Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?

>Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?
>

Uważniej? Niech to zrobi w ogóle...

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

>>Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?
>>
>Uważniej? Niech to zrobi w ogóle...
>

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów
>
Poproszę o jakiś oświecony komentarz, tak żebym zrozumiał głębię myśli prof. Dawkinsa

>>>Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?
>>>
>>Uważniej? Niech to zrobi w ogóle...
>>

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów
>>
>Poproszę o jakiś oświecony komentarz, tak żebym zrozumiał głębię myśli prof. Dawkinsa

Dawkins sam wyłoży ci najlepiej.
www.racjonalista.pl/kk.php/s,5734

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

>>>Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?
>>>
>>Uważniej? Niech to zrobi w ogóle...
>>

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów
>>
>Poproszę o jakiś oświecony komentarz, tak żebym zrozumiał głębię myśli prof. Dawkinsa
Aby zrozumieć go, potrzeba trochę więcej wysiłku niż przeczytanie komentarza na forum. Polecam wybrać się do biblioteki.
A zamiast wywiadu ze Steinem obejrzeć lepsze filmy, jak "Geniusz Darwina", "Bóg urojony", "Źródło wszelkiego zła" czy "Dorastać we wszechświecie".

>Uważniej? Niech to zrobi w ogóle...

Zrobił to i pomyślał - wow, jaki fajny, niedozbijalny argument! Teraz wykorzystam go przeciwko temu, kto go podał zamieniając miejscami alternatywę. To co, że to żałośnie prostackie. Ale za to ile namącę a może nawet uda się kogoś ogłupić!

Czasem bywa tak, że oczy czytają, lecz mózg za nimi nie stoi

>Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?
>
Przeczytałem uważnie wiele treści prof.Dawkinsa. W którym miejscu Pańskim zdaniem jestem nieuważny ?

>Przeczytałem uważnie wiele treści prof.Dawkinsa. W którym miejscu Pańskim zdaniem jestem nieuważny ?

Błąd logiczny który pan popełnia polega na traktowaniu alternatywy jako przeciwstawienie tylko dwóch przeciwieństw.
Albo coś jest białe albo czarne.
W takim ujęciu teoria inteligentnego projektu wygląda rzeczywiście poważniej niz teoria przypadku.
Prof. Dawkins wykazuje, że alternatywą dla białego może być czarne , czerwone, zielone,itd.
Chyba ze ktoś jest daltonistą .
Mamy teraz:
Przypadek lub inteligentny projekt lub teoria ewolucji lub inne teorie.

W takim ujęciu teoria ewolucji(której podstawą jest dobór naturalny, a nie przypadek)wygląda najlepiej.

Proponuje poczytać coś o tej teorii.

Ps.
Napisałem "błąd logiczny"
Powinienem "manipulacja"
Nikt przecież nie może byc aż tak głupi.

>Napisałem "błąd logiczny"
>Powinienem "manipulacja"
   Uważam, że oba epitety są uprawnione.

>Nikt przecież nie może byc aż tak głupi.
   Właśnie dlatego, że może, ale ze względu na polit-poprawność ja nazywam to "niedyspozycją umysłową".

>>Przeczytałem uważnie wiele treści prof.Dawkinsa. W którym miejscu Pańskim zdaniem jestem nieuważny ?
>Błąd logiczny który pan popełnia polega na traktowaniu alternatywy jako przeciwstawienie tylko dwóch przeciwieństw.
>Albo coś jest białe albo czarne.
>W takim ujęciu teoria inteligentnego projektu wygląda rzeczywiście poważniej niz teoria przypadku.
>Prof. Dawkins wykazuje, że alternatywą dla białego może być czarne , czerwone, zielone,itd.
>Chyba ze ktoś jest daltonistą .
>Mamy teraz:
>Przypadek lub inteligentny projekt lub teoria ewolucji lub inne teorie.
>W takim ujęciu teoria ewolucji(której podstawą jest dobór naturalny, a nie przypadek)wygląda najlepiej.
>Proponuje poczytać coś o tej teorii.
>Ps.
>Napisałem "błąd logiczny"
>Powinienem "manipulacja"
>Nikt przecież nie może byc aż tak głupi.
Proszę Pana moim celem nie jest manipulacja, ani również nie popełniam błędu logicznego. Znam również założenia teorii rewolucji. Twierdzi Pan, że może istnieć przeciwieństwo przypadkowości inne niż nieprzypadkowość, która to nieprzypadkowość to Pańskim zdaniem dobór naturalny. Proszę w takim razie pokazać czym różni się w założeniach tzw. dobór naturalny od przypadku. Skąd biorą się nieprzypadkowe prawa rządzące światem doboru naturalnego ? Proszę pokazać cokolwiek spełniającego znamiona celowego działania, gdzie możemy wykazać, że pochodzenie tego czegoś jest przypadkowe. Proszę zwrócić uwagę że w naszej rzeczywistości istnieje mnóstwo rzeczy, których pochodzenie jest nam doskonale znane - wiemy, że te rzeczy są dziełem naszego rozumu. Jakże to jest naturalne ! Tworzymy nieprawdopodobne do zaistnienia przypadkowego, czy też w drodze doboru naturalnego przedmioty, będąc jednocześnie nieskończenie bardziej skomplikowanymi tworami od tych naszych dzieł. Analogicznie może istnieć stwórca, którego dziełem jesteśmy my sami i ten stwórca może być również nieskończenie bardziej skomplikowanym niż my sami. Dobór naturalny wykazujący znamiona nieprzypadkowego działania, może być mechanizmem skonstruowanym przez stwórcę wykorzystywanym w procesie formowania rzeczywistości. Tutaj również nie ma żadnego problemu żeby odszukać analogię z dostępnej nam rzeczywistości.
No i zupełnie nie dotyka Pan problemu nieskończonego regresu.
Pozdrawiam

>Proszę Pana moim celem nie jest manipulacja

   Manipulacja zazwyczaj nie jest celem, lecz narzędziem. Manipulacji używasz jako narzędzia właśnie.

> Twierdzi Pan, że może istnieć przeciwieństwo przypadkowości inne niż nieprzypadkowość, która to nieprzypadkowość to Pańskim zdaniem dobór naturalny.

   Dziwne to zdanie. Lukaszewicz napisał, że nie dopuszczasz innej alternatywy, oprócz przypadkowego powstania i zaprojektowania.

> Proszę w takim razie pokazać czym różni się w założeniach tzw. dobór naturalny od przypadku.

   Znowu ustawiasz się w wygodnej pozycji - kogoś zmuszasz do przedstawiania dowodów. Sam nie jesteś w stanie wykazać, dlaczego twoim zdaniem dobór naturalny jest tożsamy z przypadkowością, jeżeli jest to tak oczywiste?

> Skąd biorą się nieprzypadkowe prawa rządzące światem doboru naturalnego ?

   A skąd wiesz, że prawa te nie są przypadkowe? I co termin przypadkowe miałby tutaj oznaczać?
   W tym miejscu próbujesz użyć sztuczki typu - "a co jest tego przyczyną? przecież musi mieć jakąś przyczynę! nie wiesz? Bóg to stworzył!" A skąd się wziął Bóg? Nic nie może przecież istnieć od zawsze, prawda? Dlaczegóż to mielibyśmy uznać, że nic nie może istnieć od zawsze, a Bóg akurat może? Dlaczego prawa fizyki nie mogłyby istnieć od zawsze? Przecież to prawa fizyki byłyby bardziej rozsądnie umieścić w pozycji bytu koniecznego. No cóż, problem wiecznego istnienia jest problemem koncepcji stworzenia, więc nie próbuj przerzucić tego problemu na oponentów.

> Proszę pokazać cokolwiek spełniającego znamiona celowego działania, gdzie możemy wykazać, że pochodzenie tego czegoś jest przypadkowe.

   Po pierwsze każesz komuś potwierdzać coś, czego w ogóle nie stwierdził. Po drugie jakie są te "znamiona celowości"?

> Proszę zwrócić uwagę że w naszej rzeczywistości istnieje mnóstwo rzeczy, których pochodzenie jest nam doskonale znane - wiemy, że te rzeczy są dziełem naszego rozumu. Jakże to jest naturalne !

   Istnieje jeszcze większa liczba rzeczy, które nie są dziełem naszego rozumu. Jakież to naturalne!

> Tworzymy nieprawdopodobne do zaistnienia przypadkowego, czy też w drodze doboru naturalnego przedmioty, będąc jednocześnie nieskończenie bardziej skomplikowanymi tworami od tych naszych dzieł. Analogicznie może istnieć stwórca, którego dziełem jesteśmy my sami i ten stwórca może być również nieskończenie bardziej skomplikowanym niż my sami.

   Może. Fajna koncepcja. Tyle, że dowody na nią gdzieś wcięło. Stwórca stworzył cały Wszechświat, a nie pozostał żaden ślad, który pozwoliłby nam na rozpoznanie Wszechświata jako zaprojektowanego? Czy to przypadek? Bardzo mało prawdopodobne. A może będziesz odwoływał się do przypadkowości w tym wypadku?

> Dobór naturalny wykazujący znamiona nieprzypadkowego działania, może być mechanizmem skonstruowanym przez stwórcę wykorzystywanym w procesie formowania rzeczywistości.

   O dowody na tę "możliwość" nie pytam, bo byś od nich zaczynał. Wszystko może istnieć, jak czajniczek na orbicie, którego nie jesteśmy w stanie dostrzec.

> Tutaj również nie ma żadnego problemu żeby odszukać analogię z dostępnej nam rzeczywistości.

   Postanowiłeś zabawić się w znajdowanie analogii do tego i owego? Analogia nie stanowi dowodu.

>No i zupełnie nie dotyka Pan problemu nieskończonego regresu.

   Regres jest twoim problemem, a raczej koncepcji, za którą się opowiadasz.

---

so simple a beginning

A skąd się wziął Bóg? Nic nie może przecież istnieć od zawsze, prawda? Dlaczegóż to mielibyśmy uznać, że nic nie może istnieć od zawsze, a Bóg akurat może?

Bóg zawsze utożsamiał część świata która jest niezrozumiała dla człowieka w niego wierzącego - tak ja to widzę.
Dlatego jakby prześledzić historię stosunek tego co jest "boskie" do tego co nie zmienia się dynamicznie i wprost proporcjonalnie do postępu w nauce. Tak więc logicznym z punktu widzenia "religijnego" jest założenie, że wszystko co wymyśli człowiek i tak Bóg wymyślił, bo Bóg wymyślił człowieka, w takim jednak układzie nie byłoby miejsca dla całego systemu, którego jedyną funkcją jest określanie tego co jest boskie i tego co nie...

EQ

eternalquest.pl

> Proszę pokazać cokolwiek spełniającego znamiona celowego działania, gdzie możemy wykazać, że pochodzenie tego czegoś jest przypadkowe.

Pan spełnia znamiona celowego działania, a pochodzenie Pana musi być przypadkowe.
Nikt przecież nie uwierzy, że stworzył Pana inteligentny projektant.

Jeżeli chodzi o inne argumenty wystarczy odpowiedź Michała.

Łukaszewicz.

>Proszę Pana moim celem nie jest manipulacja,

O Sancta Simplicistas! - powiedział kiedyś taki jeden w pewnych szczególnych okolicznościach... .

>ani również nie popełniam błędu logicznego.

I dajesz na to Uroczyste Słowo Honoru? Katalog najpopularniejszych błędów logicznych znajdziesz choćby tutaj: wolyniec.republika.pl/bledy_logiczne.html . Przeczytaj sobie, przemyśl, ze swym dziełem porównaj... . Może do jakiego wniosku dojdziesz? Może nawet - logicznego?

>Znam również założenia teorii rewolucji.

Założenia teorii rewolucji wszyscy znają od czasów Machiavellego, a już co najmniej Lenina. W ujęciu tego ostatniego wyglądają mniej więcej tak: rewolucje mają miejsce wtedy, gdy "lud" nie chce już godzić się na dotychczasowy układ stosunków, a "możni" nie mają siły, by go do tej zgody zmusić. Krótko mówiąc: gdy Góra nie może, a Dół nie chce .
Praca domowa: Znajdź jeszcze jedno zastosowanie tej teorii do opisu katastrof.

>Twierdzi Pan, że może istnieć przeciwieństwo przypadkowości inne niż nieprzypadkowość, która to nieprzypadkowość to Pańskim zdaniem dobór naturalny. Proszę w takim razie pokazać czym różni się w założeniach tzw. dobór naturalny od przypadku. Skąd biorą się nieprzypadkowe prawa rządzące światem doboru naturalnego ?

Pisałem już gdzieś o tym na forum, ale zanim znajdę, to szybciej napiszę jeszcze raz:
Dobór naturalny da się sprowadzić do działania trzech zasad:
-replikacji - coś tworzy własne kopie. Tak działają żywe organizmy, ale nie tylko. Najprostszym przykładem jest płomień. Także niektóre kryształy. Także gwiazdy - wybuchy supernowych ściskają obłoki wodoru, co powoduje powstawanie nowych gwiazd.
-mutacji - z drugiej zasady termodynamiki wynika, iż nie jest możliwe na dłuższą metę kopiowanie bez błędów. Kopie nieco się różnią od oryginałów ("Księga Olśnień i Objawień Wielebnego Xeroxa" 6; 66).
-konkurencji - kopie tworzą własne kopie, póki mogą, tj. niedługo, bo szybko okazuje się, że:
dostępne zasoby są skończone (Zdzichu). Te kopie, które będą, skutkiem przypadkowej mutacji, skuteczniejsze w dorywaniu się do zasobów zostawią więcej potomstwa od tych mniej skutecznych, które stopniowo wyginą (Silvio Berlusconi ma większe branie od bezdomnego) lub poszukają sobie innego środowiska, do którego z kolei one będą lepiej przystosowane ("U nas na dzielnicy taki wymuskany Sylvuś by nie pofikał, he, he").
I tak przez cztery miliardy lat... .

> Proszę pokazać cokolwiek spełniającego znamiona celowego działania, gdzie możemy wykazać, że pochodzenie tego czegoś jest przypadkowe.

Woda spełnia znamiona celowo zaprojektowanej po to, by rybki miały w czym pływać.
("Mały kreacjonista")

>Proszę zwrócić uwagę że w naszej rzeczywistości istnieje mnóstwo rzeczy, których pochodzenie jest nam doskonale znane - wiemy, że te rzeczy są dziełem naszego rozumu. Jakże to jest naturalne !

Michał już odpowiedział.

> Tworzymy nieprawdopodobne do zaistnienia przypadkowego, czy też w drodze doboru naturalnego przedmioty, będąc jednocześnie nieskończenie bardziej skomplikowanymi tworami od tych naszych dzieł. Analogicznie może istnieć stwórca, którego dziełem jesteśmy my sami i ten stwórca może być również nieskończenie bardziej skomplikowanym niż my sami.

Nie chcę Cię obrażać, ale to jest rozumowanie idioty.
1.Jeśli skomplikowany zegarek ma nieskończenie bardziej od siebie skomplikowanego twórcę, tj. człowieka,
2.to człowiek tym bardziej ma nieskończenie od siebie bardziej skomplikowanego twórcę, tj. powiedzmy, Boga,
3.to Bóg tym bardziej ma nieskończenie bardziej od siebie skomplikowanego twórcę tj. Wielkiego Ciuko-Ciuko,
4.który TYM BARDZIEJ... .

>Dobór naturalny wykazujący znamiona nieprzypadkowego działania,

Ooooo!!! Znienacka się zgodził kolega, że dobór naturalny nie jest tożsamy z przypadkiem!!! No, no... . Życie jest jak pudełko czekoladek... . And full of zasadzkas, too... .

>może być mechanizmem skonstruowanym przez stwórcę wykorzystywanym w procesie formowania rzeczywistości.

Może też nasz "świat" nam się tylko śni, a tak naprawdę wszyscy jesteśmy szczypiorkiem z Saturna? No, może.
(Mieczysław Wachowski)

>Tutaj również nie ma żadnego problemu żeby odszukać analogię z dostępnej nam rzeczywistości.

A w niedostępnej już próbowałeś?

>No i zupełnie nie dotyka Pan problemu nieskończonego regresu.

Przez cały post zmagałem się tu z problemem czyjegoś regresu, lecz moja cierpliwość nieskończona nie jest... .

Pozdrawiam

>> Tworzymy nieprawdopodobne do zaistnienia przypadkowego, czy też w drodze doboru naturalnego przedmioty, będąc jednocześnie nieskończenie bardziej skomplikowanymi tworami od tych naszych dzieł. Analogicznie może istnieć stwórca, którego dziełem jesteśmy my sami i ten stwórca może być również nieskończenie bardziej skomplikowanym niż my sami.
>Nie chcę Cię obrażać, ale to jest rozumowanie idioty.
>1.Jeśli skomplikowany zegarek ma nieskończenie bardziej od siebie skomplikowanego twórcę, tj. człowieka,
>2.to człowiek tym bardziej ma nieskończenie od siebie bardziej skomplikowanego twórcę, tj. powiedzmy, Boga,
>3.to Bóg tym bardziej ma nieskończenie bardziej od siebie skomplikowanego twórcę tj. Wielkiego Ciuko-Ciuko,
>4.który TYM BARDZIEJ... .

Po pięciu coraz bardziej prawdopodobnych bogach prawdopodobieństwo istnienia szóstego wynosi już milion procent. Jest to polemika z poglądem, że procent musi być sto. Wszyscy wiedzą, że na sto to się biega! Analogicznie, 90 to kąt prosty.

>Wszyscy wiedzą, że na sto to się biega!
Chyba, że biegniesz na skróty.

>>Może byś tak przeczytał Dawkinsa uważniej?
>>
>Przeczytałem uważnie wiele treści prof.Dawkinsa. W którym miejscu Pańskim zdaniem jestem nieuważny ?
Np. w sprawie obcych cywilizacji. Dawkins wyjaśnił to bardzo starannie w swoich książkach i wypowiedziach, które nie zostały zmanipulowane przez durnego rozmówcę.

Jedyną wadą Dawkinsa, który jest nie tylko wybitnym uczonym, ale też świetnym pisarzem, jest ciągłe powtarzanie tego, czego niezrozumiałeś. Bo właśnie tę jedną rzecz, której najbardziej nie zrozumiałeś, należy zrozumież, żeby wogóle dostrzec w książce Dawkinsa jakikolwiek ciąg znaczeniowy... A on to robi a b s o l u t n i e g e n i a l n i e, tylko z tym jednym za bardzo się powtarza

>Co jest alternatywą dla przypadkowości?

Alternatywą dla przypadkowości są reguły, inaczej prawa.

>Hołubiony przez pana prof. Dawkinsa dobór naturalny, jeśli nie jest zaplanowanym działaniem to niczym nie różni się od przypadku.

Tu przestałem czytać dalej.
-

>>Co jest alternatywą dla przypadkowości?
>Alternatywą dla przypadkowości są reguły, inaczej prawa.
>>Hołubiony przez pana prof. Dawkinsa dobór naturalny, jeśli nie jest zaplanowanym działaniem to niczym nie różni się od przypadku.
>Tu przestałem czytać dalej.
>-
Skąd się biorą reguły ? Polecam przeczytać do końca.

>>Tu przestałem czytać dalej.
>>-
>Skąd się biorą reguły ? Polecam przeczytać do końca.

Dobrze. Przeczytałem. Objawy: dwanaście znaków zapytania w jednym poście, diarrhea verbalis. Diagnoza: pacjent intelektualnie splątany. Zalecane postępowanie: nie podejmować z takim dyskusji. By.
-

>>>Co jest alternatywą dla przypadkowości?
>>Alternatywą dla przypadkowości są reguły, inaczej prawa.
>>>Hołubiony przez pana prof. Dawkinsa dobór naturalny, jeśli nie jest zaplanowanym działaniem to niczym nie różni się od przypadku.

Zadanie:
Im bardziej Kubuś szukał Prosiaczka tym bardziej go tam nie było. Narysuj funkcję niebycia Prosiaczka od jego szukania. Wyznacz asymptoty i znak drugiej pochodnej. Czy niebycie Prosiaczka jest ściśle monotoniczne?

>Mimo wielkiego postępu ludzkich możliwości zawsze będziemy jak dzieci.
   To prawda, będziecie.
.

>>Mimo wielkiego postępu ludzkich możliwości zawsze będziemy jak dzieci.
>   To prawda, będziecie.
>.
To wszystko ? Poproszę o jakiś oświecający komentarz ?

>>>Mimo wielkiego postępu ludzkich możliwości zawsze będziemy jak dzieci.
>>   To prawda, będziecie.
>>.
>To wszystko ? Poproszę o jakiś oświecający komentarz ?
   Komentarz już był, a wywiodłeś go sam z tekstu, którego clou jest stwierdzenie:
>Wiele osób zbyt mocno wierzy w człowieka i jego rozum.
   Otóż ja tylko zastąpię słowo "wiara" zwrotem "przekonaniem" i stwierdzam przynależność do tej grupy.

   Bo u siebie nie rejestruję popytu na wiarę w nieistniejącego stwórcę, który jest dogmatyczną odpowiedzią na nurtujące mnie pytania - należę do ludzi, którzy nie muszą znać odpowiedzi za wszelką cenę, w tym za cenę okłamywania samego siebie wersjami "prawd" tak łatwych, jak kretyńsko dziecinnych.

   Pod tym względem mam w sobie więcej pokory niż "Wy", bo wolę zgodzić się z faktem, iż nie znam całej prawdy, niż zastępować ją rewelacjami wyśnionymi przez paru schizofreników będących "pod wpływem".

>Wydaje się im, że jesteśmy w stanie rozwikłać wszystkie zagadki rzeczywistości.
   Tutaj się mylisz, bo- mówiąc za siebie- nie wydaje mi się to takie oczywiste, przy tonażu pojęcia "wszystkie", ale też nie mam takiego parcia do poznania "wszystkiego", jak "Wy" to czynicie poprzez nazwanie "tego" cudem, jak dzieci.

   Tym się różnię od "Was", że nie potrzebuję tłumaczyć rzeczywistości przez nadawanie jej uniwersalnie tłumaczących nazw, lecz staram się tłumaczyć przez próby zrozumienia, według jakich reguł ta rzeczywistość działa.

   Teraz zamieniając kolejność zdań z oryginału:
>Kiedy odrzucamy koncepcję projektu, nigdy nie wyrwiemy się z regresu, będziemy w nieskończoność mnożyć kolejne coraz bardziej nieprawdopodobne rzeczywistości.
   Przyjmując koncepcję projektu nigdy nie wyrwiecie się z regresu, tylko będziecie się w nim babrać, wymyślając kolejne, bajeczne dogmaty na tego babrania usprawiedliwienie.
   A usprawiedliwienie jest tak proste, jak sznurek w kieszeni purpurata: u "Was" istnieje popyt na "logiczne" tłumaczenie zupełnie umykającemu logice stanowi umysłu, który ja nazywam chorobą psychiczną o podłożu emocjonalnym, wykorzystywaną przez wspomnianego purpurata do starań w utrzymaniu status quo "prostoty" tegoż sznurka-smyczy.

   Po prostu chcecie za wszelką cenę nadać naukowy fason swoim niedyspozycjom psycho-emocjonalnym.

   Reasumując: to "Wam" się wydaje, że jesteście w stanie rozwikłać wszystkie zagadki rzeczywistości, wrzucając ich wytłumaczenie do jednego wiadra z etykietką "Bóg".

   Wówczas zostanie "Wam" tylko jedna zagadka nie będąca wcale zagadką, tylko "tajemnicą wiary".

   Choć dla mnie jedyną prawdziwą zagadką posta tytułowego i jemu podobnych, jest enigmatyczny stan "Waszych" umysłów.

Edycja: zapomniałbym - minus za projekcję.

>   Pod tym względem mam w sobie więcej pokory niż "Wy", bo wolę zgodzić się z faktem, iż nie znam całej prawdy, niż zastępować ją rewelacjami wyśnionymi przez paru schizofreników będących "pod wpływem".

Przyczyną nie jest jakaś "niedyspozycja" umysłowa, lecz specyficzny charakter "Ich" wiedzy, na bazie której budują hipotezy funkcjonowania rzeczywistości. Wiedza ta - poza sferą empirii doświadczanej w życiu codziennym - ma swoje korzenie jeszcze w Starożytności, odpowiada ówczesnemu postrzeganiu świata. Braki w wiedzy współczesnej powodują generowanie hipotez do niej nieadekwatnych.

>   Tym się różnię od "Was", że nie potrzebuję tłumaczyć rzeczywistości przez nadawanie jej uniwersalnie tłumaczących nazw, lecz staram się tłumaczyć przez próby zrozumienia, według jakich reguł ta rzeczywistość działa.

Odrzuciłeś więc starożytny sposób tłumaczenia rzeczywistości, gdyż nie przystaje on do Twojej wiedzy pochodzącej z innej epoki, wiedzy szerszej, głębszej i silniej osadzonej w empirii. Nie zadowalają Cię uniwersalne etykiety-wytrychy, ponieważ wiesz, że nie są one wyjaśnieniami ostatecznymi. Masz wiedzę współczesną, nieporównanie szerszą od ludzi żyjących setki czy tysiące lat temu i ona nie pozwala Ci akceptować uogólnień budowanych na skromniuśkiej wiedzy dostępnej w dawno minionych czasach.

---

Nie stosuję emoticonów

>Braki w wiedzy współczesnej powodują generowanie hipotez do niej nieadekwatnych.
   Nie zgadzam się z tezą, jaką wysunąłeś w podtekście, że wiara wynika z niedostatku wiedzy lub jej antycznego charakteru. Znam ludzi o ogromnej i rozległej erudycji "współczesnej", będących jednocześnie silnie wierzącymi - drugim biegunem może być kilku moich znajomych, ateistów tak zdeklarowanych, jak niegramotnych w pojęciu ogólnym.
   Że nie wspomnę o sobie, czyli osobniku, który był wolnomyślicielem ("ateistą") jeszcze zanim z trudem zdobył dyplom ukończenia podstawówki przed spoczęciem na laurach edukacji.

>Nie zadowalają Cię uniwersalne etykiety-wytrychy, ponieważ wiesz, że nie są one wyjaśnieniami ostatecznymi.
   Nie widzę w tym swojej specjalnej zasługi, przypisywałbym to raczej innemu niż u wierzących konstruktowi psychicznemu wraz z temperamentem.

   I tutaj widziałbym różnice między psyche osobników, którzy mają chemię mózgu stwarzającą potrzebę permanentnego podporządkowania emocjom, w tym wierze rozumianej jako "miłość do boga", a moim ze zdolnością chłodniejszej oceny dostępnej wiedzy i brakiem zapotrzebowania na "prawdy ostateczne" w postaci niewzruszenie nieskazitelnego ideału do kochania... Nie do ruszenia, bo istniejącego tylko, jako produkt wyobraźni "zakochanego".

   Dorzuć do tego silny indywidualizm oraz Niezależność nie przypadkiem pisaną z dużej litery, brak popytu na jakiekolwiek autorytety i masz komplet.

>Masz wiedzę współczesną, nieporównanie szerszą od ludzi żyjących setki czy tysiące lat temu i ona nie pozwala Ci akceptować uogólnień budowanych na skromniuśkiej wiedzy dostępnej w dawno minionych czasach.
   Gdybym to, co piszesz potraktował, jako fakt, to na świecie zobaczyłbym 90% ateistów, ale mój zdrowy rozsądek i wrodzona grzeczność z nabytą kindersztubą podpowiadają mi tylko: z przymrużeniem oczka podziękować za komplement, co niniejszym czynię...

>Nie stosuję emoticonów
   A ja stosuję - dobrze użyty emotikon czasem więcej mówi, niż tysiąc nieporadnych słów, co chcąc-nie chcąc potwierdzam swoimi tekstami.

> Nie zgadzam się z tezą, jaką wysunąłeś w podtekście, że wiara wynika z niedostatku wiedzy lub jej antycznego charakteru.

Też nie zgadzam się z tezą, której nie wysunąłem w podtekście. Chodziło mi jedynie o pokazanie skąd biorą się różne "pomysły na rzeczywistosć" tworzone nam współcześnie przez ludzi przejętych doktrynami nie tylko religijnymi. Podobny skutek, uogólniając, daje też tworzenie hipotez tłumaczących rzeczywistość, a powstałych "pod nadzorem" zamierzchłych koncepcji filozoficznych lub społecznych.
W przypadku takich konceptów niedostatek wiedzy współczesnej jest tylko jednym z czynników. Znacznie ważniejszy jest poziom wiedzy, z którego wyrósł ów "nadzorczy" system teoretyczny oraz tryb jego przyswojenia.

> Znam ludzi o ogromnej i rozległej erudycji "współczesnej", będących jednocześnie silnie wierzącymi - drugim biegunem może być kilku moich znajomych, ateistów tak zdeklarowanych, jak niegramotnych w pojęciu ogólnym.

Nie ma w tym nic niezwyczajnego. Mówiąc wprost, to normalka. Podobne zachowania ludzie wykazują nie tylko "na styku" religii i nauki, lecz również różnych koncepcji naukowych. Psychologom wykształconym w duchu klasycznym trudno jest się pogodzić z ewolucyjnymi, wielu filozofów do dzisiaj "przeżywa" zabytkowe systemy próbując nimi mierzyć sensowność koncepcji "współczenych", a wielu matematyków skłania się do neoplatonizmu.
To nie paradoks, lecz prawidłowość wynikająca z kolejności i sposobu przyswajania konkretnych systemów przez jednostkę oraz informatycznych właściwości naszego przetwornika informacji.

> Nie widzę w tym swojej specjalnej zasługi, przypisywałbym to raczej innemu niż u wierzących konstruktowi psychicznemu wraz z temperamentem.
I tutaj widziałbym różnice między psyche osobników, którzy mają chemię mózgu stwarzającą potrzebę permanentnego podporządkowania emocjom, w tym wierze rozumianej jako "miłość do boga", a moim ze zdolnością chłodniejszej oceny dostępnej wiedzy i brakiem zapotrzebowania na "prawdy ostateczne" w postaci niewzruszenie nieskazitelnego ideału do kochania... Nie do ruszenia, bo istniejącego tylko, jako produkt wyobraźni "zakochanego".

W kwestii "chemii mózgu" nie zgodzę się z Tobą, ponieważ wykazuje ona niewielkie różnice, pomijając oczywiście ewidentne "błędy i wypaczenia" natury organicznej, ale to są odstępstwa od standardu. Reakcje emocjonalne są inicjowane informacyjnie (w zależności od kontekstu), dzięki czemu mogą być kontrolowane przez świadomość.

> Gdybym to, co piszesz potraktował, jako fakt, to na świecie zobaczyłbym 90% ateistów, ale mój zdrowy rozsądek i wrodzona grzeczność z nabytą kindersztubą podpowiadają mi tylko: z przymrużeniem oczka podziękować za komplement, co niniejszym czynię...

No, to pójdźmy na kompromis i potraktujmy to jako fakt i komplement zarazem. Bywają przecież fakty stawiające ludzi "w lepszym świetle".
Wracając do aspektu faktograficznego mojego stwierdzenia, to tylu ateistów nie spotkasz z dość oczywistych powodów (rozpowszechnienie i wczesne nabywanie systemów teistycznych, brak dostatecznie silnych i powszechnych presji edukacyjnych).

---

Nie stosuję emoticonów

>W kwestii "chemii mózgu" nie zgodzę się z Tobą, ponieważ wykazuje ona niewielkie różnice, pomijając oczywiście ewidentne "błędy i wypaczenia" natury organicznej, ale to są odstępstwa od standardu.
   Nie jestem znawcą funkcjonowania mózgu, więc pewnie niedokładnie się wyraziłem, ale chodzi mi z grubsza o wpływ osobniczej percepcji bodźców na równie indywidualną chemię neuroprzekaźników, co w zbiorze kilkudziesięciu neuroprzekaźników daje niezliczoną ilość kombinacji, a podatność na bajki może być dominująca w jakiejś z tych kombinacji, katalizowanej indoktrynacją.

>Reakcje emocjonalne są inicjowane informacyjnie (w zależności od kontekstu), dzięki czemu mogą być kontrolowane przez świadomość.
   Chyba niekoniecznie.
.

> Nie jestem znawcą funkcjonowania mózgu, więc pewnie niedokładnie się wyraziłem, ale chodzi mi z grubsza o wpływ osobniczej percepcji bodźców na równie indywidualną chemię neuroprzekaźników, co w zbiorze kilkudziesięciu neuroprzekaźników daje niezliczoną ilość kombinacji, a podatność na bajki może być dominująca w jakiejś z tych kombinacji, katalizowanej indoktrynacją.

Tak się jednak dzieje, że "wypadkowa" tych wszystkich różnic jest praktycznie jednakowa dla wszystkich ludzi.

Tekst, do którego dałeś link jest słabiuśki (mówiąc najoględniej). Miejscami nawet śmieszny - dałem radę wytrwać tylko do końca pierwszej strony.

"Płaty czołowe odpowiadają za wyższe funkcje poznawcze człowieka. Tam kształtuje się umiejętność nawiązywania kontaktów i integracji. Dzięki temu człowiek ma zdolność do empatii, współczucia, zrozumienia humoru sytuacyjnego, wyczucia ironii, sarkazmu i intencji oszukania. Odpowiadają więc za te wszystkie odczucia i zachowania, które czynią nas ludźmi.
To, co robimy, tylko w niewielkim stopniu zależy zatem od nas samych."

Zatem te przeklęte płaty czołowe to są jakieś implanty wszczepiane po urodzeniu? A może jakieś latające pasożyty, które przysysają się do dzieci w czasie spaceru w parku?
Naprawdę nie rzuciła Ci się w oczy ta bzdura? Odpowiadają za własności, które czynią nas ludźmi, ale są "na zewnątrz" nas? To nie mistyka jakaś?

W następnych akapitach nie jest wcale lepiej - zlepek opinii autorki i cytatów mających sugerować ich słuszność.

Sprawę inicjowania reakcji emocjonalnych przez ośrodki informacyjno-decyzyjne postaram się ująć bez odwołania do szczególików natury neurobiologicznej.
Reakcje emocjonalne nie biorą się u ludzi "z niczego", lecz są odpowiedzią na konkretne bodźce odbierane przez układ nerwowy. Bodźce te dostarczają konkretną informację o jakichś zdarzeniach, która jest przetwarzana przez mózg. Mózg ocenia co te bodźce mogą znaczyć i jaka powinna być na nie reakcja. Mówiąc wprost, informacja zawarta w mózgu interpretuje i ocenia treść informacji zawartej w bodźcu i wybiera reakcję adekwatną do sytuacji. Dlatego ludzie płaczą, gdy dowiadują się o śmierci bliskiej osoby lub czują strach, gdy pędzi na nich niedźwiedź, a śmieją się słysząc dowcip.
Umiejętność oceny sytuacji jest właściwością wyuczoną w czasie życia osobniczego. Podobnie jest z powiązaniem konkretnej sytuacji z konkretną wewnętrzną reakcją emocjonalną oraz obserwowalnym zachowaniem. Te elementy procesu są tak wyćwiczone, że cały proces jest zautomatyzowany i zazwyczaj odbywa się poza kontrolą świadomości. Kontrola ze strony świadomości jest jednak cały czas możliwa i większość z nas uczy się jej z powodzeniem opanowując sztukę hamowania zachowań skojarzonych z emocjami, a także wytłumiania ich samych (jako stanów pobudzenia wewnętrznego). Większość ludzi potrafi również w sposób całkowicie świadomy wprawić się w pewne stany emocjonalne, w trybie "na życzenie". Zakres takiej świadomej autostymulacji emocji jest u poszczególnych ludzi różny i jest właściwością wyuczoną.
Nie każdego, kto wzbudza w nas niechęć okładamy pięściami, gdy znajdzie się w ich zasięgu, ale gdy szykujemy się do wojny, to bez problemu potrafimy zmotywować się do walki. A prawdziwie dobrzy aktorzy nie symulują emocji, lecz je u siebie wywołują dzięki czemu uzyskują efekt większej naturalności zachowań.

---

Nie stosuję emoticonów

>Tak się jednak dzieje, że "wypadkowa" tych wszystkich różnic jest praktycznie jednakowa dla wszystkich ludzi.
   Ale tylko kilka osobników może odpowiadać idealnie wzorcowi "wypadkowej", a wierzących jest, strzelam: ~90% populacji homo, co świadczy o tym, że jest jakaś cecha wspólna, predystynująca genetycznie do teizmu. Bo gdyby były to kwestie wyuczone kulturowo, jak piszesz, to nie znam kultury obejmującej całą, teistyczną Ziemię.

>Tekst, do którego dałeś link jest słabiuśki (mówiąc najoględniej).
   To fakt, nie wysiliłem się.

>Miejscami nawet śmieszny - dałem radę wytrwać tylko do końca pierwszej strony.
   Poczytałem do końca z nudów i w nadziei, że się czegoś dowiem.

>"Płaty czołowe odpowiadają za wyższe funkcje poznawcze człowieka."
>Zatem te przeklęte płaty czołowe to są jakieś implanty wszczepiane po urodzeniu?
>Naprawdę nie rzuciła Ci się w oczy ta bzdura?
   Nie, bo odczytałem ten tekst z popularnonaukowym dystansem, czyli tak, jak jest napisany.
   Autorka użyła słów "To, co robimy, tylko w niewielkim stopniu zależy zatem od nas samych" z myślą o działaniach podświadomych na skutek reakcji chemicznych dokonujących się w płatach czołowych mózgu, a nie w sklasyfikowaniu tych płatów, jako "elementu obcego", autonomicznego wobec nosiciela.

>Odpowiadają za własności, które czynią nas ludźmi, ale są "na zewnątrz" nas? To nie mistyka jakaś?
   Upierasz się przy tej autonomii - tekst traktuje o czym innym: że w płatach czołowych mózgu następują reakcje odpowiadające za emocje u ludzi, w tym za podatność na wiarę.

>W następnych akapitach nie jest wcale lepiej - zlepek opinii autorki i cytatów mających sugerować ich słuszność.
   Nie bronię na siłę autorki i jej artykułu, ale może tak napisała, bo uważa, że w tych cholernych płatach coś jest, nie uważasz?
    (O kuria!- co mnie podkusiło z tym artykułem!)

>Sprawę inicjowania reakcji emocjonalnych przez ośrodki informacyjno-decyzyjne postaram się ująć...
   Z chęcią poczytam.

>Reakcje emocjonalne nie biorą się u ludzi "z niczego", lecz są odpowiedzią na konkretne bodźce odbierane przez układ nerwowy. Bodźce te dostarczają konkretną informację o jakichś zdarzeniach, która jest przetwarzana przez mózg.
   Np zobaczę brunetkę z dużym biustem i mózg rejestruje jej gabaryty?- rozumiem.

>Mózg ocenia co te bodźce mogą znaczyć i jaka powinna być na nie reakcja.
   Czyli ocenia, że brunetka jest idealnym egzemplarzem na wspólne bejbi i sugeruje puścić oczko, miast się ślinić na starcie, jasne.

>Mówiąc wprost, informacja zawarta w mózgu interpretuje i ocenia treść informacji zawartej w bodźcu i wybiera reakcję adekwatną do sytuacji.
   Ok, mój chemicznie wybrał: Juruś (głupieje) zakochuje się w ciemnowłosej cycatce.

>Dlatego ludzie płaczą, gdy dowiadują się o śmierci bliskiej osoby lub czują strach, gdy pędzi na nich niedźwiedź...
   Eee, ja o czym innym gadam (od początku, zresztą): spieprzam przed każdym miśkiem, ale przecież nie zakochuję się w każdej brunetce z wielkim cycem.
   A ludzie wierzący obdarzają jakiegoś boga bardzo podobnymi do miłości (tak uważam) uczuciami, różniącymi się jedynie natężeniem.

   No więc zrozumiałbym, gdyby w jednym bogu kochały się dwie, no pięć osób (jak w "mojej" brunetce), ale dwa miliardy zakochanych w jednym, choćby najurodziwszym bożku, wygląda mi na epidemię. Uczuć?

   A epidemie, jak wiemy, biorą się z wirusa (wiary?) i bardzo podobnego braku odporności u wielu osobników (chemia mózgu, jak na widok brunetki), czyż nie?
   W obliczu permanentnego charakteru wiary na przestrzeni tysiącleci ośmielę się użyć terminu predyspozycje umysłowe do wiary w byty nadprzyrodzone.

>Umiejętność oceny sytuacji jest właściwością wyuczoną w czasie życia osobniczego.
   Więc strach jest wynikiem oceny sytuacji na widok niedźwiedzia, rozumiem, a wiara wynikiem oceny sytuacji na widok boga?
   A jeśli ktoś boga nie widział, bo np nie włączył w niedzielę rano telewizora, to skąd u niego wiara?
   Dalej złośliwie pospekuluję: przecież kiedyś nie było telewizorów, więc w jaki sposób powstała wiara?
   Nawet jeśli boga widziało "live" kilkaset osób, to dlaczego wierzą też inni, a nie tylko naoczni bogowidzowie?

   Może jest to "dowód" na braterstwo w paranoi?

   Więc czyż nie jest tak, że tylko ludzie ze specyficzną chemią mózgu (skrót myślowy) mają skłonności, by uwierzyć w boga "widzianego" przez innych?

>Kontrola ze strony świadomości jest jednak cały czas możliwa i większość z nas uczy się jej...
>Zakres takiej świadomej autostymulacji emocji jest u poszczególnych ludzi różny i jest właściwością wyuczoną.
>A prawdziwie dobrzy aktorzy nie symulują emocji, lecz je u siebie wywołują dzięki czemu uzyskują efekt większej naturalności zachowań.
   A najlepsi z tych aktorów w islamie dostają w nagrodę trotylową podkoszulkę?
   Nie żartuj, islamski człowiek-dynamit jest po prostu psychicznie chory, a choroba jest identyczna, jak u innych wierzących, różni się tylko nasileniem objawów.

   Zreasumuję tak: nie podważyłeś naukowości podlinkowanego artykułu, bo nigdy naukowym nie był.

   Nie przekonałeś mnie, że nie istnieje podświadomość, a procesy związane z emocjami typu: zazdrość, nadzieja, nuda, nadzieja czy miłość (wiara) są wynikiem kulturowych ćwiczeń.
   Sumiennie przeanalizowałem empirię zjawiska i wychodzi mi, że zakochałem się w jednej, cycatej brunetce, i nie jestem w stanie wyćwiczyć kochania wszystkich.

   Nie podważyłeś mojej tezy, że wiernych łączy jakiś wspólny element w biochemii mózgu (skrót), powodujący to samo schorzenie, choć wierzący są normalni wg krzywej Gaussa.

   Dowodem przeciw Twojej tezie o wyuczonych zachowaniach jest te ~10% nienormalnych niewierzących, którzy byli wiary uczeni, ale konstrukcja (chemia) mózgu wyklucza u nich wiarę w bajk

>>Tak się jednak dzieje, że "wypadkowa" tych wszystkich różnic jest praktycznie jednakowa dla wszystkich ludzi.

> Ale tylko kilka osobników może odpowiadać idealnie wzorcowi "wypadkowej", a wierzących jest, strzelam: ~90% populacji homo, co świadczy o tym, że jest jakaś cecha wspólna, predystynująca genetycznie do teizmu. Bo gdyby były to kwestie wyuczone kulturowo, jak piszesz, to nie znam kultury obejmującej całą, teistyczną Ziemię.

Wzorzec nie musi być jedną konkretną wartością, lecz również może być przedziałem wartości. Inaczej mówiąc pewien zakres zmienności będzie nadal należał do wzorca, a idealnie "średni" osobnik może w ogóle nie istnieć fizycznie.

> Autorka użyła słów "To, co robimy, tylko w niewielkim stopniu zależy zatem od nas samych" z myślą o działaniach
>podświadomych na skutek reakcji chemicznych dokonujących się w płatach czołowych mózgu, a nie w sklasyfikowaniu tych
>płatów, jako "elementu obcego", autonomicznego wobec nosiciela.

Mnie się takie prostackie skracanie myśli bardzo nie podoba nawet w artykułach "bardzo popularnych". Nie wiem, jak tam jest u tej autorki, ale moja podświadomość jest częścią "mnie samego". Chwalę ją sobie jako narzędzie użyteczne w wielu sytuacjach.

>W następnych akapitach nie jest wcale lepiej - zlepek opinii autorki i cytatów mających sugerować ich słuszność.
Nie bronię na siłę autorki i jej artykułu, ale może tak napisała, bo uważa, że w tych cholernych płatach coś jest, nie uważasz?
(Boże, co mnie podkusiło z tym artykułem!)

Zgoda - niewątpliwie "coś" w nich jest.

> Eee, ja o czym innym gadam (od początku, zresztą): spieprzam przed każdym miśkiem, ale przecież nie zakochuję się w każdej brunetce z wielkim cycem.

To naturalne: każdy miś jest niebezpieczny, a brunetki tylko niektóre. Dlatego tym ostatnim warto się przyjrzeć przed rozpoczęciem odwrotu.

> A ludzie wierzący obdarzają jakiegoś boga bardzo podobnymi do miłości (tak uważam) uczuciami, różniącymi się jedynie natężeniem.
> No więc zrozumiałbym, gdyby w jednym bogu kochały się dwie, no pięć osób (jak w "mojej" brunetce), ale dwa miliardy zakochanych w jednym, choćby najurodziwszym bożku, wygląda mi na epidemię. Uczuć?

Ja nie znam się na miłości do bytów niematerialnych, mam jednak w tej mierze pewne supozycje. Jestem zdania, że byty takie istnieją tylko w ludzkich głowach. Stąd też można wyprowadzić, że miłość do nich jest miłością do samego siebie. Zresztą z wzajemnością w większości przypadków, o czym przekonują nas liczne religie. I co ciekawe te "miłosne" są najliczniej wyznawane.

> W obliczu permanentnego charakteru wiary na przestrzeni tysiącleci ośmielę się użyć terminu predyspozycje umysłowe do wiary w byty nadprzyrodzone.

W pewnym sensie masz rację. Sposób budowania systemów uogólnień w powiązaniu z niskim i stabilnym poziomem wiedzy sprzyjał przez tysiąclecia tworzeniu teoretycznych konstrukcji opisu rzeczywistości, których najwyższe piętra zajmowały istoty i obiekty "nie z tej ziemi".

>>Umiejętność oceny sytuacji jest właściwością wyuczoną w czasie życia osobniczego.

> Więc strach jest wynikiem oceny sytuacji na widok niedźwiedzia, rozumiem, a wiara wynikiem oceny sytuacji na widok boga?
> A jeśli ktoś boga nie widział, bo np nie włączył w niedzielę rano telewizora, to skąd u niego wiara?
> Dalej złośliwie pospekuluję: przecież kiedyś nie było telewizorów, więc w jaki sposób powstała wiara?
> Nawet jeśli boga widziało "live" kilkaset osób, to dlaczego wierzą też inni, a nie tylko naoczni bogowidzowie?

> Może jest to "dowód" na braterstwo w paranoi?

Nie, to dowód na skuteczność naszego systemu komunikacji przedtelewizyjnej oraz znaczenia hierarchii w naszym życiu społecznym. Z bogami jest dokładnie jak z niedźwiedziami - niekoniecznie trzeba się z nimi spotkać osobiście, by wiedzieć jak się zachować w razie kontaktu. A że wiedzieć warto pokazuje przykład mojego znajomego, którego "zeżarł" miś w zachodniosyberyjskiej tajdze.

> Więc czyż nie jest tak, że tylko ludzie ze specyficzną chemią mózgu (skrót myślowy) mają skłonności, by uwierzyć w boga "widzianego" przez innych?

Nie jest. Ateiści nie są "mutantami" w sensie fizycznym.

> A najlepsi z tych aktorów w islamie dostają w nagrodę trotylową podkoszulkę?

A w Europie i Ameryce metalowe posążki przedstawiające niewiadomoco i bez wartości użytkowej. Chociaż nie, można siedzieć i się na nie gapić całymi dniami.

> Nie żartuj, islamski człowiek-dynamit jest po prostu psychicznie chory, a choroba jest identyczna, jak u innych wierzących, różni się tylko nasileniem objawów.

Takich "chorych" to kiedyś było pół Europy. Zdaje się, że zaczęła się ta epidemia od Ruskiego sapera, który wysadził się razem z murami tatarskiego Kazania. A potem to już poszło "z górki": Wołodyjowski z Ketlingiem w Kamieńcu, Okrzeja na Wileńskiej na warszawskiej Pradze, pewien Niemiec w kwaterze Hitlera, Ben Gurion z Dajanem w hotelu "King George" itp. Islamscy terroryści nie wymyślili nic nowego, a jedynie zaadaptowali i udoskonalili jedną z odwiecznych metod walki.

> Nie przekonałeś mnie, że nie istnieje podświadomość, a procesy związane z emocjami typu: zazdrość, nadzieja, nuda, nadzieja czy miłość (wiara) są wynikiem kulturowych ćwiczeń.

Nie negowałem istnienia podświadomości, więc nie mogłem Cię przekonać.

> Sumiennie przeanalizowałem empirię zjawiska i wychodzi mi, że zakochałem się w jednej, cycatej brunetce, i nie jestem w stanie wyćwiczyć kochania wszystkich.

A czy ćwiczyłeś wytrwale?

> Nie podważyłeś mojej tezy, że wiernych łączy jakiś wspólny element w biochemii mózgu (skrót), powodujący to samo schorzenie, choć wierzący są normalni wg krzywej Gaussa.

Ta teza niestety nie bardzo nadaje się do podważania, ponieważ jest tylko podejrzeniem opartym na skojarzeniach.

> Dowodem przeciw Twojej tezie o wyuczonych zachowaniach jest te ~10% nienormalnych niewierzących, którzy byli wiary uczeni, ale konstrukcja (chemia) mózgu wyklucza u nich wiarę w bajki.

Dowode

---

Nie stosuję emoticonów

> Dowodem przeciw Twojej tezie o wyuczonych zachowaniach jest te ~10% nienormalnych niewierzących, którzy byli wiary uczeni, ale konstrukcja (chemia) mózgu wyklucza u nich wiarę w bajki.

Dowodem przeciwko Twojemu dowodowi jestem ja sam. Cała moja rodzina to ludzie wierzący, a ja jeden nie. Czy dotknęła mnie jakaś "mutacja" mózgu? I dlaczego objawiła się ona dopiero w podstawówce? I dlaczego mój kumpel miał tak samo?
Bajki, tak na marginesie, to lubię. Mam cały regał literatury s-f i fantasy.

---

Nie stosuję emoticonów

>> Dowodem przeciw Twojej tezie o wyuczonych zachowaniach jest te ~10% nienormalnych niewierzących, którzy byli wiary uczeni, ale konstrukcja (chemia) mózgu wyklucza u nich wiarę w bajki.
>Dowodem przeciwko Twojemu dowodowi jestem ja sam.
   Twoja inteligentna przekora potwierdza moją tezę.

>Cała moja rodzina to ludzie wierzący, a ja jeden nie.
   Witaj w klubie.

>Czy dotknęła mnie jakaś "mutacja" mózgu?
   Lubię mówić tylko za siebie.

>I dlaczego objawiła się ona dopiero w podstawówce?
   Też jestem przeciwny przedszkolom jezuickim.

>I dlaczego mój kumpel miał tak samo?
   Nie żyje? Ty nas nie strasz.

>Bajki, tak na marginesie, to lubię.
   Ja jestem już rozwodnikiem.

>Mam cały regał literatury s-f i fantasy.
   Na moich dominuje pornografia i inne poradniki.

>A że wiedzieć warto pokazuje przykład mojego znajomego, którego "zeżarł" miś w zachodniosyberyjskiej tajdze.
   Pewnie nie wiedział, że by nie być zeżartym przez misia, nie trzeba być od misia szybszym - wystarczy być szybszym od kumpla z wycieczki.

>Ateiści nie są "mutantami" w sensie fizycznym.
   Do mojej tezy wystarczy mutacja psychiczna.

>> A najlepsi z tych aktorów w islamie dostają w nagrodę trotylową podkoszulkę?
>A w Europie i Ameryce metalowe posążki przedstawiające niewiadomoco i bez wartości użytkowej. Chociaż nie, można siedzieć i się na nie gapić całymi dniami.
   Bo to egzemplifikacja natężenia miłości do boga jest modelowana kulturowo, a nie sama miłość.

>> Nie żartuj, islamski człowiek-dynamit jest po prostu psychicznie chory, a choroba jest identyczna, jak u innych wierzących, różni się tylko nasileniem objawów.
>Takich "chorych" to kiedyś było pół Europy.
   Gdyby chorość była kwestią statystyki, to osobnik z bezmózgowiem, Q00 byłby uważany za szczyt zdrowości.

>Islamscy terroryści nie wymyślili nic nowego, a jedynie zaadaptowali i udoskonalili jedną z odwiecznych metod walki.
   Religijnej.

>... nie jestem w stanie wyćwiczyć kochania wszystkich.
>A czy ćwiczyłeś wytrwale?
   Robię co mogę. [rumieniec wrodzonej skromności]

>> Nie podważyłeś mojej tezy, że wiernych łączy jakiś wspólny element w biochemii mózgu (skrót), powodujący to samo schorzenie, choć wierzący są normalni wg krzywej Gaussa.
>Ta teza niestety nie bardzo nadaje się do podważania, ponieważ jest tylko podejrzeniem opartym na skojarzeniach.
   Ale skojarzeniach znamiennie oczywistych.
.

>>A że wiedzieć warto pokazuje przykład mojego znajomego, którego "zeżarł" miś w zachodniosyberyjskiej tajdze.
>   Pewnie nie wiedział, że by nie być zeżartym przez misia, nie trzeba być od misia szybszym - wystarczy być szybszym od kumpla z wycieczki.

Tajemnicę swej wiedzy zabrał ze sobą, ale faktem jest, że to jego kumpel był szybszy, a wycieczka dwuosobowa.

>>A w Europie i Ameryce metalowe posążki przedstawiające niewiadomoco i bez wartości użytkowej. Chociaż nie, można siedzieć i się na nie gapić całymi dniami.
>   Bo to egzemplifikacja natężenia miłości do boga jest modelowana kulturowo, a nie sama miłość.

Miłość w ogóle, czy miłość do boga?
I jeśli miłość (niezależnie jaka), nie jest modelowana kulturowo, to pewnie organicznie?

>>Islamscy terroryści nie wymyślili nic nowego, a jedynie zaadaptowali i udoskonalili jedną z odwiecznych metod walki.
>   Religijnej.

Nie, oni "pożyczyli" sobie wynalazek świecki.

>>> Nie podważyłeś mojej tezy, że wiernych łączy jakiś wspólny element w biochemii mózgu (skrót), powodujący to samo schorzenie, choć wierzący są normalni wg krzywej Gaussa.
>>Ta teza niestety nie bardzo nadaje się do podważania, ponieważ jest tylko podejrzeniem opartym na skojarzeniach.
>   Ale skojarzeniach znamiennie oczywistych.

Skojarzenia są jak korelacje - na ich podstawie ciężko się zorientować co jest skutkiem czego.

---

Nie stosuję emoticonów

>>   Bo to egzemplifikacja natężenia miłości do boga jest modelowana kulturowo, a nie sama miłość.
>Miłość w ogóle, czy miłość do boga?
   Myślę, że miłość do boga jest jakąś formą miłości pojmowanej ogólnie, jako silne odczucia emocjonalne.

>I jeśli miłość (niezależnie jaka), nie jest modelowana kulturowo, to pewnie organicznie?
   Egzemplifikacja miłości może być modelowana kulturowo, ale nie wydaje mi się, by same emocje wywołane chemią mózgu (skrót) też.
   Choć przedmiot miłości, bodziec wyzwalający emocje, może być również uwarunkowany kulturowo.

>Skojarzenia są jak korelacje - na ich podstawie ciężko się zorientować co jest skutkiem czego.
   Pierwsze były mózgi w ludziach, więc schorzenie mózgu zwane wiarą może być tylko skutkiem zmniejszonej odporności na tego typu bodźce.

>   Egzemplifikacja miłości może być modelowana kulturowo, ale nie wydaje mi się, by same emocje wywołane chemią mózgu (skrót) też.
>   Choć przedmiot miłości, bodziec wyzwalający emocje, może być również uwarunkowany kulturowo.

Zatem dochodzimy już blisko do "mojego" modelu działania emocji. Najpierw jest ciąg procesów typowo informacyjnych, które uruchamiają organiczną reakcję (np. neurony dopaminowe) a pojawienie sie tej reakcji powoduje uruchomienie kolejnych procesów informacyjnych (katalizowanych przez reakcję organiczną), co kończy się konkretnym zachowaniem spełniającym. W całym tym ciągu procesów jest tylko jedno zdarzenie organiczne.

>   Pierwsze były mózgi w ludziach, więc schorzenie mózgu zwane wiarą może być tylko skutkiem zmniejszonej odporności na tego typu bodźce.

Nie zgodzę się, już tradycyjnie, z kwalifikowaniem wiary jako schorzenia, gdyż jest ona wynikiem procesów informacyjnych zachodzących w mózgu, a nie skutkiem jakichś zaburzeń organicznych.

---

Nie stosuję emoticonów

>>   Choć przedmiot miłości, bodziec wyzwalający emocje, może być również uwarunkowany kulturowo.
>Zatem dochodzimy już blisko do "mojego" modelu działania emocji.
   Jeszcze nie dostrzegam u siebie gotowości do aklamacji, no i mnie się nie śpieszy.

>Najpierw jest ciąg procesów typowo informacyjnych, które uruchamiają organiczną reakcję (np. neurony dopaminowe) a pojawienie sie tej reakcji powoduje uruchomienie kolejnych procesów informacyjnych (katalizowanych przez reakcję organiczną), co kończy się konkretnym zachowaniem spełniającym.
   Owszem, jednym z takich bodźców jest np zapach feromonów.
   Czyżby podatność na zapach ciała innego osobnika była modyfikowana kulturowo?
   Czy też skład chemiczny feromonów jest kulturą miksowany?

   Bo nie przypuszczam, by od noszenia np. naszyjnika z zębów rekina czy kółka w nosie zmieniał się skład chemiczny potu samicy ludzkiej, lub niemniej ludzkiego samca.

>W całym tym ciągu procesów jest tylko jedno zdarzenie organiczne.
   Jedno, lecz kluczowe i występuje ono bez względu na przynależność kulturową osobnika - kultura ma wpływ tylko na anturaż tego zdarzenia.

>Nie zgodzę się, już tradycyjnie, z kwalifikowaniem wiary jako schorzenia, gdyż jest ona wynikiem procesów informacyjnych zachodzących w mózgu, a nie skutkiem jakichś zaburzeń organicznych.

   Procesy informacyjne w mózgu są nieodłącznie związane z jego składem chemicznym, więc jednakowy skutek (wiara w bajki) jakichś bodźców wskazuje na jednakowy skład chemiczny neuroprzekaźników potrzebny do tego skutku uzyskania, więc i na jednakową podatność tychże struktur na identyczne bodźce.

   Odmienność w reakcji na te same bodźce u ateistów świadczy więc o innym środowisku chemicznym ich mózgów, gdyż identyczne bodźce katalizują inny skład chemiczny neuroprzekaźników.

   Mogę zupełnie swobodnie odwrócić ciężar epitetu "schorzenie" i przypisać je osobnikom mającym inną, statystycznie nienormalną strukturę mózgu, czyli niewierzącym.
   Bo wolę być chorym wolnomyślicielem niż zdrowym bajkofilem.

   No i w ten sposób dostrzegam zbliżenie stanowisk do "mojego" modelu teistycznych skłonności genetycznych.

Mogę zupełnie swobodnie odwrócić ciężar epitetu "schorzenie" i przypisać je osobnikom mającym inną, statystycznie nienormalną strukturę mózgu, czyli niewierzącym.
Bo wolę być chorym wolnomyślicielem niż zdrowym bajkofilem.

Też o tym myślałem . Jak dobrze być chorym! Obyśmy jak najwięcej chorowali!

>   Jeszcze nie dostrzegam u siebie gotowości do aklamacji, no i mnie się nie śpieszy.

Przygotuj się na wieczne czekanie.

>   Czyżby podatność na zapach ciała innego osobnika była modyfikowana kulturowo?

To zależy co nazwiesz podatnością, o którym gatunku chcesz mówić i jakiej kulturze.

>   Czy też skład chemiczny feromonów jest kulturą miksowany?
>   Bo nie przypuszczam, by od noszenia np. naszyjnika z zębów rekina czy kółka w nosie zmieniał się skład chemiczny potu samicy ludzkiej, lub niemniej ludzkiego samca.

Skład chemiczny pewnie nie, ale sposób reakcji odbiorcy tak.

>>W całym tym ciągu procesów jest tylko jedno zdarzenie organiczne.
>   Jedno, lecz kluczowe i występuje ono bez względu na przynależność kulturową osobnika - kultura ma wpływ tylko na anturaż tego zdarzenia.

Tyle, że z tego "zdarzenia organicznego" może nic nie wynikać dla obserwowalnego behawioru osobnika.

>   Procesy informacyjne w mózgu są nieodłącznie związane z jego składem chemicznym, więc jednakowy skutek (wiara w bajki) jakichś bodźców wskazuje na jednakowy skład chemiczny neuroprzekaźników potrzebny do tego skutku uzyskania, więc i na jednakową podatność tychże struktur na identyczne bodźce.

Nic mi nie wiadomo, żeby jakiś neuroprzekaźnik zmieniał skład chemiczny. Natomiast zmieniają się ich ilości ("stężenia") w różnych częściach mózgu. Jeśli za zmiany "składu chemicznego" chcesz uważać zmiany proporcji występowania określonych związków chemicznych, to zejdziemy na poziom analizy, przy którym każda myśl lub stan fizyczny (nawet czasowy) będzie podpadać pod takie określenie. To oczywiste, że jeśli dwie osoby myślą o różnych rzeczach, to molekularny obraz stanu ich mózgów będzie inny. Tyle, że to nijak ma się do jakichś prawidłowości ideologicznych, ponieważ różnice zauważysz nawet u grającego partyjkę szachów i gościa biegającego po korcie.
Mówienie o różnicach w "chemii" ma sens, jeśli dotyczy to zjawisk wpływających na przetwarzanie informacji i nie reagujących na zmiany stanów informacyjnych.

Zreszta, w kwestii związku procesów informacyjnych ze "składem chemicznym", to można też postawić taką tezę, że to "skład chemiczny" jest związany z aktualnym stanem procesów informacyjnych.

>   Bo wolę być chorym wolnomyślicielem niż zdrowym bajkofilem.

A co powiesz na to, że w obu przypadkach będziesz zdrowy.

---

Nie stosuję emoticonów

>Przygotuj się na wieczne czekanie.
   Mnie się nie śpieszy.

>To zależy co nazwiesz podatnością, o którym gatunku chcesz mówić i jakiej kulturze.
   Homo sapiens w kulturach różnych.

>Skład chemiczny pewnie nie, ale sposób reakcji odbiorcy tak.
   Może reakcje są umocowane w zachowaniach apetytywnych, a kulturowe tylko im kształty szlifują przez różnorodną specyfikę gadżetów?

>>   >... występuje ono bez względu na przynależność kulturową osobnika - kultura ma wpływ tylko na anturaż tego zdarzenia.
>Tyle, że z tego "zdarzenia organicznego" może nic nie wynikać dla obserwowalnego behawioru osobnika.
   Dobre słowo: "może", ale kościoły i meczety nie świecą pustkami.

>Nic mi nie wiadomo, żeby jakiś neuroprzekaźnik zmieniał skład chemiczny.
   Mnie też - lapsusik się mnie trafił.

>Natomiast zmieniają się ich ilości ("stężenia") w różnych częściach mózgu.
   To miałem na myśli.

>To oczywiste, że jeśli dwie osoby myślą o różnych rzeczach, to molekularny obraz stanu ich mózgów będzie inny.
   Właśnie.

>Tyle, że to nijak ma się do jakichś prawidłowości ideologicznych, ponieważ różnice zauważysz nawet u grającego partyjkę szachów i gościa biegającego po korcie.
   Trafne porównanie - osobniki biegające z "Babolatami" w dłoni pewnie cechują się specyficznym konstruktem mózgu, który implikuje potrzebą spocenia się szczególnie na korcie, dotyczy również sporej ich części robiących to dla szpanu, czyli uzyskania jakiejś formy akceptacji środowiska... no, jakbym gadał o wierzących pocących się przy 47 zdrowaśce.

>Mówienie o różnicach w "chemii" ma sens, jeśli dotyczy to zjawisk wpływających na przetwarzanie informacji i nie reagujących na zmiany stanów informacyjnych.
   Mam prośbę: mógłbyś jaśniej? Jak dekarzowi.

>Zreszta, w kwestii związku procesów informacyjnych ze "składem chemicznym", to można też postawić taką tezę, że to "skład chemiczny" jest związany z aktualnym stanem procesów informacyjnych.
   Albo jakieś procesy informacyjne są katalizatorem wyzwalającym stan umysłu niemożliwy do uzyskania innymi bodźcami, a pożądanym ze względów emocjonalnych, jak alkohol, opium czy religia.

>>   Bo wolę być chorym wolnomyślicielem niż zdrowym bajkofilem.
>A co powiesz na to, że w obu przypadkach będziesz zdrowy.
   Co mam mówić - ja to wiem, tyle, że terminy "zdrowie - choroba" używam w nieco innym znaczeniu, niż popularny katar lub jego brak.
.

>>Przygotuj się na wieczne czekanie.
>   Mnie się nie śpieszy.

Brak pośpiechu nic tu nie pomoże - wieczność to wieczność i cierpliwość jej nie skraca.

>>Skład chemiczny pewnie nie, ale sposób reakcji odbiorcy tak.
>   Może reakcje są umocowane w zachowaniach apetytywnych, a kulturowe tylko im kształty szlifują przez różnorodną specyfikę gadżetów?

Te "szlify" mogą być głębokie. Ocena w dużej mierze zależy od poziomu ogólności, na którym ją prowadzimy. Z punktu widzenia psychologii czy etologii sprawa będzie wyglądała zupełnie inaczej niż z poziomu informatycznego. Niższy poziom ogólności pozwala dojrzeć więcej szczegółów. Ujawnia (często skomplikowane) mechanizmy stojące za pozornie zwartym działaniem, które są podatne na wpływy kulturowe. Obserwowany przez nas osobnik musi przetworzyć bodźce i wyprodukować jakąś ocenę sytuacji - to w różnych kulturach może prowadzić do istotnych różnic w reakcjach, ze względu na różne rozumienie kontekstu sytuacyjnego.

>   Dobre słowo: "może", ale kościoły i meczety nie świecą pustkami.

Bardzo dobre słowo dzięki któremu kościoły i meczety nie są pełne po brzegi.

>>Mówienie o różnicach w "chemii" ma sens, jeśli dotyczy to zjawisk wpływających na przetwarzanie informacji i nie reagujących na zmiany stanów informacyjnych.
>   Mam prośbę: mógłbyś jaśniej? Jak dekarzowi.

Mam pewną praktykę w dekarstwie, więc mogę spróbować.

Mówienie o odmiennej "chemii" mózgu ma sens, gdy zauważone różnice zmieniają sposób przetwarzania informacji w ramach jakiegoś procesu niezależnie od wyników innych procesów. Przykładem mogłoby tu być większe (lub mniejsze) wydzielanie jakiegoś neuroprzekaźnika u jednej osoby niż u innej, w odpowiedzi na wszystkie sygnały wywołujące taki efekt lub kierowanie konkretnego strumienia informacji (np. wzrokowej) do innych obszarów mózgu.
Natomiast nie ma sensu roztrząsać różnic fizykalnych, które zależą wyłącznie od bieżących znaczeń i struktury przetwarzanej informacji. Na przykład, gdy jedna osoba myśli sobie "stół", a druga "wół".
Tak więc, nie ma co mówić o odmiennej "chemii" wierzących i ateistów, gdyż różnice między nimi wynikają ze znaczeń i struktury informacji, a nie ze względu na odmienności na poziomie mechanizmów neurobiologicznych.

>   Albo jakieś procesy informacyjne są katalizatorem wyzwalającym stan umysłu niemożliwy do uzyskania innymi bodźcami, a pożądanym ze względów emocjonalnych, jak alkohol, opium czy religia.

Tak, jak najbardziej. Konkretny proces informacyjny może uruchomić produkcję i dystrybucję jakiegoś neuroprzekaźnika, którego odpowiednio wysoki poziom będzie wpływał na inne procesy informacyjne. To tak, jakby nastąpiło przełączenie jakiegoś obszaru mózgu w inny tryb pracy, co wywiera istotny wpływ na przebieg i rezultaty procesów informacyjnych zachodzących w tym obszarze. W efekcie możemy obserwować różne zachowania danej osoby w takich samych sytuacjach, w zależności od aktualnego trybu pracy mózgu. Taki mechanizm daje się opisać ogólnie strony informatycznej.
To oczywiście jest koncepcja teoretyczna, gdyż nasze możliwości eksperymentowania są mocno ograniczone, ale całkiem niedawno udało się przeprowadzić badanie pokazujące, jak konkretny obszar decyzyjny kory przedczołowej uruchamia produkcję dopaminy w neuronach dopaminowych.

---

Nie stosuję emoticonów

>Brak pośpiechu nic tu nie pomoże...
   A pośpiech co?

>... - wieczność to wieczność i cierpliwość jej nie skraca.
   Więc jej brak tym bardziej.

>>   Może reakcje są umocowane w zachowaniach apetytywnych, a kulturowe tylko im kształty szlifują przez różnorodną specyfikę gadżetów?
>Te "szlify" mogą być głębokie. Ocena w dużej mierze zależy od poziomu ogólności, na którym ją prowadzimy.
   Myślę, że o mojej wiedzy mogę bez fałszywej skromności mówić o poziomie podstawowym.

>Z punktu widzenia psychologii czy etologii sprawa będzie wyglądała zupełnie inaczej niż z poziomu informatycznego.
   Wolałbym dwa pierwsze, choć to nie zmieni mojego poziomu.

> Obserwowany przez nas osobnik musi przetworzyć bodźce i wyprodukować jakąś ocenę sytuacji - to w różnych kulturach może prowadzić do istotnych różnic w reakcjach, ze względu na różne rozumienie kontekstu sytuacyjnego.
   Ale niezależnie od kręgu kulturowego wierzący mają identyczne, różniące się tylko natężeniem (tak myślę) reakcje chemiczne w sytuacjach "bogobojnych".
   Mały odsetek ateistów takich nie ma.

>>   Dobre słowo: "może", ale kościoły i meczety nie świecą pustkami.
>Bardzo dobre słowo dzięki któremu kościoły i meczety nie są pełne po brzegi.
   Czyli są osobniki genetycznie odporne na reakcje dominujące statystycznie - ich ekstrema w kościołach nie bywa wcale.

>Mam pewną praktykę w dekarstwie, więc mogę spróbować.
   Dzięx, zrewanżuję się przy okazji.

>Przykładem mogłoby tu być większe (lub mniejsze) wydzielanie jakiegoś neuroprzekaźnika u jednej osoby niż u innej, w odpowiedzi na wszystkie sygnały wywołujące taki efekt lub kierowanie konkretnego strumienia informacji (np. wzrokowej) do innych obszarów mózgu.
   O czymś takim piszę: brak wydzielania dopaminy u mnie na widok "świętego krzyża" świadczy o tym, że mam inną chemię, czy o tym, że mam krzyż w innym, za przeproszeniem, obszarze?
   A może o jednym i drugim?

>Natomiast nie ma sensu roztrząsać różnic fizykalnych, które zależą wyłącznie od bieżących znaczeń i struktury przetwarzanej informacji. Na przykład, gdy jedna osoba myśli sobie "stół", a druga "wół".
   Ale wierzący ślinią się solidarnie na widok dwóch desek w poprzek, a ja nie, choć jestem wychowany w (ogólnie) wierzącej rodzinie, że nie wspomnę o "katolickim kraju".

>Tak więc, nie ma co mówić o odmiennej "chemii" wierzących i ateistów, gdyż różnice między nimi wynikają ze znaczeń i struktury informacji, a nie ze względu na odmienności na poziomie mechanizmów neurobiologicznych.
   A co leży u podstaw nadania innego znaczenia tym samym informacjom, przez osobniki wychowane w identycznej kulturze? Może specyficzna odporność lub predyspozycja w strukturze mózgu?

>Konkretny proces informacyjny może uruchomić produkcję i dystrybucję jakiegoś neuroprzekaźnika, którego odpowiednio wysoki poziom będzie wpływał na inne procesy informacyjne.
   Więc z czego to wynika, że w moim mózgu nie ma popytu na boską dopaminę?

>Taki mechanizm daje się opisać ogólnie strony informatycznej.
   Na informatyce znam się w zakresie, że podobno ona jest.

>To oczywiście jest koncepcja teoretyczna, gdyż nasze możliwości eksperymentowania są mocno ograniczone, ale całkiem niedawno udało się przeprowadzić badanie pokazujące, jak konkretny obszar decyzyjny kory przedczołowej uruchamia produkcję dopaminy w neuronach dopaminowych.
   Więc dalsze badania mogą potwierdzić też moją tezę o istnieniu szczególnej konfiguracji chemicznej mózgu w zwiększonym stopniu podatnej/odpornej na wiarę w metafizyczne byty.

P.S. Mam nadzieję, że nie poczytasz mi za złośliwość wytłuszczenie reminiscencji o "płatach czołowych".

>   Ale niezależnie od kręgu kulturowego wierzący mają identyczne, różniące się tylko natężeniem (tak myślę) reakcje chemiczne w sytuacjach "bogobojnych".
>   Mały odsetek ateistów takich nie ma.

To jednak może świadczyć jedynie o ogólnym podobieństwie kontekstu, co wywołuje podobną reakcję. Człek niewierzący lub innowierca może "cudzego" kontekstu nie odbierać w ten sposób. Trzeba by sprawdzić, jak np. katolicy reagują na indiańskie totemy.

>   Czyli są osobniki genetycznie odporne na reakcje dominujące statystycznie - ich ekstrema w kościołach nie bywa wcale.

Genetyka ma tu nic do rzeczy. Ale mogą mieć taką odporność informacyjnie.

>   O czymś takim piszę: brak wydzielania dopaminy u mnie na widok "świętego krzyża" świadczy o tym, że mam inną chemię, czy o tym, że mam krzyż w innym, za przeproszeniem, obszarze?

Najpewniej chodzi o "inny obszar" i jego koligacje z resztą "terenu".

>   A co leży u podstaw nadania innego znaczenia tym samym informacjom, przez osobniki wychowane w identycznej kulturze? Może specyficzna odporność lub predyspozycja w strukturze mózgu?

Nazwałbym to (tak ogólnie) środowiskiem informacyjnym, w którym te same informacje się znajdują. Każda informacja jest powiązana z innymi.

>   Więc z czego to wynika, że w moim mózgu nie ma popytu na boską dopaminę?

Pewnie tak - możesz zaoszczędzić ją na inne wydatki.

>>Taki mechanizm daje się opisać ogólnie strony informatycznej.
>   Na informatyce znam się w zakresie, że podobno ona jest.

>   Więc dalsze badania mogą potwierdzić też moją tezę o istnieniu szczególnej konfiguracji chemicznej mózgu w zwiększonym stopniu podatnej/odpornej na wiarę w metafizyczne byty.

Niektórzy uparcie próbują - zwłaszcza modne jest szukanie "genu boga". Ale po bliższym przyjrzeniu się takim odkryciom zawsze okazywało się, że trafienie jest "trochę" obok. Nie można jednak z całą pewnością wykluczyć, że coś takiego nie istnieje - dowody empiryczne na rzecz nieistnienia czegoś "w ogóle" raczej same nie istnieją.

>P.S. Mam nadzieję, że nie poczytasz mi za złośliwość wytłuszczenie reminiscencji o "płatach czołowych".

Nie poczytam, ale tylko przypomnę, że tam chodziło o coś innego - czy te płaty to też "ja", czy już "nie-ja".

---

Nie stosuję emoticonów

>Trzeba by sprawdzić, jak np. katolicy reagują na indiańskie totemy.
>Genetyka ma tu nic do rzeczy. Ale mogą mieć taką odporność informacyjnie.
   Prawie mnie przekonałeś.

>   Więc dalsze badania mogą potwierdzić też moją tezę o istnieniu szczególnej konfiguracji chemicznej mózgu w zwiększonym stopniu podatnej/odpornej na wiarę w metafizyczne byty.

>Niektórzy uparcie próbują - zwłaszcza modne jest szukanie "genu boga".
   Na moje szczęście nic o tej modzie nie wiedziałem.

>Ale po bliższym przyjrzeniu się takim odkryciom zawsze okazywało się, że trafienie jest "trochę" obok. Nie można jednak z całą pewnością wykluczyć, że coś takiego nie istnieje...
   Intuicja + chłopsko-robotniczy rozum mi mówią, że coś z predyspozycji nie tylko kulturowych na rzeczy jest - przecież od czegoś "to" się zacząć musiało, by później przeleźć na innych... Więc od czego?

>>   ... nie poczytasz mi za złośliwość wytłuszczenie reminiscencji o "płatach czołowych".
>Nie poczytam, ale tylko przypomnę, że tam chodziło o coś innego - czy te płaty to też "ja", czy już "nie-ja".
   Faktycznie, zakazu takiej interpretacji nie dostrzegłem.

   Miłej niedzieli.

>   Prawie mnie przekonałeś.

Cieszę się jak wariat.

>   Intuicja + chłopsko-robotniczy rozum mi mówią, że coś z predyspozycji nie tylko kulturowych na rzeczy jest - przecież od czegoś "to" się zacząć musiało, by później przeleźć na innych... Więc od czego?

Praprzyczyną jest, moim zdaniem, uniwersalny mechanizm związany z rozumowaniem dedukcyjnym. Właściwie, to trudno powiedzieć, że jest on stricte kulturowy, ponieważ wynika ze strukturalnych cech naszego myślenia i pojawia się nie tylko w przypadku religii. Podobnie jest z chyba wszystkimi dawniejszymi systemami filozoficznymi, doktrynami społecznymi a nawet dawnymi koncepcjami naukowymi.

Ogólnie rzecz biorąc, to działa to tak, że podstawy (niższe piętra ogólności) jakiegoś systemu twierdzeń powstają metodą oddolną, "od szczegółu do ogółu". Ze względu na nierówny napływ informacji (wiedzy) niektóre elementy systemu rozwijają się szybciej od reszty, szybciej tworzą wyższe poziomy ogólnośći. Po pewnym czasie powstaje spora luka w poziomach ogólności różnych elementów systemu, której nie da się zlikwidować przez indukcyjne "podciągnięcie" elementów słabiej uogólnionych ze względu na różne bariery empiryczne (np. niedoskonałość techniczną w pewnych dziedzinach). Przełamania tych ograniczeń usiłuje się dokonać metodą "od ogółu do szczegółu" (skoro nie dało się odwrotnie) - wychodząc od sprawdzonych uogólnień najwyższych poziomów schodzi się w dół uzupełniając luki w systemie.
Taki system jest później bardzo odporny na zmiany - tym bardziej im większy był udział metody "od ogółu do szczegółu" w jego tworzeniu - choćby ze wsględu na dużą wewnętrzną spójność. Jeśli jeszcze postępy w gromadzeniu wiedzy empirycznej są niewielkie, to takie ustrojstwo teoretyczne może przetrwać setki bądź tysiące lat w prawie niezmienionej formie.

>   Miłej niedzieli.

Wzajemnie ... i dołożę jeszcze poniedziałek.

---

Nie stosuję emoticonów

>>   Prawie mnie przekonałeś.
>Cieszę się jak wariat.
   Spróbuję uwierzyć mimo braku komponentów wiary w mózgu.

>>   Intuicja + chłopsko-robotniczy rozum mi mówią...
>Praprzyczyną jest, moim zdaniem, uniwersalny mechanizm związany z rozumowaniem dedukcyjnym [...] takie ustrojstwo teoretyczne może przetrwać setki bądź tysiące lat w prawie niezmienionej formie.
>>   Miłej niedzieli.
>Wzajemnie ... i dołożę jeszcze poniedziałek.
   ... że wydedukowałeś najskuteczniejszy sposób na zepsucie mi całego tygodnia.
   Ale ja tu jeszcze wrócę.

   Pozdrawiam.

Jak widać