Podzielam Twój pogląd, że prawo unijne jest skrajnie zbiurokratyzowane, a tym samym zagmatwane. Nie uważam jednak, że jest to kolejny spisek i robi się to celowo, żeby unitów wpuścić w przysłowiowy kanał. Może powodem jest ponad 1000 osobowy parlament europejski. To przynajmniej o 500 za dużo. W takiej ciżbie posłów każdy usiłuje wtrącić (wpisać) do prawa swoje pięć groszy i wychodzą z tego potwory legislacyjne.

>W takiej ciżbie posłów każdy usiłuje wtrącić (wpisać) do prawa swoje pięć groszy i wychodzą z tego potwory legislacyjne.
Dobrze jest poznać przyczynę, ale rzecz nie w usprawiedliwianiu, chodzi raczej o zaradzenie złej sytuacji. Ujawnianie stanu faktycznego zwykle jest bezcenne.
.

>Podzielam Twój pogląd, że prawo unijne jest skrajnie zbiurokratyzowane, a tym samym zagmatwane.
To chyba nie jest pogląd.......

W oryginale ten zapis brzmi "trochę" inaczej.
Co najważniejsze, nie "wprowadza" a "dopuszcza wprowadzenie" (Rożnica nader istotna). Dokładnie mówiąc umożliwia zawieszenie pewnych praw obywatelskich (w tym zakazu kary śmierci) w określonych sytuacjach wyjątkowych.
Zresztą podobne zapisy znajdują się w systemach prawnych większości państw (zarówno z UE jak i innych).

>W oryginale ten zapis brzmi "trochę" inaczej.
>Co najważniejsze, nie "wprowadza" a "dopuszcza wprowadzenie" (Rożnica nader istotna).

Raczej nie jest to zbyt istotna różnica dla skazanego, czy karę śmierci wykona się w jego przypadku po uprzednim dopuszczeniu wprowadzenia i wprowadzeniu, czy samym tylko wprowadzeniu
Nie chodzi mi o samą karę, tylko o fakt, że przepis ją sankcjonujący jest tak zamaskowany, że przeciętny obywatel nie ma szans go zauważyć.

Można w UE mordować i nie bać się, że zostanie orzeczona kara śmierci, natomiast przeciwnie jest w wypadku "zamieszek".

> www.wykop.(*)owadza-kare-smierci-w-calej-ue >

Nie wiem dlaczego i kto zakamuflował takie rozwiązania.
Rozróżnię tutaj dwie sprawy niezbyt klarownie przedstawione w artykule.
1. Pozbawienie życia w wyniku użycia siły w określonych sytuacjach:
a) w obronie jakiejkolwiek osoby przed bezprawną przemocą;
b) w celu wykonania zgodnego z prawem zatrzymania lub uniemożliwienia ucieczki osobie zatrzymanej zgodnie z prawem;
c) w działaniach podjętych zgodnie z prawem w celu stłumienia zamieszek lub powstania."

2. Kara śmierci, będąca eliminacją na podstawie wyroku sądowego.

Ad 1
Jest dopuszczalne i przewidziane już teraz (co dopiero mówić o wyjątkowych sytuacjach) w kodeksach wszystkich państw. Każdy ma prawo pozbawić życia drugiego człowieka w obronie siebie lub kogoś innego przed bezprawną napaścią.
Największe wątpliwości zapewne budzi podpunkt c, ale w praktyce przy tłumieniu powstania - siły wprowadzające spokój będą atakowane przez wrogie im i też uzbrojone formacje. Toteż oczywiste jest, że członkowie obu grup będą pozbawiać się życia wzajemnie. Nie tylko w obronie istniejącego porządku, ale też w obronie własnego życia.
Niezbywalnym prawem każdego państwa jest użycie siły z wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami w obronie np. swojego terytorium przed zabiegami zmierzającym do jego oderwania. Już widzę jak francuscy żołnierze błagają na kolanach osiedlonych w Alzacji Niemców, chcących ją oderwać od Francji.
Ad 2
Wprowadzenie kary śmierci w czasie wojny jest rozwiązaniem rzeczowym, niezależnie od tego, jak okrutnie to zabrzmi. Jest zabezpieczeniem przed neurotycznym, emocjonalnym działaniem żandarmerii czy pozostałych żołnierzy.
Na przykład żandarm przyłapujący dywersanta na gorącym uczynku podkładania bomby będzie miał mniejszą pokusę "rozwalenia" go za przysłowiową stodołą, lub podczas "próby ucieczki" - mając świadomość, że jest instancja, która wymierzy mu sprawiedliwość. Proszę pamiętać, że nastroje w czasie działań wojennych mogą być i najczęściej są bardzo gorące.
Doprowadzenie takiego dywersanta przed oblicze sądu to już pewna zwłoka. No i sąd nie musi orzec kary śmierci. Krótko mówiąc - takie rozwiązania paradoksalnie działają na jego korzyść.
W czasie wojny zdarzają się tak wyjątkowe i nietypowe sytuacje, że zastosowanie kary eliminacyjnej musi być (moim zdaniem) przewidziane. Inna sprawa jak określić takie przypadki, żeby jakiś kraj nie pozwolił sobie na zbyt dużo.
Nie odkrywam Ameryki. Takie sytuacje miały miejsce chociażby w naszej historii. Gdy polska władza nie dysponowała więzieniami, bo była podziemna. Wówczas jedynym rozwiązaniem dla szczególnie szkodliwych osobników był wyrok śmierci.
To sprawy niezwykle trudne i myślę, że zamiast wstydliwie ukrywać problem w przypisach do przypisów - czymś bardziej konstruktywnym byłoby zastanowienie się nad przypadkami ograniczającymi dopuszczalność stosowania ks do absolutnego minimum.

>Największe wątpliwości zapewne budzi podpunkt c, ale w praktyce przy tłumieniu powstania - siły wprowadzające spokój będą atakowane przez wrogie im i też uzbrojone formacje. Toteż oczywiste jest, że członkowie obu grup będą pozbawiać się życia wzajemnie.

To niewiarygodne, ale czytamy ten sam artykuł i widzimy zupełnie odmienne zjawiska. W tym artykule, w punkcie c, nie ma stwierdzeń typu "w czasie powstań giną ludzie" - bo to przecież bez sensu by było. Sens daje się sprowadzić do tego stwierdzenia: "w czasie zamieszek i powstania władza może mieć prawo do użycia siły nie wyłączając prawa do odebrania życia, jeśli będzie to absolutnie konieczne". Sens tego artykułu, czego euroutopiści nie są w stanie dojrzeć, jest w swojej wymowie totalitarny bowiem okazuje się, że nie można skazać na karę śmierci seryjnego gwałciciela czy pozbawionego wyrzutów sumienia zwyrodniałego mordercy, ale za to, jest furtka prawna, by jak w ZSRR czy III Rzeszy, walić z automatu do ludzi, którym władza akurat do gustu nie przypadła. Nikt tutaj z opinią społeczeństwa liczyć się nie musi.

Poza tym nie rozumiem tej twojej retoryki. Niby dlaczego to zawsze władza wprowadza spokój, ale nigdy nie robi tego społeczeństwo ? A może jest zupełnie na odwrót - to społeczeństwo chce spokoju, ale banda totalitarystów ma w tym interes by jednak "wrogów" nie słuchać ?

>> Największe wątpliwości zapewne budzi podpunkt c, ale w praktyce przy tłumieniu powstania - siły wprowadzające spokój będą atakowane przez wrogie im i też uzbrojone formacje. Toteż oczywiste jest, że członkowie obu grup będą pozbawiać się życia wzajemnie. >
> To niewiarygodne, ale czytamy ten sam artykuł i widzimy zupełnie odmienne zjawiska. W tym artykule, w punkcie c, nie ma stwierdzeń typu "w czasie powstań giną ludzie" - bo to przecież bez sensu by było. Sens daje się sprowadzić do tego stwierdzenia: "w czasie zamieszek i powstania władza może mieć prawo do użycia siły nie wyłączając prawa do odebrania życia, jeśli będzie to absolutnie konieczne". >
Nawet chciałem być pomocny i przygotowałem Ci definicję powstania, w świetle której użycie siły przez władzę będzie niewybaczalną zbrodnią.

Powstanie - jedna z form rozwiązywania konfliktów z władzą podjęta przez ludność państwa, lub pewnego obszaru, przejawiająca się w spontanicznym lub celowym zgromadzeniu w celu wyrażenia niezadowolenia w stosunku do władzy poprzez:
- rzucanie w przedstawicieli władzy i sił porządkowych brukwią, ziemniakami lub zgniłymi jajami,
- wysuwanie w kierunku władzy środkowych palców i zbiorowym, rytmicznym okrzyku jednosylabowego (w l.p) lub dwusylabowego (w l.mn.).

> Poza tym nie rozumiem tej twojej retoryki. Niby dlaczego to zawsze władza wprowadza spokój, ale nigdy nie robi tego społeczeństwo ? >

Bo tak jest w państwach demokratycznych. Niezadowoleni - do zmiany władzy mają wybory. Nie powstanie.

>Bo tak jest w państwach demokratycznych. Niezadowoleni - do zmiany władzy mają wybory. Nie powstanie.

Jest istotna różnica między społeczeństwem demokratycznym, a państwem demokratycznym (a te pojęcia się dzisiaj nagminnie myli). Historycy w XIX wieku pisali o społeczeństwie demokratycznym w Ameryce, ale rządzonej w systemie republikańskim i federacyjnym. Władza dominuje w państwie demokratycznym, ale w społeczeństwie demokratycznym ma już o wiele mniej do powiedzenia bowiem tylko tutaj istnieje pole dla wyboru społecznego. Warto przypomnieć sobie lekcję historii niepodległej Ameryki; społeczeństwo to dzięki powstaniu przeciwko monarchii króla Jerzego, stworzyło do dziś niedościgniony wzorzec swobód obywatelskich i wiary we własne siły. Gdyby ówczesną Amerykę zasiedlali dzisiejsi Europejczycy i inni demokraci to, czekając na legalne decyzje zza wielkiej wody, do dzisiaj tkwiliby zgięci w pas przed tronem monarchy angielskiego.

Państwa demokratyczne nie są oparte na żadnym tam wyborze - tutaj wszystko jest nagminnie kontrolowane i to w najmniejszych szczegółach. Jedyny wybór jaki ludzie mają to taki czy zapiszą się do takiego OFE lub innego; dadzą w łapę lekarzowi by dojrzał nas w kolejce albo i nie dadzą. Natomiast już nikt nikogo o zdanie nie pyta czy w ogóle chce powierzyć państwu opiekę nad swoją emeryturą. Pomimo możliwości "wyboru" władzy z jakiś przyczyn od początku lat dziewięćdziesiątych rządzą te same mordy z propozycją, aby jeszcze bardziej sferę socjalną rozszerzyć. To doszło już do takiego absurdu, że powstała swoista konkurencja pseudorynkowa wśród urzędników; jedni urzędnicy zachęcają ludzi by wcześniej przechodzili na emerytury, a z kolei, drudzy kuszą ludzi by jednak pracowali dłużej. I to wszystko za publiczne pieniądze - tutaj oczywiście też nikt obywatela nie pyta o zdanie czy chce zapłacić podatki na obsługę takiego szaleństwa. Jak społeczeństwo nauczy się niewolniczej mentalności to ludzie zaczynają doceniać już sam fakt, że urzędnik uśmiechnął się w okienku przy rejestracji (bo rejestracja wolnym wyborem już nie jest i właściwie nikogo nie dziwi).

> Niezadowoleni - do zmiany władzy mają wybory. Nie powstanie.

A jeśli jest ich za mało? No cóż, wtedy mają przerąbane.

Demokracja w obecnym kształcie jest po prostu dyktaturą większości. Co mi za różnica, czy jestem zniewolony przez polityków wybranych przez większość (a w istocie przez media, bo to one "ustalają" wyniki wyborów; pomyśl - gdyby w Polsce media mówiły tylko o rywalizacji np. Polskiej Partii Socjalistycznej i Polskiej Partii Narodowej, to stawiam dolary przeciw orzechom, że obydwie weszłyby do parlamentu z dużą ilością mandatów. Wybory to biznes, liczy się wizerunek tworzony przez media), czy przez np. dyktatora?

Jest tylko jedno wyjście: Konstytucja musi zawierać katalog wolności, które są nienaruszalne (może poza np. czasem wojny). Jeśli będzie tam zapisane, że np. podatki nie mogą przekraczać 10% dochodów (obecnie średnio 45% dochodów pożerają różne podatki), że mam absolutną wolność słowa i wybrania takiego stylu życia, jaki mi się podoba (dopóki nie krzywdzę innych ludzi), i jeśli tym podobne zasady będą bezwzględnie przestrzegane (praworządność to podstawa cywilizowanego ustroju), to dopiero wówczas będę się czuł wolnym człowiekiem. Bo cóż to za demokracja, jak obywatele nie mają prawa wyboru np. na co wydać swoje własne pieniądze?

Cytat:

No tak, bo w UE przecież mamy dyktatury, a jeżeli ich nie mamy, to z pewnością możemy się ich spodziewać! A w ogóle ten traktat chce zabrać nam, uczciwym obywatelom, prawo do prowadzenia "zwykłych zamieszek"! Niedoczekanie!