>Natomiast ateiści w zasadzie są w dyskusji otwarci, bezpośredni, bowiem nie uciekają się do religijnych formułek, jednak emocjonalnie na równi z niewierzącymi słabo radzą sobie z problemem.

Problem maja jedynie ci, którzy nie są w stu procentach wierzący, albo w stu procentach niewierzący. Ateiści to miernota, która potrzebuje czegoś do zanegowania, aby sformułować własne stanowisko. Ateizm to echo wiary.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Nie wierzę w 100%. Nie uważam się za miernotę i echo wiary. Byłem świadkiem śmierci 3 bardzo mi bliskich osób. Uczciwe podejście do rzeczywistości pomogło mi zaakceptować to, że jesteśmy istotami śmiertelnymi, przypuszczam, że gdy sam będę umierał zadziała to podobnie.

Napisałem "nie wierzę w 100%". Musiałem tak napisać z uwagi na społeczeństwo, w którym większość osób wierzy. Gdyby nie nacisk społeczny, wogóle nie myślałbym w kategoriach wierzyć - nie wierzyć. Nie znałbym pojęcia boga i nie musiałbym z tym wymysłem polemizować.

>Gdyby nie nacisk społeczny, wogóle nie myślałbym w kategoriach wierzyć - nie wierzyć. Nie znałbym pojęcia boga i nie musiałbym z tym wymysłem polemizować.

To rozstrzygająca kwestia. Nie chodzi przy tym o polemikę, lecz o pozbycie się problemu (podobnie jak Wittgenstein potraktował filozofię): skoro dostrzegłeś go jako wywołany przez kontekst społeczny i jako coś przypadkowego, z jakiej racji czynić go elementem własnego widzenia świata, nawet w negatywnej postaci? Teizm i ateizm są na tej samej płaszczyźnie logicznego bezsensu. Jeśli zanegujesz bla bla bla, nie otrzymasz prawdy, tylko dalej logiczny bełkot. Trzeba sobie raz na zawsze uświadomić, że religia nie jest problemem teoretycznym, lecz jedynie praktycznym.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Ciekawa wypowiedź, jak zwykle . Niestety, o praktyce też trzeba mówić. A każde słowo jest w pewnym sensie tylko teorią czynu.

> Jeśli zanegujesz bla bla bla, nie otrzymasz prawdy, tylko dalej logiczny bełkot. Trzeba sobie raz na zawsze uświadomić, że religia nie jest problemem teoretycznym, lecz jedynie praktycznym.
Czyli każda negacja absurdalnej tezy jest równie absurdalna? Nie zgadzam się.

>każda negacja absurdalnej tezy jest równie absurdalna? Nie zgadzam się.

Gramatyczne zdanie Bóg istnieje. jest semantycznym nonsensem, jeśli wziąć pod uwagę odniesienie przedmiotowe terminu "bóg", jakie rzekomo posiada (zobacz katechizm). Jeśli można by przypisać mu jakieś znaczenie, to dokładnie to, jakie kryje się za określeniem "widzialne ciało Chrystusa": kościoły, przykościelne szopy, konta bankowe, limuzyny księży, ich odzież, dewocjonalia, itp., itd. No i oczywiście wierni, ci z krwi i kości - bezduszni petenci daremnych obrzędów.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>>Gdyby nie nacisk społeczny, wogóle nie myślałbym w kategoriach wierzyć - nie wierzyć. Nie znałbym pojęcia boga i nie musiałbym z tym wymysłem polemizować.
>To rozstrzygająca kwestia. Nie chodzi przy tym o polemikę, lecz o pozbycie się problemu (podobnie jak Wittgenstein potraktował filozofię)

Dzieli to jeszcze jedną cechę wspólną Z Wittgensteina rozprawą z filozofią - jałowość i oszustwo.
Nie wystarczy wmówić sobie, że problem nie istnieje, by przestał istnieć.

>Nie wystarczy wmówić sobie, że problem nie istnieje, by przestał istnieć.

Podobnie nie wystarczy wmówić sobie, że problem istnieje, aby był faktycznym problemem.
Tego rodzaju pozornym problemem jest istnienie-nieistnienie boga.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Tego rodzaju pozornym problemem jest istnienie-nieistnienie boga.
Nie jest to bardziej pozorny problem, niż zagadnienie istnienia sfer niebieskich czy hipoteza continuum.

>> Ateiści to miernota, która potrzebuje czegoś do zanegowania, aby sformułować własne stanowisko. Ateizm to echo wiary.
>

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Epitety nic nie dają. Nie przyczyniają się do rzeczowej dyskusji.
Chciałbym jednak podkreślić, że w przypadku ciężkich doświadczeń życiowych, o których pisałem, problem wiary i niewiary łatwo nie da się zbyć. Właśnie w takich sytuacjach głęboka refleksyność i wynikający z tego dystans do problemu czyni dyskusje rzeczowe.
Joachim Patryas
www.kkwitolerancji.com

>Chciałbym jednak podkreślić, że w przypadku ciężkich doświadczeń życiowych, o których pisałem, problem wiary i niewiary łatwo nie da się zbyć. Właśnie w takich sytuacjach głęboka refleksyność i wynikający z tego dystans do problemu czyni dyskusje rzeczowe.

Tutaj - jak i chyba w każdej dziedzinie życia - obserwuje się sporą różnorodność. Ludzie szukają zapomnienia w wierze, ale są i tacy, którzy właśnie wtedy przestają "sie wkręcać" i szukać na siłę pocieszenia.

Czy perspektywa życia po smierci poprawia nastrój? To dość złudne. Zaraz za życiem po śmierci tkwi bowiem osądzanie, a nie byłaby mi miła perspektywa trafienia nie do tego miejsca, albo pławienie się w luksusie wiedząc, że moi bliscy mieli mniej szczęścia.
Tak więc pocieszanie może i jest, ale ze znacznie większą groźbą w zanadrzu.

A po drugie - perspektywa nieistnienia nie jest zła. Koniec cierpienia, bólu - słowem raj

>
>Tutaj - jak i chyba w każdej dziedzinie życia - obserwuje się sporą różnorodność. Ludzie szukają zapomnienia w wierze, ale są i tacy, którzy właśnie wtedy przestają "sie wkręcać" i szukać na siłę pocieszenia.
>Czy perspektywa życia po smierci poprawia nastrój? To dość złudne.

Jest jeszcze jeden aspekt tego problemu. Zwykły strach człowieka doświadczonego chorobą, który - niestety - bywa wykorzystywany w szpitalach przez księży /na szczęście sporadycznie/.
Opiszę jeden przykład. Chory, który w rozmowie ze mną deklarował się jako "niewierzący z pewnymi wątpliwościami" /nie chodził na msze w szpitalu/. W sytuacji załamania choroby, nagabywany przez księdza sprowadzonego przez pacjentów, przestraszony i załamany, zgodził się na przyjęcie komunii i wszelkie inne rytuały z tym faktem związane.
Przyznam się, że na sli zrobiła się ciężka atmosfera bo pacjent jest umierający, a fak że jest umierający uzasadniała nadzwyczajna obecność księdza, który nie ukrywał swoistego triumfu /bo chory nawrócił się/.
Ostatecznie to lekarze orzkali czy choru umiera, lub nie. Na szczęści wszystok dobrze się skończyło. Jednak "delikwent" zamknął się w sobie, ale na msze nie chodził nadal.
Jednak tu nie powiedziałbym, że jak trwoga to do Boga.
J.P.

>Jest jeszcze jeden aspekt tego problemu. Zwykły strach człowieka doświadczonego chorobą, który - niestety - bywa wykorzystywany w szpitalach przez księży /na szczęście sporadycznie/.
>Opiszę jeden przykład. Chory, który w rozmowie ze mną deklarował się jako "niewierzący z pewnymi wątpliwościami" /nie chodził na msze w szpitalu/. W sytuacji załamania choroby, nagabywany przez księdza sprowadzonego przez pacjentów, przestraszony i załamany, zgodził się na przyjęcie komunii i wszelkie inne rytuały z tym faktem związane.
Takie sytuacje są nagminne. Znajomy dopiero po naprawdę karczemnej odpowiedzi i zruganiu księdza jak burą sukę - cytat dosłowny - odzyskał spokój. Wcześniej co dziennie był regularnie pytany o spowiedź, a po odmowie następowała seria pytań o przyczyny i argumentów mających go przekonać. A mówią, że tylko świadkowie są nachalni...

>Jednak tu nie powiedziałbym, że jak trwoga to do Boga.
Ja również.

> Znajomy dopiero po naprawdę karczemnej odpowiedzi i zruganiu księdza jak burą sukę - cytat dosłowny - odzyskał spokój. Wcześniej co dziennie był regularnie pytany o spowiedź, a po odmowie następowała seria pytań o przyczyny i argumentów mających go przekonać. A mówią, że tylko świadkowie są nachalni...
>>Jednak tu nie powiedziałbym, że jak trwoga to do Boga.
>Ja również.

Znajomy miał prawdopodobnie dużo siły. Jednak proszę mi wierzyć wtedy kiedy chory jest całkowicie wyczerpany, fizycznie i psychicznie nie ma siły na tego typu walkę, a tym bardziej zrugać księdza jak burą sukę.
Jest w tych sytuacjach jeszcze jeden delikatny element. Chorzy, katolicy, towarzysze niedoli na sali. Z ich zachowaniem i opiniami trzeba się także liczyć. Może być ostracyzm na sali, a to także utrudnia życie krańcowo choremu, który nie raz potrzebuje pomocy.
Nie będę tu wspominać o postawie personelu medycznego, bo on w tej delikatnej materii odgryaw kluczową rolę.
Właśnie z tego powodu wszelka nachalność księdza jest wysoce nieetyczna.
Pozdrawiam
J.P.

>> Znajomy dopiero po naprawdę karczemnej odpowiedzi i zruganiu księdza jak burą sukę - cytat dosłowny - odzyskał spokój. Wcześniej co dziennie był regularnie pytany o spowiedź, a po odmowie następowała seria pytań o przyczyny i argumentów mających go przekonać. A mówią, że tylko świadkowie są nachalni...
>
Zainteresowała mnie ta wasza rozmowa. Sam mam takie przeżycia z księżmi.
Leżałem w łóżku przed operacją. Miałem rozłożoną Biblię i studiowałem ją, a obok kilka innych książek. W tym momencie wszedł ksiądz.
Zobaczył to wszystko i pyta:
"Kapłan! Czy tak?"
Odpowiedziałem: "Nie! Świadek Jehowy".
On na to odwrócił się na piecie i wybiegł z pokoju.
Było to tuż po poznaniu i przyjęciu chrztu jako świadek Jehowy.
Po operacji na kręgosłupie bylem przywiązany do łóżka.
Leżałem sobie na łóżku, a rano przychodził ksiądz. On dokładnie wiedział, że jestem świadkiem Jehowy, ale stale proponował mi spowiedź i komunie. Jednego razu skinieniem dłoni zaprosiłem go do mnie. Nachylił się jak do spowiedzi, a wówczas mu powiedziałem:
"Idź precz Szatanie!"
Już więcej nie proponował mi tych swoich sakramentów.
Zastanawiałem się nad tym wiele razy, bo ta moja reakcja była spontaniczna.
Ci duchowi przewodnicy ponoszą wielokrotnie większą winę od innych ludzi, naukowców czy tzw.: racjonalistów, filozofów, ateistów itp., itd., w tworzeniu fałszywych religii i tworzeniu religii fałszywych, obrażaniu Boga.
Ludzie nie znający prawdy i prawdziwego Boga, dostawali przez wieki całe fałsz i kłamstwo.
Tacy ludzie są winni każdej śmierci na ziemi, śmierci każdego człowieka.
Dlaczego?
Bo popularyzowali religię śmierci. Tacy księża jako kapelani na wojnach zachęcali do zabijania takich samych katolików, współwyznawców, po stronie przeciwnej frontu. Można tych rzeczy i działań przeciwnych Bogu wymieniać, a ludziom tłumaczyli, że tak chce Bóg.
Apostołowie zapowiadali i ostrzegali, że odstępcy wejdą do pierwszych chrześcijańskich zborów, i to zaraz po ich śmierci.
Tacy właśnie ludzie pokazali, że jest dozwolone to, co Biblia zakazuje, czego Bóg nienawidzi.
Już wcześniej dotarło do mnie, że rzeczą najważniejszą dla człowieka, i w zryciu człowieka, jest znaleźć prawdę, źródło prawdy.
Wiele lat jej szukałem. I znalazłem. Znalazłem prawdę!

Na ówczesne czasy Jan dobrze zdawał sobie sprawę z pogarszania się stosunków w zborze chrześcijańskim.
Nieprzyjaciel - Szatan Diabeł nie tracił czasu i " nasiał chwastu między pszenicę"; wiadomo było z góry, że " powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów" .
Czytasz:
" Skąd się biorą wojny i skąd walki między wami?
Czy nie stąd: z waszych żądz rozkoszy zmysłowej, które toczą bój w członkach waszego ciała? Pragniecie, a jednak nie macie.
Mordujecie i pożądacie, a jednak nie jesteście w stanie uzyskać.
Walczycie i wojujecie. Nie macie, ponieważ nie prosicie.
I prosicie, a jednak nie otrzymujecie, ponieważ prosicie w niewłaściwym celu, aby tego użyć dla swych żądz rozkoszy zmysłowej.
Cudzołożnice, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Kto więc chce być przyjacielem świata, czyni siebie nieprzyjacielem Boga"(Jakuba 4:1-4).
Tacy jak ten ksiądz twierdzili i twierdzą, iż są w prawdzie, że znają ją, ale ich rzeczywiste uczynki i całe zachowanie zadawały temu kłam, dowodząc raczej, że są chrześcijanami tylko z pozoru, a więc pseudo-chrześcijanami, antychrystami.
Apostoł Jan cały szereg razy stosuje słowa "kłamstwo" i "kłamca", począwszy od Ewangelii według Jana 8:44:
" Wy jesteście z waszego ojca, Diabła, i chcecie spełniać pragnienia waszego ojca. Ten był zabójcą, gdy rozpoczął, i nie stał mocno w prawdzie, ponieważ prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, mówi zgodnie z własnym usposobieniem, gdyż jest kłamcą i ojcem kłamstwa";
a skończywszy na księdze Apokalipsy 22:15:
" Na zewnątrz są psy i uprawiający spirytyzm, i rozpustnicy, i mordercy, i bałwochwalcy, i każdy, kto lubuje się i trwa w kłamstwie".

Nie jest kłamcą ten, kto przez pomyłkę nieumyślnie wypowiada coś, co nie polega na prawdzie.
Kłamcą jest ten, kto świadomie mówi nieprawdę, zamierzając tym kogoś wprowadzić w błąd i oszukać. Kościół katolicki sądzi, że ujdzie mu to na sucho.
Zapomnieli, że Jehowa jest Bogiem sprawiedliwości, i z nim ciemność i grzech nie ma nic wspolnego. Pomsta należy do Boga.
Wyrok na fałszywa religie został już dawno wydany.
Kłamstwa i prawdy nie da się z sobą pogodzić.
Jan był niezmiennie lojalny względem prawdy.
Wiedział, że " żadne kłamstwo z prawdy nie wypływa"(1 Jana 2:21).
To ten konflikt, miedzy kłamstwem w religii dominującej na ziemi, a prawdą, której wyczucie każdy z ludzi ma wszczepione, to on jest powodem dramatów wszelkiego rodzaju, między ludźmi i w rodzinach.
Jeszcze tylko chwilka.
Pozdrawiam

>>> Znajomy dopiero po naprawdę karczemnej odpowiedzi i zruganiu księdza jak burą sukę - cytat dosłowny - odzyskał spokój. Wcześniej co dziennie był regularnie pytany o spowiedź, a po odmowie następowała seria pytań o przyczyny i argumentów mających go przekonać. A mówią, że tylko świadkowie są nachalni...
>>
>Zainteresowała mnie ta wasza rozmowa. Sam mam takie przeżycia z księżmi.
>Leżałem w łóżku przed operacją. Miałem rozłożoną Biblię i studiowałem ją, a obok kilka innych książek. W tym momencie wszedł ksiądz.
>Zobaczył to wszystko i pyta:
>"Kapłan! Czy tak?"
>Odpowiedziałem: "Nie! Świadek Jehowy".
>On na to odwrócił się na piecie i wybiegł z pokoju.
>Było to tuż po poznaniu i przyjęciu chrztu jako świadek Jehowy.
>Po operacji na kręgosłupie bylem przywiązany do łóżka.
>Leżałem sobie na łóżku, a rano przychodził ksiądz. On dokładnie wiedział, że jestem świadkiem Jehowy, ale stale proponował mi spowiedź i komunie. Jednego razu skinieniem dłoni zaprosiłem go do mnie. Nachylił się jak do spowiedzi, a wówczas mu powiedziałem:
>"Idź precz Szatanie!"
>Już więcej nie proponował mi tych swoich sakramentów.
>Zastanawiałem się nad tym wiele razy, bo ta moja reakcja była spontaniczna.
>Ci duchowi przewodnicy ponoszą wielokrotnie większą winę od innych ludzi, naukowców czy tzw.: racjonalistów, filozofów, ateistów itp., itd., w tworzeniu fałszywych religii i tworzeniu religii fałszywych, obrażaniu Boga.
>Ludzie nie znający prawdy i prawdziwego Boga, dostawali przez wieki całe fałsz i kłamstwo.

Właśnie o tolerancję o to by takie sytuacje nie powtarzały się walczy nasz Klub, także podejmując te kwestie na naszym forum dyskusyjnym.
www.kkwitolerancji.com

A co do winy to ujmując tę kwestię w tej kategorii, oczywiście wina księży w nagabywaniu ludzi jest większa niż świadków Jehowy, bo oni wykorzystują instytucje państwowe i publiczne, a świadkowie Jehowy "tylko" nagabują nas w prywatnych mieszkaniach, co także denerwuje jednak w takich przypadkach jestem gospodarzem sytuacji.
I tym sposobem zakończyliśmy dyskusję.
Pozdrawiam

> Właśnie o tolerancję o to by takie sytuacje nie powtarzały się walczy nasz Klub, także podejmując te kwestie na naszym forum dyskusyjnym.
>www.kkwitolerancji.com
>
Nie ma tolerancji dla kłamstw i kilku ważnych kwestii.
Pokazuje to Biblia:
" Ale co do tchórzów i tych bez wiary, i obrzydliwych w swej plugawości, i morderców, i rozpustników, i uprawiających spirytyzm, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców - ich dział będzie w jeziorze płonącym ogniem i siarką.
To oznacza drugą śmierć"(Objawienie 21:8).
Nie ma tolerancji dla fałszujących Biblie, zmieniających Słowo Boże według swego widzi mi się. I na przykład w Biblii nic nie ma o spowiedzi.
Czytasz:
" Ja świadczę każdemu, kto słyszy słowa proroctwa tego zwoju [całej Biblii]:
Jeżeli ktoś doda coś do tych rzeczy, Bóg doda mu plag zapisanych w tym zwoju;
 a jeżeli ktoś odejmie coś ze słów zwoju tego proroctwa, Bóg odejmie jego dział w drzewach życia i w mieście świętym - rzeczach opisanych w tym zwoju"(Objawienie 22:18,19)..
Ci co wprowadzają ludzi w błąd muszą się mieć na baczności.
Pozdrawiam

>Jest jeszcze jeden aspekt tego problemu. Zwykły strach człowieka doświadczonego chorobą, który - niestety - bywa wykorzystywany w szpitalach przez księży /na szczęście sporadycznie/.

Bywa gorzej.
Ja jestem wredna małpa, jeśli chodzi o szpitale. I to nawet nie dlatego, że ich nie lubię. Ja się w nich po prostu namieszkałam za wszystkie czasy, a wiem, że będzie tego więcej, więc staram się nie utrudniać życia personelowi i pilnuję, żeby on nie utrudniał życia mnie.

Ostatnio leżałam krótko, ale intensywnie - z kolejnym podejrzeniem raka (czwarty raz! No zdecydowaliby się wreszcie!), z kompletnie pochrzanionymi wynikami badań, żadne nie pasowało do dowolnego innego. Niby już się przyzwyczaiłam, ale nienawidzę testów, a kroiło się ich mnóstwo, więc lekki stres.

Pierwszy odgłos naciąganych nerwów: tuż po wpisie na oddział. Na ścianie, tuż przy telefonie i jedynych fotelach, ogromna tablica z ogłoszeniami "parafialnymi". Ja rozumiem, trzeba udostępniać wierzącym kontakt do kapłana. Ale czemu w rozmiarze 100 na 180?? Nie wystarczy ogłoszenie o mszach i telefon? Muszą być obrazki, krzyże i wydrukowane modlitwy?
Następny - kapłan się po oddziałach plątał jak chciał, bez restrykcji, bez godzin, bez obuwia ochronnego. Czemu pielęgniarka pogoniła mojego kumpla, który wlazł jedną nogą na teren oddziału (żeby mi zamachać, że już jest i żebym się ewakuowała poza klinikę), a księdza to nie obowiązywało? Księża są antyseptyczni z zasady?

A potem miałam już takie badania, że myślałam, że się przekręcę, więc nie zwracałam uwagi Może i dobrze. Moją znajomą ksiądz wyekspediował z kroplówką z sali, bo miał zamiar spowiadać babkę z łóżka obok. Pacjentkę w dobrym stanie, dodajmy, nieunieruchomioną. Ja bym go wyśmiała, znajoma była w takim szoku, że wyszła.

A co do kwestii wiary w chorobie. Może ja już się przyzwyczaiłam, z całym tym moim doświadczeniem umierania, straszliwych diagnoz i złych wyników, szuflad pełnych leków i opinii o śmierci przed czterdziestką. Mnie mało co rusza. W gruncie rzeczy, zazwyczaj znajduję się w takiej paranoicznej sytuacji, że to ja pocieszam rodzinę i znajomych, zestresowanych moją kolejną wizytą w szpitalu. How weird is that?
W trakcie tego ostatniego pobytu najbardziej bałam się, że trafiłam tam z kompletnie niezwiązanym z pobytem zapaleniem płuc, znów biorę horrendalne dawki antybiotyków, a jak szybko nie zadziałają (trzeci tydzień kuracji) to lekarze dołożą mi znów sterydy. A ja nie lubię sterydów. Ciężka choroba? Znów prawdopodobieństwo raka? A, to będą leczyć. Umrze się, albo się nie umrze. Tego to ja się nie boję. Leczenia się nie boję. Bólu też się nie boję. Tylko testów (szczególnie z krwi) i dokładania nowych leków nie lubię.. Reszta mi wisi. Wierzę w moich specjalistów

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>
>Pierwszy odgłos naciąganych nerwów: tuż po wpisie na oddział. Na ścianie, tuż przy telefonie i jedynych fotelach, ogromna tablica z ogłoszeniami "parafialnymi". Ja rozumiem, trzeba udostępniać wierzącym kontakt do kapłana. Ale czemu w rozmiarze 100 na 180?? Nie wystarczy ogłoszenie o mszach i telefon? Muszą być obrazki, krzyże i wydrukowane modlitwy?

Niestety w szpitalach tego typu sytuacja to norma. Na uwagi i wątpliwości co do stosownośći takiego afiszowania praktyk religijnych, odpowiedź jest jedna. Chorzy tego oczekują. Jest to oczywiście wredne tłumaczenie. Głównymi animatorami tych sytuacji są nie tylko księża, ale także i nawiedzony personel. Takie fakty staram się ignorować, bo nie mam innego wyjścia.

Następny - kapłan się po oddziałach plątał jak chciał, bez restrykcji, bez godzin, bez obuwia ochronnego.

Natomiast nachalność, wręcz chamstwo księży oczywiście trudno ignoroawać. Ja w sytuacjach, kiedy trzeba zareagować, staram się być spokojny, kulturalny i tym zbijam ich z pantałyku. Raz tylko, kiedy bezceremonialnie ksiądz przystawił krzesło przy moim łóżku, zwracająć się:"Słucham cię synu", powiedziałęm mu: "Chłopcze to ty mógłbyś być moim synem." Poskutkowało

W gruncie rzeczy, zazwyczaj znajduję się w takiej paranoicznej sytuacji, że to ja pocieszam rodzinę i znajomych, zestresowanych moją kolejną wizytą w szpitalu. How weird is that?
. Ciężka choroba? Znów prawdopodobieństwo raka? A, to będą leczyć. Umrze się, albo się nie umrze. Tego to ja się nie boję.

Takie postawy są symptomatyczne. Chory pociesza rodzinę. Jednak nie oszukuj się /i mnie także/, chory mimo wszystko czeka, jak kania dżdżu, pociechy. Taka desperaja umrę albo nie, przeplata się z nadziejami. Niestety takim zmiennym nastrojom podlegamy co jest naturalne. Nie zmienia to jednak faktu, że od lekarzy oczekuję prawdziwych informacji, bez owijania w bawełnę. A te brzmią: 'My panu życia nie uratujemy, ale postaramy się by pan jak najmniej cierpiał." I to dobra.
Życzę zdrowia.
Joachim Patryas

> Natomiast nachalność, wręcz chamstwo księży oczywiście trudno ignoroawać. Ja w sytuacjach, kiedy trzeba zareagować, staram się być spokojny, kulturalny i tym zbijam ich z pantałyku. Raz tylko, kiedy bezceremonialnie ksiądz przystawił krzesło przy moim łóżku, zwracająć się:"Słucham cię synu", powiedziałęm mu: "Chłopcze to ty mógłbyś być moim synem." Poskutkowało

O ile afiszki można łatwo zignorować, to nachalność jest gorsząca.

>W gruncie rzeczy, zazwyczaj znajduję się w takiej paranoicznej sytuacji, że to ja pocieszam rodzinę i znajomych, zestresowanych moją kolejną wizytą w szpitalu. How weird is that?
Niestety - średnio weird. Ja jestem w takiej samej sytuacji, od dziecka, że każdy ciężki stan przechodzi się w rodzinie na moim ramieniu. Taka osobowość widać.

Nie zmienia to jednak faktu, że od lekarzy oczekuję prawdziwych informacji, bez owijania w bawełnę. A te brzmią: 'My panu życia nie uratujemy, ale postaramy się by pan jak najmniej cierpiał." I to dobra.
>Życzę zdrowia.
Ja również
>

>> Natomiast nachalność, wręcz chamstwo księży oczywiście trudno ignoroawać. Ja w sytuacjach, kiedy trzeba zareagować, staram się być spokojny, kulturalny i tym zbijam ich z pantałyku. Raz tylko, kiedy bezceremonialnie ksiądz przystawił krzesło przy moim łóżku, zwracająć się:"Słucham cię synu", powiedziałęm mu: "Chłopcze to ty mógłbyś być moim synem." Poskutkowało
>O ile afiszki można łatwo zignorować, to nachalność jest gorsząca.
>>W gruncie rzeczy, zazwyczaj znajduję się w takiej paranoicznej sytuacji, że to ja pocieszam rodzinę i znajomych, zestresowanych moją kolejną wizytą w szpitalu. How weird is that?
>Niestety - średnio weird. Ja jestem w takiej samej sytuacji, od dziecka, że każdy ciężki stan przechodzi się w rodzinie na moim ramieniu. Taka osobowość widać.
> Nie zmienia to jednak faktu, że od lekarzy oczekuję prawdziwych informacji, bez owijania w bawełnę. A te brzmią: 'My panu życia nie uratujemy, ale postaramy się by pan jak najmniej cierpiał." I to dobra.
>>Życzę zdrowia.
>Ja również
>>
Na temat zdrowia nic więcej już nie da się powiedzieć
Pozdrawiam /i tu właśnie jest życzenie zdrowia/
>

>Niestety w szpitalach tego typu sytuacja to norma. Na uwagi i wątpliwości co do stosownośći takiego afiszowania praktyk religijnych, odpowiedź jest jedna. Chorzy tego oczekują. Jest to oczywiście wredne tłumaczenie. Głównymi animatorami tych sytuacji są nie tylko księża, ale także i nawiedzony personel. Takie fakty staram się ignorować, bo nie mam innego wyjścia.

.. ale co się człowiek zestresuje, to jego. A mnie, dla przykładu, denerwować się nie wolno. Takie zalecenie lekarskie.

> Natomiast nachalność, wręcz chamstwo księży oczywiście trudno ignoroawać. Ja w sytuacjach, kiedy trzeba zareagować, staram się być spokojny, kulturalny i tym zbijam ich z pantałyku. Raz tylko, kiedy bezceremonialnie ksiądz przystawił krzesło przy moim łóżku, zwracająć się:"Słucham cię synu", powiedziałęm mu: "Chłopcze to ty mógłbyś być moim synem." Poskutkowało

Rewelacja

>Takie postawy są symptomatyczne. Chory pociesza rodzinę. Jednak nie oszukuj się /i mnie także/, chory mimo wszystko czeka, jak kania dżdżu, pociechy. Taka desperaja umrę albo nie, przeplata się z nadziejami. Niestety takim zmiennym nastrojom podlegamy co jest naturalne. Nie zmienia to jednak faktu, że od lekarzy oczekuję prawdziwych informacji, bez owijania w bawełnę. A te brzmią: 'My panu życia nie uratujemy, ale postaramy się by pan jak najmniej cierpiał." I to dobra.

Nie zaprzeczę. Miewam momenty, kiedy się podłamuję. Ale one nie wynikają z chorób jako takich. Ja mam już takie podejście do życia - choroba jest. Nie zniknie, bo jest przewlekła, nieuleczalna - chwilowo czepiają się mnie głównie takie, upierdliwe, utrudniające życie wampiry energetyczne i finansowe - nic się z nią nie zrobi. Dobija mnie czasem, kiedy zdaję sobie sprawę, że żyję pod zegarek. Jem, śpię i odpoczywam zgodnie z nie moim rytmem, ale rytmem leków. Czasem sama nie daję rady nic zrobić, ale mam przyjaciela, który zazwyczaj mi pomaga. To też trochę upokarzające. Ale co można zrobić?
Dobił mnie ostatnio test z glukagonem. Prawie się przy nim przekręciłam. Głupia strzykawka czegoś zredukowała mnie do trzęsącego się kawałka mięsa. Upokarzające, a do tego dochodziłam do siebie dwa dni. Wkurzają mnie takie epizody.
Dobiło mnie, że przez dwa tygodnie czekałam na lepsze USG, bo pierwsze pokazało masę, która mogła być gruczolakorakiem nadnerczy - najpierw gorsze, dopiero jak jest źle, to zasługuje się na lepsze. Okazało się, że to przerost. Nowe leki (grrrr!), może operacja, jeśli terapia nie da oczekiwanych skutków. Czekam na wyniki prześwietleń płuc, bo mam na nich blizny. Może część to nie blizny, więc badają. Nich badają. Coś znajdą, to będzie nowe leczenie. Tak jest i będzie, nie inaczej. Nic z tym nie zrobię, więc się nie przejmuję.

Raz miałam epizodzik depresji "chorobowej". Szybko zniknął, bo miałam termin oddania prac zaliczeniowych. Terapeutka była pełna podziwu, że się tak sama wyciągnęłam ze stanu, który ona za chwilę chciała poprawiać farmakologicznie. A ja po prostu zrozumiałam, że histeryzowanie na temat stanu zdrowia jest bez sensu, kiedy wykładowcy pokładają we mnie nadzieję na jedne z najlepszych prac w grupie, a ja mam dostęp do jednych z najlepszych źródeł w Europie. Jakie załamywanie się?
Wiesz, ja zawsze byłam uparta i "na nie". Pan Ojciec zawsze się śmiał, że ja jestem z tych, co to jak im pokarzesz "białe", to dla samej frajdy i zasady mówią "czarne". Dla mnie pocieszanie się, bo jestem chora jest tak samo zasadne, jak pocieszanie się, że jestem brunetką. Cóż, kiedyś bardzo chciałam być ruda, nawet farbowałam włosy - taki tymczasowy środek dla poprawienia samopoczucia. Ale farba schodzi. Z faktem, że jestem brunetką nie da się nic zrobić. Pogodziłam się z tym. Kupiłam nowe ciuchy zgodne z tym typem urody. I jest świetnie.

>Życzę zdrowia.
>Joachim Patryas

Nawzajem. Na tyle, na ile się da
Elka

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>
>>Takie postawy są symptomatyczne. Chory pociesza rodzinę. Jednak nie oszukuj się /i mnie także/, chory mimo wszystko czeka, jak kania dżdżu, pociechy. Taka desperaja umrę albo nie, przeplata się z nadziejami. Niestety takim zmiennym nastrojom podlegamy co jest naturalne. Nie zmienia to jednak faktu, że od lekarzy oczekuję prawdziwych informacji, bez owijania w bawełnę. A te brzmią: 'My panu życia nie uratujemy, ale postaramy się by pan jak najmniej cierpiał." I to dobra.
Dobija mnie czasem, kiedy zdaję sobie sprawę, że żyję pod zegarek. Jem, śpię i odpoczywam zgodnie z nie moim rytmem, ale rytmem leków.

Tak życie pod zegarkiem jest upierdliwe, lepiej jedanak tak, niż pod klepsydrą tu jest dopiero spokojnie i monotonnie.

Czasem sama nie daję rady nic zrobić, ale mam przyjaciela, który zazwyczaj mi pomaga. To też trochę upokarzające. Ale co można zrobić?

Można, np. pomóc przyjacielowi. Marnee szansee? Wymyśl coś.
>Dobił mnie ostatnio test z glukagonem. Prawie się przy nim przekręciłam. Głupia strzykawka czegoś zredukowała mnie do trzęsącego się kawałka mięsa. Upokarzające, a do tego dochodziłam do siebie dwa dni. Wkurzają mnie takie epizody.
>Dobiło mnie, że przez dwa tygodnie czekałam na lepsze USG, bo pierwsze pokazało masę, która mogła być gruczolakorakiem nadnerczy - najpierw gorsze, dopiero jak jest źle, to zasługuje się na lepsze. Okazało się, że to przerost. Nowe leki (grrrr!), może operacja, jeśli terapia nie da oczekiwanych skutków. Czekam na wyniki prześwietleń płuc, bo mam na nich blizny. Może część to nie blizny, więc badają. Nich badają. Coś znajdą, to będzie nowe leczenie. Tak jest i będzie, nie inaczej. Nic z tym nie zrobię, więc się nie przejmuję.

Właśnie człowiek w takich sytuacja przekonuje się jak niewiarygodnie dużo znaczą zwykłe zabiegi. Po ciężkie operacji płuc /sporo mi usunęli/ nawet zwykła dziura w łóżku stała się przyczyną sporych komplikacji. Wypadły drenaże, krwawienie itp.
A wkurza mnie to, że nigdy nie paliłem, a palaczy zwyczajnie zwalczałem a rak płuc przypałętał się.

>Raz miałam epizodzik depresji "chorobowej". Szybko zniknął, bo miałam termin oddania prac zaliczeniowych. Terapeutka była pełna podziwu, że się tak sama wyciągnęłam ze stanu, który ona za chwilę chciała poprawiać farmakologicznie. A ja po prostu zrozumiałam, że histeryzowanie na temat stanu zdrowia jest bez sensu, kiedy wykładowcy pokładają we mnie nadzieję na jedne z najlepszych prac w grupie, a ja mam dostęp do jednych z najlepszych źródeł w Europie. Jakie załamywanie się?

I chyba o to chodzi. A tak nawiasem to miałem dwa seanse z psychologiem i podczas tych rozmów zastanawiałem się kto tu komu pomaga.

>Wiesz, ja zawsze byłam uparta i "na nie". Pan Ojciec zawsze się śmiał, że ja jestem z tych, co to jak im pokarzesz "białe", to dla samej frajdy i zasady mówią "czarne". Dla mnie pocieszanie się, bo jestem chora jest tak samo zasadne, jak pocieszanie się, że jestem brunetką. Cóż, kiedyś bardzo chciałam być ruda, nawet farbowałam włosy - taki tymczasowy środek dla poprawienia samopoczucia. Ale farba schodzi. Z faktem, że jestem brunetką nie da się nic zrobić. Pogodziłam się z tym. Kupiłam nowe ciuchy zgodne z tym typem urody. I jest świetnie.

To prawda, że choroba nie zna emocji i nie wie czy jesteśmy uparci, ale w chorobie można być upartym, a właściwie w tym co się robi.
Amen

>Tak życie pod zegarkiem jest upierdliwe, lepiej jedanak tak, niż pod klepsydrą tu jest dopiero spokojnie i monotonnie.

Ghehe, u mnie nie było monotonne. Parę lat temu miałam wypadek. Niby duperela, kilka połamanych kości, ale wiadomo - ze mną nic nie może być normalnie. I się zaczęło - komplikacje komplikacji. A to nerki stanęły, a to serce nie chciało pracować z jakichś dziwnych powodów, a to gorączka ponad 40 stopni i znów padnięte nerki, a żadnych salicylanów ani paracetamolu podać nie można, bo uczulenie ostre, z reakcją anafilaktyczną... Weź i lecz taki ewenement. Umarło mi się po drodze. Ostatnia rzecz, jaką robiłam przez większość czasu, to było nudzenie się.
Potem, jak się okazało, że mam zaburzenia pamięci i koncentracji, jak przyszła rehabilitacja, bo niektóre części ciała nie chciały podjąć współpracy - o, wtedy było nudno, przyznaję. No, może na części rehabilitacji nie było - rozruszanie zwapniałych ścięgien nie może być nudne z definicji, za bardzo boli Dwa lata w szpitalu, spora część w łóżku. Tak, to potrafi być nudne, przyznaję. Laptop i książki pomagają. Przynajmniej częściowo. Nawet w sytuacji, kiedy lecisz na lekach przeciwbólowych podawanych w kroplówkach, nie jesteś całkiem przytomny i jeszcze nie wiadomo, czy się z tego wykręcisz. Mnie pomagało, nie mogę się skarżyć.

> Czasem sama nie daję rady nic zrobić, ale mam przyjaciela, który zazwyczaj mi pomaga. To też trochę upokarzające. Ale co można zrobić?
>Można, np. pomóc przyjacielowi. Marnee szansee? Wymyśl coś.

Dokarmiam go, bo się tego domaga, jak większość przyjaciół. Z Warszawy się fatygują na kolacje u mnie Ma u mnie drugi dom, kiedy chce i potrzebuje, a często potrzebuje - z wielu względów. No, ale co to zmienia, skoro ostatnio miałam jakiś dziwny wygibas astmy i przyjaciel (zdecydowanie najlepszy na świecie, bo od dłuższego czasu jest moją ochotniczą cywilną pielęgniarką) musiał przyjechać pilnować mnie przy kąpieli, bo bałam się, że się utopię? W nocy obudziłam się z atakiem duszności takim, że kaszląc spadłam z łóżka i spędziłam tam dobre kilka kwadransów. W sumie tyle mojego szczęścia, bo ostry atak kaszlu potrafi doprowadzić człowieka do wymiotów, a materac trudno się pierze. A cała ta zabawa mnie nie ominęła, bo za oknem zrobiło się nagle zimno i powietrze podrażniło mi oskrzela. Taka duperela, a tyle problemów. Pół biedy w łóżku, w wannie pełnej wody mogłabym się utopić. A powietrze w trakcie kąpieli robi się wilgotne, to też może spowodować atak. Więc trzeba było mnie nafaszerować lekami i pilnować. Żałoba... Jak się za takie coś odpowiednio odwdzięcza?

>Właśnie człowiek w takich sytuacja przekonuje się jak niewiarygodnie dużo znaczą zwykłe zabiegi. Po ciężkie operacji płuc /sporo mi usunęli/ nawet zwykła dziura w łóżku stała się przyczyną sporych komplikacji. Wypadły drenaże, krwawienie itp.
>A wkurza mnie to, że nigdy nie paliłem, a palaczy zwyczajnie zwalczałem a rak płuc przypałętał się.

Hm.. Tak. Skąd ja to znam. Gdyby nie pielęgniarka w cywilu, leżąca dwa łóżka obok, istnieje szansa, że bym teraz nie pisała. Miałam taki teścik, trzygodzinny. Co pół godziny pobierano mi krew, w dużej ilości. Samo założenie, że mam mieć ten test było ryzykowne, bo mam potwornie niskie ciśnienie i potrafię zemdleć przy zwykłym pobieraniu, bo mi organizm histeryzuje. I w ogóle mam problem z krwią, dłuższa historia. I co? I okazało się, że jedna z oddziałowych specjalistek nie dokręciła mi wenflonu przy kolejnym pobieraniu i zostawiła rękę wiszącą z łóżka. A ja już byłam lekko przytomna, więc co mi tam, że robi mi się coraz zimniej i odpływam, wcześniej już i tak czułam się jak wyżęta ścierka. Kobita zauważyła, jak jej moja krew podpłynęła pod kapcie, kiedy wstawała. Ghyhyhy, panika na oddziale, alarm i tylko kawalerii brakowało. Niby nic, ale uzupełnianie płynów było, 24h dyżuru na zaostrzonym monitorowaniu też. Nie mówiąc o geniuszu, który mi kiedyś w kartę nie spojrzał i zaordynował w panice na gorączkę powyżej 40 zastrzyk z jakiegoś świństwa, chyba pyralginy. Prawie chłopakowi umarłam. A wystarczyło zamiast lecieć po normie przeczytać kilka literek - "zakaz podawania NLPZ". Ech.

Był ostatnio artykuł o raku płuc w Polityce (zwróciłam szczególną uwagę, bo moją ostatnią ulubioną diagnozą był owsianokomórkowy rak płuca - okazało się, że go nie ma, ale owies w płucach jakoś do tej pory mi został jako bezwiedne skojarzenie) - pisali też o animozji między palącymi i niepalącymi pacjentami z rakiem płuc. Faktycznie tak jest?

>I chyba o to chodzi. A tak nawiasem to miałem dwa seanse z psychologiem i podczas tych rozmów zastanawiałem się kto tu komu pomaga.

No jasne, że Ty jemu - pisać pracę naukową.

>To prawda, że choroba nie zna emocji i nie wie czy jesteśmy uparci, ale w chorobie można być upartym, a właściwie w tym co się robi.

No coś Ty, wszyscy moi specjaliści trąbią mi o nastawieniu w chorobie, że im bardziej pozytywne nastawienie, tym lepsze wyniki, lepsze rezultaty. Tobie nie?
Niby nie wiadomo, na ile to faktycznie działa (chociaż coś mi świta, że robili na ten temat badania), ale jeśli patrzeć na mnie, to idzie nieźle. Moja karta chorób niedługo będzie grubsza niż niektóre moje podręczniki, stażyści w szpitalu przychodzą mnie sobie oglądać jak raroga, jak się tam pojawiam i za każdym razem słyszę, że się trzymam zaskakująco dobrze jak na kogoś, kto ma organizm siedemdziesięciolatki.

>Amen

Ano, niech będzie

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>Był ostatnio artykuł o raku płuc w Polityce (zwróciłam szczególną uwagę, bo moją ostatnią ulubioną diagnozą był owsianokomórkowy rak płuca - okazało się, że go nie ma, ale owies w płucach jakoś do tej pory mi został jako bezwiedne skojarzenie) - pisali też o animozji między palącymi i niepalącymi pacjentami z rakiem płuc. Faktycznie tak jest?

Tak był. Odpisałem do Redakcji "Polityki". Fragmenty artykułu "Nie karać za raka" i moją odpowiedź zamieściłem na naszej stronie Nowym Forum w "Co w prasie piszczy". Nawiasem na mój list odpowiedział bardzo ciepło autor artykułu. Także na naszej stronie ale nie na forum tylko na podstronie: Publicystyka klubowiczów" jest zamieszczony mój list publikowany w "Pzeglądzie" " NIe bójmy się raka"
Adres strony: www.kkwitolerancji.com

Jak wynika z towich informacji, jesteś osobą, jak to się mówi, u progu życia. Jedak życie ten próg postawiło Ci wysoko i potykasz się o niego.
Ciężko w tej sytuacji coś więcej powiedzieć. Ja znam życie już od wielu lat, które nie zawsze mnie kochało, ale za Anną/?/ Geppert mogę powtórzyć, że, "Życie kocham cię nad życie".
Życzę zdrowia, które jak przyjaciel nie tylko wykąpie, ale szczerze utuli.
Joachim Patryas

>Tak był. Odpisałem do Redakcji "Polityki". Fragmenty artykułu "Nie karać za raka" i moją odpowiedź zamieściłem na naszej stronie Nowym Forum w "Co w prasie piszczy". Nawiasem na mój list odpowiedział bardzo ciepło autor artykułu. Także na naszej stronie ale nie na forum tylko na podstronie: Publicystyka klubowiczów" jest zamieszczony mój list publikowany w "Pzeglądzie" " NIe bójmy się raka"
>Adres strony: www.kkwitolerancji.com

A tak, czytałam. Chodziło mi raczej co Ty sam widziałeś - czy to tylko dziennikarska fantazja, czy faktycznie palący i niepalący pacjenci tak się nie lubią.

>Jak wynika z towich informacji, jesteś osobą, jak to się mówi, u progu życia. Jedak życie ten próg postawiło Ci wysoko i potykasz się o niego.
>Ciężko w tej sytuacji coś więcej powiedzieć. Ja znam życie już od wielu lat, które nie zawsze mnie kochało, ale za Anną/?/ Geppert mogę powtórzyć, że, "Życie kocham cię nad życie".

Edytą. Pan Ojciec jest jej fanem

Mam dziwne wrażenie, że trochę mi naddajesz nie moich uczuć, wiesz? Jasne, mam 27 lat i raczej odliczam sobie ile mi jeszcze zostało, niż patrzę na długie lata świetlanej przyszłości, ale mnie to nie przeraża. Ani nie zasmuca. Nie wiem, jak to dokładnie nazwać, ale dla mnie to pogodzenie się, takie głębokie i kompletne, z tym, co mnie czeka (rany, ale patos! ) Nadal, jeśli daję radę, jeżdżę na rowerze, planuję kwiaty na balkon, imprezy ze znajomymi, pracę naukową, dalsze studia, jeszcze jedno stypendium naukowe, spróbuję się zebrać w sobie i może odłożyć na ponowne odwiedziny Irlandii. Może się uda. Nie uda się - trudno.
Wczoraj chciałam umyć podłogę, ale za bardzo mnie bolało. Trudno, może dziś się uda. Nie załamuję rąk ani nie żałuję, że się nie udało - bo to nie ma sensu. Albo uda się dziś, albo przełknę moją niezdrową ambicję i poproszę o pomoc. Trudno się mówi, idzie się dalej! Większość czasu żyję w bólu - do tego się człowiek przyzwyczaja. Ja się przynajmniej przyzwyczaiłam. Nie będę płakać, że ledwo jestem w stanie stać. Poczekam, aż mi trochę przejdzie (próbuję nie brać leków, kiedy czuję, że dam radę) i pójdę się spotkać z przyjaciółką na kawie. Tak chcę żyć - a nie jojczyć, że boli, że żołądek wysiada, że moja własna Babcia jest zdrowsza, że może nawet pożyje dłużej niż ja. Trudno! Dziś, jak będę szła na tą kawę (mam zamiar pospacerować, bo jest ładna pogoda) może mnie trafić przysłowiowy "osiemnastokołowy bolid MPO" i tyle będzie z moich planów. Czym ja się mam przejmować? Na większość zdrowotnych porażek w moim życiu nauczyłam się reagować wzruszeniem ramion. Bo co da moje załamywanie się? Robię, ile się da, co tam się będę przejmować takimi szczegółami.
Próg, o którym mówisz, gdzieś tam jest, ale ja chwilowo zwracam na niego na tyle uwagi, na ile potrzeba, żeby się o niego nie potknąć - bo to przeszkadza w tańcu.

A że zbliża się weekend, to udostępnię swoją kuchnię i mieszkanie Bratu i Przyjacielowi, bo chcą zrobić imprezę. Brat przyprowadzi koleżanki, Przyjaciel przywiezie filmy, będziemy siedzieć i krytykować.

>Życzę zdrowia, które jak przyjaciel nie tylko wykąpie, ale szczerze utuli.
>Joachim Patryas

Przytulają, klepią po głowie i robią kawę, jak proszę. Nie jest źle. Żeby jeszcze tylko pamiętali i do filmu kupowali solone chipsy, a nie te obrzydliwe paprykowe... Ech.

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>>
>>Ciężko w tej sytuacji coś więcej powiedzieć. Ja znam życie już od wielu lat, które nie zawsze mnie kochało, ale za Anną/?/ Geppert mogę powtórzyć, że, "Życie kocham cię nad życie".
>Edytą. Pan Ojciec jest jej fanem
>Tak, tak Edyta. Edyta też potrafi śpiewać z uczuciem. A Anna German śpiewała najlepiej z uczuciem.
>A że zbliża się weekend, to udostępnię swoją kuchnię i mieszkanie Bratu i Przyjacielowi, bo chcą zrobić imprezę. Brat przyprowadzi koleżanki, Przyjaciel przywiezie filmy, będziemy siedzieć i krytykować.

Życzę miłego weekendu i satysfakcji z krytyki.

>>A że zbliża się weekend, to udostępnię swoją kuchnię i mieszkanie Bratu i Przyjacielowi, bo chcą zrobić imprezę. Brat przyprowadzi koleżanki, Przyjaciel przywiezie filmy, będziemy siedzieć i krytykować.
>Życzę miłego weekendu i satysfakcji z krytyki.

Dziękuję i nawzajem. Zapowiada się przynajmniej jedna amerykańska komedia dla nastolatków, pożremy ją żywcem..

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>Dziękuję i nawzajem. Zapowiada się przynajmniej jedna amerykańska komedia dla nastolatków, pożremy ją żywcem..

A tak na marginesie, jak to jest, że krytykujemy zalew amerykańskich filmów w telewizji, a potem oglądamy je.
Przestaliśmy oglądać inne kinematografie. Niestety te inne nie są już tak ambitne jak dawniej.
Za czsów mojej młodości oglądało się filmy francuskie, włoskie, polskie, no i wiadomo radzieckie /ja tylko te ambitne - a były takie/. Oczywiście chodziło się do kina, bo telewizji nie było. Pojawiła się dopiero w 1956 r.
Oj,oj, to były czasy.
Wnuk kiedyś spytał sie mnie. Co wyście robili jak nie było telewizji? Odpowiedziałem jemu. Wymyślaliśmy ją, tylko na inne sposoby. No i czytało się dużo.
Jeszcze raz pozdrawiam i życzę tacie przyjemnego słuchania EDYTY Geppert.

>>Dziękuję i nawzajem. Zapowiada się przynajmniej jedna amerykańska komedia dla nastolatków, pożremy ją żywcem..
> A tak na marginesie, jak to jest, że krytykujemy zalew amerykańskich filmów w telewizji, a potem oglądamy je.
>Przestaliśmy oglądać inne kinematografie. Niestety te inne nie są już tak ambitne jak dawniej.
>Za czsów mojej młodości oglądało się filmy francuskie, włoskie, polskie, no i wiadomo radzieckie /ja tylko te ambitne - a były takie/. Oczywiście chodziło się do kina, bo telewizji nie było. Pojawiła się dopiero w 1956 r.

A, w tym przypadku komedia to tylko zabawa. Głównym daniem będzie film z Bollywood, bo się dorwaliśmy do nowego i jakaś powtórka z najlepszych fragmentów największych hitów, jak zwykle. I jak znam życie, jak zwykle, będziemy usiłowali w pewnym momencie tańczyć razem z filmem

Co do telewizora to rozumiem - ja nie mam telewizora. Tak jakoś się samo zrobiło, że jak planowałam mieszkanie, to nie zaplanowałam telewizora.

>Oj,oj, to były czasy.
>Wnuk kiedyś spytał sie mnie. Co wyście robili jak nie było telewizji? Odpowiedziałem jemu. Wymyślaliśmy ją, tylko na inne sposoby. No i czytało się dużo.

Zdrowsza alternatywa, zdecydowanie. Moje trzy biblioteczne szafy się zgadzają

>Jeszcze raz pozdrawiam i życzę tacie przyjemnego słuchania EDYTY Geppert.

A, to z Panem Ojcem, dziękuję. Może w weekend coś puści, jak się spotkamy

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

>>Jeszcze raz pozdrawiam i życzę tacie przyjemnego słuchania EDYTY Geppert.
>A, to z Panem Ojcem, dziękuję. Może w weekend coś puści, jak się spotkamy
><

Przypominam, że do mikrofonu także wywołałem - niestety już nieżyjącą - Anne German.
Cudowny głos, myślę, ze na skalę światową.
W latach 60-tych zaśpiewała w San Remo, czyli na festiwalu o światowej renomie. To był szok dla Włochów, którzy ze zdziwieniem stwierdzili, że jest taka artystka, która ma głos jak nikt na świecie /takie były recenzje/. Jednak miała wadę. Mierzyła sobie 182 cm, co dla zakompleksionych małych włoskich zapowiadaczy było stanowczo za dużo. nie chcieli jej więcej widzieć na festiwalu.
We Włoszech German uległa wypadkowi, po którym już się nie pozbierała. Cierpiała i na przemian śpiewała. Jednak zmarła przedwcześnie.
To tyle ewangelii na dzień dzisiejszy.

>Epitety nic nie dają. Nie przyczyniają się do rzeczowej dyskusji.

W kwestii teizmu-ateizmu tzw. rzeczowa dyskusja dała tyle samo, co epitety, czyli nic.

>w przypadku ciężkich doświadczeń życiowych...
> Właśnie w takich sytuacjach głęboka refleksyność i wynikający z tego dystans do problemu czyni dyskusje rzeczowe.

Głęboka refleksyjność znosi przede wszystkim hierarchizowanie życia na przypadki lekkie (np. zabawa w piaskownicy) i ciężkie (powiedzmy śmierć). Ludziom marzy się demokracja polityczna bez "demokracji" ontologicznej: wszystkie zdarzenia są równie ważne i nieważne: to zależy wyłącznie od ich ujęcia, od sensu, jaki im nadamy.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>>
>Głęboka refleksyjność znosi przede wszystkim hierarchizowanie życia na przypadki lekkie (np. zabawa w piaskownicy) i ciężkie (powiedzmy śmierć). Ludziom marzy się demokracja polityczna bez "demokracji" ontologicznej: wszystkie zdarzenia są równie ważne i nieważne: to zależy wyłącznie od ich ujęcia, od sensu, jaki im nadamy.
>

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Podejmując oderwane od rzeczywistości jakieś dywagacje filozoficzne można i tak myśleć.
Jednak życie często trzyma nas na krótkiej uwięzi. Zapewniam, że nie jestem w stanie swoich doświadczeń życiowych ująć tak lekko i nadać im krańcowo odmienny sens. Są takie doświadczenia ludzkie do których można podejść tylko zwyczajnie, po ludzku. Przykładowo, gdy w stanie dużej niepewności, przeżywałem katusze w czsie chemioterapii, a także potem, nie myślałem o nadawaniu temu doświadczeniu jakiegoś filozoficznego sensu. Oczywiście nie jest moim zamiarem swoiste terroryzowania Pana moim doświadczeniem i pokazywanie "przewagi" w dyskusji /bo adwersarz prawdopodobnie nie miał takiego doświadczenia/. Jednak moja propozycja do dyskusji wokół problemów egzystencjalnych właśnie z tych doświadczeń wyszła.
A wracając do nadawania określonym zdarzeniom sensu. Przekraczając granicę cierpienia, człowiek zastanawia się: czy to ma jeszcze sens. Na szczęście jestem przekonany, że to co ja robię i co na gruncie medycznym mi się proponuje - ma sens.
Joachim Patryas
www.kkwitolerancji.com

>Podejmując oderwane od rzeczywistości jakieś dywagacje filozoficzne można i tak myśleć.

Jakiej rzeczywistości? Wietrzę, że masz na myśli jakąś bliżej nieokreśloną wspólną rzeczywistość. Każdy, cokolwiek robi, tworzy swoją rzeczywistość.

> Przykładowo, gdy w stanie dużej niepewności, przeżywałem katusze w czsie chemioterapii, a także potem, nie myślałem o nadawaniu temu doświadczeniu jakiegoś filozoficznego sensu.

I słusznie. Filozofia to (m.in.) analiza nadawania czemukolwiek jakiegokolwiek sensu. Jeśli poddałeś się chemioterapii był w tym już egzystencjalny wybór życia, jako pewnego sensu, wartości, o którą warto zabiegać nawet za cenę narażania go. Znam ludzi, którzy odrzucili chemioterapię mówiąc sobie: niech natura działa. Taka decyzja odsłania inny sens, inny świat. Ani lepszy, ani gorszy.

>Oczywiście nie jest moim zamiarem swoiste terroryzowania Pana moim doświadczeniem i pokazywanie "przewagi" w dyskusji /bo adwersarz prawdopodobnie nie miał takiego doświadczenia/.

Nawet jeśli nie miałem tego rodzaju doświadczeń, mogę prześledzić argumentację (by np. wychwycić argumentum ad misericordiam). Tylko nawiasem dodam, że nic co ludzkie, nie jest mi obce - cierpienie również. To dobry nauczyciel, ale jak każdego belfra, trzeba go w końcu posłać do diabła.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>> Jeśli poddałeś się chemioterapii był w tym już egzystencjalny wybór życia, jako pewnego sensu, wartości, o którą warto zabiegać nawet za cenę narażania go. Znam ludzi, którzy odrzucili chemioterapię mówiąc sobie: niech natura działa. Taka decyzja odsłania inny sens, inny świat. Ani lepszy, ani gorszy.
>>
Tak to jest dylemat, bowiem chemioterapia także zabija, często szybciej niż rak.
Niemniej jednak wybór chemioterapia czy czekanie na to co zrobi "natura" nie jest wyborem egzystencjalnym, lecz racjonalnym. I do końca nie wiadomo który dramatyczny wybór jest dobry.
J.P.

>...chemioterapia czy czekanie na to co zrobi "natura" nie jest wyborem egzystencjalnym, lecz racjonalnym.

Jak chcesz jedno (wybór egzystencjalny) oddzielić od drugiego (racjonalność)?

>I do końca nie wiadomo który dramatyczny wybór jest dobry.

Wiadomo. Ten, który z punktu widzenia chorego kończy się pożądanym przez niego stanem: niektórzy wybierają śmierć.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>>...chemioterapia czy czekanie na to co zrobi "natura" nie jest wyborem egzystencjalnym, lecz racjonalnym.
>Jak chcesz jedno (wybór egzystencjalny) oddzielić od drugiego (racjonalność)?
>>I do końca nie wiadomo który dramatyczny wybór jest dobry.
>Wiadomo. Ten, który z punktu widzenia chorego kończy się pożądanym przez niego stanem: niektórzy wybierają śmierć.
>

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Nie chodzi mi o statystykę. W zbiorze bezosobowych ludzi są także niektórzy. Jednak ja jestem jeden i nie wybieram decyzje niektórych. Oczywiście pożądany stan to zdrowie. Jednak w moim przypadku jest to stan wyjątkowo deficytowy na co mam medyczne potwierdzenie.
J.P.

Znów. Brawo! Też miałem zamiar zauważyć (a tak tylko rozwinę to co ty powiedziałeś), że umieramy z każdą chwilą. Nie trzeba być chorym na raka, żeby kiedyś umrzeć, a jest wiele innych spraw znacznie ważniejszych od śmierci. Niedawno wzruszyła mnie biografia Pucciniego, który był chory na raka (palił jak smok) i jego jedynym zmartwieniem gdy konał, była kwestia dokończenia Turandot (jego najpiękniejsza opera).. Realistycznie domagał się tygodnia życia. Niestety, lekarze zawiedli, ale przyjaciele dokończyli dzieło.

>Znów. Brawo! Też miałem zamiar zauważyć (a tak tylko rozwinę to co ty powiedziałeś), że umieramy z każdą chwilą. Nie trzeba być chorym na raka, żeby kiedyś umrzeć, a jest wiele innych spraw znacznie ważniejszych od śmierci. Niedawno wzruszyła mnie biografia Pucciniego, który był chory na raka (palił jak smok) i jego jedynym zmartwieniem gdy konał, była kwestia dokończenia Turandot (jego najpiękniejsza opera).. Realistycznie domagał się tygodnia życia. Niestety, lekarze zawiedli, ale przyjaciele dokończyli dzieło.

Pięknie i romantycznie. Tak to wygląda z boku.
Jednak gdy choroba nas dotyczy mniej w tym jest romantyzmu. Jest natomiast proza życia. Ohydna szpitale szpitale i takowe łoża, wielogodzinne kolejki, często dzień w dzień przez wiele tygodni /radioterapia/ i mówiąc o chemioterapii.
Właśnie to "kiedyś umrzeć" to nie to samo co teraz.
A tak na marginesie. choruję na raka płuc, mimo iż nigdy nie paliłem.
Życzę optymizmu Pucciniego.
Joachim Patryas

Bardzo mi przykro Patryasie. Ja raka znam ze śmierci bliskich, ale znam też przypadki wyzdrowienia. Każdy ludzki organizm jest inny i niektóre są w stanie pokonać nawet najbardziej złośliwe typy raka. Czego twojemu życzę . Natomiast szpitale... Zawsze pojawia się problem, czy czynić wszystko, aby szanse przeżycia były jak największe, czy tak jak Puccini starać się żyć jak najlepiej, nawet jeśli krócej. Puccini celowo odłożył leczenie na ostatnią chwilę i to tylko dlatego, że chciał dokończyć operę. Ale jego decyzja mu zaszkodziła. Gdyby został w domu, skończyłby ją bez problemu. Mogło być inaczej, mógł zyskać na czasie, albo nawet zostać wyleczonym. Ale stało się tak.

A życie ma taką wartość jaką mu dajemy. Czasem warto dla tej wartości nie dbać o długość materiału... Są chwile piękniejsze od długich miesięcy... Można przeżyć dzień bardzo intensywnie, a można obudzić się dopiero wracając pod wieczór z pracy. To trochę tak jak z mózgiem osy. Ten owad najpewniej włącza ten organ od czasu do czasu. Wtedy liczy i orientuje się w otoczeniu tak, że nie jeden ssak mógłby pozazdrościć. Lecz gdy mózg jest wyłączony, mamy doczynienia z prostym użądzeniem o nazwie "osa", które leci przed siebie. Czasem zdaje mi się, że i my, ludzie, mamy trochę podobnie. Wydaje mi się, że każdemu się chyba zdarzyło robić coś i nagle "przebudzić się" godzinę później, po wykonaniu kilku rutynowych czynności. Bez takiego atomatyzmu życie staje się naprawdę piękne, niezależnie od tego, ile trwa

> Z ogólnymi tezami zgadzam się, że życie można przeżyć na różne sposoby, ale nie każdy jest wirtuozem życia.
Myślę jednak, że swojego życia nie marnuję.
Pozdrawiam

Twórcza, pierwotna postawa religijnych polega na tym, że ponoć pole elektromagnetyczne jest tajemnicze, więc nie wolno jeść kiełbasy w wielki piątek, trzeba męczyć dzieci lekcjami z religii i palić heretyków na stosach.
Co do z natury przedwczesnej śmierci każdego z nas, gdyby mnie nie było, też wydawałoby mi się, że jestem.

---

Ludomir Tulko

>
>Co do z natury przedwczesnej śmierci każdego z nas, gdyby mnie nie było, też wydawałoby mi się, że jestem.
>

---

Ludomir Tulko

Jeśli komuś coś się wydaje, to znaczy, że żyje, czuje i myśli. Chyba nie o to chodziło?
Niestety, gdy nas zabraknie pozostaje pamięć po nas. I chyba właśni o to chodzi min. aby nasze życie odcisnęło się w pamięci naszego otoczenia.
Jednak najważniejszą rzeczą jest abyśmy sami spożytkowali swoje życie dla siebie. Oczywiście bez egoizmu, ale to chyba jest truizm jeśli kwesii nie rozwiniemy.
Joachim Patryas
www.kkwitolerancji.com

>Chyba nie o to chodziło?

Chodziło. Wszechświat to wszystkie możliwości.

---

Ludomir Tulko

>Wszechświat to wszystkie możliwości.

A nie tylko te zrealizowane?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>A nie tylko te zrealizowane?

Realność nie koniecznego, ale i niesprzecznego jest względna. Każdy możliwy świat jest dla siebie empirycznie realny, jak każdy chwilowy jest dla siebie teraźniejszy.

---

Ludomir Tulko

Widzę zdania twierdzące, ale bez podstawy.

>Widzę zdania twierdzące, ale bez podstawy.

Jakie byłoby z podstawą? Tu wszystko zależy od umowy terminologicznej.

---

Ludomir Tulko

Takie, które nie opiera się na subiektywnym, nieweryfikowalnym poglądzie.

>Takie, które nie opiera się na subiektywnym, nieweryfikowalnym poglądzie.

Czyli?

---

Ludomir Tulko