Witam!
Za Wikipedią:
Zasada nieoznaczoności (zasada nieokreśloności) mówi, że istnieją takie pary wielkości, których nie da się jednocześnie zmierzyć z dowolną dokładnością. O wielkościach takich mówi się, że nie komutują. Akt pomiaru jednej wielkości wpływa na układ tak, że część informacji o drugiej wielkości jest tracona. Zasada nieoznaczoności nie wynika z niedoskonałości metod ani instrumentów pomiaru, lecz z samej natury rzeczywistości.

gdzie:
Pomiar - według współczesnej fizyki proces oddziaływania przyrządu pomiarowego z badanym obiektem, zachodzący w czasie i przestrzeni, którego wynikiem jest uzyskanie informacji o własnościach obiektu.

koniec z Wiki;

Zwracam się z prośbą do filozofów i myślicieli, by przybliżyli mi znaczenie tej zasady. Koniec końców pomiar na najniższym swym poziomie to oddziaływanie między cząstkami elementarnymi. Męczy mnie ta myśl, bo z zasady wynika, że cząstki te nie do końca wiedzą z czym oddziaływują (z określoną dla zasady H. dokładnością).
Jak pierdyknie jedna cząstka w drugą to ta druga wie z jakim pędem ta jej przywaliła, ale nie wie, gdzie (w którym miejscu). Lub na odwrót, albo też sytuacje pośrednie- trochę wie o sile z jaką dostała i troszeczkę od kogo (w którym miejscu)[alternatywnie wie z jaką energią, ale nie wie kiedy itd].
Jak te biedne cząstki na najniższym poziomie rzeczywistości mają się zachowywać, skoro one nie wiedzą zbytnio, co się wokół nich dzieje? Jakżesz się nasza rzeczywistość nie rozsypie na takich zasadach?- to jest główne moje pytanie.
Poboczne, może bardziej filozoficzne, pyta, jak to jest, że czastki wysyłają/odbierają sobie "tylko połowę" informacji. Co się zatem dzieje z drugą połową?

Pozdrawiam