We współczesnych czasach jesteśmy bombardowani ze wszystkich stron mitami, których cechą wspólną jest to, że mają mało wspólnego z rzeczywistością. Mit świeckiego państwa jako prawdziwie cywilizowanego. Mit racjonalnego i wyzbytego z emocji homo oeconomicusa, dysponującego w grze rynkowej pełnią dostępnych informacji. Czy wreszcie mit niewidzialnej ręki rynku, która, gdy tylko się ją uwolni z państwowych pęt, doprowadzi gospodarkę do stanu pełnego zatrudnienia, stabilnych cen i wzrostu. Gdyby się bliżej przyjrzeć każdemu z nich, dojdziemy do wniosku, że są one jedynie urojeniami kilku marzycieli, ochoczo podchwyconymi przez potomnych na zasadzie, którą celnie opisał Kierkegaard: To, co większość ludzi od razu i wprost może zrozumieć, jest a priori bzdurą i nonsensem. Świeckie państwo, homo oeconomicus i niewidzialna ręka rynku to właśnie takie łatwo wpadające w ucho nonsensy.
Bzdury, w które święcie wierzą dogmatyczni wielbiciele przeróżnych wątpliwych doktryn, byłyby nawet zabawne, gdyby nie prowadziły do jak najbardziej realnych konsekwencji. Niestety zgoła innych od przewidywań ich zwolenników. Oczywiście wyposażeni w bardzo obszerne klapki na oczy ideologiczni "ultrasi" do Kanossy się nie udadzą. Wręcz przeciwnie; niepowodzenia ich teorii jeszcze bardziej utwierdzają ich w przekonaniu co do ich prawdziwości, a owe porażki tłumaczą po prostu niedostatecznie sumiennym wprowadzaniem właściwych koncepcji. W ten sposób gdy świeckie państwo, zamiast stawać się bezstronne, staje się coraz bardziej opresyjne i zakazuje już nawet noszenia krzyża lub burki, okazuje się, że to wszystko wina panoszącej się w przestrzeni publicznej religii. A gdy niewidzialna ręka rynku, zamiast przynosić powszechny dobrobyt, pauperyzuje całe grupy społeczne, to oczywiście jest wina zbyt wielkich ograniczeń blokujących jej prawidłowe funkcjonowanie.

Uparta wiara w niewidzialną rękę rynku doprowadziła w Polsce do zdegradowania państwa w obszarze ekonomicznym do roli dystrybutora coraz częściej zwykłych ochłapów nazywanych szumnie "emeryturami" i ekstremalnie powolnego wydawania wyroków w sprawach gospodarczych. W dziedzinie polityki przemysłowej państwo abdykowało całkowicie, a jego jedyna aktywność w tej materii to sprzedawanie tej części polskiego przemysłu, która jakimś cudem oparła się bezpardonowej akcji Balcerowicza i innych bezlitosnych fanatyków konsensusu waszyngtońskiego (często z zewnątrz), choć realiom III RP już mniej. Taka "polityka" spowodowała, że Polska obecnie przypomina zapyziałą fabrykę śrubek lub co najwyżej części do układów kierowniczych, produkowanych oczywiście na zagranicznym know-how. Gdy więc takie państwa jak Korea Południowa czy Tajwan maksymalnie wykorzystały możliwości, jakie ma w obszarze polityki przemysłowej państwo, my, usłużnie chyląc czoła popularnym wolnorynkowym ideom, dajemy radę jedynie skręcać to, co zlecą nam zagraniczni inwestorzy lub kontrahenci. A że zlecają nam najczęściej przygotowanie takich elementów, które już naprawdę ciężko zepsuć , zarabiamy tak, jak zarabiamy, a nasza gospodarka wygląda tak, jak wygląda.

"Widzi pan, kapitanie, dobrzy ludzie są dobrzy tylko w obalaniu złych ludzi. W tym jesteście naprawdę dobrzy, przyznaję. Kłopot polega na tym, że to jedyna rzecz, w jakiej jesteście dobrzy. Jednego dnia biją dzwony i pada zły tyran, a następnego wszyscy narzekają, że od upadku tyrana nikt nie wywozi śmieci. Ponieważ źli ludzie umieją planować. To element charakterystyki, można powiedzieć. Każdy zły tyran ma plan, jak rządzić światem. Dobrzy ludzie jakoś sobie z tym nie radzą."

organizacja posiadająca monopol na stanowienie i wykonywanie prawa na określonym terytorium