Temat ten jest bliski wątkowi "Eurabia - mit czy przyszłość", jednak decyduję się na oddzielną dyskusję, gdyż wspomniana tematyka dotyczy kręgu zagadnień zawężonego do jedynie dwu kultur, a poza tym z filozofią ma to bardzo mało wspólnego, natomiast z problematyką społeczną - jak najbardziej! (Wyrażone w objaśnieniu okienka wejściowego tego działu zastrzeżenie, że chodzi wyłącznie o sprawy "polskie", uważam za pomyłkę i nie zwracam na nie uwagi). Chodzi zaś o to, że w wątku "życie jako wartość nadrzędna" w wymianie opinii między "sukulent" (nie wiem, jaką do tego pseudonimu stosować odmianę rzeczownikową, gdyż z kontekstu wynika, że s. jest kobietą) a Robertem Zaweckim pojawiła się interesująca mnie sprawa współzawodniczenia kultur - tych, które praktykują reprodukcję opartą na ilości potomstwa kosztem troski o jego zdrowie, z kulturami (kulturą?) charakteryzującymi się tendencją odwrotnie ukierunkowaną.
Rację należy przyznać RZ, gdyż wyraźnie rysują się możliwości latynizacji USA i (o czym mowa w wątku o Eurabii) arabo-turkizacji Europy Zach. W moim przekonaniu tych procesów nie można rozpatrywać oddzielnie, gdyż prawidłowe wnioski co do ich traktowania osiągniemy jedynie badając je porównawczo i to z uwzględnieniem innych podobnych zjawisk.
W porównaniu USA i EZ uderza zasadnicza różnica: o ile w latynizacji dopatruję się zaczątków procesu mieszania się kultur, co w znanych z historii przypadków z reguły prowadzi do powstania nowej jakości o wyższym standardzie, to arabizacja odbywa się przy bardzo silnym zachowaniu odrębności środowisk różniących się obyczajowością. Tak więc, o ile w USA można spodziewać się rozwoju podobnego do znacznie zaawansowanej euroafrykanizacji, to u nas pesymizm autora wątku o Eurabii jest usprawiedliwiony.
Różnicę częściowo tłumaczy konserwatyzm i ksenofobia europejczyków, wśród których poczucie opartej na dawnych konfliktach odrębności jest silniejsze, jednak chyba główną rolę odgrywa w tym wpływ islamu. Co prawda w Indiach wywodzący swoje wierzenia od Mahometa sikhowie są zintegrowani z ogółem wyznającym hinduizm (ostatnio bardzo się te stosunki popsuły, jednak głównie z winy większości), lecz jest to raczej wyjątek w porównaniu z tym, co doprowadziło do powstania odrębnych państw na subkontynencie indyjskim. Jedynym przykładem bezkonfliktowego współżycia niezafałszowanych mahometan z innymi, są Malaje. W Indonezji i na Filipinach sprawy przedstawiają się znacznie gorzej, a pozostałe kraje to - tragedia!
Proponowany wniosek: w tej sytuacji, gdy globalizacja stworzyła warunki, w których szanse na powstrzymanie migracji nie istnieją, a rozrodczość Arabów i Turków powoduje, że ich dominacja może nastąpić niezależnie od ilości nowych przybyszów, należy popierać napływ imigrantów z Dalekiego Wschodu, by przez istnienie trzeciego, odmiennego środowiska stworzyć warunki do twórczego mieszania się kultur.