Ostatnie 20 lat mojego życia upłynęło pod znakiem poszukiwania odpowiedzi na pytanie, czy w ogóle ktoś taki jak Bóg istnieje. Kiedy spoglądam na moją żonę, obserwuje mojego psa, widzę pomarańczowy wschód słońca, albo potężne dzieła ludzkich rąk, myślę sobie, On musi być. Bo jak inaczej wytłumaczyć te cuda, które na co dzień spotykam na swojej drodze. Wystarczy jednak wejść do muzeum prehistorii, przeanalizować ostatnie 15000 lat dziejów człowieka, przeczytać o teorii Wielkiego Wybuchu, aby spróbować racjonalnie wytłumaczyć sobie tą łamigłówkę, składających się teoretycznie z losowych zdarzeń. Gdzie sens, gdzie logika? Nagle okazuje się, że to, co jedni biorą za przeznaczeniem, inni nazywają rachunkiem prawdopodobieństwa, teorią chaosu albo po prostu przypadkiem losowym. Religia, choć przechodzi liczne mutacje, ciągle odgrywa duży wpływ na nasze życie, a nawet gdy wydaje się nam że jesteśmy w pełni agnostycznymi, albo nawet ateistycznymi racjonalistami, w chwilach słabości mamy nadzieję. Nadzieję, że gdzieś On/Ona jest. Bo bycie racjonalistą w społeczeństwie, w którym 97% deklaruje katolicyzm, jest nie mniej trudne, jak wstrzymywanie powietrza pod wodą na dłuższą metę. Wydaje mi się, że tworzenie w naszej głowie wizualizacji pt. Bóg, jest tak samo instynktowne jak ucieczka przed rozwścieczonym psem czy odruchowe zasłanianie twarzy przed ciosem. Mózg naszych przodków musiał zmierzyć się z ogromem świata i wszechświata i żeby nie zwariować stworzył sobie kogoś, kto zajmuje tak niezrozumiałą przestrzeń z jednej strony, a z drugiej, no skądś to wszystko musiało się tu wziąć. Dziś wiemy już, że owy wszechświat nadal jest niemierzalny i ciągle się rozszerza, ale rozszyfrowaliśmy z grubsza jego genezę. Że być może jest zamieszkały przez tysiące "fizycznych" cywilizacji.Że każda żywa istota, to efekt przemian ewolucyjnych na przestrzeni milinów lat i że najlepsze kasztany są na Palcu Pigalle. A mimo to nasz mózg czuje niedosyt. No przydałby się ktoś większy, silniejszy, ba wszechmocny. Tylko czy to jest nam tak naprawdę potrzebne, i co jest powodem tej potrzeby. Myślę, ze zależy to od czynników kulturowych, wpływów duchowieństwa jak i faktów historycznych. Tylko w przypadku Polski, religia nie zawsze ma wiele wspólnego z wiarą w Boga. Dziś widać to w szczególności. To po co utrzymywać się w tej pseudo wierze? Bo nam ksiądz ślubu nie udzieli, dzieci nie ochrzci, a poza tym to sąsiedzie będą gadali. Dziś religia w Polsce nie jest wiarą w Boga, ale tradycją, tradycją która nijak się ma do nauk Jezusa z Nazaretu dla którego "miłość do bliźniego", była głównym kanonem jego filozofii życia. Niestety już dawno o tym zapomniano, tylko jakieś 2000 lat temu.