej do czynienia z ortrografami i chrześcijańskimi ortografami, którzy sprzedają swoje nieprofesjonalne wizje w słownikach.

Zatem pisząc "bóg" nie czuję się ateistycznym ortografem. Po prostu piszę poprawnie w moim języku.

>>>Niedbałych czasami koryguję, a nie chciałbym tego robić w wypadku ateistycznych ortografów, którzy sobie tego nie życzą.
>W przypadku pisowni słowa "bóg" mamy raczej doczynienia z ortrografami i chrześcijańskimi ortografami, którzy sprzedają swoje nieprofesjonalne wizje w słownikach.
   Placownik ułatwia sobie robotę - nie zawsze jest przeciwnikiem czarno-białych podziałów.

>Zatem pisząc "bóg" nie czuję się ateistycznym ortografem. Po prostu piszę poprawnie w moim języku.
   
   Od siebie dodam, że staram się stosować do wszelkich prawideł cywilizacyjnych, jeśli nie naruszają mojego poczucia równowagi między "winien-ma", po przekroczeniu tej granicy stosuję swoje zasady.

Bóg - gatunek wyimaginowanych stworzeń; kiedy mówimy o dowolnym przedstawicielu tego gatunku, to oczywiście zgodnie z regułami polskiej gramatyki piszemy tę nazwę z małej litery. Kiedy mowa o moim/twoim bogu wówczas słowo Bóg zastępuje nazwę własną i oczywiście pisany jest z dużej litery.Ta ateistyczna ortografia nie jest aż tak trudna, wystarczy sobie uświadomić bogów w liczbie mnogiej.Nikt pisząc o bogach greckich nie pisze słowa "bogowie" z dużej litery.

>[...] z dużej litery.

   Wielką literą, jeśli już.

---

fides ex necessitate esse non debet

   "Bój to jest nasz ostatni"!

   Są cele i cele, zamki i zamki. Z bogiem jest ten sam problem, że go rozumiemy różnie. Imię własne? Rzeczownik pospolity w liczbie pojedynczej? Jedno i drugie rozumienie funkcjonuje równoprawnie w języku potocznym. Dochodzą jeszcze intencje piszącego, a więc ostentacja. Z tym dyskusji już nie ma.
    Adamiak wspomniał tu o precyzji znaczeniowej wypowiedzi. Intuicyjnie ma rację. Tylko, że ta właśnie precyzja wymaga stosowania obowiązujących zasad.
   Podobne problemy powinny być z pisaniem Jezus chrystus, a przecież ich nie ma. Piszemy Jezus Chrystus bez względu na orientację światopoglądową. A przecież tylko Jezus jest imieniem własnym. Chrystus jest określeniem osoby (pomazaniec, wybraniec), a więc cechą. Tymczasem związek frazeologiczny "Jezus Chrystus" funkcjonuje w języku potocznym jako imię i nazwisko - dlatego jest pisane z wielkich liter (pomijam kwestie szacunku dla osoby).
   A co z kościołem i Kościołem? Bój o to toczyłem kilka lat, a efekt żaden. Dalej muszę się domyślać czy autor tekstu (większość pisze małą literą bez względu na kontekst) miał na myśli instytucję czy konkretny budynek.    Ideologia czy zwykłe nieuctwo?
   Osobiście obstawiam to drugie, ale mogę się mylić.

---

fides ex necessitate esse non debet

>    Osobiście obstawiam to drugie, ale mogę się mylić.

Mylisz się.Czasami.

Łukaszewicz.

Kiedyś również toczyłem o to spory, ale pewna polonistka uświadomiła mi zasadę, że "B"óg piszemy dla bogów monoteistycznych a "b"óg dla politeistycznych. Idąc dalej, w katolicyzmie polskim(zasady polszyzny i tłumaczenia nie tylko pism "natchnionych" ale także dzieł literackich) Bóg JEST nazwą własną. Nie wynika to tlyko i wyłącznie z wierzeń, ale również z tradycji pierwszych zapisów etc.